Basset fauve de Bretagne - szorstkowłosy pies tropiący pełen energii
Basset fauve de Bretagne - szorstkowłosy pies tropiący pełen energii
Basset fauve de Bretagne, który wącha w kępie jeżyn, wygląda jak wesoły, szorstki pluszak o wadze poniżej szesnastu kilogramów. Dziesięć sekund później widać tylko jego merdający ogon i słychać głęboki, długi głos, a twoje wołanie już nie dociera. To sedno tej francuskiej rasy: zwarty, szorstkowłosy pies myśliwski, stworzony, by godzinami śledzić królika, zająca i inną zwierzynę, a w domu towarzyski i oddany.
Pasuje do ludzi, którzy chcą codziennie chodzić i tropić przez półtorej do dwóch godzin, mają dobrze ogrodzony ogród i traktują długą smycz jako zwykłą część życia. Największą wadą jest połączenie popedu łowieckiego, głośności i uporu: swobodny spacer bez smyczy w lesie lub na wydmach jest często nierozsądny, sąsiedzi go słyszą, a niska budowa wymaga uwagi przy wadze i schodach.
Najważniejsze dane
- Oficjalna nazwa: Basset fauve de Bretagne (po angielsku Fawn Brittany Basset)
- Pochodzenie: Francja (Bretania)
- Uznanie: wzorzec FCI nr 36, grupa 6 (psy gończe i rasy pokrewne), sekcja 1.3 (małe psy gończe), z próbą pracy
- Pierwotna funkcja: polowanie z psem gończym na królika, zająca, lisa, sarnę i dzika
- Wysokość w kłębie: 32–38 cm u samców i suk; wzorzec dopuszcza dla wyjątkowych psów 2 cm więcej
- Waga: FCI nie podaje wagi; orientacyjnie około 11–16 kg przy zdrowej kondycji (źródła praktyczne, nie wzorzec)
- Sierść: bardzo szorstka, twarda i dość krótka, nigdy wełnista ani kędzierzawa
- Umaszczenie: płowe, od złocistej pszenicy do cegiełkowej czerwieni
- Oczekiwana długość życia: orientacyjnie około 11–13 lat; źródła się różnią
- Potrzeba ruchu: wysoka; około półtorej do dwóch godzin dziennie, głównie spacery i tropienie
- Szkolenie: średnio trudne do wymagającego; nos wygrywa z komendą
- Pielęgnacja: niska do średniej; cotygodniowe szczotkowanie, uwaga na uszy i łapy
- Zostawanie samemu: tylko po spokojnym budowaniu, nigdy jako stały układ na dzień pracy
- Klimat: dobrze znęsię łagodną pogodę; w upale uważaj na niską budowę
- Dla początkujących: warunkowo
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- lubisz długie, spokojne spacery, podczas których pies może wąchać;
- wysokie, szczelne ogrodzenie i długą smycz uważasz za oczywistość;
- szukasz towarzyskiego psa, który może żyć także z drugim psem;
- masz sąsiadów, którzy zniosą głośny, długotrwały głos.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- chcesz psa, który niezawodnie chodzi bez smyczy w lesie lub na wydmach;
- masz w domu lub ogrodzie króliki, świnki morskie, kury albo kota wychodzącego;
- chcesz zostawiać psa samego na cały dzień pracy;
- oczekujesz spokojnego psa kanapowego, bo jest mały i niski.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
Oficjalna nazwa to Basset fauve de Bretagne. „Fauve” oznacza płowy i odnosi się do koloru; po angielsku rasa nazywa się Fawn Brittany Basset. FCI od dawna uznaje ją za rasę francuską (nr 36). Obowiązujący wzorzec pochodzi z 2003 roku. Brytyjski Kennel Club również rejestruje rasę i nie zalicza jej do zagrożonych ras rodzimych.
Nie myl go z rasami pokrewnymi. Griffon fauve de Bretagne, od którego pochodzi, jest wyraźnie większy. Basset hound jest cięższy, ma długie zwisające uszy i gładką sierść. Basset bleu de Gascogne to odrębny, krótkowłosy francuski basset o cętkowanej sierści. Petit basset griffon vendéen jest również szorstkowłosy i niski, ale ma białe umaszczenie podstawowe. Mieszańce o wyglądzie „fauve” nie są psami rasowymi i nie obejmuje ich ten opis.
Historia i pierwotna funkcja
Według FCI ten mały basset ma te same cechy co rasa, od której pochodzi, Griffon fauve de Bretagne. W XIX wieku był już popularny w swoim regionie, a w ostatnich trzydziestu latach XX wieku zdobył sławę w całym kraju. Jego wyjątkowe predyspozycje łowieckie kilkakrotnie przyniosły mu francuski puchar w polowaniu na królika.
To tło widzisz codziennie: chętnie pracuje samodzielnie na tropie, jest odważny i wytrwały w gęstej roślinności i trzyma się zapachu, dopóki ten jest interesujący. Jednocześnie został wyhodowany jako pies myśliwski do współpracy z ludźmi i pobratymcami, co tłumaczy jego towarzyski charakter.
Wygląd i cechy fizyczne
- Budowa: mały, zwarty i żywy, szybki jak na swój rozmiar. Grzbiet jest jak na basseta krótki i szeroki, nigdy ugięty; lędźwie są szerokie i umięśnione.
- Głowa i kufa: dość długa czaszka z wyraźnym guzem potylicznym, nieco wyraźniejszy stop niż u Griffona, czarny lub ciemnobrązowy nos z szeroko otwartymi nozdrzami i lekko zwężająca się kufa. Wąsy są tylko słabo rozwinięte.
- Oczy: ciemnobrązowe, ani wypukłe, ani zbyt głęboko osadzone, o żywym wyrazie.
- Uszy: cienko osadzone w linii oka, wyciągnięte do przodu sięgają końca nosa, kończą się szpicem i są zwinięte do wewnątrz, pokryte drobniejszą i krótszą sierścią niż reszta ciała.
- Szyja i klatka piersiowa: dość krótka, umięśniona szyja; głęboka, szeroka klatka piersiowa z dość okrągłymi żebrami.
- Nogi i łapy: mocna kostna, ukośne i dobrze przylegające łopatki; zwarte łapy z ciasno ułożonymi palcami, mocnymi pazurami i twardymi poduszkami.
- Ogon: noszony lekko sierpowato, średnio długi, gruby u nasady i często szczeciniasty. W ruchu noszony nad linią grzbietu i regularnie porusza się na boki.
- Sierść i umaszczenie: bardzo szorstka, twarda i dość krótka; pysk nie może być zbyt kudłaty. Kolor waha się od złocistej pszenicy do cegły. Pojedyncze czarne włosy na grzbiecie i uszach są tolerowane; mała biała gwiazdka na piersi zdarza się czasem i nie jest pożądana.
Charakter i temperament
FCI opisuje rasę jako namiętnego myśliwego i zarazem znakomitego towarzysza człowieka: towarzyskiego, przywiązanego i zrównoważonego. Na polowaniu opisuje się go jako odważnego, sprytnego i uparty, a to ostatnie rozpoznasz w domu podczas spaceru po wrzosowisku. Nie domaga się uwagi wielkim zamieszaniem, ale chętnie szuka bliskości i chce mieć rodzinę wokół siebie.
Po porządnym spacerze dobrze zsocjalizowany pies często szybko przechodzi w spokój, o ile mógł dość wąchać. Frustracja wychodzi jako wycie, kopanie lub ucieczki. Twarde postępowanie działa odwrotnie; lepiej współpracuje przy spokojnym, przewidywalnym i opartym na nagrodach kontakcie.
Dzieci, psy, koty i goście
- Niemowlęta i małe dzieci: zwykle łagodny, ale połączenie energii i niskiego ciała wymaga nadzoru. Nigdy nie pozwalaj dzieciom siadać na psie ani przeszkadzać mu podczas jedzenia i snu.
- Starsze dzieci: dobry kolega do zabaw w szukanie i spacerów, jeśli szanują jego granice i nie ciągną za uszy ani ogon.
- Obce psy: dzięki sforowej przeszłości zwykle towarzyski, ale podniecenie i jedzenie mogą wywołać konflikty.
- Domownicy: często dobrze pasuje do drugiego psa o podobnej energii.
- Koty i małe zwierzęta: z kotem może się udać wczesne, spokojne oswajanie. Króliki, świnki morskie, kury i koty wychodzące pozostają narażone ze względu na jego funkcję myśliwską.
- Goście i kurierzy: zgłasza głośno, a potem wita entuzjastycznie. Naucz go po zgłoszeniu iść na swoje miejsce.
Instynkty i codzienne zachowanie
Tropienie i podążanie za śladem to jego najważniejszy instynkt. Na zwykłym spacerze widzisz nos, który nigdy nie stoi w miejscu, ogon jak metronom i głos, który wybucha, gdy ślad robi się ciepły. Potem często prawie cię nie słyszy.
W ogrodzie trwa to dalej: kopie i wspina się, gdy po drugiej stronie płotu biegnie ślad, a zły płot szybko staje się drogą ucieczki. Nauka zatrzymania, czekania, wymiany i powrotu zmniejsza ryzyko, ale nie usuwa popędu. Bezpieczna smycz to rozsądne zarządzanie, a nie porażka w szkoleniu.
Ruch na kolejnych etapach życia
- Szczenię: krótkie wyprawy po zmiennym podłożu, dużo snu i swobodnej zabawy. Unikaj schodów, skoków z kanapy i długich wymuszonych dystansów, dopóki rośnie szkielet.
- Nastolatek: szybki, ciekawski i kierowany nosem. Pracuj na długiej smyczy i buduj przywołanie małymi krokami, zamiast wcześnie pozwalać mu biegać swobodnie.
- Dorosły: około półtorej do dwóch godzin urozmaiconej aktywności dziennie, rozłożonej na spacery, wąchanie i trening; brytyjski Kennel Club wspomina nawet o ponad dwóch godzinach. To orientacyjna wartość, zależna od kondycji i wieku.
- Senior: krótsze, częstsze rundy na miękkim podłożu. Sztywność, trudności ze wstawaniem lub przyrost wagi zasługują na uwagę weterynarza.
Ciepła pogoda przeciąża niskiego psa szybciej, niż widać: spaceruj wtedy rano lub wieczorem i uważaj na gorącą nawierzchnię blisko jego brzucha.
Wyzwanie umysłowe i praca
Jego nos to największy talent, a więc i najlepszy wentyl. Zabawy w szukanie, ślady z jedzenia, praca tropiąca, mantrailing i wykrywanie pasują do jego predyspozycji i dają mu zadanie niekierowane na zwierzynę. Krótkie sesje z dużą ilością nagród działają lepiej niż długie powtórzenia.
Wysokie skoki w agility mniej pasują do jego niskiej budowy. Wybierz raczej pracę nosem i kontrolowane przechodzenie nad niskimi przeszkodami. Spokojny canicross jest możliwy po stopniowym budowaniu, ale nieskończone rzucanie piłki obciąża przede wszystkim jego stawy.
Szkolenie i socjalizacja
Zacznij wcześnie od imienia, chodzenia na smyczy, czekania, wymiany i awaryjnego zatrzymania. Używaj pachnących nagród i hojnie nagradzaj powrót, nawet jeśli najpierw zostawił ślad. Kara za ślad zapachowy przychodzi za późno i szkodzi współpracy. Trzymaj ćwiczenia krótkie i urozmaicone; bezcelowe powtarzanie sprawia, że się wyłącza.
Ćwicz przede wszystkim to, czego będzie często potrzebować: goście, samochód, weterynarz, dotykanie uszu i łap, zostawanie samemu oraz ruch uliczny, rowerzyści i inne psy. Trener z doświadczeniem w pracy z samodzielnie pracującymi psami gończymi może oszczędzić wiele frustracji.
Zostawanie samemu w domu
Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Buduj samotność od sekund i minut i obserwuj wycie, chodzenie w kółko i niszczenie. Wiele dorosłych psów po dobrym treningu odpocznie kilka godzin, ale cały dzień pracy źle pasuje do towarzyskiego psa sforowego. Zorganizuj wyprowadzającego, opiekuna lub opiekę dzienną, jeśli twoje dni są długie.
Jego głos niesie się daleko. Pies, który jest sam i wyje, szybciej zwraca uwagę sąsiadów niż szczekacz o przeciętnej głośności.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Najpraktyczniejszy jest dom szeregowy lub wolnostojący z ogrodzonym ogrodem. W mieszkaniu może się udać, jeśli spacery, trening hałasu oraz winda lub niewiele schodów są dobrze zorganizowane. Ogród nie zastępuje spaceru, ale wysokie, szczelne ogrodzenie jest konieczne.
Używaj raczej stopnia lub rampy, niż pozwalaj psu skakać z kanapy lub z samochodu. W samochodzie powinny być odpowiednie szelki lub kennel; ćwicz wakacje i pensjonat odpowiednio wcześnie. Dobrze go osusz po deszczu i uważaj latem na gorący asfalt.
Rozmiary, obłoży i szelki
Wzorzec rasy podaje tylko wysokość w kłębie (32–38 cm), a nie obwód szyi ani klatki piersiowej. U wielu dorosłych psów obwód klatki wynosi z grubsza 50–66 cm, a szyi 32–42 cm, ale jest to wartość orientacyjna, a nie norma rasy. Dlatego zawsze zmierz własnego psa.
- Szyja: mierz w miejscu, gdzie leży obłoża, i zostaw miejsce na dwa płaskie palce.
- Klatka piersiowa: mierz w najszerszym miejscu klatki, kilka centymetrów za przednimi łapami, ciasno, ale bez wcinania się.
- Dopasowanie: łopatki muszą się swobodnie poruszać, pas nie może obcierać pach, a szelki nie mogą dać się zsunąć przez głowę ani do tyłu. Sierść i budowa wpływają na rozmiar; jeśli jesteś między dwoma rozmiarami, wybierz regulowane szelki, które jeszcze się zapinają, i zmierz ponownie przy zmianie wagi.
Przy tropieniu i długiej smyczy dobrze dopasowane szelki rozkładają siłę lepiej niż sama obłoża. Porównaj centymetry z własnym pomiarem:
Dobierz rozmiar wyłącznie według własnego pomiaru i tabeli rozmiarów produktu. Na miejsce do odpoczynku zmierz najpierw długość od nosa do nasady ogona i dodaj około 15–30 cm; sprawdź zmierzony wymiar przed wyborem legowiska.
Pielęgnacja
- Szczotkowanie: raz lub dwa razy w tygodniu sztywną szczotką; luźne włosy i brud zostają w szorstkiej sierści.
- Czesanie i rozczesywanie: grzebień do brody, pach i pachwin; rozczesywanie zwykle nie jest potrzebne.
- Trymowanie lub skubanie: prawidłowa twarda sierść może być okresowo skubana ręcznie; niech ktoś znający rasę oceni, czego potrzebuje twój pies. Strzyżenie lub golenie może zmienić strukturę sierści.
- Mycie i suszenie: tylko przy brudzie lub zapachu; potem dobrze osusz uszy i brzuch.
- Uszy: sprawdzaj co tydzień zapach, zaczerwienienie lub potrząsanie głową. Czyść tylko środkiem polecanym przez weterynarza.
- Oczy i broda: obserwuj zaczerwienienie lub łzawienie i utrzymuj broę w czystości po jedzeniu i piciu.
- Łapy i pazury: po wyjściu sprawdzaj poduszki i palce pod kątem kłosów trawy i małych ran; chodzenie po miękkim terenie ściera pazury w niewielkim stopniu, więc w razie potrzeby przycinaj je co miesiąc.
- Zęby: szczotkuj kilka razy w tygodniu.
- Linienie: traci trochę sierści przez cały rok, nieco więcej wiosną i jesienią; regularne szczotkowanie utrzymuje to w ryzach. Po krzakach i wysokiej trawie szukaj kleszczy.
- Salon i oswajanie: przyzwyczajaj szczenię wcześnie do dotykania uszu, łap i zębów.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
Dla tej rasy jest niewiele niezależnych danych populacyjnych, więc poniższe punkty to punkty uwagi, a nie wartości procentowe. Brytyjski Kennel Club podaje długość życia ponad dwanaście lat; weterynaryjny przewodnik po rasie wymienia 11–13 lat, a mała brytyjska ankieta z 2004 roku dała medianę około 10 lat. Wielkość, linia, waga, pielęgnacja i przypadek wpływają na te liczby.
- Pierwotna jaskra z kątem otwartym (POAG-4): u rasy opisuje się dziedziczną formę, przekazywaną autosomalnie recesywnie; pies musi więc odziedziczyć dwie nieprawidłowe kopie. Badania z 2015 roku powiązały tę formę u tej rasy z wariantem w genie ADAMTS17. Jest to choroba oka, w której ciśnienie w oku powoli rośnie. Nie każdy pies rozwija tę chorobę. Istnieje test DNA, a brytyjski Kennel Club ma dla niego od października 2023 roku oficjalny program z wynikami clear, nośnik lub chory.
- Oczy ogólnie: wynik DNA nie wyklucza wszystkich chorób oczu. Zaczerwienienie, ból, zmętnienie lub nagle gorszy wzrok to powód do szybkiej oceny weterynaryjnej.
- Staw kolanowy, serce i oczy: amerykański kennel club wymienia dla rasy badania rzepki, serca i oczu wśród zaleceń klubu rasy. Kulawizna lub podskakiwanie wymaga oceny weterynarza.
- Padaczka: w przeszłości opisywano padaczkę w niektórych liniach kontynentalnych; aktualne brytyjskie dane z małej ankiety wykazały niewiele przypadków. Dane są ograniczone, a pierwszy atak wymaga natychmiastowej oceny weterynaryjnej.
- Uszy i skóra: zwisające uszy i szorstka sierść mogą ukrywać podrażnienie. Zapach, ból lub nawracający świąd wymagają zbadania.
- Nadwaga i grzbiet: dodatkowe kilogramy obciążają niskie ciało. Obserwuj talię i żebra, a skoki i sport wprowadzaj ostrożnie.
Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają psy rodzicielskie pod kątem POAG-4 i pokazują oficjalne wyniki. Brytyjski Kennel Club zaleca też stawianie różnorodności genetycznej na pierwszym miejscu. Wynik nie jest gwarancją dla życia pojedynczego psa; objawy omawiaj z weterynarzem. Karma, suplementy i wyposażenie nie zapobiegają chorobie dziedzicznej ani jej nie leczą.
Żywienie na kolejnych etapach życia
Dla szczeniaka wybierz karmę pełnoporcjową dla szczeniąt ras małych do średnich i dbaj o równomierny wzrost zamiast szybkiego przybierania na wadze. Nie podawaj dodatkowego wapnia bez konsultacji z weterynarzem. Dorosłe psy dostają karmę pełnoporcjową dopasowaną do aktywności; pracujący Fauve może potrzebować więcej energii niż spokojny pies domowy o tej samej wadze. Zobacz karmę dla szczeniąt i suchą karmę dla psów.
Ilość zależy od wagi, wieku, aktywności, kondycji, statusu kastracji i gęstości energetycznej karmy. Przykład obliczeń dla dorosłego psa o wadze 13 kg: RER = 70 x 13^0,75, około 479 kcal dziennie. Ze współczynnikiem 1,4 dla spokojnego psa i 1,8 dla aktywnego wychodzi około 671–863 kcal dziennie.
Przy karmie o 3 800 kcal EM na kg (gramy dziennie = kcal : EM w kcal/kg x 1000) daje to około 177–227 gramów dziennie. To przykład obliczeń z wyraźnymi założeniami, a nie zalecenie: właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji ciała i aktywności. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, podziel na dwa posiłki, sprawdź wagę i kondycję po dwóch do czterech tygodniach i dostosowuj stopniowo. Żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu. Odlicz przysmaki od dziennej porcji, zapewnij świeżą wodę i zapytaj weterynarza o radę przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
- Czas dziennie: około półtorej do dwóch godzin ruchu i wąchania, plus krótki trening i kontrola łap, uszu i sierści.
- Karma: średnie dla małego do średniego psa; wyższe zapotrzebowanie na energię przy dużej pracy.
- Weterynarz i ubezpieczenie: średnie; licz się z opieką nad oczami, stawami i uszami i odkładaj bufor.
- Sierść i salon: niskie do średniego; ręczne trymowanie lub wizyta w salonie zdarza się czasem.
- Szkolenie: stosunkowo dużo w pierwszym roku na przywołanie i zostawanie samemu.
- Opieka: może być potrzebna przy długich dniach pracy.
- Wyposażenie i transport: długa smycz, szelki, stopień lub rampa i solidne legowisko.
Ceny zakupu bardzo się różnią zależnie od hodowcy i kraju; zapytaj o aktualne kwoty i uwzględnij pierwsze wyposażenie oraz kontrole.
Zalety
- Towarzyski i przywiązany, chętnie blisko rodziny.
- Znakomity nos, który urozmaica spacery i tropienie.
- Zwarty rozmiar z krótką, twardą sierścią bez ciężkiej pielęgnacji.
- Dużo odwagi i wytrwałości oraz humor w codziennym życiu.
Wady i punkty uwagi
- Silny popęd łowiecki: swobodny spacer bez zabezpieczenia jest rzadko rozsądny.
- Głośny, długotrwały głos, który może przeszkadzać sąsiadom.
- Niska budowa, która wymaga uwagi przy wadze, schodach i skokach.
- Uparty w szkoleniu, zwłaszcza gdy włącza się nos.
- Ograniczone dane zdrowotne i dziedziczna postać choroby oczu, dla której psy rodzicielskie powinny być badane.
Dla kogo ta rasa
Dla aktywnych właścicieli z czasem na długie spacery z wąchaniem, dobrze ogrodzonym ogrodem i psem żyjącym jako członek rodziny. Doświadczenie z psami myśliwskimi pomaga, ale nie jest wymogiem, jeśli skorzystasz z pomocy dobrego trenera. Drugi pies lub opieka dzienna mogą pomóc przy długich dniach pracy.
Dla kogo nie
Nie dla tych, którzy chcą niezawodnie chodzącego bez smyczy psa w lesie lub na wydmach, mają małe zwierzęta lub swobodnie chodzące koty, mieszkają w bardzo słabo wyciszonym mieszkaniu albo muszą zostawiać psa samego na długie dni. Kto wybiera przede wszystkim ze względu na kolor lub wesoły wygląd, lepiej niech wybierze inną rasę.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przejęcie
Rasa jest w wielu krajach rzadka; krytycznie podchodź do ogłoszeń, które zawsze obiecują szczenięta. Odwiedź matkę i jej otoczenie, poproś o oryginalne wyniki obojga rodziców, w tym wynik DNA POAG-4, i sprawdź chip, paszport oraz dane rodowodowe. Szczenię nie powinno opuszczać hodowcy przed około ośmioma tygodniami. Ustalenia, opiekę po zakupie i możliwość zwrotu spisz na piśmie. Unikaj przekazania na parkingu lub presji szybkiej płatności.
Przy przejęciu przez klub rasy lub schronisko zapytaj o powód oddania, zachowanie wobec psów i małych zwierząt oraz zdrowie. Dostępność mocno się różni w zależności od regionu; przy imporcie sprawdź identyfikację, szczepienia i aktualne przepisy.
Najczęstsze pytania
Czy Basset fauve de Bretagne nadaje się dla początkujących? Warunkowo. Jego przyjazna natura pomaga, ale popęd łowiecki, głośność i praca na długiej smyczy wymagają zdecydowania.
Czy może chodzić bez smyczy? Rzadko. Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie; ślad może być silniejszy niż przywołanie.
Czy może żyć z kotem? Czasem, po wczesnym oswojeniu i przy stałym nadzorze. Małe gryzonie, kury i koty wychodzące pozostają narażone.
Ile gubi sierści i szczeka? Linienie niskie do średniego przy cotygodniowym szczotkowaniu; użycie głosu jest wysokie, zwłaszcza przy śladzie, podekscytowaniu i zostawaniu samemu.
Czy może mieszkać w bloku? Tylko z wystarczającym ruchem na zewnątrz, treningiem hałasu i niewieloma schodami.
Czy rasa jest łatwa do znalezienia? Nie wszędzie. Licz się z czasem oczekiwania lub hodowcą za granicą.
Podsumowanie
Basset fauve de Bretagne to sterowany nosem, towarzyski pies pracujący w zwartym, szorstkim płaszczu. Pasuje do kogoś, kto traktuje jego popęd poważnie, stosując długą smycz, ogrodzenie i tropienie, i kto pilnuje wagi, oczu i grzbietu. Kto oczekuje ciszy, szybkiego posłuszeństwa lub bezproblemowego swobodnego biegania, lepiej wybierze inną rasę; kto lubi długo iść za wąchającym psem, zyska ciepłego i wytrwałego domownika.