Billy

Billy - biały pies gończy z Poitou z nosem do grubej zwierzyny

Billy nie patrzy na ciebie pytająco, gdy jest coś do powąchania: włącza nos do pracy i oznajmia to całej ulicy. Ten duży francuski pies gończy został wyhodowany, by w sforze godzinami podążać tropem sarny i dzika. Jest lekko zbudowany, biały z delikatnymi jasnopomarańczowymi lub cytrynowymi łatami, a w domu często łagodny i spokojny. Na zewnątrz zmienia się, gdy tylko zapach przyciągnie jego uwagę. Dlatego pasuje do ludzi z przestrzenią, bezpiecznymi trasami, solidnym ogrodzeniem i wyrozumiałymi sąsiadami. Kto szuka psa obiecującego niezawodne chodzenie bez smyczy, bezproblemowo dzieli dom z małymi zwierzętami albo chce przede wszystkim wygody, lepiej wybierze inną rasę. Rasa jest ponadto rzadka: dostępność poza Francją jest ograniczona i wymaga cierpliwości w poszukiwaniu odpowiedzialnego źródła.

Dane podstawowe

• Oficjalna nazwa: Billy (wzorzec FCI nr 25)
• Synonimy: Chien de Billy; nie mylić z rasą Poitevin ani Grand Anglo-Français Blanc et Orange
• Pochodzenie: Francja, region Poitou
• Uznanie: FCI, grupa 6 (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 1.1 (duże psy gończe), z próbą pracy
• Pierwotne zadanie: pies sfory do polowań na grubą zwierzynę
• Wysokość w kłębie: samiec 60-70 cm, suka 58-62 cm (FCI)
• Waga: brak miary FCI; źródła się rozchodzą, więc ważenie jest ważniejsze niż średnia rasy
• Sierść: krótka, twarda w dotyku i często nieco gruba
• Umaszczenie: całkowicie białe, białe z odcieniem kawy z mlekiem lub białe z jasnopomarańczowymi albo cytrynowymi plamami lub płaszczem
• Długość życia: źródła podają z grubsza 10-15 lat; wiarygodne dane populacyjne nie istnieją (orientacyjnie)
• Ruch: wysoki; prawdziwe godziny dziennie, z pracą nosa i bezpiecznym swobodnym biegiem
• Trudność szkolenia: wysoka, zwłaszcza przywołanie
• Pielęgnacja: niska w przypadku sierści, uwaga na uszy i łapy
• Samotność: ograniczona; psy sfory są przyzwyczajone do towarzystwa
• Klimat: dobrze znosi klimat umiarkowany; przy ostrym słońcu lub silnym mrozie dodatkowa uwaga
• Początkujący: zazwyczaj nie jest to odpowiedni pierwszy pies

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• spędzasz dużo czasu na zewnątrz i chętnie chodzisz po lesie i polu z psem prowadzonym przez nos;
• masz wysokie, solidnie zamknięte ogrodzenie i akceptujesz długą smycz jako standardowe narzędzie;
• masz doświadczenie z psami myśliwskimi lub rasami tropiącymi i zachowujesz spokój przy upartym zachowaniu;
• masz sąsiadów, którzy znoszą słyszalny głos psa.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• szukasz psa, który wszędzie niezawodnie biega bez smyczy;
• trzymasz koty, króliki lub inne małe zwierzęta swobodnie w domu;
• mieszkasz w słabo wyciszonym mieszkaniu albo zostawiasz psa samego na długie dni pracy;
• oczekujesz łatwego w szkoleniu psa towarzyszącego.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Billy nosi nazwę od Château de Billy, posiadłości hodowcy. FCI zarządza wzorcem (nr 25); ta francuska rasa lokalna jest na świecie nieliczna. Wizualnie i historycznie jest bliska rasom Poitevin, Porcelaine i Grand Anglo-Français Blanc et Orange. Wzorzec wyklucza czerń lub czerwień w umaszczeniu, więc biało-czarny lub czerwono łaciaty pies według wzorca FCI nie jest prawidłowym Billym. Uważaj też na krzyżówki oferowane jako „Billy” bez rodowodu.

Kto przegląda rasy pokrewne, znajdzie na tej stronie także Poitevin i Porcelaine, z ich własnymi różnicami w budowie i stylu pracy.

Historia i pierwotne zadanie

Gaston Hublot du Rivault stworzył Billy’ego w XIX wieku z trzech starych linii poitevin: Montemboeuf, Céris i Larrye. Wolał jaśniejsze, białe typy. Nazwa nawiązuje do jego zamku w Poitou. Około 1927 roku sforę rozproszono i rasa niemal zaginęła; jego syn odbudował ją potem m.in. z udziałem Poitevina, Porcelaine i Harriera. Billy posłużył ponadto jako podstawa dla Grand Anglo-Français Blanc et Orange.

Zadaniem było podążanie tropem zapachowym w grupie psów, uzupełnione wyraźnym głosem, by myśliwi mogli podążać za sforą. Wyjaśnia to jego niemal niewyczerpaną pracę nosa, nastawienie na inne psy i gotowość do podążania tropem bez oglądania się na człowieka.

Wygląd i cechy fizyczne

FCI opisuje dobrze zbudowanego, silnego, lecz lekkiego psa, którego przód sprawia wrażenie nieco cięższego niż tył. Głowa jest dość delikatna, sucha i średniej długości, z wyraźnym stopem i kwadratowo wyglądającym kufą. Nos jest czarny lub czerwonobrązowy, wargi zwisają niewiele. Oczy są żywe, ciemne i obrzeżone czernią lub brązem. Uszy są średniej wielkości, płaskie i w dolnej części lekko zawinięte, osadzone wysoko jak na francuskiego psa gończego.

Szyja jest średniej długości i raczej zaokrąglona. Grzbiet jest dość szeroki i lekko wypukły, klatka piersiowa bardzo głęboka, lecz raczej wąska, z płaskimi żebrami i lekko podciągniętym brzuchem. Ogon jest długi i mocny, czasem lekko owłosiony. Łapy są okrągłe z zwartymi palcami. Skóra jest biała, czasem z ciemnymi plamkami, i elastyczna. Szczenięta nie mają jeszcze proporcji dorosłego psa; głęboka klatka piersiowa i długie nogi rozwijają się w ciągu pierwszego roku lub dłużej. Samce są zazwyczaj większe od suk, co odzwierciedlają miary FCI.

Charakter i temperament

Według opisów Billy jest w domu łagodny, cierpliwy i przywiązany. Pasuje to do psa sfory, który musi umieć pracować wśród pobratymców i ludzi. Jednocześnie ma własny plan dnia: jest samodzielny, wytrwały i trudno odciągnąć go od tropu. Nie oczekuj służalczego posłuszeństwa, lecz psa, który chętnie włącza cię do swojego planu. Zazwyczaj szybko dochodzi do siebie po drobnych niepowodzeniach, ale na ostre korekty reaguje głównie wycofaniem. Frustracja u tej rasy często przejawia się skamleniem, ciągnięciem lub próbami ucieczki. Jego głos to nie wada, lecz narzędzie pracy.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: zawsze pod nadzorem. Pies jest duży i z entuzjazmu może kogoś przewrócić.
• Starsze dzieci: zazwyczaj przyjemny kompan spacerów, o ile dzieci uczą się, że pies nie puszcza smyczy.
• Obce psy: jako pies sfory zwykle towarzyski i tolerancyjny, ale zabawa może stać się intensywna.
• Współlokatorzy: może dobrze mieszkać z innymi psami; drugi pies może nawet zapewnić towarzystwo.
• Koty: czasem może dogadać się z kotem, z którym się wychował, ale na zewnątrz każdy kot pozostaje możliwym celem.
• Małe zwierzęta domowe: wymaga ściśle oddzielonych pomieszczeń; popęd łowiecki nie jest kwestią wychowania.
• Goście i kurierzy: zazwyczaj przyjazny; zgłasza się jednak głosem.

Instynkty i codzienne zachowanie

Najważniejszym instynktem jest tropienie. Gdy zapach kusi, nos opada ku ziemi, a słuch się wyłącza; wygląda wtedy, jakby nie słyszał twojego wołania. Do rasy należy ponadto donośny głos łowiecki, podążanie za zwierzyną daleko poza zasięg wzroku i skłonność do testowania ogrodzeń. W domu widać to w węszeniu przy torbach z zakupami, szukaniu resztek jedzenia i długim, głębokim śnie po solidnym spacerze.

Ruch w poszczególnych fazach życia

Szczenię: krótkie, swobodne wypady po zróżnicowanym podłożu, dużo snu, bez narzuconego dystansu. Głęboka klatka piersiowa i długie nogi rosną fazami.

Nastolatek: popęd poszukiwawczy rośnie, a przywołanie może tymczasowo zniknąć. Stopniowo zwiększaj godziny na zewnątrz, ale trzymaj długą smycz.

Dorosły: licz się z kilkoma godzinami dziennie, rozłożonymi na spacery, pracę nosa i bezpieczny swobodny bieg; zabawy w szukanie lub mantrailing liczą się bardziej niż niekończące się to samo okrążenie. Latem przenieś intensywny wysiłek na chłodniejsze godziny.

Senior: krócej i częściej, z pracą nosa we własnym tempie. Trudności ze wstawaniem, skargi podczas chodzenia lub szybkie męczenie się zasługują na uwagę weterynarza.

Wyzwania umysłowe i praca

Billy potrzebuje przede wszystkim pracy dla nosa: układania tropów, zabaw w szukanie w lesie, mantrailingu i kontrolowanego szukania przedmiotów zapachowych. Wykorzystuje to jego pierwotne zadanie, bez konieczności ścigania zwierzyny. Aportowanie i gra w piłkę pasują gorzej niż praca poszukiwawcza. Uczenie się spokoju to też trening: mata, stałe miejsce odpoczynku i zmienność między wysiłkiem a regeneracją zapobiegają temu, by z nudów zaczął wyć lub uciekać.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z bardzo cennymi nagrodami, krótkimi sesjami i wieloma powtórzeniami w spokojnym otoczeniu, zanim zwiększysz rozproszenia. Przywołanie buduje się miesiącami, na zewnątrz z długą smyczą jako standardem; zwierzyna pozostaje granicą, przy której niezawodność nigdy nie jest absolutna. Ćwicz chodzenie na smyczy wcześnie, bo dorosły pies z nosem przy ziemi może mocno ciągnąć. Naucz też spokojnego przyjmowania gości, jazdy samochodem, szczotkowania, oglądania uszu i spokoju u weterynarza. Socjalizacja oznacza tu uczenie się neutralnej obserwacji, a nie witania każdego psa.

Pozostawanie samemu

Buduj pozostawanie samemu małymi krokami od sekund przez minuty do godzin. Pies sfory nie uważa sam z siebie, że miło jest długo być bez towarzystwa; wycie, drapanie lub ucieczka to możliwe skutki, a sąsiedzi słyszą to z daleka. Dorosły pies po gruntownym przygotowaniu może czasem zostać sam przez kilka godzin, ale cały dzień pracy pasuje źle. Pomocna może być opieka nad psem, osoba wyprowadzająca lub drugi pies. Różnice indywidualne są duże.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Rasa należy do przestrzeni, natury i wolności z granicami. Dom szeregowy lub mieszkanie wchodzi w grę tylko wtedy, gdy ruch, hałas i sąsiedzi naprawdę się zgadzają, a nawet wtedy miasto z niewielką liczbą bezpiecznych terenów to trudny wybór. Na wsi zwierzyna, granice posesji i otwarte drogi to realne ryzyka. Zadbaj o wysokie, solidne ogrodzenie i regularnie sprawdzaj je pod kątem podkopów. Ogród nie zastępuje spacerów. W samochodzie pomaga stałe miejsce z odpowiednimi szelkami lub transporterem; w podróży ważne są zasady dotyczące noclegu i transportu. W upale wychodź w chłodnych godzinach, a przy silnym mrozie zwróć uwagę na krótką sierść i białą skórę.

Rozmiary, obroże i szelki

FCI podaje tylko wysokość w kłębie (samiec 60-70 cm, suka 58-62 cm); obwody szyi i klatki piersiowej nie są ustalone i bardzo różnią się między psami. Dlatego zawsze mierz samodzielnie. Zmierz szyję w miejscu, gdzie będzie leżeć obroża, miękką miarką i zostaw miejsce na dwa palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami. Głęboka, stosunkowo wąska klatka piersiowa sprawia, że niektóre szelki się przesuwają lub ocierają: po ustawieniu sprawdź pachy, barki i czy szelki nie mogą zsunąć się przez głowę.

• CHABA Obroża taśma regulowana 25 mm x 60 cm czarna: wybieraj dopiero po zmierzeniu szyi; jeśli wynik nie mieści się w tym rozmiarze, pomiń ją.
• CHABA Szelki taśma regulowane nr 4 - obwód 70 cm niebieskie: wybieraj tylko wtedy, gdy zmierzony obwód klatki piersiowej pasuje do tego rozmiaru; w razie wątpliwości pomiń.

Pielęgnacja

Szczotkowanie: raz w tygodniu gumową lub miękką szczotką; krótka sierść linieje przez cały rok, wiosną i jesienią mocniej.

Czesanie, wyczesywanie podszerstka, trymowanie: niepotrzebne przy gładkiej, nieco twardej sierści.

Mycie i suszenie: tylko przy zabrudzeniu, łagodnym szamponem; dobrze osusz zwisające uszy i fałdy skóry. Biała sierść szybko pokazuje błoto i leśny brud.

Uszy: zwisające uszy zatrzymują ciepło i wilgoć. Po deszczu, pływaniu i lesie sprawdzaj, czy nie ma zaczerwienienia, zapachu, potrząsania głową lub dużej ilości woskowiny; dolegliwości niech oceni weterynarz.

Oczy, łapy, pazury, zęby: sprawdzaj oczy pod kątem gałązek i kurzu, łapy pod kątem skaleczeń i cierni, przycinaj pazury i myj zęby. Oswajanie od szczenięcia ułatwia to później.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

O zdrowiu samego Billy’ego opublikowano niewiele niezależnych danych. Długość życia podawana jest w źródłach z grubsza między 10 a 15 lat, co przede wszystkim pokazuje, że wiarygodnych liczb brakuje. Duży, głęboko zbudowany pies myśliwski ma w każdym razie punkty uwagi opisywane dla tego typu budowy.

Zwykle opisywane u dużych psów myśliwskich: dysplazja stawu biodrowego i łokciowego, zapalenie ucha przy zwisających uszach i skręt żołądka przy głębokiej klatce piersiowej. Nie każdy pies rozwija te schorzenia, a źródła o Billym są ograniczone. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają zwierzęta rodzicielskie pod kątem bioder i łokci i są otwarci co do danych rodzinnych. Wzorzec FCI wyklucza ponadto z hodowli psy z wyraźnymi odchyleniami albo lękliwe lub agresywne i wymaga psa funkcjonalnego i zdrowego.

Nowe kulawizny, wzdęty brzuch z nudnościami lub niepokojem, uporczywe wymioty, ból lub zmianę zachowania zawsze niech od razu oceni weterynarz.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji i aktywności, a nie od nazwy rasy. Powszechną podstawą obliczeń jest RER = 70 × masa ciała w kg^0,75. Pies o wadze 30 kg ma wtedy około 900 kcal zapotrzebowania spoczynkowego; zapotrzebowanie dzienne jest wyższe o współczynnik, który bierzesz z kontrolowanego źródła żywieniowego, na przykład z wytycznych FEDIAF. Następnie przelicz: gramy dziennie = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ ME w kcal/kg karmy × 1000. To wyłącznie przykład obliczeniowy ilustrujący metodę, a nie porada dla twojego psa.

Szczenię: wybierz kompletną karmę dla szczeniąt ras dużych, utrzymuj smukły wzrost i nie dawaj osobnego wapnia bez weterynarza. Dorosły: dostosuj do wagi i obciążenia pracą oraz sprawdzaj, czy dobrze wyczuwasz żebra i widzisz talię; oceń po dwóch do czterech tygodniach. Senior: dostosuj do kondycji i masy mięśniowej zamiast samego wieku. Podziel porcję na dwa posiłki, zadbaj o spokój wokół posiłku i wliczaj smakołyki.

Zawsze czytaj opakowanie pod kątem gęstości energetycznej i porcji startowej, a przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Największym kosztem jest czas dzienny: kilka godzin na zewnątrz, trening przywołania, bezpieczne trasy i opieka, gdy pracujesz. Koszty karmy są wysokie ze względu na rozmiar. Weterynarz i ubezpieczenie są droższe przy dużych psach, a przy rzadkiej rasie często dochodzą koszty podróży i importu do odpowiedzialnego hodowcy. Pielęgnacja sierści i salon trymerski są skromne. Licz się dodatkowo z solidnym ogrodzeniem, długimi smyczami, szelkami oraz transporterem lub stałym miejscem w aucie. Stałych kwot nie podajemy bez aktualnej kontroli rynku.

Zalety

• Pies tropiący o wyjątkowym nosie i niemal niewyczerpanej wytrzymałości.
• Zazwyczaj łagodny, towarzyski i tolerancyjny wobec psów i ludzi w domu.
• Gładka, łatwa w utrzymaniu sierść bez trymowania.
• Lekko zbudowany, funkcjonalny pies, który chętnie wyrusza w drogę razem z tobą.

Wady i punkty uwagi

• Silny popęd łowiecki i głośny głos; swobodne chodzenie jest rzadko niezawodne.
• Potrzebuje dużo miejsca, czasu i solidnego ogrodzenia; ryzyko ucieczki.
• Nie nadaje się do kotów ani małych zwierząt bez ścisłego zarządzania.
• Rzadka: ograniczona oferta, niewiele danych zdrowotnych i pytania importowe.
• Nie jest to najłatwiejszy pies dla początkujących ani do małych mieszkań.

Dla kogo

Dla aktywnych ludzi na wsi lub na skraju lasu, z doświadczeniem z psami myśliwskimi lub rasami tropiącymi, z ogrodzonym terenem i zrozumieniem dla psa, który sam decyduje, co wącha. Pasuje do kogoś, kto widzi pracę nosa jako codzienne zadanie albo wykorzystuje go do szukania śladów lub mantrailingu. Gospodarstwo domowe ze starszymi dziećmi i planem opieki może funkcjonować bardzo dobrze.

Dla kogo nie

Dla mieszkańców miast bez bezpiecznego terenu do biegania, ludzi ze swobodnie chodzącymi kotami lub gryzoniami, domów, w których pies codziennie przez wiele godzin jest sam, oraz wszystkich, którzy oczekują niezawodnie biegającego bez smyczy psa.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Szukaj hodowcy lub związku rasy, który zna rasę, najlepiej przez francuski związek kynologiczny (SCC), i pytaj o rodowód, dowody pracy oraz wyniki badań zdrowia. Odwiedź miejsce odchowu, poznaj matkę i zapytaj o wiek oddania (nie przed ośmioma tygodniami), umowę, chip i paszport. Bądź ostrożny wobec ofert z kilkoma miotami różnych ras jednocześnie, wywierających presję lub oferujących „Billy” bez rodowodu. Ponieważ rasa jest rzadka, rozsądnie może być zapytać francuskie związki rasy i grupy łowieckie o przekazanie dorosłych psów; bądź wtedy szczery co do mieszkania i otoczenia. Przy imporcie dochodzą dodatkowe kontrole rejestracji, szczepień i transportu.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Billy może biegać bez smyczy? Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie. Gdy zapach chwyci nos, przywołanie może tymczasowo zawieść.

Czy Billy może żyć z kotami? Czasem, po wczesnym oswojeniu i przy oddzielnych pomieszczeniach; na zewnątrz każdy kot pozostaje możliwym celem.

Czy Billy dużo szczeka? Ma donośny głos łowiecki, słyszalny podczas tropienia, podekscytowania i nudy. Sąsiedzi to realna kwestia.

Czy Billy może mieszkać w bloku? Rzadko zalecane; tylko przy dużej codziennej aktywności na zewnątrz i tolerancyjnych sąsiadach.

Czy Billy’ego łatwo zdobyć? Nie, rasa jest rzadka. Licz się z szukaniem, czekaniem i prawdopodobnie hodowcą we Francji.

Podsumowanie

Billy to lekki, przyjazny pies tropiący z nosem, który wyznacza jego dzień. Kto go bierze, bierze też las, długą smycz i jego głos. Pasuje do cierpliwego właściciela z dużą przestrzenią, który widzi pracę poszukiwawczą jako codzienne zajęcie i nie stawia niezawodnego biegania bez smyczy za cel. Kto chce przede wszystkim spokoju, małego mieszkania lub swobodnie żyjących zwierząt domowych, uczciwiej wybierze inną rasę.