Brandlbracke (Austrian Black and Tan Hound)

Szczeniak i dorose psy rasy brandlbracke z przodu i z profilu — Fidello

Brandlbracke - gończy tropiący z donośnym głosem

W Austrii nazywa się Brandlbracke albo Vieräugl, „cztery oczy”, od dwóch jasnych plam nad ciemnymi oczami. To nie pies do towarzystwa z myśliwską przeszłością, lecz pracujący pies tropiący: został wyhodowany, by donośnym, wytrwałym głosem podążać tropem zająca lub lisa i odszukiwać postrzelone zwierzęta w górzystym terenie. Wzorzec FCI do dziś zalicza do rasy próbę pracy. Rozpoznasz go po gładkiej, czarnej sierści z wyraźnie odgraniczonym rudobrązowym podpalaniem, długiej, sprężystej budowie i spokojnie zwisającym ogonie. Jest ukierunkowany na ludzi i przyjazny, ale gdy tylko leży zapach, jego nos wygrywa z twoim głosem. Pasuje do myśliwego albo do kogoś, kto ma dużo miejsca na zewnątrz, czas na pracę tropiącą i tolerancyjnych sąsiadów; w mieście lub w rodzinie szukającej spokojnego psa rzadko bywa dobrym wyborem. Poza Europą Środkową jest na dodatek prawie nie do znalezienia.

Podstawowe informacje

  • Nazwa oficjalna: Brandlbracke (Vieräugl), wzorzec FCI nr 63; angielska nazwa FCI to Austrian Black and Tan Hound. Niderlandzka nazwa na stronie źródłowej jest tłumaczeniem tej nazwy angielskiej; w praktyce często używa się oryginalnej nazwy Brandlbracke.
  • Synonimy: Vieräugl; po francusku (FCI) Brachet noir et feu (Quatre-oeille), po hiszpańsku (FCI) Sabueso austriaco negro y fuego; niemieckie źródła nazywają go też Kärntner Brandlbracke
  • Pochodzenie: Austria
  • Uznanie: uznany ostatecznie przez FCI (grupa 6, sekcja 1.2 psy gończe średniej wielkości, z próbą pracy); UKC (USA) zalicza go do scenthounds
  • Pierwotna funkcja: ciężka praca łowiecka w wysokich górach i na nizinach: brackieren (głośne podążanie tropem pojedynczej zwierzyny) i schweißarbeit, czyli odszukiwanie postrzelonej zwierzyny
  • Grupa: grupa 6 FCI, psy gończe, posokowce i rasy pokrewne
  • Wysokość w kłębie: samce 50–56 cm, suki 48–54 cm (FCI)
  • Masa: wzorzec nie podaje masy; przewodniki po rasie podają ok. 15–22 kg (orientacyjnie)
  • Długość życia: ok. 12–14 lat według przewodników po rasie (orientacyjnie; rzeczywisty wiek jest różny u każdego psa)
  • Szata: gładka, przylegająca, gęsta i sprężysta z jedwabistym połyskiem, długa na ok. 2 cm
  • Umaszczenie: czarne z niewielkim, wyraźnie odgraniczonym jasno- do ciemnobrązowym podpalaniem; dwie brązowe plamy nad oczami muszą występować
  • Poziom aktywności: wysoki; przewodniki po rasie podają co najmniej dobre półtorej godziny dziennie plus praca tropiąca lub poszukiwawcza (orientacyjnie)
  • Trudność szkolenia: średnia do wysokiej; chętny do współpracy, ale z nosem silniejszym niż każda komenda
  • Poziom pielęgnacji: niski; krótka sierść wymaga niewiele, natomiast zwisające uszy i pazury wymagają regularnej uwagi
  • Wskazanie do zostawania samemu: ograniczone; ukierunkowany na ludzi pies stadny, który musi uczyć się samotności krok po kroku
  • Klimat: stworzony do gór i zmiennej pogody; krótka sierść słabo izoluje przy długim zimnie lub w mokrą pogodę
  • Przydatność dla początkujących: niska; popęd tropiący, głos i przywołanie wymagają doświadczenia i dużo miejsca na zewnątrz

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

  • jesteś myśliwym albo chcesz codziennie przez wiele godzin pracować w lesie, na wzgórzach lub w górach z psem używającym nosa;
  • jesteś gotów na pracę tropiącą, poszukiwanie postrzałków lub mantrailing i na znalezienie hodowcy, który zna linię pracującą;
  • mieszkasz poza gęstą zabudową albo masz sąsiadów, którzy zniosą głośny, daleko niosący się głos;
  • masz bezpiecznie ogrodzony ogród lub teren i standardowo zabierasz długą linkę.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

  • szukasz spokojnego psa miejskiego na krótkie spacery i balkon;
  • chcesz, żeby pies wszędzie bez smyczy niezawodnie wracał;
  • chcesz zostawiać psa samego na długie dni pracy;
  • szukasz pierwszego psa bez doświadczenia i nie chcesz korzystać z pomocy.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI prowadzi rasę jako Brandlbracke (Vieräugl) pod nr 63, z Austrią jako krajem pochodzenia i niemieckim jako językiem oficjalnym. Według nomenklatury FCI rasa jest uznana ostatecznie od 1954 roku; obecny wzorzec opublikowano w 1995 roku. UKC nazywa rasę Austrian Black and Tan Hound i uznaje ją od 2006 roku. Nie znalazłem oficjalnej niderlandzkiej nazwy rasy ani niderlandzkiego klubu rasy; jeśli chcesz mieć pewność, co obowiązuje w twoim kraju, zapytaj w krajowym związku kynologicznym lub w austriackim klubie rasy, Österreichischer Brackenverein.

Rasa należy do austriackich i środkowoeuropejskich brackenów. Do pokrewnych źródła zaliczają Tiroler Bracke, Steirische Rauhhaarbracke, Slovenský kopov i Bayerischer Gebirgsschweißhund. Nie myl go z Black and Tan Coonhound ze Stanów Zjednoczonych: ma inne pochodzenie, inny typ i inny sposób polowania. Jeśli szukasz przede wszystkim psa do poszukiwania postrzałków, możesz też spojrzeć na posokowca hanowerskiego, niemieckiego posokowca. Przegląd innych psów myśliwskich i innych ras znajdziesz na stronie rasy psów.

Historia i pierwotna funkcja

FCI opisuje Brandlbracke jako bezpośredniego potomka Keltenbracke, dawnego typu psa tropiącego. Wiarygodne rodowody brakuje aż do połowy XIX wieku, ponieważ do tego czasu nie prowadzono uregulowanej hodowli. Według źródeł wtórnych w 1884 roku został wpisany jako pierwsza rasa do austriackiej księgi rodowodowej. Nazwa „Brandl” odnosi się prawdopodobnie do „Brand”, brązowego podpalania, a „Vieräugl” do dwóch plam nad oczami; pochodzenie nazwy nie jest udokumentowane we wszystkich źródłach.

Wzorzec wymienia jako użytkowość ciężką służbę w wysokich górach i na nizinach, jako brackier- i schweißhund. W praktyce brackieren oznacza, że pies głośno podąża tropem pojedynczej zwierzyny, na przykład zająca lub lisa, a schweißarbeit, że odszukuje postrzeloną zwierzynę na długiej lince. Austriacki klub rasy podaje, że do hodowli dopuszcza się tylko psy, które oprócz przydatności hodowlanej wykazują też wyniki na tropie. To wyjaśnia wiele zachowań, które widzisz w domu: wytrwałość, nos, który słychać, zanim zobaczysz psa, i małą potrzebę łatwości prowadzenia, gdy zapach go pochłania. Jako czysty pies do towarzystwa poza łowiectwem występuje rzadko.

Wygląd i cechy fizyczne

Wzorzec opisuje psa średniej wielkości o mocnej, wydłużonej i sprężystej budowie. Nie zobaczysz ciężkiego, pomarszczonego hounda, lecz gibkiego, nieco wydłużonego biegacza.

  • Głowa i kufa: szeroka czaszka ze słabo rozwiniętym guzem potylicznym; czarny nos, mocna kufa z prostym grzbietem nosa; dobrze rozwinięte, przylegające wargi; mocny zgryz nożycowy, pożądane 42 zęby.
  • Oczy: jasne, ciemnobrązowe, bez czerwieni w kąciku oka.
  • Uszy: średniej długości, niezbyt szerokie, wysoko osadzone, zaokrąglone u dołu i gładko zwisające.
  • Szyja i tułów: szyja średniej długości, bardzo mocna, bez podgardla; dobrze zaznaczony kłąb, długi grzbiet, lekko podciągnięte lędźwie, lekko skośny zad i szeroka, głęboka klatka piersiowa.
  • Kończyny i łapy: proste, mocne kończyny, skośnie ustawione, dobrze umięśnione łopatki i dobrze kątowany tył; okrągłe, wysklepione łapy z mocnymi czarnymi pazurami i dużymi, mocnymi opuszkami. Chód jest wykroczny i elegancki.
  • Ogon: długi, stopniowo zwężający się, lekko wygięty, w spoczynku zwisający; od spodu szorstko owłosiony.
  • Szata i umaszczenie: zobacz podstawowe informacje; bez dwóch brązowych plam nad oczami pies zgodnie ze wzorcem nie może być hodowany ani pokazywany.
  • Szczenię i dorosły pies: szczenięta są zwarte i z początku to głównie głowa i łapy; dorosła budowa i wyraźne podpalanie pojawiają się z wiekiem (orientacyjnie).
  • Samiec i suka: samiec jest według wzorca nieco większy niż suka.

Jako wady wzorzec wymienia między innymi zbyt wąską czaszkę, szeroką kufę, pomarszczone, zbyt szpiczaste, wąskie lub krótkie uszy, zbyt krótki lub zbyt cienki ogon, słabe kończyny i płochliwość. Psy agresywne lub nadmiernie lękliwe oraz psy o innym umaszczeniu są dyskwalifikowane. Do hodowli należy używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych, zgodnych z typem rasy.

Charakter i temperament

FCI opisuje go jako psa o znakomitym węchu, szczególnie głośno tropiącego zająca, z wolą tropienia, pewnością tropu i miłym usposobieniem. UKC dodaje, że jest chętny i ustępliwy. Przewodniki po rasie opisują go jako przyjaznego i zrównoważonego, wrażliwego na twarde korekty. Pasuje to do psa, który musi współpracować z myśliwym niewidzącym go przez wiele godzin.

  • Nastawienie na człowieka: wysokie; szuka kontaktu z ludźmi i zwykle jest przyjazny wobec znajomych.
  • Samodzielność: duża podczas pracy; gdy złapie trop, pracuje daleko przed tobą i niewiele zwraca na ciebie uwagi.
  • Wrażliwość: źle reaguje na twarde szkolenie; spokojna konsekwencja działa lepiej.
  • Czujność: mała do umiarkowanej; zgłasza, co słyszy, ale nie jest psem stróżującym.
  • Zachowania głosowe: głos na tropie jest celem hodowlanym; na tropie daje głos, a w domu może szczekać lub wyć z nudów albo z podniecenia.
  • Tolerancja frustracji: przy zbyt małej pracy sam znajduje sobie zajęcie: ucieczki, kopanie albo hałas.

Dzieci, psy, koty i goście

  • Niemowlęta i małe dzieci: silny, aktywny pies może przewrócić malucha, zwłaszcza w wieku szczenięcym i młodzieńczym. Małe dzieci i psy zawsze wymagają aktywnego nadzoru.
  • Starsze dzieci: mogą mieć dużo radości z zabaw w szukanie i ze spacerów, jeśli nauczą się dawać mu spokój, gdy się wycofuje lub śpi.
  • Obce psy: od dawna pracuje z innymi psami i myśliwym, ale nie czyni to dobrego spotkania oczywistym; dobra socjalizacja nadal jest potrzebna.
  • Domownicy: może często dobrze żyć z innymi psami, czasem nawet lepiej niż sam; zwracaj uwagę na jedzenie i zabawki.
  • Koty: może często mieszkać z kotami domowymi, jeśli poznają się wcześnie; obce koty lub inna zwierzyna na zewnątrz mogą wywołać pościg.
  • Małe zwierzęta domowe: króliki, świnki morskie i inne małe zwierzęta są dla psa tropiącego zdobyczą; trzymaj je ściśle oddzielnie.
  • Goście i kurierzy: zwykle przyjazny, czasem głośny; naucz go spokojnie iść do legowiska, gdy dzwoni dzwonek.

Instynkty i codzienne zachowanie

  • Tropienie: poznasz to po nosie przy ziemi i psie, który wtedy przestaje reagować na ciebie. To nie nieposłuszeństwo, lecz to, do czego został wyhodowany.
  • Głos na tropie: daje głos na tropie, nawet jeśli ty tropu nie widzisz. Na rozległym terenie jest to typowe dla rasy; w domu szeregowym może przeszkadzać sąsiadom.
  • Samodzielne poszukiwanie: może odejść daleko i podążać tropem godzinami. Bez linki lub ogrodzonego terenu ryzykujesz, że zniknie i trafi na drogę.
  • Pościg: zwierzyna, koty i rowerzyści w pobliżu mogą wywołać reakcję.
  • Kopanie i ucieczki: znudzony pies kopie lub szuka otworu; sprawdzaj ogrodzenie.

To skłonność i prawdopodobieństwo; linia hodowlana i wychowanie decydują, jak silnie ujawnia się to u danego psa.

Ruch w zależności od etapu życia

  • Szczenię: krótkie, urozmaicone wypady w spokojnym tempie, dużo snu i swobodne wąchanie w bezpiecznych miejscach. Unikaj wielu schodów, twardych skoków i długiego jednostajnego obciążenia wytrzymałościowego; sztywna zasada minut nie jest potrzebna, obserwuj zmęczenie.
  • Pies młodzieńczy: nos ma pierwszeństwo przed wszystkim. Ćwicz przywołanie na długiej lince, stopniowo wydłużaj spacery i utrzymuj zróżnicowane obciążenie.
  • Pies dorosły: orientacyjnie licz na dobre półtorej godziny lub więcej dziennie, rozłożone na kilka pór: długi spacer w lesie lub po wzgórzach i dodatkowo praca poszukiwawcza lub tropiąca. Więcej minut nie zawsze znaczy lepiej; tempo, podłoże i regeneracja też się liczą.
  • Senior: krótsze, częściej powtarzane spacery i praca nosa; poproś weterynarza o ocenę zmian wytrzymałości lub ruchu.

Ogród tego nie zastępuje. W ciepłą pogodę planuj wysiłek wcześnie lub późno i zapewnij wodę i cień; wydłużony, lekki pies o krótkiej sierści czasem potrzebuje płaszczyka przy zimnie i deszczu.

Wyzwania umysłowe i praca

Dla tego psa nos jest najważniejszym narzędziem pracy. Praca tropiąca, poszukiwanie postrzałków (pod fachowym nadzorem), mantrailing i zabawy w szukanie pasują do jego funkcji. Prosty początek: rozsyp garść chrupek w trawie lub poprowadź krótki ślad kawałkiem jedzenia i powoli zwiększaj trudność. Ćwiczenia posłuszeństwa pomagają w kontroli impulsów, ale nie zastępują pracy tropiącej. Rzucanie piłki lub długie wycieczki rowerowe dają głównie kondycję i niewiele zajęcia nosowi. Kto nie poluje z psem, może szukać alternatyw w nosework lub mantrailingu; jako myśliwy zapytaj klub rasy o próby, takie jak brackade i próba posokowcowa (Schweißprüfung).

Szkolenie i socjalizacja

  • Motywacja: jedzenie, współpraca i sama praca; jego własny nos to największy konkurent.
  • Sesje: krótkie i urozmaicone; powtarzaj spokojnie, bez twardych korekt.
  • Kontrola impulsów: naucz czekania przy drzwiach, przerywania pościgu i spokoju wobec bodźców.
  • Przywołanie: buduj je powoli na długiej lince i z dużą nagrodą. Nie licz na niezawodny powrót przy gorącym tropie.
  • Chodzenie na smyczy: dobrze dopasowane szelki lub szeroka obroża; łatwo ciągnie z nosem przy ziemi.
  • Pielęgnacja i weterynarz: ćwicz wcześnie z uszami, pazurami i łapami.
  • Ruch uliczny i transport: oswojenie z samochodem i zgiełkiem zapobiega stresowi.

Dobra socjalizacja oznacza spokojne doświadczanie wielu różnych ludzi, dźwięków, podłoży, a także zapachów zwierzyny i łąk, a nie głównie dużo kontaktów zabawowych z obcymi psami.

Zostawanie samemu w domu

Nie istnieje gwarantowana liczba godzin, które Brandlbracke może zostać sam. Przewodniki po rasie opisują go jako ukierunkowanego na ludzi i nieodpowiedniego do długiego zostawiania samego; w rodzinie myśliwskiej często jeździ razem z nią lub żyje w sforze. Buduj samotność małymi krokami, najpierw minuty, potem dłużej, po długim spacerze i z czymś do szukania. Zwracaj uwagę na wycie, szczekanie lub niszczenie i wtedy cofnij się o krok. Przy pełnym tygodniu pracy poza domem zwykle bardziej realistyczna jest opieka, wyprowadzacz lub drugi pies; różnice indywidualne są duże.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

  • Mieszkanie i miasto: zwykle złe dopasowanie; głośność, popęd tropiący i ruch nie pasują do małego mieszkania w ruchliwej okolicy.
  • Dom szeregowy: tylko z tolerancyjnymi sąsiadami i doskonałym zarządzaniem ruchem; głos może przeszkadzać.
  • Dom wolnostojący i wieś: najlepiej, z mocno ogrodzonym terenem i dużą ilością miejsca na spacery; weź pod uwagę zwierzynę, bydło i drogi w pobliżu.
  • Ogrodzenie: szczelne, mocne i wysokie; pies tropiący kopie i szuka otworów.
  • Schody: normalne, ale u szczeniąt i seniorów lepiej ograniczać.
  • Samochód i transport publiczny: pasuje do transportera lub z przypiętymi szelkami; jako pies średniej wielkości może jeździć transportem publicznym, jeśli jest spokojnie przyzwyczajony.
  • Ciepło i zimno: gładka, krótka sierść chroni ograniczenie; w upał spaceruj w chłodnych porach, przy zimnie, wietrze i deszczu może pomóc płaszczyk.
  • Deszcz i łapy: sprawdzaj opuszki po wycieczce przez las lub wzgórza i osusz psa.
  • Wakacje: dobrze zabrać, ale puszczaj tylko na smyczy lub na ogrodzonym terenie, zwłaszcza w nieznanej okolicy.

Rozmiary, obroże i szelki

Dla tej rasy nie znaleziono udokumentowanych średnich obwodu szyi i klatki piersiowej. Mierzenie pozostaje więc obowiązkowe. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami, a szyję w miejscu, gdzie będzie leżeć obroża, miękką miarką aż do skóry i dodaj zapas dwóch palców. Po założeniu sprawdź, czy nic nie ociera za przednimi łapami i czy pies nie może się wykręcić. Głęboka klatka piersiowa i smukła talia mogą powodować przesuwanie się szelek; wybierz model z regulowanym pasem piersiowym. Dla psa, który ciągnie i używa nosa, szelki na spacery są zwykle wygodniejsze niż wąska obroża.

Przykłady do porównania z własnym pomiarem:

  • Szelki CHABA taśma regulowane nr 4, według producenta obwód 70 cm; producent nie podaje dokładnego zakresu regulacji, więc dopasuj numer do własnego pomiaru klatki piersiowej.
  • Chaba smycz treningowa 10 m, do ćwiczenia przywołania na bezpiecznym terenie; używaj linki przypiętej do szelek, nie do obroży.

Więcej wyboru znajdziesz w kategorii uprzęże. Sprawdź przy każdym modelu zakres rozmiarów, szerokość taśmy i zapięcie.

Pielęgnacja

Krótka, gładka sierść jest najmniej wymagającym elementem. Zwisające uszy, pazury i opuszki zasługują po pracy na więcej uwagi niż sierść.

  • Szczotkowanie i czesanie: raz w tygodniu miękką szczotką lub gumową rękawicą zwykle wystarcza; przewodniki po rasie piszą, że mało się linieje.
  • Trymowanie lub skubanie: niepotrzebne.
  • Mycie i suszenie: tylko w razie potrzeby, po pracy w błocie; dobrze osusz, zwłaszcza po deszczu.
  • Uszy: zwisające uszy mają mniej powietrza; sprawdzaj po pracy lub spacerze w deszczu brud, zapach lub zaczerwienienie.
  • Oczy: utrzymuj je w czystości; zaczerwienienie, łzawienie lub mrużenie niech oceni weterynarz.
  • Pazury i łapy: przycinaj pazury, jeśli się nie ścierają, i sprawdzaj opuszki oraz przestrzenie między palcami pod kątem ran, cierni lub kleszczy.
  • Zęby: szczotkuj najlepiej kilka razy w tygodniu.
  • Linienie: krótkie włosy rozchodzą się wszędzie; szczotkowanie to ogranicza.
  • Profesjonalna pielęgnacja: zwykle niepotrzebna; oswajanie z dotykiem zaczyna się od szczeniaka.

Żadna rasa psa nie jest pewnie hipoalergiczna; także krótka sierść roznosi włosy i łupież.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Nie udało mi się potwierdzić oficjalnego programu badań przesiewowych swoistego dla tej rasy. Wzorzec FCI wymaga, by do hodowli używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych, zgodnych z typem rasy; austriacki klub rasy dobiera psy hodowlane także według wyników pracy. Anglojęzyczne źródło encyklopedyczne nie wymienia chorób dziedzicznych swoistych dla rasy, ale nie jest to dowód, że ich nie ma: populacja jest mała i słabo zbadana.

  • Stawy i biodra: niemiecki przewodnik po rasie podaje, że psy hodowlane muszą być wolne od dysplazji stawu biodrowego, i wymienia badanie oczu jako zwyczajowe; nie mogłem tego potwierdzić w oficjalnym źródle. Zapytaj hodowcę i klub rasy, jakich badań wymagają, i poproś o pokazanie wyników.
  • Uszy: przewodnik po rasie wymienia zapalenie uszu jako punkt uwagi przy zwisających uszach; dotyczy to wielu psów ze zwisającymi uszami i wymaga regularnej kontroli.
  • Budowa: wydłużona, głęboka budowa jest funkcjonalna; wybieraj zrównoważonego, gibkiego psa bez widocznego kulawizny.
  • Ryzyka związane z pracą: aktywny pies myśliwski częściej doznaje urazów, kleszczy i wypadków drogowych niż pies miejski; to nie choroba rasy, lecz skutek jego pracy.
  • Zdrowa masa: wyczuwaj żebra; dodatkowe kilogramy obciążają stawy i kondycję.

Nie każdy pies rozwija problemy. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają psy rodzicielskie i pokazują wyniki; wynik nie jest dożywotnią gwarancją, a zasady różnią się zależnie od kraju i związku. Przy kulawiźnie, zapaści, duszności, uporczywym potrząsaniu głową, bólu oka lub nagłej zmianie zachowania potrzebna jest ocena weterynarza; indywidualne objawy zawsze omawiaj z weterynarzem.

Żywienie w zależności od etapu życia

Ile gramów karmy potrzebuje Brandlbracke, zależy od masy ciała, etapu życia, aktywności, kondycji ciała i gęstości energetycznej karmy. Powszechną weterynaryjną podstawą obliczeń jest energia spoczynkowa (RER): RER = 70 × masa ciała w kg0,75. Dla dorosłego psa o masie 20 kg to około 662 kcal dziennie. Rzeczywiste zapotrzebowanie jest wyższe i silnie zależy od aktywności; ze współczynnikiem około 1,4 dla spokojnego życia i 2 dla intensywnie pracującego psa wychodzi około 930–1 320 kcal dziennie.

Gdy znasz energię metaboliczną (ME w kcal/kg) wybranej karmy, oblicz: gramy dziennie = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ ME w kcal/kg × 1000. Przy karmie o 3 800 kcal/kg daje to dla 930–1 320 kcal około 245–350 gramów dziennie. To wyłącznie przykład obliczeniowy dla psa o masie 20 kg; odczytaj wartość energetyczną dokładnej karmy z opakowania.

  • Szczenię: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras średnich, podziel dzienną porcję na kilka małych posiłków i obserwuj wzrost; sprawdź porcję na opakowaniu.
  • Dorosły: zwykle dwa posiłki dziennie; pies pracujący może potrzebować więcej energii, więc obserwuj masę i kondycję.
  • Senior: niekoniecznie mniej karmy lub białka; patrz na aktywność, masę mięśniową, zęby i kondycję ciała.

Oceniaj kondycję rękami: żebra muszą być wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a od góry musi być widoczna talia. Przysmak to względnie dużo energii; odejmuj przysmaki i nagrody treningowe od dziennej porcji, zwłaszcza przy dużej pracy tropiącej i poszukiwawczej. Zapewniaj zawsze świeżą wodę, zwłaszcza w upał i przy wysiłku, i zmieniaj karmę stopniowo. Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji ciała i aktywności; używaj opakowania jako punktu wyjścia, sprawdź masę po dwóch do czterech tygodniach i koryguj stopniowo. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Ta ocena jest względna i służy do porównania obciążenia, nie jako stała cena.

  • Żywienie: średnie; średniej wielkości, aktywny pies je więcej niż pies miejski.
  • Ubezpieczenie i weterynarz: średnie; licz się z kontrolami stawów i uszu oraz urazami związanymi z pracą.
  • Sierść: niskie; mało szczotkowania i brak groomera.
  • Szkolenie: wysokie w pierwszym roku, zwłaszcza w zakresie przywołania, spokoju i pracy tropiącej.
  • Opieka: średnie do wysokiego; pies o takim popędzie nie jest mile widziany wszędzie.
  • Sprzęt: średnie; dobrze dopasowane szelki, długa linka, płaszczyk, transporter i bezpieczne ogrodzenie.
  • Miejsce i transport: wysokie; potrzebuje miejsca i samochodu z transporterem, by trenować daleko.
  • Nabycie: niepewne; rasa jest rzadka i często dostępna tylko przez kontakty myśliwskie lub klub rasy.

Zapytaj hodowcę, weterynarza i ubezpieczyciela o aktualne kwoty; stałe liczby szybko się starzeją.

Zalety

  • Elegancki, średniej wielkości pies o bardzo dobrym węchu, który chętnie współpracuje.
  • Przyjazny, ustępliwy charakter według FCI i UKC.
  • Krótka sierść, która zabiera mało czasu.
  • Wiele możliwości pracy tropiącej, poszukiwawczej i węchowej dla właściciela, który tego chce.
  • Hodowla, która zwraca uwagę na wyniki pracy, a nie tylko na wygląd.

Wady i punkty uwagi

  • Silny popęd tropiący: ucieczki, podążanie za tropem i niewracanie zdarzają się nawet u wyszkolonego psa.
  • Głośny, daleko niosący się głos, przeznaczony do lasu, wymaga tolerancyjnych sąsiadów.
  • Duże zapotrzebowanie na ruch i pracę; spokojne życie w mieście rzadko pasuje.
  • Nie nadaje się do długiego zostawiania samego.
  • Rzadki i często związany z łowiectwem: znalezienie hodowcy sprzedającego osobie niebędącej myśliwym może być trudne.
  • Mało dostępnych badań nad zdrowiem rasy; wybór hodowcy i dane rodziców mają duże znaczenie.

Dla kogo tak

Dla myśliwego lub miłośnika natury z dużym terenem, który codziennie spędza wiele godzin na zewnątrz i chce wykorzystać nos psa. Właściciel, który szkoli spokojnie i konsekwentnie, używa długiej linki i bezpiecznego terenu oraz zajmuje się pracą tropiącą lub mantrailingiem, dobrze pasuje do rasy. Doświadczony opiekun psa, najlepiej w kontakcie z klubem rasy, może zapewnić mu sensowne życie.

Dla kogo nie

Nie dla kogoś, kto szuka psa miejskiego lub do towarzystwa, nie ma czasu ani miejsca na codzienną długą pracę na zewnątrz, zostawia psa samego na długie dni albo nie znosi szczekania i ucieczek. Także nie dla kogoś, kto szuka pierwszego psa bez wsparcia lub chce psa wyłącznie ze względu na wygląd.

Odpowiedzialne zakupienie, adopcja lub przekazanie

Rasa jest rzadka i trzymana głównie w Austrii, Niemczech, Szwajcarii i Południowym Tyrolu. Österreichischer Brackenverein (bracken.at) publikuje mioty; w momencie mojej kontroli pochodziły ze Styrii, Południowego Tyrolu i Salzburga, a szczenięta były już zarezerwowane. Niemiecki przewodnik po rasie podaje, że hodowcy zwykle oddają szczenięta myśliwym; nie mogłem tego potwierdzić w klubie, więc zapytaj hodowcę. Licz się z czekaniem i bądź krytyczny wobec ofert:

  • zapytaj o dane robocze i hodowlane obojga rodziców, ewentualne badania zdrowotne i o to, jak szczenięta są prowadzone;
  • zobacz matkę i środowisko, w którym szczenięta dorastają wśród codziennych dźwięków i bodźców z zewnątrz;
  • odbiór najwcześniej po ośmiu tygodniach, z paszportem, chipem i jasną umową; przy imporcie obowiązują dodatkowe przepisy, dowiedz się wcześniej u weterynarza lub w urzędach;
  • umowa o wsparciu w wychowaniu i klauzula zwrotu.

Zwróć uwagę na oznaki pseudohodowli: wiele miotów, brak psów rodzicielskich do obejrzenia, brak rodowodu FCI lub niewyjaśniona niska cena. Kluby rasy czasem przekazują dorosłe psy; zapytaj też o przekazanie przez klub rasy lub schronisko. Jeśli wahasz się, czy pies do ciebie pasuje, przeczytaj najpierw twój pierwszy pies lub szczenię.

Często zadawane pytania o Brandlbracke

Czy Brandlbracke to ta sama rasa?
Tak: Brandlbracke (Vieräugl) to oficjalna nazwa FCI, Austrian Black and Tan Hound to nazwa angielska, a Oostenrijkse Zwarte en Tan Hound to tłumaczenie niderlandzkie.

Czy nadaje się dla początkujących?
Zwykle nie: popęd tropiący, głos i przywołanie wymagają doświadczenia i dużo miejsca na zewnątrz.

Czy może biegać bez smyczy?
Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie lub po dużej ilości ćwiczeń przywołania; trop może go zabrać daleko.

Ile szczeka?
Głos na tropie jest celem hodowlanym: na tropie daje głos. W domu zależy to od psa i jego pracy.

Czy jest dostępny lokalnie?
Poza Austrią, Niemcami, Szwajcarią i Południowym Tyrolem prawie nie; zapytaj klub rasy o hodowców.

Podsumowanie

Kto rozważa tego psa, nie wybiera małej wersji zwykłego psa rodzinnego, lecz samodzielnego pracownika, zbudowanego do tego, by godzinami podążać po lesie za tym, co znajdzie jego nos. Daje to towarzyskiego, ustępliwego i łatwego w pielęgnacji psa, o ile dostanie swoją pracę. Bez tropu, miejsca i myśliwego lub miłośnika natury jako właściciela jest złym wyborem, nawet jeśli podoba ci się jego wygląd.

Rozważ go tylko wtedy, gdy możesz zapewnić to, czego wymaga jego dobrostan: codziennej długiej pracy na zewnątrz, bezpiecznego terenu, cierpliwego szkolenia i hodowcy, który poważnie traktuje pracę i zdrowie.

Fidello klantenservice

© 2026 Fidello

    • American Express
    • Apple Pay
    • Bancontact
    • BLIK
    • Google Pay
    • iDEAL Wero
    • Klarna
    • Maestro
    • Mastercard
    • MB WAY
    • MobilePay
    • PayPal
    • Shop Pay
    • Union Pay
    • USDC
    • Visa

    Login

    Zapomniałeś hasła?

    Nie masz jeszcze konta?
    Załóż bezpłatne konto i ciesz się wieloma korzyściami.