Berner Laufhund - zdeterminowany szwajcarski gończy o donioślnym głosie

Berner Laufhund - zdeterminowany szwajcarski gończy o donioślnym głosie

U Berner Laufhunda spacer zaczyna się naprawdę dopiero wtedy, gdy nos coś znajdzie. Wtedy głowa opada, ogon idzie w górę, a z psa, który w domu bywa łagodny i przywiązany, wydobywa się melodyjny, daleko niosący się głos myśliwski. To biało-czarno-podpalana odmiana Schweizer Laufhund (FCI nr 59), średnich rozmiarów szwajcarski pies gończy o wysokości 49-59 cm, wyhodowany do samodzielnego polowania na zająca, sarnę i lisa, czasem także na dzika.

Pasuje do aktywnych, doświadczonych ludzi, którzy codziennie chcą chodzić na długie, pełne węszenia spacery, mają bezpiecznie ogrodzony teren i potrafią uzasadnić wobec sąsiadów głośność psa. Największym problemem jest połączenie popędu łowieckiego i głosu: gdy trop jest interesujący, twój wpływ znika, a nos przejmuje kontrolę. Jako pierwszy pies, do mieszkania z cienkimi ścianami lub do biegania bez smyczy na dobrą sprawę nie jest rozsądnym wyborem.

Kluczowe dane

• Oficjalna nazwa: Schweizer Laufhund (Chien courant suisse, Swiss Hound), wzorzec FCI nr 59; ta strona opisuje odmianę Berner Laufhund (Bernese Hound)
• Synonimy: Berner Laufhund, Bernese Hound, po francusku chien courant bernois, po holendersku także Berner lub Zwitserse loophond
• Pochodzenie: Szwajcaria
• Uznanie: FCI grupa 6 (psy gończe i tropiące), sekcja 1.2 gończe średniej wielkości, z próbą pracy; obowiązujący wzorzec opublikowany 28 listopada 2001, dokument datowany na 28 czerwca 2002
• Pierwotna funkcja: samodzielne polowanie na zająca, sarnę i lisa, czasem dzika, z wytrwałym głosem myśliwskim
• Wysokość w kłębie: samiec 49-59 cm, suka 47-57 cm; wzorzec nie dopuszcza odchylenia w górę ani w dół
• Waga: nie określona we wzorcu; źródła podają mniej więcej 15-25 kg (orientacyjnie)
• Oczekiwana długość życia: orientacyjnie około 10-12 lat; nie znaleziono wiarygodnej statystyki rasy
• Sierść: krótka, gładka i gęsta, na głowie i uszach bardzo cienka
• Umaszczenie: białe z czarnymi plamami lub czarnym czaprakiem, z jasno- do ciemnobrązowymi (podpalanymi) znaczeniami nad oczami, na policzkach, po wewnętrznej stronie uszu i wokół odbytu
• Zapotrzebowanie na ruch: wysokie; codziennie długie, pełne węszenia spacery i zadania poszukiwawcze
• Wyzwanie szkoleniowe: od średniego do wysokiego; wrażliwy i chętny do nauki, ale samodzielny na tropie
• Poziom pielęgnacji: niski dla sierści; wiszące uszy, pazury i po spacerze szukanie kleszczy i drobnych ran
• Pozostawanie samemu: tylko stopniowo budowane; silnie związany ze swoim człowiekiem
• Klimat: krótka, cienka sierść; przy mokrym zimnie może przydać się płaszczyk, przy upale cień i woda (nie znaleziono danych klimatycznych specyficznych dla rasy)
• Początkujący: bez doświadczenia z psami myśliwskimi lub wsparcia nie jest polecany

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• codziennie długo przebywasz na zewnątrz i widzisz szukanie oraz węszenie jako główną aktywność, a nie dodatek;
• masz szczelny ogród lub ogrodzony teren do biegania bez smyczy, a w nieznanych miejscach używasz długiej linki;
• wcześniej informujesz sąsiadów i potrafisz wpisać w codzienność głos, który daleko niesie;
• jesteś gotów współpracować z trenerem znającym psy myśliwskie lub pracę węchową.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• mieszkasz w mieszkaniu z cienkimi ścianami lub w gęsto zabudowanej okolicy;
• chcesz psa, który w lesie lub na łące niezawodnie do Ciebie wraca;
• regularnie zostawiasz psa samego na cały dzień pracy;
• masz w domu lub ogrodzie koty, króliki albo inne drobne zwierzęta i nie chcesz zapewnić stałego oddzielenia.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI opisuje Schweizer Laufhund w jednym wzorcu (nr 59) z czterema odmianami: Berner, Jura, Luzerner i Schwyzer Laufhund. Mają te same rozmiary i budowę, a różnią się głównie umaszczeniem. Berner jest biały z czarnymi plamami lub czaprakiem i podpalanymi znaczeniami; Jura jest podpalany z czarnym czaprakiem albo czarny z podpalaniem; Luzerner jest niebiesko nakrapiany z czarnymi plamami i podpalaniem; Schwyzer jest biały z pomarańczowymi plamami. Dla Jura, Luzerner i Schwyzer Fidello nie ma osobnej strony; ta strona koncentruje się na odmianie Berner.

Osobno stoi Schweizer Niederlaufhund (FCI nr 60), mniejszy, niskonożny pies myśliwski z własnym wzorcem (wysokość w kłębie samiec 35-43 cm, suka 33-40 cm, grupa 6 sekcja 1.3), występujący m.in. także w umaszczeniu berneńskim. Nie jest więc mniejszą wersją tego samego psa. Z berneńskim psem pasterskim, dużą szwajcarską rasą gospodarską i pociągową, łączy go tylko region pochodzenia. Beagle i Beagle-Harrier też są psami gończymi, ale pochodzą z innych krajów i mają inną budowę.

Historia i pierwotna funkcja

Według FCI szwajcarskie gończe są bardzo stare: na mozaice z rzymskiego Avenches przedstawiono psy sforowe pasujące do tych odmian. W XV wieku były poszukiwane przez włoskich miłośników, a w XVIII wieku przez Francuzów ze względu na talent do polowania na zające. Francuskie psy gończe, które sprowadzili do Szwajcarii najemnicy, prawdopodobnie wpłynęły na miejscowe linie.

W 1882 roku każda z pięciu odmian otrzymała własny wzorzec; w 1909 roku stwierdzono, że odmiana turgowska znikła. Od 22 stycznia 1933 roku obowiązuje jeden wzorzec dla czterech odmian. Pierwotny typ jura szczepu Św. Huberta zdążył w międzyczasie zniknąć. Pies poluje samodzielnie i daje głos, także w trudnym terenie; to nie przeszkoda, lecz powód, dla którego istnieje. Kto trzyma go jako zwierzę domowe, dostaje to zachowanie w pakiecie.

Wygląd i cechy fizyczne

FCI oczekuje średniej wielkości psa o budowie ukazującej siłę i wytrzymałość, z szlachetnie wyglądającą szczupłą głową i długim pyskiem. Tułów jest nieco dłuższy niż wysoki (około 1,15 do 1), klatka piersiowa jest głębsza niż szeroka i sięga co najmniej aż do łokci. Czaszka i pysk są mniej więcej tej samej długości; nos jest całkowicie czarny, grzbiet mocny i prosty, brzuch lekko podciągnięty.

Oczy są ciemno- lub jasnobrązowe, dopasowane do koloru sierści, lekko owalne, o łagodnym wyrazie. Uszy to najbardziej charakterystyczny szczegół: nisko osadzone, wąskie, wiszące, sfałdowane i skręcone, sięgające co najmniej do czubka nosa i zakończone zaokrągloną końcówką. Ogon jest średniej długości, zwęża się ku końcowi i przy uwadze lub szybkim chodzie jest noszony wyżej, ale nigdy nad grzbietem ani zakręcony. Skóra jest czarna pod czarną sierścią, a pod białą sierścią biało-czarno marmurkowa.

Berner jest biały z czarnymi plamami lub czarnym czaprakiem; wiele czarnych kropek w bieli oraz podpalanie lub biel na zewnętrznej stronie ucha uznaje się za wadę. Tylne łapy bez dodatkowych pazurów (wilcze pazury) są normą, chyba że ich usuwanie jest w danym kraju prawnie zabronione.

Charakter i temperament

Wzorzec opisuje Laufhunda jako żywego, namiętnego myśliwsko, wrażliwego, posłusznego i silnie związanego ze swoim panem. W praktyce oznacza to psa, który w domu jest często łagodny, towarzyski i blisko Ciebie, a na zewnątrz nagle przełącza się w zupełnie inny tryb. Może być spokojnym domownikiem, gdy jego nos został zajęty; bez zadania może stać się niespokojny, głośny i poszukujący.

Wrażliwy znaczy tu, że szybko wyczuwa, jak reagujesz. Ostre korekty rzadko czynią psa myśliwskiego bardziej niezawodnym; zazwyczaj tylko zaburzają zaufanie. FCI uznaje zachowanie agresywne lub nadmiernie lękliwe za dyskwalifikujące, a lekką lękliwość lub ostrość za wadę. To, jakiego osobnika dostaniesz, zależy też od linii hodowlanej, socjalizacji i tego, ile uczy się od tego, co robisz.

Dzieci, psy, koty i goście

Niemowlęta i małe dzieci: pies jest średniej wielkości i łagodny, ale entuzjastyczny, głośny pies myśliwski może przewrócić malucha lub pociągnąć go na smyczy. Zachowaj nadzór i daj psu własne miejsce odpoczynku.

Starsze dzieci: dzieci oswojone z psami mogą chodzić na spacery i bawić się w proste zabawy w szukanie. Najlepiej działa to, gdy dorosły zajmuje się smyczą i przywołaniem.

Inne psy: z natury pracuje w grupie z innymi psami i wiele osobników jest towarzyskich. Gdy wychowywał się z innymi psami, zwykle jest łatwiej. Kilka psów myśliwskich razem może nawzajem nakręcać swój głos na tropie.

Koty i drobne zwierzęta: biegnący kot lub królik w ogrodzie to dla psa gończego trop z ruchem. Współżycie może się udać, jeśli pozna kota jako szczeniak, a ganianie jest od razu przerywane, ale na zewnątrz ryzyko poscigu jest realne. Króliki, świnki morskie i ptaki wymagają stałego fizycznego oddzielenia.

Goście i dostawcy: z natury nie jest podejrzliwy, ale potrafi głośno zameldować przy drzwiach. Wyuczysz go miejsca i stałego powitania; bez struktury meldowanie może przerodzić się w szczekanie na każdy dźwięk.

Instynkty i codzienne zachowanie

Instynkt tropienia decyduje o wszystkim. Zapach w poboczu, krzyżujący się trop na trawniku czy świeży kosmyk sierści w żywopłocie może wystarczyć, by całkowicie pochłonąć jego uwagę. Widzisz to po nosie, tempie i głosie: daje głos, gdy tylko jest na tropie, nawet jeśli nie możesz go zobaczyć. Dla myśliwego to dokładnie ten sygnał; na osiedlu może to oznaczać skargę sąsiadów.

Bieganie bez smyczy jest więc decyzją zależną od miejsca. Podczas pracy na tropie pies mniej reaguje na przywołanie, może przebiec kilometry i ma mało uwagi dla dróg i wody. Długa linka i dobrze wyćwiczony sygnał, by zejść z tropu, są praktyczniejsze niż nadzieja na idealne przywołanie. Stróżowanie nie jest głównym zadaniem rasy; samodzielność i wytrzymałość owszem.

Ruch według etapu życia

Szczeniak: krótkie, różnorodne momenty odkrywania, dużo snu i bezpieczny swobodny ruch. Unikaj długich kilometrów marszu, rzucania piłki aż do zadyszki i wielokrotnych skoków; wzrost stawów i mięśni potrzebuje czasu.

Młody pies: stopniowo dłuższe spacery z dużą ilością węszenia. Zbuduj chodzenie na smyczy i niezawodne przywołanie na długiej lince, zanim rozważysz bieganie bez smyczy. W tej fazie zachowanie na tropie jest często silniejsze niż Twój głos.

Dorosły: jako orientację licz około dwóch godzin aktywnego czasu dziennie: jeden długi spacer po zróżnicowanym terenie, dodatkowe chwile węszenia i krótki trening lub zadanie poszukiwawcze. Dwa krótkie okrążenia wokół bloku nie wystarczą. Zdrowe psy różnią się między sobą; liczy się, by nos naprawdę dostał pracę.

Senior: nadal chętnie tropi, ale tempo, podłoże i regeneracja się zmieniają. Krótsze sesje z dużą ilością pracy nosem utrzymują psa w aktywności; nagła sztywność lub trudności z wstawaniem to sprawa dla weterynarza. Zwracaj uwagę na regenerację przy ciepłej pogodzie i po długich dniach.

Stymulacja umysłowa i praca

Dla psa wyhodowanego do wielogodzinnego szukania praca nosem nie jest dodatkiem, lecz podstawową potrzebą. Pasują zabawy w szukanie w domu i ogrodzie, ślady wleczone, tropienie, mantrailing, nosework i proste szukanie przedmiotów. Trop z kontrolowanym zakończeniem daje psu bezpieczną upust dla popędu łowieckiego; bez takich zadań sam poszuka sobie zajęcia w poboczu.

Utrzymuj treningi krótkie i zróżnicowane. Posłuszeństwo może być sensowne, ale motywuje go mniej niż zadania, przy których pracuje nos. Zakończ pracę poszukiwawczą odpoczynkiem i wodą. Prace myśliwskie są regulowane i dla większości opiekunów zwierząt domowych nie wchodzą w grę; poszukaj alternatywy, przy której pies nie płoszy zwierzyny.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj krótkimi ćwiczeniami, spokojnym powtarzaniem i nagrodami, które dla tego psa naprawdę się liczą: jedzenie, możliwość węszenia, wspólne szukanie. Laufhund chętnie się uczy, ale potrzebuje wielu powtórzeń w różnych miejscach, zanim sygnał zadziała również na zewnątrz. Planuj przywołanie jako umiejętność budowaną stopniowo, a nie coś, co testujesz dopiero na dworze.

Ucz wcześnie chodzenia na smyczy, czekania przy drzwiach, zabiegów pielęgnacyjnych, jazdy samochodem, wizyt u weterynarza, gości i spokojnego zostawania samemu. Pozwalaj szczeniakowi oglądać dzieci, ruch uliczny, rowerzystów, bydło i obce psy z odległości, z której jeszcze może jeść i patrzeć. Nie musi witać się ze wszystkimi; neutralne mijanie to mocniejszy cel niż entuzjazm. Przy utrzymującym się zachowaniu na tropie, szczekaniu lub ucieczkach wcześnie poszukaj trenera pracującego na nagrodach, który zna psy myśliwskie.

Pozostawanie samemu w domu

Nie ma bezpiecznej liczby godzin, która dotyczyłaby każdego Laufhunda. Jest silnie związany ze swoim człowiekiem, bez stopniowego przyzwyczajania może zacząć wyć, szczekać lub pilnować drzwi, a przy tym jest głośny; przy zostawaniu samemu oznacza to szybko kłopoty z sąsiadami. Zacznij od sekund za bramką, gdy jesteś blisko, i buduj wyjście i czas osobno. Kamera pokazuje, czy pies śpi, czy reaguje na każdy dźwięk.

Dobrze wyciążony dorosły pies może często zostać na jakiś czas sam. Stale cały dzień pracy bez przerwy są słabo dopasowany do tej rasy; wtedy realistyczniejsza jest opieka dzienna, dodatkowy spacer lub inne stałe rozwiązanie.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Dom: najlepiej pasuje wolnostojący dom lub gospodarstwo na wsi. W szeregowcu lub mieszkaniu działa to tylko przy spokojnych, tolerancyjnych sąsiadach i psie, który nauczył się odpoczywać w domu; głos niosący się daleko na zewnątrz słychać też w środku. Ogród nie zastępuje ruchu i interakcji. Pies zostawiony sam w ogrodzie szuka sobie własnego zajęcia: kopania, szczekania lub ucieczki. Ogrodzenie musi być wysokie i szczelne.

Miasto i wieś: w mieście kłopotliwe są ruch uliczny, tłum i mało miejsca do biegania bez smyczy; na wsi znaczenie mają zwierzyna, granice posesji, bydło i woda. Zdecyduj dla każdej trasy, czy pies idzie luzem, na długiej lince czy na krótkiej smyczy.

Samochód i podróże: pies mieści się w zwykłym samochodzie, najlepiej w solidnym transporterze lub z przetestowanym systemem pasów. Szczeniaka nie podnosisz za przednie łapy. Pensjonat lub opiekun musi poradzić sobie z głośnym, szukającym psem myśliwskim; zadbaj, by chip i dane adresowe były aktualne.

Klimat: sierść jest krótka i cienka. Przy mokrym zimnie i długim staniu płaszczyk może być dla niektórych psów przyjemny; przy upale rozsądne są cień, woda i spokojne godziny. Starsze psy i psy z nadwagą szybciej mają kłopoty z upałem.

Rozmiary, obroże i szelki

Według wzorca FCI wysokość w kłębie wynosi 49-59 cm u samców i 47-57 cm u suk. Z tego nie wynika zalecenie rozmiaru szelek ani obroży: obwód klatki piersiowej i szyi różni się u poszczególnych psów i nie jest określony we wzorcu. Dlatego zawsze mierz samodzielnie.

Zmierz szyję w miejscu, w którym leży obroża, z miejscem na dwa płaskie palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu tuż za przednimi łapami, u rozluźnionego, stojącego psa, miał miarki napięty, lecz nie uciskający. Szelki nie mogą blokować barku, nie mogą otierać pod pachą i muszą trzymać się klatki piersiowej bez obracania. Szelki z dodatkowym pasem brzusznym pomagają przy psach, które chcą się wyrwać. Po pięciu minutach marszu sprawdź, czy nie ocierają i ile jest miejsca na ucieczkę.

W zależności od zmierzonego obwodu klatki piersiowej i dostępnego wariantu mogą pasować szelki CHABA nr 3 (obwód 60 cm) oraz szelki CHABA nr 4 (obwód 70 cm); sprawdź zakres regulacji w opisie produktu. Jeśli jesteś między dwoma rozmiarami, wybierz ten, który zostawia luz, ale nie pozwala psu się wyślizgnąć. Więcej wyboru jest w kategorii szelki dla psów.

Pielęgnacja

Szczotkowanie i linienie: krótka, gładka sierść jest prosta w pielęgnacji. Cotygodniowe szczotkowanie miękką lub gumową szczotką usuwa luźne włosy; w okresie linienia może być częściej. Rasa linieje zwyczajnie.

Uszy: długie, sfałdowane wiszące uszy zatrzymują wilgoć i brud. Zaglądaj do nich co tydzień, a po mokrym lub brudnym spacerze dodatkowo. Zaczerwieniona skóra, zapach, częste potrząsanie głową lub drapanie to sprawa dla weterynarza; nie wkładaj niczego głęboko do ucha.

Po spacerze: rasa szuka w lesie, krzewach i poboczach. Sprawdź łapy, poduszki, uszy i skórę pod kątem kleszczy, cierni, drobnych ran i kłujących nasion traw.

Kąpiel, pazury i zęby: kąp tylko wtedy, gdy trzeba. Przycinaj pazury regularnie; psy chodzące dużo po miękkim podłożu ścierają je mniej. Myj zęby kilka razy w tygodniu. Salon pielęgnacyjny nie jest potrzebny.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Źródła dotyczące zdrowia rasy są w tym przypadku ograniczone. Wzorzec FCI nie wymienia konkretnych chorób dziedzicznych ani obowiązkowego programu badań; stanowi jednak, że do hodowli mogą być używane wyłącznie psy funkcjonalnie i klinicznie zdrowe o typowej dla rasy budowie. Szerokich danych populacyjnych nie znaleziono. To, co poniżej, ma więc charakter wskazówki, a nie stałej diagnozy rasy.

We wzorcu ektropion i entropion (wywinięte lub podwinięte brzegi powiek), zgryz przodozgryz lub tyłozgryz, krzywy pysk oraz ogon zwinięty w pierścień lub hak są wadami dyskwalifikującymi. U rasy zwraca się więc uwagę na budowę: oczy, uzębienie i ogon. Opisy rasy wymieniają ponadto stawy i uszy jako miejsca, które czasem sprawiają kłopoty; twardych liczb na ten temat nie znaleziono. Nie każdy pies rozwija takie dolegliwości.

Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają zwierzęta rodzicielskie i pokazują wyniki; zapytaj, jakie badania (na przykład biodra, łokcie, oczy i uzębienie) stosuje związek rasy lub hodowca, i poproś o oryginalne dokumenty. Dobry wynik nie jest gwarancją dla miotu. Z powodu głębokiej klatki piersiowej rozsądne jest spokojne karmienie; twardej gwarancji przeciw skrętowi żołądka nie ma. Wzdęty brzuch, niepokój i bezskuteczne wymioty to nagły przypadek u weterynarza. Omów z weterynarzem także kulawiznę, utrzymujące się problemy z oczami, nawracające problemy z uszami lub wyraźną zmianę zachowania. Zdrowa waga odciąża stawy, ale niczego nie gwarantuje.

Żywienie według etapu życia

Sama nazwa rasy nie określa porcji. Dzienna ilość zależy od konkretnej karmy, wagi, wieku, kondycji i aktywności, a ta ostatnia u psa tropiącego może się mocno różnić między spokojnym tygodniem a tygodniem pełnym zadań poszukiwawczych. Użyj opakowania jako punktu wyjścia, waż regularnie i dostosowuj stopniowo.

Metoda obliczeń: zacznij od zapotrzebowania energetycznego spoczynkowego RER = 70 x masa ciała w kg do potęgi 0,75. Przy 15 kg to około 530 kcal, przy 20 kg około 660 kcal, a przy 25 kg około 780 kcal. Rzeczywiste zapotrzebowanie dzienne jest wyższe i zależy od współczynnika aktywności z kontrolowanego źródła (FEDIAF lub wytyczne weterynaryjne). Podziel tę dzienną energię przez ME karmy (kcal/kg) i pomnóż przez 1000. Przykład wyłącznie dla wyjaśnienia: 800 kcal podzielone przez 3800 kcal/kg razy 1000 to około 211 gramów. To nie jest zalecenie dla rasy; odczytaj ME swojej karmy z opakowania.

Szczeniak: wybierz kompletną karmę dla szczeniąt ras średnich i waż regularnie; utrzymuj wzrost pod kontrolą. Nie podawaj osobnych suplementów wapnia bez weterynarza. Młode szczenięta dostają kilka małych posiłków, starsze stopniowo mniej. Przykład: Applaws Puppy Small & Medium Breed Kurczak (7,5 kg).

Dorosły: karma dla dorosłych psów średnich ras pasuje do oczekiwanej wagi, na przykład Vivere Dog Medium Adult Duck (12 kg) lub Brit Premium By Nature Adult M (15 kg). Zawsze sprawdź ME na etykiecie, zanim zaczniesz liczyć.

Kondycja i przysmaki: żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu; z góry widoczna jest talia, a z boku podciągnięty brzuch. Po dwóch do czterech tygodniach sprawdź wagę i kondycję. Nagrody podczas treningu odejmuje się od dziennej porcji.

Senior i woda: senior nie jest automatycznie mniej aktywny. Zwracaj uwagę na utrzymanie mięśni, uzębienie i kondycję, a zmianę karmy omów z weterynarzem. Dorośle psy często dostają dwa posiłki; świeża woda musi być zawsze dostępna, także na długich spacerach. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości poproś o radę weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Czas: największą pozycją nie jest sierść, lecz spacer: codziennie długi, pełny węszenia i przy każdej pogodzie, plus trening, praca na tropie i czas na wyciążenie. Dochodzi kontrola uszu, łap i skóry, nauka obsługi długiej linki i uspokajanie sąsiadów.

Koszty: stosunkowo przeciętne dla rasy średniej wielkości: karma, szelki i długa linka, transporter, ubezpieczenie i weterynarz, szkolenie i opieka. Licz się też z opieką w dni robocze i pomocą trenera, gdy zachowanie na tropie trudno kierować. Stałych kwot nie podajemy; różnią się w zależności od hodowcy, regionu i polisy.

Miejsce i transport: rasa mieści się w zwykłym samochodzie, ale wymaga bezpiecznego ogrodzenia i często dodatkowego planowania tras spacerowych.

Zalety

• Wyjątkowy węch, dzięki któremu nadaje się do zabaw w szukanie, noseworku i śladów wleczonych.
• Wrażliwy i przywiązany do swoich ludzi.
• Krótka, gładka sierść, która wymaga niewiele pielęgnacji.
• Często towarzyski wobec innych psów, zwłaszcza gdy z nimi dorastał.
• Średni rozmiar i budowa nastawiona na wytrzymałość, odpowiednia na długie spacery.

Wady i kwestie wymagające uwagi

• Doniośny głos myśliwski; na osiedlu może to prowadzić do skarg.
• Silny instynkt łowiecki: przywołanie nie działa niezawodnie, gdy jest na tropie.
• Wysokie codzienne obciążenie dla ciała i nosa.
• Ryzyko w przypadku kotów, królików i innych drobnych zwierząt.
• Może mieć trudności z zostawaniem samemu, zwłaszcza bez stopniowego przyzwyczajania.
• Rzadka w Holandii i Belgii; znalezienie dobrego hodowcy wymaga poszukiwań, a dane o zdrowiu są skromne.

Dla kogo odpowiedni

Dla aktywnego domu z doświadczeniem z psami myśliwskimi, pracą na tropie lub samodzielnymi psami, na wsi lub na skraju przyrody, z dobrze ogrodzonym ogrodem i sąsiadami, którzy wiedzą, co mogą usłyszeć. Dla osób, które widzą spacer jako główną aktywność i są gotówe dać psu zadanie, przy którym może szukać. Dla tych, którzy widzą długą linkę jako normalne wyposażenie, a przywołanie jako doożywotni trening.

Dla kogo nieodpowiedni

Nie dla osób mieszkających w mieszkaniu z cienkimi ścianami lub w gęsto zabudowanej okolicy, nie dla tych, którzy chcą spokojnego, cichego psa, i nie dla tych, którzy szukają niezawodnego psa do biegania bez smyczy. Nie dla domów, w których pies często zostaje sam na wiele godzin lub w których koty i drobne zwierzęta żyją bez stałego oddzielenia. Nie dla właścicieli, którzy chcą tłumić popęd łowiecki ostrymi środkami.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Rasa jest rzadka w Holandii i Belgii i hodowana głównie jako pies myśliwski, z centrum w Szwajcarii. Niektórzy hodowcy oddają szczenięta chętniej myśliwym lub osobom, które mają dla psa pracę; zapytaj otwarcie, co taki hodowca proponuje dla Twojego psa. Szukaj hodowcy, który pokazuje zwierzęta rodzicielskie i warunki życia, przedstawia wyniki badań zdrowia i oceny w oryginale (m.in. oczy, uzębienie i budowa zgodnie ze wzorcem) oraz wystawia pisemną umowę kupna.

Odwiedź matkę i miot w domu, zwróć uwagę na dochodzenie do siebie po przestraszeniu i na to, jak szczenięta reagują na dźwięki i nowe otoczenia. Sprawdź chip, paszport, rodowód i wiek odbioru, zwykle około ośmiu tygodni lub później. Bądź czujny wobec hodowców, którzy oferują wiele różnych ras, nie pokazują zwierząt rodzicielskich lub chcą szybko sprzedać. Przy przekazaniu psa uczciwa informacja o zachowaniu na tropie, szczekaniu, zostawaniu samemu i relacji z innymi zwierzętami jest ważniejsza niż ładna historia. Szukaj w związkach rasy, kręgach myśliwskich i schroniskach; oferta różni się w zależności od regionu.

Najczęściej zadawane pytania o Berner Laufhund

Czy Berner Laufhund to to samo co berneński pies pasterski?
Nie. Berneński pies pasterski to duży, cięższy pies gospodarski; Laufhund to średniej wielkości pies myśliwski o innej sierści i innym zadaniu.

Czy Jura, Luzerner i Schwyzer Laufhund to ten sam pies?
Podlegają temu samemu wzorcowi FCI (nr 59) i mają te same rozmiary, ale każdy ma własne umaszczenie. Berner jest biały z czarnymi plamami lub czaprakiem i podpalanymi znaczeniami.

Czy Niederlaufhund to mały Laufhund?
To odrębna, mniejsza rasa FCI (nr 60) z własnym wzorcem i krótkimi nogami.

Czy Berner Laufhund dużo szczeka?
Daje głos na tropie, często głośno i długo. Na osiedlu może to być problem.

Czy może biegać bez smyczy?
Tylko w miejscach bezpiecznie ogrodzonych lub po obszernym treningu i, gdy trzeba, na długiej lince. Bądź ostrożny w pobliżu zwierzyny, drogi i wody.

Czy może mieszkać w bloku?
Tylko przy pełnym codziennym ruchu, dobrze zbudowanym spokoju w domu i sąsiadach, którzy akceptują dźwięki. Dla większości mieszkań nie jest logicznym wyborem.

Podsumowanie

Berner Laufhund to łagodny, wrażliwy domownik, który na zewnątrz zmienia się w samodzielnego myśliwego z doniośnym głosem. Jego najsilniejszą stroną jest ten nos i sposób, w jaki wspólnie z człowiekiem wyrusza w teren; jego najtrudniejszą stroną jest to, że jego zachowanie zostawia niewiele miejsca na kompromis ze sąsiadami, zwierzyną i drobnymi zwierzętami.

Pasuje do kogoś z doświadczeniem, miejscem na zewnątrz i cierpliwością do przywołania, które nigdy nie jest skończone. Kto oczekuje spokoju, ciszy lub swobodnego biegania bez smyczy, lepiej niech wybierze inną rasę. Warunkiem jego dobrostanu są codzienna praca nosem, bezpieczne ogrodzenie, hodowca z weryfikowalnymi danymi o zdrowiu i otoczenie, w którym może być tym, kim jest.