Biały owczarek szwajcarski

Biały owczarek szwajcarski - towarzyski biały owczarek z podwójną okrywą

W okresie linienia, dwa razy w roku, przez dom ciągnie się ślad białych kłaczków podszerstka, a biały owczarek szwajcarski spokojnie przez nie przechodzi. To średni do dużego owczarek ze Szwajcarii, z uszami stojącymi, białą podwójną okrywą i wyraźnie towarzyskim usposobieniem. FCI opisuje go jako psa rodzinnego i do towarzystwa, nadającego się także do sportu i pracy: żywego, zrównoważonego i skupionego na swoim opiekunie. Pasuje do aktywnego domu, który codziennie jest na dworze, chętnie szkoli z nagrodą i nie przeszkadzają mu białe włosy na ubraniach i meblach. Największą wadą jest połączenie energii i wrażliwości: zbyt mało ruchu i uwagi albo twarda ręka powodują u niego niepewność. Rasa jest poza tym młoda i według związków rasy ma wąską bazę hodowlaną, dlatego wyniki badań zdrowia obojga rodziców (biodra, łokcie, MDR1, DM) ważą więcej niż kolor szczeniaka.

Najważniejsze dane

• Nazwa oficjalna: Berger Blanc Suisse (wzorzec FCI nr 347); po angielsku White Swiss Shepherd Dog; holenderski związek kynologiczny (Raad van Beheer) używa nazwy „Zwitserse Witte Herdershond”
• Synonimy: Biały owczarek szwajcarski, Berger Blanc Suisse, BBS
• Pochodzenie: Szwajcaria, z białych owczarków sprowadzanych ze Stanów Zjednoczonych i Kanady od początku lat siedemdziesiątych
• Uznanie: FCI grupa 1 (psy pasterskie i zaganiające), sekcja 1 psy pasterskie, bez prób pracy; uznany tymczasowo w 2002/2003, ostatecznie 4 lipca 2011
• Użytkowość według wzorca: pies rodzinny i do towarzystwa; w praktyce także pies sportowy, tropiący, asystujący i terapeutyczny
• Wysokość w kłębie: samce 58–66 cm, suki 53–61 cm (FCI)
• Masa: samce około 30–40 kg, suki około 25–35 kg (FCI)
• Długość życia: orientacyjnie około 10–12 lat według szwajcarskiego związku rasy; brytyjski Kennel Club podaje ponad 10 lat. Niezależnego badania populacyjnego długości życia nie znaleziono
• Okrywa: gęsta podwójna okrywa z obfitym podszerstkiem, średniej długości (Stockhaar) lub długa (Langstockhaar), gładka do lekko falistej
• Umaszczenie: tylko białe; lekki kremowy lub beżowy nalot na końcach uszu, grzbiecie lub górnej stronie ogona uznawany jest za wadę
• Ruch: orientacyjnie półtorej do dwóch godzin dziennie lub nieco więcej, rozłożone na cały dzień, plus praca umysłowa
• Wyzwanie szkoleniowe: średnie; chętny do nauki i współpracy, ale wrażliwy na presję
• Pielęgnacja: średnia do wysokiej; szczotkowanie co najmniej raz w tygodniu do kilku razy w tygodniu, częściej w okresie linienia
• Samotność w domu: tylko po stopniowym przygotowaniu; pies silnie nastawiony na ludzi
• Klimat: gruba podwójna okrywa sprawia, że upał i wysiłek w słońcu wymagają uwagi
• Początkujący: warunkowo; przyjazny i chętny do nauki, ale wrażliwy, aktywny i zależny od dobrego hodowcy

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• możesz być na dworze codziennie półtorej do dwóch godzin lub dłużej i chcesz szkolić, tropić lub uprawiać sport z towarzyskim psem;
• uważasz za normalne linienie dwa razy w roku z kłaczkami podszerstka i szczotkowanie co najmniej raz w tygodniu;
• szukasz hodowcy, który pokaże wyniki obojga rodziców dotyczące bioder, łokci, MDR1 i DM, i jesteś gotów na to poczekać.

Raczej nie pasuje, jeśli:

• regularnie zostawiasz psa samego na długie dni pracy;
• szukasz domu bez białej sierści albo ostrego psa stróżującego;
• chcesz rozwiązać jego wrażliwość surowym lub korygującym wychowaniem.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa FCI to Berger Blanc Suisse (wzorzec nr 347, kraj pochodzenia Szwajcaria, język oficjalny francuski). Po angielsku nazywa się White Swiss Shepherd Dog; holenderski związek kynologiczny (Raad van Beheer) nazywa go Zwitserse Witte Herdershond. W codziennym użyciu słyszy się też skrót BBS. W Fidello dla tego psa jest jedna strona pod wszystkimi tymi nazwami.

W starszych opisach rasy można przeczytać, że jest wariantem owczarka niemieckiego. Jeśli chodzi o uznanie, to nieprawda: FCI traktuje go jako odrębną rasę z własnym wzorcem, własną historią księgi rodowodowej i własnym celem hodowlanym. Pokrewny jednak jest. Białe psy występowały we wczesnych liniach owczarka niemieckiego; według materiałów edukacyjnych FCI szwajcarskiego związku rasy biały kolor wykluczono ze wzorca owczarka niemieckiego w 1933 roku, po czym białe psy w Wielkiej Brytanii i Ameryce Północnej były nadal akceptowane jako białe owczarki niemieckie. W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie rozwinęły się w odrębną rasę, White Shepherd. Linia szwajcarska wywodzi się z tych północnoamerykańskich psów. Obecny owczarek niemiecki to inna rasa z własnym wzorcem i własnymi umaszczeniami; do różnic wymienianych w materiałach FCI należą m.in. pozioma linia grzbietu i wyłącznie białe umaszczenie psa szwajcarskiego.

Uwaga na pomyłki. Biały owczarek niemiecki z kraju, w którym ten kolor figuruje w księdze owczarka niemieckiego, amerykańsko-kanadyjski White Shepherd i biały owczarek szwajcarski z rodowodem FCI są do siebie podobne, ale nie są automatycznie tym samym. Owczarek podhalański też jest biały, ale znacznie większy i jest psem stróżującym stada. Psa bez rodowodu, który przypomina rasę, holenderski związek kynologiczny nazywa „look-alike”. Kto szuka tej rasy, pyta więc zawsze o rodowód i związek rasy.

Historia i pierwotna funkcja

Szwajcarska historia zaczyna się od amerykańskiego psa Lobo, urodzonego 5 marca 1966 roku, uznawanego za protoplastę rasy w Szwajcarii. Na początku lat siedemdziesiątych dotarły kolejne białe owczarki ze Stanów Zjednoczonych i Kanady. W 1989 roku założono szwajcarski związek rasy, a w czerwcu 1991 roku rasę wpisano do aneksu szwajcarskiej księgi rodowodowej. FCI uznała ją tymczasowo około 2002/2003 i ostatecznie 4 lipca 2011. Brytyjski Kennel Club wpisał ją w październiku 2017 do rejestru ras importowanych.

W przeciwieństwie do wielu psów pasterskich nie jest to rasa, która przez stulecia wypasała bydło: wzorzec nazywa go psem rodzinnym i do towarzystwa i nie przewiduje prób pracy. Był jednak hodowany z myślą o wszechstronnej użyteczności. Szwajcarski związek rasy wymienia posłuszeństwo, pracę tropiącą, ratowniczą, asystującą i terapeutyczną oraz agility. To tłumaczy jego przywiązanie i potrzebę zadań. Holenderskie związki rasy opisały w 2015 roku ponadto wąską bazę hodowlaną: osiem linii założycielskich, które częściowo były już ze sobą spokrewnione.

Wygląd i cechy fizyczne

Wzorzec wymaga mocnego, dobrze umięśnionego, średniej wielkości owczarka o eleganckiej, harmonijnej linii. Tułów jest umiarkowanie wydłużony: długość od stawu barkowego do guza kulszowego ma się do wysokości w kłębie jak 12 do 10. Grzbiet jest prosty i mocny, klatka piersiowa głęboka (około połowy wysokości w kłębie), ale niezbyt szeroka, brzuch lekko podciągnięty. Głowa jest klinowata z lekkim stopem; nos najlepiej czarny, ale jaśniejszy lub „snow nose” jest dopuszczalny. Oczy są migdałowe, brązowe do ciemnobrązowych; niebieskie oczy dyskwalifikują.

Uszy osadzone są wysoko, stojące i skierowane do przodu, w kształcie wydłużonego trójkąta z lekko zaokrąglonym końcem; uszy zwisające lub półstojące są poważną wadą. Ogon jest puszysty, szablasty i sięga co najmniej do stawu skokowego; w ruchu noszony wyżej, ale nigdy ponad grzbietem. Mocno opadający grzbiet i ogon noszony na grzbiecie uznawane są za poważne wady.

Okrywa jest gęsta i przylegająca, z obfitym podszerstkiem pod twardym, prostym włosem okrywowym; lekko faliste włosy są dopuszczalne. U odmiany dłuższej tworzy się wyraźna kryza i portki na tylnych nogach. Skóra jest ciemno pigmentowana, także na opuszkach. Samce i suki muszą wyraźnie różnić się typem: brak dymorfizmu płciowego jest według wzorca poważną wadą.

Charakter i temperament

Wzorzec opisuje żywy i zrównoważony temperament: pies, który lubi akcję, jest uważny i dobrze się szkoli, przyjazny i nieco powściągliwy wobec obcych, o dużej zdolności przystosowania społecznego i silnie nastawiony na swojego opiekuna. Nigdy nie może być lękliwy ani agresywny bez powodu. W domu widać to po psie, który chodzi za Tobą z pokoju do pokoju, ożywia się na dźwięk kluczy i daje się uspokoić łagodnym głosem.

Holenderski związek rasy zauważa, że czasem potrzebuje chwili, aby oswoić się z obcymi. Jego inteligencja i wrażliwość mogą stanowić wyzwanie dla niedoświadczonego opiekuna: szybko wyczuwa napięcie i reaguje niepewnością na złość. Co to oznacza w praktyce, zależy od linii i od psa; wzorzec wyklucza psy nadmiernie płochliwe i agresywne, a to wymaga od hodowców selekcji pod kątem charakteru. O szczekaniu ani o dochodzeniu do siebie po przestraszeniu nie znaleziono wiarygodnych danych dla rasy.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: Związek rasy opisuje go jako dobrego z dziećmi, ale małe dzieci i psy zawsze potrzebują aktywnego nadzoru. Duży, podskakujący pies może przewrócić małe dziecko.
• Starsze dzieci: dobry partner na spacery, zabawy w szukanie i wspólne szkolenie, jeśli dziecko spokojnie i konsekwentnie podchodzi do jego wrażliwości.
• Obce psy i domownicy: Wzorzec wymienia wysoką kompetencję społeczną; dobra socjalizacja i prowadzone spotkania ją podtrzymują.
• Koty i małe zwierzęta: Nie znaleziono wiarygodnych danych rasowych o popędzie łowieckim. Szczenię, które dorasta z kotem, może często z nim żyć; małe zwierzęta poza domem wymagają zarządzania.
• Goście i dostawcy: Jest czujny, ale według wzorca nie ostry; niektóre psy najpierw zachowują dystans. Naucz go spokojnego miejsca przy drzwiach wejściowych.

Instynkty i codzienne zachowanie

Jako typ owczarka ma skłonność do obserwowania otoczenia i trzymania się blisko swoich ludzi. Widać to na spacerach po psie, który regularnie spogląda na Ciebie i czujnie reaguje na ruch, jak rowerzyści, biegacze i biegnące dzieci. Czy naprawdę będzie próbował kierować lub zaganiać, zależy od psa; ponieważ rasa jest hodowana bez prób pracy, to zachowanie nie jest sprawdzane.

Daj tej skłonności cel. Zabawy w tropienie i szukanie, jasne zadanie na spacerze i chwile wyciszenia podczas wizyt chronią go przed szczekaniem, gonieniem i stresem. Bez ujścia nudę i niepokój mogą zamienić się w niszczenie lub hałas.

Ruch w poszczególnych fazach życia

• Szczenię: krótkie, spokojne spacery, dużo snu i swobodna zabawa na zróżnicowanym podłożu. To duża rasa, więc unikaj długiego wysiłku wytrzymałościowego, schodów i twardych skoków, dopóki kości rosną. Stałego wzoru w minutach nie ma.
• Młody pies: często okres rozproszenia i regresu w słuchaniu. Ćwicz przywołanie na długiej lince, powoli rozszerzaj wolność i utrzymuj przewidywalny dzień.
• Dorosły: orientacyjnie półtorej do dwóch godzin dziennie lub nieco więcej (brytyjski Kennel Club podaje ponad dwie godziny), rozłożone na kilka momentów: dłuższy spacer, krótkie sesje szkoleniowe i zabawa w tropienie lub szukanie. Ogród tego nie zastępuje.
• Senior: krótsze, częściej powtarzane spacery, miękkie podłoże i uwaga na masę mięśniową. Zleć weterynarzowi ocenę przy sztywności, mniejszej ochocie do ruchu lub osłabieniu zadu.

Wyzwania umysłowe i praca

Praca węchowa dobrze pasuje do jego chęci nauki: tropienie, mantrailing i zabawy w szukanie w domu i ogrodzie. Posłuszeństwo, agility i flyball zaliczają się według związku rasy do odpowiednich sportów, a pies bywa też wykorzystywany jako ratowniczy, asystujący i terapeutyczny. Ta praca wymaga stabilnego, odprężonego psa, więc buduj ją stopniowo i wybierz trenera pracującego pozytywnie. Materiały edukacyjne FCI wspominają o pracy ochronnej tylko wtedy, gdy jest starannie szkolona; dla zwykłego opiekuna nie jest to cel.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z nagrodą, humorem i krótkimi, urozmaiconymi sesjami. Chętnie współpracuje, ale od twardego tonu lub powtarzanej nagany staje się niepewny, a wtedy może się zamknąć lub zdenerwować. Zacznij wcześnie od spokojnego chodzenia na smyczy, przywołania na długiej lince, pozostawania na miejscu i zabiegów takich jak szczotkowanie, obcinanie pazurów i wizyta u weterynarza.

Socjalizuj w tempie, które jest w stanie znieść: różni ludzie, dźwięki, podłoża, inne psy i jazdy samochodem. Celem jest nauczyć się neutralnie obserwować; nie musi witać każdego. Jeśli Twój szczeniak trzyma duży dystans albo reaguje gwałtownie, wcześnie zwróć się do behawiorysty.

Zostawanie samemu w domu

Nie ma liczby godzin bezpiecznej dla wszystkich psów. Jest silnie nastawiony na swoich ludzi, więc budujesz samotność małymi krokami: kilka minut, potem kwadrans i dopiero potem dłużej, ze spacerem wcześniej. Zwracaj uwagę na oznaki stresu, takie jak skomlenie, drapanie drzwi, ślinienie i niszczenie. Jeśli regularnie masz długie dni pracy, opieka dla psów, osoba wyprowadzająca lub domownik pracujący z domu są rozsądniejsze niż nadzieja, że się przyzwyczai.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Dom szeregowy lub mieszkanie z windą jest możliwe, o ile codziennie naprawdę wychodzi na dwór, a jego ludzie są w pobliżu. Duży pies z dużą ilością podszerstka zajmuje miejsce i zostawia sierść, więc licz się z częstym odkurzaniem. Ogród nie zastępuje spacerów; ruch zapewniasz Ty. Na wsi bydło lub zwierzyna wymagają niezawodnego przywołania lub długiej linki.

Gruba, biała podwójna okrywa izoluje; przy ciepłej pogodzie ważne są spokojne godziny, cień i świeża woda, a nigdy nie zostawiaj go w nagrzanym samochodzie. W samochodzie i komunikacji publicznej da sobie radę, jeśli nauczy się spokojnie podróżować, ale licz się z dużym psem. Błoto według związku rasy często wysycha w sierści i daje się wyszczotkować, więc deszcz nie jest dramatem.

Rozmiary, obroże i szelki

Wzorzec FCI podaje wysokość w kłębie i masę, ale nie obwód szyi ani klatki piersiowej, a wiarygodnej tabeli obwodów dla rasy nie znaleziono. Dawne wartości obwodów dla tej rasy zostały więc usunięte. Zawsze mierz własnego psa.

Zmierz szyję w miejscu, gdzie leży obroża, i zostaw miejsce na dwa płaskie palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, tuż za łapami przednimi, miękką miarką, która przylega, ale nie uciska. Szelki muszą pozostawać za pachami, nie krępować łopatki i nie przekręcać się na bok. Sierść się liczy, zwłaszcza u odmiany dłuższej, a rosnący szczeniak często co kilka tygodni potrzebuje innego rozmiaru. Jeśli pies jest między dwoma rozmiarami, wybierz większy, dobrze regulowany.

• Szelki CHABA regulowane z taśmy nr 5 (nominalny obwód 80 cm) to klasyczne, regulowane szelki z taśmy polipropylenowej z klamrami; dostępny jest też nr 6 (90 cm). Wybierz według zmierzonego obwodu klatki piersiowej i sprawdź, czy łopatki pozostają wolne.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie i czesanie: Holenderski związek rasy uważa zwykle za wystarczające szczotkowanie raz w tygodniu, brytyjski Kennel Club mówi o więcej niż raz w tygodniu. Zacznij od szczotki z pinami, a potem przeczesz grzebieniem, zwłaszcza za uszami, w portkach i na ogonie.
• Linienie: Sierść według związku rasy linieje intensywnie dwa razy w roku. Szczotkuj wtedy codziennie i używaj grzebienia lub szczotki do podszerstka.
• Trymowanie: Trymowanie ani wyszczypywanie nie jest potrzebne. Nie strzyż podwójnej okrywy bez powodu i skonsultuj się z groomerem.
• Mycie i suszenie: rzadko, łagodnym szamponem dla psów. Dobrze osusz podszerstek, bo wilgoć w gęstej sierści utrzymuje się długo.
• Uszy: Uszy stojące dobrze schną, ale sprawdzaj je co tydzień pod kątem zapachu, zaczerwienienia i brudu.
• Oczy i nos: Delikatnie wycieraj brud z kącika oka. U psów ze „snow nose” nos może jaśnieć; zaczerwienienie, łzawienie lub mrużenie ocenia weterynarz.
• Łapy i pazury: Przycinaj włosy między opuszkami i trzymaj pazury krótko.
• Zęby: Szczotkuj regularnie pastą dla psów i przyzwyczajaj do tego wcześnie.

Do rozczesywania podszerstka i okrywy dostępny jest metalowy grzebień do rozczesywania Trixie (16 cm) z dwoma rozstawami zębów. Więcej opcji znajdziesz w kategorii sierść, kołtuny i pielęgnacja skóry.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

U rasy opisuje się zwiększoną skłonność do kilku chorób dziedzicznych. Nie każdy pies je rozwija, a badanie rodziców może zmniejszyć ryzyko, ale niczego nie gwarantuje. Informacje pochodzą ze wzorca FCI, szwajcarskich i holenderskich związków rasy, holenderskiego związku kynologicznego, brytyjskiego Kennel Club i dwóch badań; dla tej rasy jest niewiele niezależnych badań populacyjnych.

• Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych (HD i ED): Obie są wielogenowe: skłonność i środowisko odgrywają rolę. Psy hodowlane bada się za pomocą zdjęć rentgenowskich. Holenderski związek rasy wymaga wyników obojga rodziców, szwajcarski związek rasy wymaga ich od 15. miesiąca życia, a brytyjski Kennel Club zdecydowanie zaleca oba programy.
• Wada genu MDR1: dziedziczny wariant, przez który pies może być wrażliwszy na niektóre leki, na przykład niektóre środki przeciwpasożytnicze i inne preparaty. Wariant wykazano w rasie w niemieckim badaniu przesiewowym; test DNA pokazuje, czy pies jest nosicielem wariantu. Zawsze podawaj wynik każdemu weterynarzowi.
• Degeneracyjna mielopatia (DM): powoli postępująca choroba rdzenia kręgowego u starszych psów, dla której istnieje test DNA. Holenderski związek rasy wymaga tego testu u psów hodowlanych. W małej włoskiej próbie 63 psów mniej więcej co piąty pies niósł wariant; wynik dodatni nie oznacza na pewno, że choroba się rozwinie.
• Kręg przejściowy: W Szwajcarii badanie rentgenowskie na kręg przejściowy między lędźwiami a kością krzyżową należy obok HD i ED do badań hodowlanych.
• Słuch: Szwajcarski związek rasy nakazuje badanie słuchu u psów hodowlanych od 12. miesiąca życia. Holenderskie związki rasy wymieniły w 2015 roku głuchotę jako okazjonalny punkt uwagi.
• Inne: W tym samym holenderskim planie z 2015 roku wymieniono megaprzełyk (rozszerzony przełyk) w niektórych liniach oraz sporadycznie problemy z oczami, sercem, skórą i grzbietem, padaczkę i niewydolność trzustki. To jedno, starsze źródło, bez liczb.

Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców pod kątem bioder, łokci, MDR1 i DM, a w Szwajcarii także kręgu przejściowego i słuchu. Wymagania różnią się zależnie od związku i kraju i zmieniają się. W Holandii holenderski związek kynologiczny opublikował normy hodowlane, które od 1 października 2026 sprawdza przy zgłoszeniu krycia; związkiem rasy jest Vereniging Zwitserse Witte Herder. W Belgii księgi rodowodowe prowadzi Société Royale Saint-Hubert (SRSH/KMSH); wymagań hodowlanych specyficznych dla rasy nie udało się potwierdzić, więc o nie zapytaj. Rasa ma wąską bazę hodowlaną, więc pytaj też o pokrewieństwo rodziców.

Omów z weterynarzem duszność, nagłe kulawizny, chwiejność lub osłabienie zadu, czerwone lub bolące oko, uporczywe wymioty albo zmianę zachowania. Przy twardym, wzdętym brzuchu z niespokojnymi odruchami wymiotnymi jedź natychmiast do weterynarza; dla tego psa o głębokiej klatce piersiowej nie znaleziono liczb specyficznych dla rasy, ale dotyczy to psów o głębokiej klatce piersiowej ogólnie.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Nazwa rasy nie określa gramów. Licz krokami: ustal aktualną masę, oszacuj dzienne zapotrzebowanie energetyczne, odczytaj wartość energetyczną (ME w kcal na kilogram) dokładnie tej karmy i przelicz: gramy dziennie = kcal dziennie podzielone przez ME w kcal/kg, razy 1000.

Przykład obliczeniowy wyłącznie dla wyjaśnienia, nie zalecenie: dla dorosłego psa o masie 30 kg energia spoczynkowa (RER) wynosi 70 x 30^0,75, około 897 kcal dziennie. Ze współczynnikiem z aktualnego źródła żywieniowego wynoszącym na przykład 1,4 (spokojny), 1,6 (średnio aktywny) i 1,8 (bardzo aktywny) otrzymujesz około 1 260, 1 440 i 1 610 kcal dziennie. Przy karmie o wartości 3 800 kcal ME na kilogram to około 330, 380 i 425 gramów dziennie. Zacznij raczej od dolnej granicy i koryguj według masy ciała i kondycji.

• Szczenię: pełnoporcjowa karma dla szczeniąt ras dużych (przewidywana masa dorosłego psa około 25–40 kg), podawana w kilku małych posiłkach, nastawiona na równomierny wzrost. Nie dodawaj wapnia bez porady weterynarza i stopniowo przechodź na karmę dla dorosłych.
• Dorosły: zwykle dwa posiłki dziennie. Po dwóch do czterech tygodniach oceń masę i kondycję: żebra powinny być dobrze wyczuwalne, z góry widać talię, a z boku podciągnięty brzuch. Przy gęstej sierści wyczuwanie jest lepsze niż patrzenie. Karm spokojnie i omów z weterynarzem, jak postępować ze spoczynkiem i wysiłkiem wokół posiłków; to nie jest gwarancja przed problemami z żołądkiem.
• Senior: niekoniecznie mniej karmy ani białka. Patrz na aktywność, masę mięśniową, uzębienie i kondycję, a w razie wątpliwości zapytaj weterynarza.

Jako przykłady dla szczeniąt ras dużych dostępna jest Wolfsblut Wild Duck Puppy Large (bezzbożowa karma z kaczką, 12,5 kg), a dla dorosłych psów ras dużych Wolfsblut Range Lamb Adult Large (monobiałkowa jagnięcina z ryżem, 12,5 kg). Sprawdź na opakowaniu wartość energetyczną i tabelę dawkowania; to Twój punkt wyjścia.

Wliczaj przysmaki treningowe i gryzaki do dziennej porcji. Zawsze zapewnij świeżą wodę, więcej przy upale i wysiłku. Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy, wieku, kondycji i aktywności. Używaj opakowania jako punktu wyjścia, kontroluj masę i koryguj stopniowo. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Zaangażowanie czasowe jest duże: codziennie półtorej do dwóch godzin lub więcej na dworze, szkolenie, szczotkowanie i ćwiczenie spokojnego zostawania samemu. Koszty karmy są kosztami dużego psa. Ubezpieczenie i weterynarz mogą mocno obciążać z powodu zdrowia bioder i łokci oraz innych dziedzicznych punktów uwagi; salon groomerski nie jest stale potrzebny, ale dobre akcesoria do szczotkowania są. Opieka podczas nieobecności, samochód z miejscem i wytrzymałe wyposażenie też się liczą. Nie podajemy stałych kwot w euro, ponieważ ceny bardzo się zmieniają; poproś o aktualne oferty i zaplanuj bufor.

Zalety

• Towarzyski, nastawiony na człowieka i chętny do nauki; chętnie współpracuje.
• Wszechstronny: spacery, tropienie, posłuszeństwo, agility oraz praca asystująca lub terapeutyczna.
• Sierść, która w dużej mierze sama pozostaje czysta i nie wymaga trymowania.
• Wzorzec dopuszczający do hodowli tylko psy zdrowe funkcjonalnie i klinicznie, o typowej dla rasy budowie.
• Związki rasy z regulaminami hodowlanymi i testami DNA na MDR1 i DM.

Wady i punkty uwagi

• Dużo podszerstka: intensywne linienie dwa razy w roku i sierść w domu.
• Wrażliwy na napięcie i odrzucenie; twarde wychowanie działa odwrotnie.
• Energia i potrzeba zadań; bez ujścia pojawia się nuda i niepokój.
• Silne nastawienie na ludzi sprawia, że samotność jest punktem do ćwiczenia.
• Dziedziczne punkty uwagi (HD, ED, MDR1, DM) i wąska baza hodowlana sprawiają, że decydujący jest hodowca.
• Gruba, biała podwójna okrywa wymaga uwagi przy ciepłej pogodzie.

Dla kogo

Dla aktywnego domu lub doświadczonej osoby samotnej, która codziennie ma czas być na dworze, lubi wspólne szkolenie i ma cierpliwość do wrażliwego psa. Pasuje do kogoś, kto akceptuje sierść w domu i chce znaleźć hodowcę, który wykazuje zdrowie i jest szczery co do pokrewieństwa. Zmotywowany początkujący z dobrym hodowcą i trenerem pracującym pozytywnie może sobie poradzić.

Dla kogo nie

Dla kogoś, kto ma mało czasu na spacery i szczotkowanie, zostawia psa na długo samego, chce cichy dom bez psiej sierści albo szuka ostrego psa stróżującego. Nie także dla kogoś, kto liczy na twarde wychowanie albo kupuje szczenię od sprzedawcy bez rodowodu i wyników badań zdrowia.

Odpowiedzialne zakupy, adopcja lub przekazanie

Zacznij od związku rasy (w Holandii Vereniging Zwitserse Witte Herder) i holenderskiego związku kynologicznego (Raad van Beheer). Poproś o oryginalne wyniki obojga rodziców dotyczące bioder, łokci, MDR1 i DM oraz zapytaj o kręg przejściowy i test słuchu. Pytaj o pokrewieństwo rodziców, sprawdź numery chipa i rodowodu, odwiedź sukę i szczenięta w domu, nie pozwól szczenięciu odejść przed ósmym tygodniem i spisz ustalenia w umowie. Zadbaj o europejski paszport i zarejestrowany chip.

Zachowaj ostrożność wobec stale dostępnych szczeniąt, wielu ras naraz, spotkań na parkingu, białego szczenięcia bez rodowodu i sprzedawców, którzy lekceważą badania. Dorosły pies ze schroniska lub z przekazania specyficznego dla rasy może świetnie pasować; zapytaj szczerze o zostawanie samemu, inne zwierzęta, zdrowie i zachowanie i odbądź kilka spacerów, zanim się zdecydujesz.

Najczęstsze pytania

Czy biały owczarek szwajcarski to owczarek niemiecki? Nie. Wywodzi się z białych owczarków spokrewnionych z owczarkiem niemieckim, ale FCI uznaje go za odrębną rasę ze wzorcem nr 347.

Czy to to samo co White Shepherd lub biały owczarek niemiecki? Nie automatycznie. Linia szwajcarska pochodzi od północnoamerykańskich białych owczarków, ale pies jest białym owczarkiem szwajcarskim tylko z rodowodem FCI.

Czy nadaje się dla początkujących? Warunkowo. Charakter jest przyjazny i chętny do nauki, ale wrażliwość, energia i wybór hodowcy wymagają wiedzy.

Ile linieje? Dużo, zwłaszcza dwa razy w roku. Poza tymi okresami jest to do opanowania, ale licz się z sierścią w domu.

Czy może biegać bez smyczy? Na bezpiecznym terenie często tak, po dobrym zbudowaniu przywołania; długa linka to dobry początek.

Podsumowanie

To pies dla kogoś, kto chce zaplanować dzień częściowo wokół towarzyskiego owczarka. Kto jest na dworze, szkoli z nagrodą, szczotkuje i toleruje sierść, dostaje wrażliwego, przyjaznego partnera i prawie nie musi trymować okrywy. Kto tego nie zapewni, dostaje niepewnego psa, któremu trudno być samemu.

Wybierz hodowcę, zanim wybierzesz szczenię: pytaj o HD, ED, MDR1, DM, o pokrewieństwo i o rodowód, mierz do każdego wyposażenia i utrzymuj psa szczupłym. W ten sposób zwiększasz szansę, że ten biały owczarek będzie miał zdrowe, spokojne i aktywne życie.