Akita amerykańska - ciężki stróż, który sam ocenia sytuację

Akita amerykańska - ciężki stróż, który sam ocenia sytuację

Kto dzwoni do drzwi domu z akitą amerykańską, często nie usłyszy wściekłego szczekania. Pies spokojnie podchodzi do drzwi, staje kilka kroków przed nimi i patrzy. Ten wyczekujący, niemal dostojny obraz jest typowy: duży, ciężki szpic o szerokiej głowie, małych stojących uszach i grubym zakręconym ogonie, wyhodowany w Stanach Zjednoczonych z japońskich akit i dziś zarejestrowany jako odrębna rasa.

Wobec własnych ludzi bywa spokojny i przywiązany, wobec obcych powściągliwy, a wobec innych psów czasem wręcz ostry, zwłaszcza wobec psa tej samej płci. Wspomina o tym sam wzorzec FCI. Największym problemem nie jest więc jego wielkość, lecz połączenie siły, samodzielności i wrażliwości na inne psy; bez doświadczenia i konsekwentnego prowadzenia wymyka się to spod kontroli.

Najważniejsze informacje o rasie

• Oficjalna nazwa: American Akita (wzorzec FCI nr 344)
• Synonimy: akita amerykańska; w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie po prostu „Akita”. Nie należy mylić tej rasy z akitą japońską (Akita Inu)
• Pochodzenie: Japonia (pochodzenie według FCI), rozwijana dalej w Stanach Zjednoczonych
• Uznanie: FCI grupa 5 (szpice i psy w typie pierwotnym), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne), bez próby pracy; AKC wpisał rasę do księgi rodowodowej w październiku 1972 roku
• Pierwotna funkcja: według FCI pies do towarzystwa; przodkowie to japońskie psy matagi, bojowe i stróżujące
• Wysokość w kłębie: samce 66-71 cm, suki 61-66 cm (FCI)
• Waga: wzorzec FCI nie podaje wagi; w praktyce około 35-60 kg, bardzo zależnie od płci i budowy (orientacyjnie)
• Szata: podwójna, z twardym, prostym włosem okrywowym i gęstym, miękkim podszerstkiem
• Umaszczenie: dozwolone wszystkie kolory, takie jak czerwony, płowy (fawn) i biały, także pinto i pręgowany; merle i wątrobiany są wykluczone
• Poziom aktywności: średni; codzienne spacery i praca umysłowa liczą się bardziej niż sportowa praca wytrzymałościowa
• Trudność szkolenia: wysoka; uczy się szybko, ale nie współpracuje bez powodu
• Poziom pielęgnacji: średni, z dwoma intensywnymi okresami linienia w roku
• Zostawanie samemu w domu: ograniczone; tylko po starannym przygotowaniu
• Klimat: dobrze znosi zimno, wrażliwy na długotrwały upał
• Długość życia: orientacyjnie około 10-13 lat; brakuje wiarygodnych europejskich danych o populacji
• Dla początkujących: nie

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz już doświadczenie z dużym, samodzielnym psem i potrafisz spokojnie stawiać granice;
• masz ogrodzony ogród lub stałe, bezpieczne miejsca spacerów i nie potrzebujesz wybiegów dla psów;
• nie masz w domu innego psa tej samej płci i nie zamierzasz go brać;
• chcesz psa, który najpierw ocenia obcych, zamiast się z nimi witać.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• bierzesz psa po raz pierwszy i nie szukasz trenera z doświadczeniem w pracy z tym typem psów;
• przyjmujesz dużo niezapowiedzianych gości lub zmieniających się gości nocujących;
• regularnie bywasz z psem na ruchliwych wydarzeniach dla psów lub na wybiegu;
• regularnie zostawiasz psa samego na cały dzień pracy.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to American Akita. FCI wskazuje Japonię jako kraj pochodzenia, a Stany Zjednoczone jako kraj rozwoju rasy i prowadzi odrębny wzorzec obok wzorca akity japońskiej. W AKC w Stanach Zjednoczonych rasa nazywa się po prostu Akita; w FCI akita amerykańska i japońska to dwie odrębne rasy, przy czym wariant amerykański jest cięższy, ma szerszą, bardziej tępą trójkątną głowę i dopuszcza więcej kolorów.

Nie myl go więc z akitą inu, która jest lżejsza, ma węższą, lisią głowę i bardziej ograniczoną paletę kolorów. Husky syberyjski i alaskan malamute też na pierwszy rzut oka wydają się spokrewnione, ale to psy zaprzęgowe o zupełnie innym celu pracy i zachowaniu.

Historia i pierwotna funkcja

Akita pochodzi z japońskiego regionu górskiego wokół miasta Akita, gdzie średniej wielkości psy matagi wykorzystywano do polowań, a później także jako psy bojowe. Po 1868 roku krzyżowano je z tosami i mastifami, przez co stały się większe, ale utraciły cechy szpica. Po II wojnie światowej rasa w Japonii była mocno przetrzebiona i występowała w trzech typach.

Amerykańscy żołnierze zabrali do domu psy z linii Dewa. Ponieważ amerykański i japoński związek kynologiczny długo nie uznawały nawzajem swoich rodowodów, populacja amerykańska rozwijała się osobno: większa, cięższej budowy i z szerszą paletą kolorów. Akita Club of America powstał w 1956 roku, a AKC przyjął rasę w 1972 roku. To wyjaśnia jego zachowanie: samodzielny pies z instynktem obronnym, a nie pies pasterski ani myśliwski, który pracuje na komendę.

Wygląd i cechy fizyczne

• Proporcje ciała: duży, ciężko zbudowany i nieco dłuższy niż wysoki; stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 9 do 10 u samców i 9 do 11 u suk. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, mniej więcej połowa wysokości w kłębie.
• Głowa i kufa: szeroka, tępo trójkątna głowa z szeroką, głęboką kufą i czarnym nosem; u białych psów dopuszczalny jest lekki, rozproszony niedobór pigmentu.
• Oczy i uszy: małe, ciemnobrązowe, prawie trójkątne oczy z czarnymi powiekami; małe, mocno stojące uszy skierowane do przodu.
• Grzbiet i kończyny: prosty grzbiet, mocna kość i proste przednie kończyny z kocimi łapami i grubymi opuszkami.
• Ogon: osadzony wysoko, gruby i obficie owłosiony, noszony zawinięty na grzbiecie w trzy czwarte, pełny lub podwójny skręt; prosty lub krótki ogon jest wadą.
• Szata: gęsta, podwójna; w okolicy kłębu i zadu około 5 cm długości, najdłuższa na ogonie. Kołnierz lub frędzle są niepożądane.
• Umaszczenie: dozwolone wszystkie kolory, z wyraźnymi i zrównoważonymi znaczeniami, z maską lub strzałką albo bez nich; jednolicie białe psy nie mają maski.
• Szczeniak a dorosły pies: szczenięta już wyglądają zwarcie i mocno, ale w pełni dorastają dopiero w wieku około dwóch do trzech lat; samce są cięższe w głowie i budowie niż suki.

Charakter i temperament

Wzorzec FCI opisuje akitę amerykańską jako czujną i reagującą, dostojną i odważną. W domu bywa zaskakująco łagodny i spokojny, czasem nawet zabawowy wobec własnej rodziny, i chętnie szuka kontaktu, nie narzucając się. Na zewnątrz widać psa, który patrzy, zanim zareaguje, i nie jest automatycznie przyjazny wobec każdego, kto przecina mu drogę.

Pewność siebie jest jego znakiem rozpoznawczym, a zarazem pułapką: sam decyduje, co jest zagrożeniem, a w rękach niedoświadczonego właściciela może to prowadzić do trudnych sytuacji. Surowe karanie zwykle zwiększa opór. Spokojne, przewidywalne i uczciwe prowadzenie działa lepiej niż przymus; trenerzy, którzy znają wrażliwe, samodzielnie myślące psy, są tu więcej warci niż ogólny kurs dla szczeniąt.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: wobec dzieci z własnej rodziny może być cierpliwy i opiekuńczy. Jego rozmiar i siła wymagają stałego, aktywnego nadzoru; nigdy nie zostawiaj małego dziecka samego z psem.
• Starsze dzieci: dobrze łączy się z dziećmi, które spokojnie uczą się obchodzenia z dużym psem. Dzikie zabawy z gośćmi nocującymi lub krzyczącymi kolegami może źle ocenić.
• Nieznane psy: wzorzec ostrzega przed silnymi reakcjami na inne psy, zwłaszcza tej samej płci. Spotkania wymagają przewidywalnego, spokojnego planu; wybiegi dla psów zazwyczaj nie są dobrym pomysłem.
• Współlokatorzy: może mieszkać z psem przeciwnej płci, jeśli zostało to starannie przygotowane. Dwa psy tej samej płci są ryzykowne, nawet jeśli razem dorastają.
• Koty i małe zwierzęta: może nauczyć się żyć z własnymi kotami, jeśli z nimi dorasta; nieznane małe zwierzęta poza domem pozostają ryzykiem.
• Goście i kurierzy: nie pozwól mu samodzielnie załatwiać spraw przy drzwiach. Użyj bramki, osobnego pomieszczenia lub smyczy i poproś gości, by najpierw go ignorowali.

Instynkty i codzienne zachowanie

Czuwanie i pilnowanie terytorium to jego rdzeń. Zauważa samochód, który jedzie wolniej, obcego w ogrodzie albo znajomego idącego nietypową drogą, i zgłasza to na swój sposób, często niskim warknięciem lub mocnym szczeknięciem, a nie ciągłym ujadaniem. Pościg i polowanie odgrywają mniejszą rolę, ale małą, uciekającą zdobycz i tak może gonić.

Poza tym wzorzec opisuje zwiększoną reaktywność wobec innych psów, zwłaszcza tej samej płci. Zapobiegaj temu, by mógł ćwiczyć konflikt: zachowuj dystans przy napiętych spotkaniach, odchodź w bok, zanim będzie źle, i nagradzaj spokojne mijanie.

Ruch w poszczególnych fazach życia

• Szczeniak: krótkie, spokojne chwile odkrywania, dużo snu i zmienne podłoże. Unikaj długich dystansów, wielokrotnego chodzenia po schodach w górę i w dół oraz dużej liczby skoków; ten ciężki pies rośnie wolno, a jego stawy potrzebują czasu.
• Nastolatek: kontrola impulsów, pewne siebie zachowanie i pierwsze konflikty z innymi psami wymagają jasnych rutyn. Zwiększaj dystans spacerów stopniowo i nie puszczaj go luzem w pobliżu dróg, ogrodzeń lub innych psów.
• Dorosły: licz na około 60 do 90 minut dziennie, rozłożone na kilka spacerów, uzupełnione węszeniem i treningiem. Lepszy solidny spacer i spokojna praca węchowa niż niekończące się rzucanie piłki czy jazda na rowerze.
• Senior: ruszaj się codziennie, ale dostosuj tempo i dystans. Sztywność, trudności ze wstawaniem lub nagły brak ochoty na spacer wymagają kontroli u weterynarza.

Wyzwania umysłowe i praca

Praca węchowa, zabawy w szukanie i spokojne „patrz i zgłoś” dobrze pasują do jego predyspozycji i dają mu zajęcie bez podkręcania czujności. Krótkie, urozmaicone sesje działają lepiej niż długie powtarzanie. Naucz go też przy ogrodzeniu lub drzwiach: zgłosić raz, a potem wrócić po nagrodę.

Sporty rywalizacji z szybkimi komendami lub wieloma innymi psami rzadko pasują do tej rasy. Wybieraj raczej spokojne umiejętności: relaks na macie, spokojne stanie podczas pielęgnacji i czekanie, aż gość wejdzie do środka.

Szkolenie i socjalizacja

Zacznij wcześnie od reakcji na imię, chodzenia przy luźnej smyczy, puszczania przedmiotu, spokojnego badania przez obcych (weterynarz, fryzjer psi) i kagańca jako neutralnej pomocy. Socjalizacja nie oznacza tu, że każdy może go głaskać; chodzi o neutralne obserwowanie ludzi, psów, ruchu ulicznego i dźwięków, a potem dojście do siebie.

Po okresie dojrzewania sprawdź ponownie, jak reaguje na psy, także jeśli jako szczeniak był otwarty; u tej rasy może się to zmienić. Pracuj z trenerem, który ma doświadczenie ze szpicami azjatyckimi lub dużymi psami stróżującymi; zajęcia grupowe z wieloma bodźcami są zwykle zbyt dużym obciążeniem.

Zostawanie samemu w domu

Nie istnieje bezpieczna standardowa liczba godzin. Budowanie samotności zacznij spokojnie od krótkich chwil i pozwól mu najpierw nauczyć się odpoczywać, gdy ty zajmujesz się czymś w domu. Dorosły pies, który dobrze to opanował, zwykle może odpoczywać kilka godzin, ale cały dzień pracy bez odwiedzin lub opieki słabo pasuje do jego więzi społecznej.

Zachowania z nudy często objawiają się niszczeniem, testowaniem ogrodzeń lub długim szczekaniem. Ogród ani klatka tego nie rozwiążą; poszukaj niezawodnej opieki u kogoś, kto zna rasę.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Dom szeregowy lub mieszkanie może się sprawdzić, jeśli pies jest spokojny, ale hałas na klatce schodowej i ruchliwe korytarze wywołują zachowania stróżujące. Solidnie ogrodzony ogród pomaga, lecz nie zastępuje spacerów. W mieście musi wcześnie przyzwyczaić się do rowerzystów, hulajnóg i innych psów z bliska; na wsi szybciej mija zwierzynę, bydło lub sąsiadów.

Gęsta, podwójna szata dobrze chroni przed zimnem. W upale potrzebuje cienia, świeżej wody i spokoju; nie strzyż go do gołej skóry. Przed podróżą sprawdź zasady wynajmującego, przewoźnika i ubezpieczyciela, bo nie wszędzie duże psy stróżujące są mile widziane. Zorganizuj opiekę u kogoś, kto zna rasę.

Rozmiary, obroże i szelki

Dla tej wielkości nie istnieje wiarygodna rasowa średnia obwodu szyi i klatki piersiowej; płeć, budowa i szata różnią się zbyt mocno. Zmierz więc samego psa.

• Obwód szyi: mierz tam, gdzie zwykle znajduje się obroża, i zostaw około dwóch palców luzu między miarką a szyją.
• Obwód klatki piersiowej: mierz wokół najszerszej części klatki piersiowej, kilka centymetrów za przednimi łapami; przy gęstej sierści przyklep włos do skóry.
• Dopasowanie: przednie łapy muszą poruszać się swobodnie, taśmy nie mogą ocierać pach, a szelki nie mogą dać się zsunąć przez głowę ani do tyłu. Pozwól psu chodzić, siadać i obracać się.

Na co dzień praktyczne są szerokie, wyścielane szelki typu H lub Y oraz szeroka obroża do identyfikacji. Zobacz kolekcję uprzęże dla psów i porównaj centymetry z własnym pomiarem. Dwie opcje dla dużego obwodu klatki piersiowej:

• Szelki WAUDOG Nylon typu H, w rozmiarze XL (35 mm), zakres regulacji 70 do 110 cm według tabeli rozmiarów producenta (obwód B).
• Szelki CHABA Guard, w rozmiarze XL dla obwodu klatki piersiowej od 65 do 95 cm.

Najpierw zmierz, potem wybieraj: ciężki samiec może mieć w klatce piersiowej ponad 95 cm i wtedy CHABA Guard XL nie będą pasować; przy szelkach WAUDOG sprawdź w tabeli rozmiarów, czy twój pomiar mieści się w zakresie. Zapasy i rozmiary mogą się zmieniać. Regularnie kontroluj klamry i szwy; zużyte szelki przy silnym psie to nie małe ryzyko.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie: poza linieniem zwykle raz w tygodniu do skóry; w czasie linienia codziennie.
• Czesanie i usuwanie podszerstka: w okresie linienia użyj grzebienia lub grabi do podszerstka, wtedy podszerstek schodzi kępkami.
• Trymowanie: niepotrzebne; strzyżenie zaburza ochronę szaty.
• Mycie i suszenie: rzadko; szata z natury ma niewiele zapachu. Przy mokrej pogodzie dobrze wysusz do skóry.
• Skóra i sierść: zwracaj uwagę na łysiejące miejsca, łupież, zaczerwienienie lub tłusty zapach; zmiany skórne u tej rasy zasługują na wczesną ocenę weterynarza.
• Uszy i oczy: kontroluj co tydzień pod kątem brudu, zapachu i zaczerwienienia oraz zwracaj uwagę na mrużenie, łzawienie lub mętnienie.
• Pazury, łapy i zęby: przycinaj pazury na czas, kontroluj opuszki po spacerach i myj zęby kilka razy w tygodniu.
• Profesjonalna pielęgnacja: zwykle tylko jako pomoc w czasie linienia; do pielęgnacji szaty salon groomerski nie jest potrzebny.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla akity amerykańskiej istnieje niewiele niezależnych europejskich danych o populacji, więc nie ma wiarygodnych wartości procentowych. Poniższe punkty pochodzą z zaleceń związków rasy i źródeł weterynaryjnych i są punktami uwagi, a nie prognozą dla każdego psa.

• Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych: u rasy opisuje się zwiększoną predyspozycję, jak u wielu ciężkich ras. Akita Club of America wymienia badanie rentgenowskie stawów biodrowych i łokciowych jako standardowe badanie psów hodowlanych.
• Tarczyca i oczy: związek rasy wymienia badanie tarczycy i pełne badanie okulistyczne (m.in. postępujący zanik siatkówki) u psów hodowlanych.
• Choroby autoimmunologiczne: u rasy opisuje się zapalenie gruczołów łojowych (sebaceous adenitis) oraz zespół podobny do zespołu Vogta-Koyanagi-Harady (zapalenie skóry i oczu). Według związku rasy dla żadnej z tych chorób nie ma jeszcze testu przesiewowego; dlatego szybko zleć ocenę zmian skórnych, utraty sierści lub czerwonych albo bolesnych oczu.
• Skręt żołądka: przy głębokiej klatce piersiowej należy zachować czujność na szybko powiększający się brzuch, bezskuteczne próby wymiotowania i niepokój. To zawsze nagły przypadek u weterynarza.

Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają psy rodzicielskie i pokazują oficjalne wyniki. Pytaj o wyniki badań stawów biodrowych i łokciowych, aktualne badanie okulistyczne, stan tarczycy oraz wiek i zdrowie krewnych. Wynik nie jest dożywotnią gwarancją. Idź do weterynarza przy nagłej kulawiźnie, bólu oka, duszności, zapaści lub wyraźnej zmianie zachowania.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Dla szczeniaka wybierz karmę pełnoporcjową dla ras dużych i śledź krzywą wzrostu razem z hodowcą i weterynarzem: kontrolowany wzrost jest ważniejszy niż jak najszybszy. Nie dodawaj sam wapnia bez konsultacji z weterynarzem. Dla młodego psa zobacz asortyment karma dla szczeniąt, a dla dorosłego psa kategorię sucha karma dla psów.

Ilość zależy od wagi, aktywności, statusu kastracji, kondycji ciała i gęstości energetycznej karmy. Przykład obliczeń dla dorosłego psa o wadze 40 kg: RER = 70 × 40^0,75 ≈ 1110 kcal na dzień. Pomnóż to przez odpowiedni współczynnik z aktualnego źródła żywieniowego, na przykład 1,4 dla spokojnego, wykastrowanego psa i 1,8 dla psa aktywnego. Daje to z grubsza 1560 do 2000 kcal na dzień.

Przy karmie o wartości 3600 kcal EM na kg (gramy na dzień = kcal ÷ EM w kcal/kg × 1000) to około 430 do 560 gramów na dzień. To przykład obliczeń z jawnymi założeniami, a nie porada: zawsze czytaj wartość energetyczną wybranej karmy, odważ porcję, podziel ją na co najmniej dwa spokojne posiłki i po dwóch do czterech tygodniach oceń wagę i kondycję ciała. Żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu. Omów z weterynarzem ryzyko skrętu żołądka i trzymaj nagrody najlepiej poniżej około dziesięciu procent dziennej energii. Zapewnij świeżą wodę do picia.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

• Czas dziennie: około półtorej do dwóch godzin na spacery, trening i spokojną pracę węchową, plus zarządzanie gośćmi i psami.
• Żywienie: wysokie; pies o wadze 35 do 60 kg je wyraźnie więcej niż rasa średniej wielkości.
• Weterynarz i ubezpieczenie: wysokie do bardzo wysokich przy dużych operacjach lub problemach ze skórą i oczami wymagających specjalistycznej opieki; zbuduj rezerwę lub rozważ ubezpieczenie.
• Szkolenie: względnie dużo w pierwszym roku, u trenera z doświadczeniem w pracy z dużymi rasami szpiców.
• Szata: dwa intensywne okresy linienia z codziennym szczotkowaniem i dodatkowym sprzątaniem.
• Wyposażenie i opieka: solidne szelki, duże legowisko lub klatka i niezawodna opieka kosztują wyraźnie więcej niż przy mniejszej rasie.

Ceny bardzo się różnią w zależności od hodowcy, regionu i wybranej opieki; skorzystaj z aktualnych ofert, aby poznać konkretne kwoty, zamiast szukać stałych liczb.

Zalety

• Wierny i spokojny w domu, gdy jego potrzeba struktury jest zaspokojona.
• Wyraźny, samodzielny stróż bez ciągłego ujadania.
• Własny charakter z łagodną stroną wobec swoich ludzi.
• Gęsta szata z niewielkim psim zapachem.

Wady i punkty uwagi

• Może reagować ostro na psy, zwłaszcza tej samej płci.
• Wobec obcych zdystansowany i nieodpowiedni do ruchliwych domów ze zmieniającymi się domownikami.
• Dwa intensywne okresy linienia i dużo sierści.
• Jego siła i samodzielność wymagają doświadczonego, konsekwentnego właściciela.
• Predyspozycja do trudnych do rozpoznania chorób autoimmunologicznych.
• Wysokie koszty karmy, opieki i wyposażenia.

Dla kogo tak

Doświadczony właściciel ze spokojnym, stabilnym domem, bezpiecznie ogrodzonym terenem lub stałymi, spokojnymi miejscami spacerów i chęcią pracy przez lata nad kontaktami z psami. Doceniasz psa, który nie lgnie do każdego, potrafisz stawiać granice bez surowości i w razie wątpliwości szukasz pomocy. Właścicielowi bez innego psa tej samej płci będzie łatwiej.

Dla kogo nie

Początkujący, ruchliwe rodziny z wieloma gośćmi, osoby z psem tej samej płci w domu, miłośnicy plaż dla psów i wybiegów oraz każdy, kto regularnie jest poza domem przez cały dzień pracy. Kto szuka przyjaznego, łatwo zgadzającego się z innymi psa, lepiej wybierze inną rasę.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie psa

Rasa nie jest w Holandii szeroko dostępna. Odwiedź hodowcę, obejrzyj sukę i jej zachowanie, pytaj o wyniki badań stawów biodrowych, łokciowych, tarczycy i oczu obojga rodziców oraz o ewentualne choroby autoimmunologiczne w linii. Dobry hodowca zadaje ci co najmniej tyle pytań, ile ty jemu, i omawia wady rasy. Szczeniak zwykle nie opuszcza miotu przed około ośmioma tygodniami; zawrzyj zakup i opiekę po zakupie na piśmie.

Przekazanie psa zdarza się, gdy niedoceniono samodzielności dorosłego psa lub jego reakcji na inne psy. Zleć ocenę zachowania i zdrowia, pytaj o wcześniejsze incydenty z psami i gośćmi oraz uzgodnij okres próbny. Sprawdź chip, paszport i szczepienia.

Najczęstsze pytania o akitę amerykańską

Czy akita amerykańska to to samo co akita inu? W FCI to dwie rasy z odrębnymi wzorcami. Wariant amerykański jest cięższy, ma szerszą głowę i występuje w większej liczbie kolorów.

Czy może mieszkać z innym psem? Czasem, zwłaszcza z psem przeciwnej płci i po starannym zapoznaniu. Dwa psy tej samej płci są ryzykowne.

Czy może chodzić bez smyczy? Tylko w bezpiecznych, zamkniętych miejscach i po dużej ilości treningu. W przestrzeni publicznej jego reakcja na inne psy jest nieprzewidywalna.

Jak mocno linieje? Podszerstek wypada dwa razy w roku w dużych ilościach, a poza tym regularnie; licz wtedy na codzienne szczotkowanie.

Czy nadaje się dla początkujących? Zwykle nie. Jego samodzielność i siła fizyczna wymagają doświadczenia, cierpliwej ręki i dobrego trenera.

Podsumowanie

Akita amerykańska pozostaje psem dla ludzi, którzy chcą cichego, pewnego siebie stróża i są gotowi to zbudować: socjalizacja, ćwiczenie z psami, zostawianie dużego marginesu przy planowaniu gości. Jego spokój w domu jest prawdziwy, ale opiera się na jasnych zasadach poza domem.

Jeśli brakuje doświadczenia, czasu lub gotowości do pilnowania granic, inna rasa jest najżyczliwszym wyborem dla psa i rodziny. Kto się waha, niech najpierw pójdzie na spacer z doświadczonym właścicielem akity, a potem zdecyduje.