Akita Inu - dostojny japoński pies z własnym zdaniem

Akita Inu - dostojny japoński pies z własnym zdaniem

Akita Inu nie biegnie entuzjastycznie do gości. Obserwuje, ocenia i dopiero potem decyduje, co o nich myśli. Ta powściągliwość pasuje do dużej japońskiej rasy, od wieków używanej w górach regionu Akita do polowań i stróżowania, która w domu jest zwykle spokojna, o ile jej dzień ma swój porządek. Silnie wiąże się ze swoimi ludźmi, wobec obcych pozostaje zdystansowana i nie u każdego osobnika toleruje inne psy, zwłaszcza tej samej płci.

Pasuje do doświadczonego, spokojnego opiekuna, który potrafi bezpiecznie prowadzić siłę, nie traktuje spacerów na smyczy jak poświęcenia i starannie kontroluje spotkania z obcymi psami. Największą trudnością jest połączenie samodzielności, popędu łowieckiego i selektywności wobec pobłąkanych psów: błędy w prowadzeniu bardzo się mszczą przy tej rasie, bo jest duża, silna i niezbyt skora do dostosowania się.

Najważniejsze dane o rasie

• Oficjalna nazwa: Akita (wzorzec FCI nr 255)
• Synonimy: Akita Inu, Akita japońska, Akita Ken; inu i ken oznaczają „pies”
• Pochodzenie: Japonia, region Akita w północnej części głównej wyspy
• Uznanie: FCI grupa 5 (szpice i psy typu pierwotnego), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne), bez próby pracy
• Pierwotna funkcja: polowanie i stróżowanie, później także pies bojowy i do towarzystwa; FCI wymienia dziś rasę jako psa do towarzystwa
• Wysokość w kłębie: pies 67 cm, suka 61 cm, z tolerancją 3 cm w górę lub w dół
• Masa: wzorzec FCI jej nie podaje; orientacyjnie około 25-40 kg, suki zwykle lżejsze
• Szata: twardy, prosty włos okrywowy i miękki, gęsty podszerstek
• Umaszczenie: rudy (fawn), sezamowy, pręgowany lub biały; wszystkie kolory oprócz białego muszą mieć urajiro
• Potrzeba ruchu: średnia do wysokiej, głównie szybki spacer i praca węchem
• Trudność szkolenia: wysoka; szybko się uczy, ale współpracuje tylko wtedy, gdy widzi sens
• Poziom pielęgnacji: średni, z dwiema bardzo intensywnymi linieniami
• Zostawanie samemu: średnie, po starannym wypracowaniu
• Klimat: dobrze znosi chłód, wrażliwy na przegrzanie w upale
• Długość życia: orientacyjnie 10-13 lat
• Dla początkujących: nie, chyba że z intensywnym wsparciem profesjonalisty

Szybka lista dopasowania

Może pasować, jeśli:

• jesteś spokojny i konsekwentny i szanujesz psa, który chce współdecydować;
• akceptujesz, że pies na zewnątrz prawie zawsze chodzi na (długiej) smyczy;
• jesteś gotów przez dwa lata kontrolowanie socjalizować, bez pozwalania psu na witanie wszystkich;
• potrafisz bezpiecznie utrzymać i prowadzić dużego, silnego psa o masie trzydziestu kilogramów lub więcej.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• szukasz towarzyskiego psa na wybiegi, psie plaże lub tłoczne psie kawiarnie;
• bierzesz psa po raz pierwszy i nie korzystasz ze stałej pomocy trenera;
• pozwalasz małym zwierzętom lub kotu swobodnie chodzić po domu bez niezawodnego rozdzielenia;
• masz rodzinę, w której małe dzieci często zostają z psem bez nadzoru.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa FCI to po prostu Akita; na co dzień słyszę się głównie Akita Inu lub Akita japońska. Rasa jest uznana przez FCI, a tym samym przez holenderski związek kynologiczny (Raad van Beheer). Uwaga na granicę nazw: Akita amerykańska to osobna rasa z własnym wzorcem. Jest cięższa i masywniejsza i może mieć m.in. czarną maskę, co nie pasuje do wzorca Akity japońskiej. Na Fidello obie rasy mają osobne strony.

Rasy pokrewne z tej samej sekcji FCI to m.in. Shiba Inu, Kai i Hokkaido. Przypominają Akitę maścią i postawą, ale są znacznie mniejsze i wymagają innego zarządzania. Kto widzi „Akitę” o szczególnie ciężkiej głowie i czarnej masce, ma często do czynienia z typem amerykańskim lub krzyżówką.

Historia i pierwotna funkcja

Na północy Japonii do polowań na niedźwiedzie używano psów średniej wielkości, zwanych matagi. Od początku XVII wieku w regionie Akita wykorzystywano większe psy także do walk, a od 1868 roku krzyżowano je z Tosami i mastifami. Dzięki temu urosły, ale utraciły cechy typowe dla szpica. Gdy w 1908 roku zakazano walk, rasa przetrwała jako duża rasa japońska, a w 1931 roku dziewięć osobników uznano za pomnik przyrody.

W czasie II wojny światowej liczebność gwałtownie spadła; powstały trzy typy, które się mieszały: Akity matagi, bojowe i podobne do owczarków. Po wojnie miłośnicy odtwarzali pierwotny typ japoński, usuwając z linii wpływy mastifa i owczarka niemieckiego. To, co widzimy dziś, to więc młoda, świadomie ujednolicona rasa o łowieckiej i stróżującej przeszłości: samodzielna, czujna i nie stworzona po to, by wszystkim się podobać.

Wygląd i cechy fizyczne

• Proporcje: duży, mocny i zrównoważony; długość tułowia do wysokości w kłębie to około 11 do 10, u suk nieco więcej.
• Głowa i kufa: szerokie czoło z wyraźną bruzdą bez zmarszczek, dobrze zaznaczony stop oraz umiarkowanie długa, mocna kufa o szerokiej podstawie i prostym grzbiecie nosa.
• Nos i uzębienie: duży czarny nos (u białych psów dopuszczalny lekki brak pigmentu), napięte wargi i mocny zgryz nożycowy.
• Oczy i uszy: stosunkowo małe, ciemnobrązowe oczy o niemal trójkątnym kształcie; małe, grube, stojące uszy w kształcie trójkąta, lekko pochylone do przodu.
• Szyja, grzbiet i klatka piersiowa: gruba, umięśniona szyja bez podgardła, prosty mocny grzbiet, głęboka klatka i podciągnięty brzuch.
• Kończyny i łapy: mocna kostność, okrągłe, wysklepione i zwarte łapy.
• Ogon: osadzony wysoko, gruby i energicznie zawinięty na grzbiet.
• Szata i umaszczenie: twardy włos okrywowy, miękki gęsty podszerstek; dłuższy włos na kłębie, zadzie i ogonie. Przy umaszczeniu rudym, sezamowym i pręgowanym wymagane jest urajiro, czyli biaława strefa po bokach kufy, na policzkach, pod żuchwą, na szyi, piersi, brzuchu, po wewnętrznej stronie kłończyn i pod ogonem.
• Szczenię i dorosły pies: szczenięta wyglądają okrągło i wełnisto i mają jeszcze niewiele z późniejszego kształtu głowy; pełna szata i silny tułów rozwijają się dopiero w drugiej połowie pierwszego roku i później.

Charakter i temperament

FCI opisuje pożądany temperament jako opanowany, wierny, posłuszny i otwarty. W praktyce widzi się psa, który robi niewiele zbędnego hałasu, towarzyszy swoim ludziom bez natręctwa i obcych najpierw trzyma na dystans. Wiele Akit okazuje przywiązanie bliskością w tym samym pomieszczeniu, a nie nieskończonym przytulaniem czy wylewnym witaniem.

Jest wrażliwy na atmosferę i źle reaguje na ostre korekty, krzyk czy fizyczną ingerencję: to raczej wywołuje opór lub lęk niż posłuszeństwo. Spokój przychodzi sam, gdy ma przewidywalne zasady i stały rytm dnia. To typ rasy, nie gwarancja; linia hodowlana, socjalizacja i zdrowie bardzo się różnią, a niepewna lub łatwo pobudzająca się Akita wymaga pomocy behawiorysty, a nie wyjaśnień w stylu „tak już ta rasa ma”.

Dzieci, inne psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: Akita może być spokojna w rodzinie, ale nigdy nie może zostać sama z maluchami bez nadzoru. Jej masa, zachowania obronne wobec legowiska, jedzenia i gryzaków oraz ograniczona cierpliwość wobec nieoczekiwanych dotyków wymagają jasnych zasad i własnego miejsca odpoczynku.
• Starsze dzieci: dzieci, które uczą się rozpoznawać język psa, mogą dobrze z nim żyć. Brykanie, bieganie za nim i przytulanie, gdy odchodzi, nie wchodzą w grę.
• Obce psy: wiele Akit jest selektywnych, niektóre nietolerancyjne. Licz na kontrolowane spotkania ze spokojnymi, znanymi psami, nie na swobodną zabawę w grupie.
• Psy w domu: dwa psy tej samej płci razem to ryzyko; pies i suka albo wyraźnie spokojniejszy drugi pies częściej się sprawdzają, ale nigdy bez starannego zapoznania.
• Koty i małe zwierzęta: wspólne dorastanie może dać pokojową relację, lecz popęd łowiecki pozostaje. Obcy kot lub królik na zewnątrz może być dla niego zdobyczą.
• Goście i kurierzy: zwykle zdystansowany, lecz opanowany. Pozwól mu samemu wybrać odległość, nie kieruj natrętnych gości prosto do niego i wyznacz stałe miejsce na czas dzwonka.

Instynkty i zachowanie na co dzień

Myśliwska przeszłość czyni Akitę wrażliwą na zwierzynę, ptaki i uciekające małe zwierzęta, a stróżująca przeszłość sprawia, że zwraca uwagę na to, co dzieje się wokół domu, bramy i ogrodu. Opiekunowie zauważają to zwykle w ciszy: napięte ciało, utkwiony wzrok, nagłe szarpnięcie smyczy. Nawet jeśli szczeka niewiele, jego reakcja może być szybka i silna.

Nie ciągnij go zbyt gwałtownie, gdy coś zauważy, lecz trenuj uwagę, odwracanie wzroku i patrzenie na opiekuna oraz unikaj kontaktów, w których czuje się przymuszony. Brama i drzwi wejściowe powinny mieć drugie zabezpieczenie, bo Akita, która czegoś chce, jest często konsekwentna w próbach.

Ruch w poszczególnych fazach życia

• Szczenię: kilka krótkich, urozmaiconych spacerów, dużo snu i poznawanie świata we własnym tempie. Unikaj długich schodów, powtarzanych skoków i kilometrów obok roweru lub biegacza, dopóki kości rosną.
• Nastolatek: siła fizyczna rośnie szybciej niż samokontrola, a w okolicach dojrzewania może uwidocznić się selektywność wobec innych psów. Trzymaj krąg spotkań w ryzach i stopniowo zwiększaj dystans i czas.
• Dorosły: licz na ponad półtorej do dwóch godzin ukierunkowanej aktywności na zewnątrz dziennie, rozłożonych na kilka rund z szybkim marszem, węszeniem i treningiem. Jeden długi, wilgotny spacer po lesie jest dla niego często cenniejszy niż godzina rzucania piłki na zatłoczonym polu.
• Senior: nadal codziennie się ruszaj, ale krótszymi rundami i na miękkim podłożu. Gęsta sierść ukrywa przyrost masy i utratę mięśni; sprawdzaj więc rękami.

Wyzwania umysłowe i praca

Daj Akicie zadania nagradzające spokojną koncentrację: zabawy w szukanie, tropienie na spokojnym terenie, zabawki na jedzenie, posłuszeństwo małymi krokami i kontrolowane ciąganie z jasnymi zasadami. Jego węch i samodzielny styl pracy wtedy wychodzą na wierzch. Zabawy silnie pobudzające, nieskończone piłki czy sporty wyczynowe z wieloma psami pasują do niego mniej i mogą zwiększać selektywność.

Naucz go też nic nie robić: mata, kennel lub spokojne miejsce przy drzwiach, by nie pozostawał w trybie stróżowania przez cały dzień.

Szkolenie i socjalizacja

Zacznij od imienia, patrzenia na ciebie, przywołania, puszczania, spokojnego chodzenia obok, dotyku uszu, łąp i pyska oraz odpoczynku na stałym miejscu. Nagradzaj jedzeniem, korzystną odległością lub dostępem do czegoś przyjemnego; krótkie ćwiczenia z jasnym celem działają lepiej niż nieskończone powtarzanie. Szuka powodu polecenia, więc zmieniaj nagrodę i poziom trudności.

Socjalizacja oznacza tu uczenie się neutralnej obserwacji: ruch uliczny, weterynarz, stół do trymowania, dzieci z dystansu, goście i spokojne psy bez przymusu witania. Ćwicz niezawodne zatrzymanie awaryjne, puszczanie i kaganiec koszykowy jako normalną umiejętność; to praktyczne przygotowanie na weterynarza, podróże i lokalne przepisy, a nie znak, że jest „niebezpieczny”. Nie pozwalaj nastolatkowi „samemu to rozstrzygnąć” w trudnym spotkaniu.

Zostawanie samemu w domu

Akita lubi mieć swoich ludźi w pobliżu, ale rzadko jest od nich zależna w przyklejony sposób jak psy do towarzystwa. Buduj samotność w sekundach i minutach, ze spokojem wcześniej i bezpieczną przestrzenią. Stabilny dorosły pies często może zostać sam na kilka godzin, ale cały dzień pracy jako norma nie pasuje do tej rasy. Nie ma stałego maksymalnego czasu; zwracaj uwagę na chodzenie w kółko, niszczenie, kopanie, próby ucieczki lub nasilone stróżowanie przy oknie.

Jeśli codziennie długo was nie ma, indywidualny spacer z usługą dog walkera jest rozsądniejszy niż spacer grupowy, bo grupy mogą właśnie stresować Akitę selektywną wobec psów.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

W domu Akita jest często spokojna, o ile ruch i praca umysłowa na zewnątrz się zgadzają. Mieszkanie w bloku jest możliwe przy windzie lub niewielkiej liczbie schodów, spokojnych korytarzach i okolicy, w której można chodzić bez tłoku; wiele nieoczekiwanych psów na klatce schodowej to utrudnienie. Na wsi ogrodzony ogród daje przestrzeń, ale zmotywowana Akita krytycznie ocenia płoty: licz na solidne, wysokie ogrodzenie bez punktów do wspinaczki. Ogród nie zastępuje codziennego spaceru.

Podwójna szata dobrze chroni przed zimnem i wilgocią. W upale wychodź rano i wieczorem, zapewnij cień i wodę i nigdy nie zostawiaj go w nagrzanym samochodzie; golenie podwójnej szaty bez powodu medycznego jest niewskazane. Ćwicz jazdę samochodem i kennel wcześnie i pozytywnie, używaj dobrze dopasowanych szelek z pasem lub solidnej klatki i sprawdzaj z góry zasady przewoźnika, noclegu i miejsca docelowego. Nie każdy pensjonat przyjmie silnego psa o ograniczonej tolerancji wobec innych psów; zorganizuj opiekę odpowiednio wcześnie.

Rozmiary, obroże i szelki

Dorosła Akita ma orientacyjnie około 45-60 cm obwodu szyi i 70-90 cm obwodu klatki piersiowej, ale budowa, płeć, wiek i grubość sierści robią dużą różnicę. Dlatego zawsze mierz własnego psa; litera rozmiaru jak L czy XL oznacza coś innego w zależności od marki.

• Obwód szyi: mierz tam, gdzie zwykle leży obroża, i zostaw miejsce na dwa palce.
• Obwód klatki piersiowej: mierz najszerszą część klatki, mniej więcej na szerokość dłoni za przednimi łapami.
• Dopasowanie: sprawdź, czy popręgi nie blokują ramion ani nie obcierają pod pachami i czy pies nie może cofnąć się i wyjść z szelek. Zmierz ponownie po linieniu; różnice między sierścią zimową i letnią są duże.

Na co dzień praktyczne są dobrze regulowane szelki typu Y lub H, uzupełnione szeroką obrożą do identyfikacji. Zobacz kolekcję uprzęży dla psów i porównaj rozmiar ze swoim pomiarem. Przykład dla dużego psa:

• CHABA Szelki taśma regulowane nr 5 - obwód 80 cm, regulowane szelki dla dużych psów; sprawdź, czy obwód pasuje do twojego pomiaru.

Dostępność i rozmiary mogą się zmieniać; wybieraj według zmierzonego rozmiaru, nie koloru ani nazwy rasy. Nawet najlepsze szelki nie oduczają ciągnięcia: ćwicz spokojne chodzenie.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie: poza linieniem zwykle raz w tygodniu; podczas linienia codziennie lub co drugi dzień usuwaj luźny podszerstek grzebieniem lub grabkami do podszerstka.
• Linienie: dwa razy w roku podszerstek wypada w dużych kępkach. Zaplanuj dodatkowy czas i licz się z sierścią w domu i w samochodzie.
• Mycie i suszenie: tylko w razie potrzeby, szamponem dla psów; gęsta sierść musi być dobrze wysuszona, by uniknąć podrażnień skóry.
• Uszy i oczy: co tydzień sprawdzaj zaczerwienienie, zapach, zabrudzenia lub mrużenie. Nie czyść głęboko przewodu słuchowego.
• Zęby: myj kilka razy w tygodniu pastą dla psów.
• Pazury i łapy: sprawdzaj co miesiąc i utrzymuj pazury krótkie, także między poduszkami.
• Skóra: zwracaj uwagę na łyśniejące miejsca, łupież, tłusty pachnący włos, świąd i blaknięcie skóry lub sierści wokół oczu i nosa. Zmiany oceń u weterynarza.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Akita jest mocno zbudowana bez skrajnych cech budowy, ale żadna rasa nie jest wolna od ryzyka zdrowotnego. Poniższe punkty wymienia się w informacjach o rasie i badaniach weterynaryjnych i nic nie mówią o konkretnym psie.

• Choroby o podłożu immunologicznym: u rasy opisuje się zwiększoną skłonność do zaburzeń odpornościowych, takich jak zapalenie gruczołów łojowych skóry (adenitis sebacea) i zespół uveodermatologiczny, w którym układ odpornościowy atakuje komórki barwnikowe oka i skóry. Objawami mogą być łyse lub łuszczące się miejsca, matowa sierść, czerwone lub bolesne oczy i blaknięcie nosa lub sierści.
• Dysplazja stawu biodrowego: dziedziczne zaburzenie rozwoju stawu, częstsze u dużych ras; sztywność, trudności przy wstawaniu lub mniejsza chęć skakania mogą być sygnałem.
• Choroby oczu: m.in. postępujący zanik siatkówki wymienia się w informacjach o rasie. Badanie oczu rodziców należy do odpowiedzialnej hodowli.
• Zwichnięcie rzepki: zgłaszane u rasy i wymieniane w regulaminach hodowlanych związków rasy; pies, który czasem unosi łapę, może dać taki sygnał.

Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców pod kątem bioder i oczu, często także kolan, i pokazują oficjalne wyniki. Zapytaj o wyniki obojga rodziców, sprawdź je w miarę możliwości w oficjalnej bazie i zapytaj o problemy odpornościowe i skórne w rodzinie: „nigdy nie chorował” to nie dokumentacja zdrowia. Wynik zmniejsza ryzyko, ale nie jest gwarancją na całe życie. Idź do weterynarza przy bolesnych lub czerwonych oczach, nagłym kulawieniu, uporczywych problemach skórnych lub wyraźnej zmianie zachowania.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Wybierz karmę pełnoporcjową dopasowaną do wieku, oczekiwanej wielkości dorosłej i kondycji. Szczenię Akity wyrośnie na dużą rasę: kontrolowany wzrost i szczupłe ciało są ważniejsze niż szybki wzrost. Dla młodego psa używaj karmy dla szczeniąt przeznaczonej wprost do wzrostu, nie dodawaj wapnia bez porady weterynarza, a później przejdź na karmę dla dorosłych z kategorii sucha karma dla psów. Dla starszych psów opcją jest karma dla starszych psów, według potrzeb, nie tylko wieku.

Przykład obliczeń przy tych założeniach: zdrowy, dorosły pies o masie 30 kg w normalnej kondycji. Zapotrzebowanie spoczynkowe (RER) wynosi 70 × 30^0,75, czyli około 900 kcal dziennie. Na utrzymanie mnoży się je przez współczynnik, na przykład około 1,4 dla spokojnego wykastrowanego psa i do około 1,8 dla bardzo aktywnego psa; skorzystaj z aktualnego, sprawdzonego źródła żywieniowego. To daje z grubsza 1250 do 1600 kcal dziennie.

Przy karmie o 3600 kcal EM na kg (gramy dziennie = kcal ÷ EM w kcal/kg × 1000) daje to około 350 do 445 gramów dziennie, podzielonych na dwa posiłki. To przykład obliczeń, a nie zalecenie dla twojego psa: odczytaj wartość energetyczną wybranej karmy, zważ porcję i po dwóch do czterech tygodni oceń masę i kondycję. Żebra powinny być dobrze wyczuwalne pod gęstą sierścią bez grubej warstwy tłuszczu, z widoczną talią od góry i podciągniętym brzuchem z boku. Utrzymuj przysmaki poniżej około dziesięciu procent dziennej energii, odejmuj je od posiłku i zapewnij świeżą wodę. Przy wzroście, niedowadze lub nadwadze, chorobie albo wątpliwościach zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

• Czas dziennie: ponad półtorej do dwóch godzin aktywności na zewnątrz, plus krótki trening, karmienie i wspieranie odpoczynku.
• Czas tygodniowo: pielęgnacja sierści (w linieniu codziennie), pielęgnacja zębów i kontrola uszu, skóry, łap i pazurów.
• Karma: średnie do wysokie, odpowiednie dla dużego psa.
• Weterynarz i ubezpieczenie: średnie do wysokie; problemy skórne, oczne i stawowe mogą wymagać specjalistycznej opieki, więc zbuduj rezerwę lub rozważ ubezpieczenie.
• Szkolenie i opieka: stosunkowo dużo w pierwszych dwóch latach; indywidualna opieka na czas urlopu nie jest wszędzie dostępna i zwykle kosztuje więcej.
• Wyposażenie: solidne szelki, smycze, duża klatka lub zabezpieczenie w aucie, szczotki na czas linienia.

Ceny różnią się w zależności od hodowcy, regionu i opieki; konkretne kwoty sprawdź u aktualnych dostawców, zamiast opierać się na stałych liczbach.

Zalety

• Spokojna i dostojna w domu, gdy jej potrzeby są zaspokojone.
• Silna, cicha więź z własnymi ludźmi.
• Zwykle niewiele zbędnego szczekania.
• Funkcjonalna i zrównoważona budowa, bez skrajnych cech.
• Wrażliwa na subtelną komunikację, co bardzo wiele daje opiekunom chcącym się jej nauczyć.

Wady i punkty uwagi

• Może być mało tolerancyjna wobec innych psów, zwłaszcza tej samej płci.
• Silny popęd łowiecki, przez co swobodne bieganie rzadko jest rozsądne.
• Nie zawsze łatwa do zmotywowania i nieślepo posłuszna.
• Bardzo intensywne linienie, dwa razy w roku.
• Ryzyka zdrowotne, m.in. skóra, oczy i stawy, mogą wymagać specjalistycznej opieki.
• Siła i samodzielność sprawiają, że błędy w prowadzeniu są kosztowne.

Dla kogo

Akita pasuje do spokojnego, doświadczonego opiekuna, który woli jednego dobrze wybranego psa niż psa dla każdego. Masz czas na długie prowadzenie, lubisz chodzić na smyczy po spokojnych terenach, starannie kontrolujesz spotkania z innymi psami i masz bezpiecznie ogrodzony ogród lub solidny plan spacerów. Gospodarstwo domowe dorosłych lub rodzina ze starszymi, oswojonymi z psami dziećmi to zwykle najlepsza podstawa.

Dla kogo nie

Wybierz inną rasę, jeśli szukasz towarzyskiego psa rodzinnego na wybiegi, nigdy nie miałeś samodzielnego, silnego psa, pracujesz bez wsparcia z małymi dziećmi, masz w domu wiele obcych psów, chcesz trzymać kilka dominujących psów tej samej płci lub pozwalasz swobodnie biegać wielu małym zwierzętom. Kto wybiera przede wszystkim kolor lub wygląd, nie chcąc poświęcić czasu na szkolenie, nie zyska nic na tej rasie.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub oddanie

Wybierz hodowcę, który pokazuje rodziców w domu, udostępnia wyniki badań zdrowotnych (biodra, oczy, kolana), socjalizuje szczenięta w domowym spokoju i uczciwie mówi o selektywności wobec innych psów i zachowaniu łowieckim. Unikaj szybkiej dostawy, kilku miotów naraz i ogłoszeń sprzedających tylko kolor lub rzadkość. Szczenię zwykle nie opuszcza miotu przed około ośmioma tygodniami; sprawdź rodowód, chip, rejestrację i umowę kupna. Związek rasy lub hodowca z listą oczekujących to często dobry punkt wyjścia; podaż jest ograniczona.

Przy adopcji dorosłego psa pytaj o zachowanie wobec dzieci, psów, kotów, gości, jedzenia i dotyku i nie pozwalaj ocenić zachowania podczas jednego spokojnego spotkania. Schronisko specjalizujące się w rasie może lepiej ocenić, jaki dom pasuje bezpiecznie.

Pod względem prawnym, wedle naszej wiedzy, w Holandii nie ma ogólnokrajowego zakazu posiadania Akity. Rasa bywa zaliczana do tzw. psów wysokiego ryzyka („hoog-risicohonden”) w dyskusjach politycznych i na doradczej liście z 2017 roku; gminy mogą w swoich przepisach np. nakazać smycz lub kaganiec, a ubezpieczyciele mogą mieć własne warunki. Przed zakupem sprawdź aktualne zasady swojej gminy i ubezpieczyciela; przepisy różnią się w zależności od kraju i mogą się zmienić.

Najczęstsze pytania o Akitę Inu

Czy Akita Inu nadaje się na pierwszego psa? Zwykle nie. Przy intensywnym wsparciu doświadczonego trenera czasem się udaje, ale łatwiejsza rasa jest prawie zawsze rozsądniejsza.

Czy Akita może żyć z innymi psami? Niektóre tak, zwłaszcza ze starannie dobranymi współlokatorami przeciwnej płci. Nie licz na ogólną tolerancję.

Czy Akita może biegać swobodnie? Czasem na bezpiecznie ogrodzonym terenie. W miejscach publicznych popęd łowiecki i selektywność często czynią to nierozsądnym.

Czy Akita to to samo co Akita amerykańska? Nie. To osobne rasy z własnym wzorcem i różnicami w budowie, głowie i dopuszczalnych kolorach.

Jak bardzo linieje Akita? Umiarkowanie przez cały rok, ale w czasie linienia podszerstek może wypadać w dużych ilościach. W domu nigdy nie będzie całkiem bez sierści, a „hipoalergiczność” nie jest cechą tej rasy.

Czy dużo szczeka? Zwykle niewiele, ale potrafi głośno ostrzegać, gdy dzieje się coś niezwykłego.

Podsumowanie

Akita Inu daje najwięcej ludziom, którzy cenią spokój i są gotowi bezpiecznie prowadzić samodzielność. Jej siłą jest cicha więź i dostojny spokój w domu; największe wyzwanie polega na tym, że okazuje ten spokój tylko w przewidywalnym otoczeniu, a popęd łowiecki i selektywność wobec innych psów nie znikają dzięki szkoleniu.

Jeśli twoje życie pasuje do spacerów na smyczy, starannych spotkań i konsekwentnego spokoju, więź może stać się wyjątkowo silna. Jeśli chcesz przede wszystkim towarzyskiego, łatwo posłusznego psa na wybieg, wybierz inną rasę: to najmilsza decyzja dla psa i opiekuna.