Braque de l’Ariège

Braque de l’Ariège - rzadki pies wystawiający z doskonałym węchem

Zimnego poranka na rościnisku biały pies z pomarańczowymi łatami nagle zastyga, z uniesioną jedną przednią łapą i nosem skierowanym na coś niewidzialnego. Tak wygląda Braque de l’Ariège, gdy tylko zaczyna pracować. To średni lub duży francuski pies wystawiający, hodowany do wyszukiwania i wskazywania ptactwa i drobnej zwierzyny, a przy tym rzadki: poza Francją prawie się go nie spotyka.

W domu jest według wzorca rasy stabilny i towarzyski, ale węch i popęd łowiecki decydują, co robi na zewnątrz. Pasuje do aktywnego domu z bezpiecznym terenem, czasem na pracę węchem i cierpliwością do treningu przywołania. Największą wadą jest to, że zapach może szybko stać się ważniejszy niż twój głos, a szczenięta i doświadczona opieka są trudne do znalezienia.

Najważniejsze dane

• Oficjalna nazwa: Braque de l’Ariège (wzorzec FCI nr 177; po angielsku: Ariège Pointing Dog)
• Synonimy: Ariège Pointer, Ariège Pointing Dog
• Pochodzenie: Francja, region Ariège na południowym zachodzie
• Uznanie: uznany przez FCI; wzorzec z 10 sierpnia 2023 r.
• Grupa rasowa: grupa FCI 7 (psy wystawiające), sekcja 1.1 kontynentalne psy wystawiające, typ braque, z próbą pracy
• Pierwotna funkcja: wystawiający pies myśliwski; dziś przede wszystkim pies myśliwski i aktywny pies rodzinny w małym gronie miłośników
• Wysokość w kłębie: samce 58–65 cm (ideał 61 cm, plus minus 2 cm); suki 54–63 cm (ideał 59 cm, plus minus 2 cm)
• Masa: wzorzec FCI nie podaje masy; orientacyjnie około 25–30 kg
• Oczekiwana długość życia: orientacyjnie około 10–14 lat; wiarygodnych badań populacyjnych nie znaleziono
• Sierść: krótka, dość gęsta i błyszcząca, drobniejsza na głowie i uszach
• Umaszczenie: białe z rozległymi lub dominującymi białymi plamami, czasem z płowymi znaczeniami, w odcieniach od jasnych do intensywnych pomarańczowo-płowych i jasnobrązowych; czarne plamy nie są dopuszczalne
• Poziom aktywności: wysoki; orientacyjnie 1,5–2 godziny różnorodnej aktywności dziennie dla zdrowego dorosłego psa
• Wyzwanie szkoleniowe: wzorzec opisuje go jako posłusznego i łatwego w szkoleniu, ale przywołanie przy zapachu zwierzyny wymaga długiej pracy
• Poziom pielęgnacji: niski w odniesieniu do sierści, uwaga na uszy i łapy
• Zostawanie samemu: dopiero po spokojnym przyuczeniu; nie cały dzień pracy jako stała rutyna
• Klimat: krótka sierść bez grubego podszerstka; wrażliwy na silny mróz i na upał podczas wysiłku
• Dla początkujących: tylko z dobrym przygotowaniem i wsparciem

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• codziennie długo przebywasz na zewnątrz i lubisz pracę węchem, tropienie lub pracę zbliżoną do polowania;
• masz dostęp do bezpiecznie ogrodzonego terenu lub używasz długiej smyczy, dopóki przywołanie nie jest niezawodne;
• masz doświadczenie z psami myśliwskimi lub jesteś gotów znaleźć trenera rozumiejącego rasę;
• masz cierpliwość, by szukać rzadkiego szczenięcia, często przez Francję, i samodzielnie sprawdzić jego pochodzenie.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• robisz przede wszystkim krótkie spacery wokół bloku;
• jako oczywistość oczekujesz swobodnego biegania przy zwierzynie, bydłu lub rowerzystach;
• trzymasz króliki, ptaki lub inne małe zwierzęta w domu bez nadzoru;
• regularnie zostawiasz psa samego na cały dzień pracy.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI prowadzi rasę pod francuską nazwą Braque de l’Ariège, po angielsku Ariège Pointing Dog. Ariège Pointer to ten sam pies; „Ariège Hound” jest błędne, bo to pies wystawiający, a nie ogar. Nie myl go też z rasą Ariégeois, osobną rasą ogarów, która także figuruje na liście ras.

Braque de l’Ariège należy do kontynentalnych braqueów. Inne francuskie braque to na przykład Braque d’Auvergne, Braque du Bourbonnais i Braque Saint-Germain. Szczególny wymóg wzorca: nos jest od pomarańczowego do jasnobrązowego, dopasowany do umaszczenia, i nigdy czarny. Krzyżówka z innym psem nie jest Braque de l’Ariège, nawet jeśli kolor jest podobny.

Historia i pierwotna funkcja

Według FCI rasa pochodzi prawdopodobnie od dawnych francuskich braqueów. W XIX wieku dokrzyżowano krew południowych braqueów o biało-pomarańczowej szacie, co uczyniło psa lżejszym i żywszym. Wojny światowe zdziesiątkowały pogłowie; kilku myśliwych z Ariège nadal używało psy i dzięki temu rasa nie znikła całkowicie. W 1990 roku grupa hodowców rozpoczęła ukierunkowany program odtwarzania, według źródeł anglojęzycznych pod kierunkiem Alaina Deteixa.

Praca wyjaśnia jego zachowanie. Pies wystawiający systematycznie przeszukuje pole, wskazuje zwierzynę i współpracuje z myśliwym. Daje to psa, który potrafi się skupić i dużo biega, ale też psa, który na zewnątrz szybciej reaguje na zapach niż na człowieka obok siebie. Z powodu małej populacji selekcja pod kątem zdolności do pracy jest nadal silna.

Wygląd i cechy fizyczne

Wzorzec opisuje typ braque o mocnych, ale nie ciężkich kościach: wytrzymały, o suchych kończynach, widocznych mięśniach i wyraźnych liniach. Tułów jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Głowa jest długa i dobrze wyrzeźbiona, z raczej wąskimi łukami jarzmowymi; czaszka i kufa są mniej więcej tej samej długości. Skóra jest elastyczna, ale nie zbyt luźna. Suki są zwykle lżejsze.

Oczy są łagodne, otwarte i lekko owalne, bursztynowe do brązowych. Uszy są drobne, długie i zwinięte do wewnątrz, osadzone mniej więcej na wysokości oczu, i sięgają bez napinania do początku nosa; płaskie lub wysoko osadzone uszy są wadą eliminującą. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, grzbiet dość długi, umięśniony i prosty, lędźwie lekko wypukłe. Ogon jest tradycyjnie kupiowany do około 6/10; długi naturalny ogon jest dopuszczony i noszony poziomo. W Holandii i Belgii kupiowanie jest zabronione, więc tutaj pełny ogon należy do psa. Wzorzec wymienia obecność pazurów dodatkowych jako wadę dyskwalifikującą.

Sierść jest biała z pomarańczowo-płowymi do jasnobrązowych plamami, czasem z kropkowaniem. Szczenię wygląda jak mniejsza wersja dorosłego, ale wydaje się dłuższonogie, a pełne kropkowanie pokazuje często dopiero później.

Charakter i temperament

FCI wymaga psa stabilnego, towarzyskiego wobec ludzi i innych psów, wytrzymałego, posłusznego i łatwego w szkoleniu. Zachowanie agresywne lub nadmiernie płochliwe jest wadą dyskwalifikującą, a nie akceptowalną formą czujności. W praktyce opisy rasy przedstawiają przywiązanego, wrażliwego psa pracującego, który chętnie współpracuje, ale na zewnątrz szuka samodzielnie.

Co zobaczysz w domu: pies, który po dobrym porannym treningu potrafi zwinąć się w kłębek i dać się głaskać, ale przy nowym zapachu w ogrodzie zmienia się w głowie i ciele. Wobec gości jest zwykle przyjazny i nie jest ostrym stróżem. Wystarczy jedno zastrzeżenie: linia, socjalizacja i doświadczenia uczenia się różnią się bardzo, zwłaszcza w małej populacji.

Dzieci, psy, koty i goście

Niemowlęta i małe dzieci: stabilny pies może być łagodny, ale entuzjastyczny pies myśliwski jest silny i szybki. Nigdy nie zostawiaj go bez nadzoru z małymi dziećmi i daj mu własne miejsce odpoczynku.

Starsze dzieci: mogą pomagać w zabawach w szukanie i spokojnym szkoleniu. Biegnące dzieci mogą pobudzić jego zachowania łowieckie; naucz je najpierw spokojnego postępowania z nim.

Obce psy i współlokatorzy: wzorzec określa go jako towarzyskiego wobec innych psów. Dobrze zsocjalizowany zwykle żyje mile z innymi psami; uważaj na zabawę przechodzącą w pościg.

Koty i małe zwierzęta: kot domowy bywa czasem zaakceptowany po spokojnym oswajaniu; nie ma wiarygodnych gwarancji. Króliki, świnki morskie i ptaki mieszczą się w jego naturalnym schemacie zdobyczy i pozostają oddzielone.

Goście i kurierzy: często zgłasza szczekaniem lub entuzjazmem, potem zwykle następuje przyjazna ciekawość. Przesćwicz wcześniej miejsce odpoczynku przy drzwiach.

Instynkty i codzienne zachowanie

Wystawianie, szukanie i podążanie za zapachem są w centrum. Zauważysz to po psie, który idzie z nosem nisko w trawie, nagle zastyga przy zapachu zwierzyny i przestaje słuchać, a w parku może zniknąć za królikiem. Wystawianie to wrodzona postawa; potem myśliwy oczekuje, że pies poczeka. To czekanie jest wyuczone.

Instynkt pasterski i stróżujący nie są niemal charakterystyczne. Aportowanie i współpraca leżą w zakresie jego predyspozycji, ale nie każdy pies jest naturalnym aporterem. Kopanie i ucieczki mogą się zdarzać z nudy; wysokie, dobrze zamknięte ogrodzenie jest rozsądne.

Ruch w poszczególnych etapach życia

Szczenię: krótkie chwile swobodnego ruchu na bezpiecznym terenie, nowe podłoża i dużo snu. Unikaj powtarzanych skoków i długich wymuszonych spacerów; szkielet jeszcze rośnie.

Młody pies: długa smycz, kontrola impulsów i przywołanie bez rozpraszaczy. Jego energia i popęd łowiecki rośną często szybciej niż samokontrola, więc powtarzaj ćwiczenia często.

Dorosły: orientacyjnie półtorej do dwóch godzin dziennie, z dużą pracą węchem i galopem w bezpiecznych miejscach. Więcej nie znaczy automatycznie lepiej; łącz wysiłek z odpoczynkiem, snem i nauką relaksu.

Senior: nadal chętnie węszy. Skróć dystans i tempo, wybierz miękkie podłoże i daj weterynarzowi ocenić sztywność lub kulawiznę. Dostosuj czas do upału i zimna.

Wyzwania umysłowe i praca

Dla psa wystawiającego szukanie jest istotą. Praca węchem, zabawy w szukanie, tropienie, aportowanie, posłuszeństwo i trening polowy pod fachowym kierunkiem pasują do jego predyspozycji. Krótka sesja pracy z jasnymi zasadami daje mu więcej niż nieskończone rzucanie piłki, które przede wszystkim nakręca.

Praca ze zwierzyną wymaga specjalistycznego kierowania i nie jest potrzebna dla zadowolonego psa rodzinnego. Pies bez zadania szukania może przenieść energię na pracę węchem w domu, kopanie lub szczekanie.

Szkolenie i socjalizacja

Nagradzaj kontakt, spojrzenie wstecz, czekanie i rozluźniony spacer na smyczy. Wzorzec opisuje go jako posłusznego i łatwego w szkoleniu, ale dotyczy to głównie sytuacji, gdy motywacja jest właściwa, a bodźce niskie. Buduj przywołanie bez zapachu zwierzyny i używaj na zewnątrz długiej smyczy, dopóki brak niezawodności. Ostre korekty nie rozwiązują popędu łowieckiego i mogą osłabić zaufanie.

Socjalizuj spokojnie z ruchem ulicznym, rowerami, strzałami z oddali, samochodem, weterynarzem i gośćmi. Ćwicz zabiegi pielęgnacyjne, takie jak czyszczenie uszu i kontrola łap, już jako szczenię. Krótkie, wesołe sesje działają lepiej niż długie powtarzanie.

Zostawanie samemu w domu

Nie ma gwarantowanej liczby godzin. Braque de l’Ariège jest związany z człowiekiem i bez przyuczenia może zacząć szczekać, niszczyć lub biegać w kółko. Zacznij od sekund, pozwól mu najpierw się ruszać i pracować, a potem odpoczywać. Stabilny dorosły pies może czasem zostać sam na kilka godzin; pełny dzień pracy jako stała rutyna pasuje źle. Rozważ opiekę u kogoś, kto rozumie psy myśliwskie. Kamera pomaga rozpoznać dyszenie, chodzenie w kółko lub skamlenie.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Ogród nie zastępuje ruchu ani współpracy. Mieszkanie w bloku lub domu szeregowym jest możliwe przy wyjątkowo dobrym codziennym zajęciu i psie, który uczy się spokoju; hałas wobec sąsiadów pozostaje punktem uwagi. Na wsi lub blisko rozległych terenów przyrodniczych jest łatwiej, ale tam też szybciej trafia się na zwierzynę.

Jego krótka sierść chroni słabo przed zimnym deszczem i wilgotną pogodą; kubraczek po długim odpoczynku może pomóc. Ciężka praca w upale nie jest rozsądna: zapewnij wodę, cień i wczesne lub późne godziny. Przed podróżą sprawdź transport, nocleg i przepisy; nie powinien jechać luzem w samochodzie i na wakacjach też musi mieć możliwość ruchu.

Rozmiary, obroże i szelki

Wzorzec FCI nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej, więc zawsze mierz własnego psa. Zmierz szyję tam, gdzie leży obroża, i zostaw miejsce na dwa palce. Zmierz klatkę w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami, miękką miarką. Sprawdź dopasowanie przy barkach i pachach: szelki muszą pozwalać na ruch i nie obcierać. Pozwól psu chodzić, siadać i obracać się, a po dziesięciu minutach sprawdź, czy się nie przesuwają.

Porównaj swój pomiar z zakresem produktu i sprawdź na stronie produktu, które rozmiary są aktualnie dostępne. Więcej modeli znajdziesz w kategorii szelki dla psów.

Do legowiska lub klatki zmierz zrelaksowanego psa od czubka nosa do nasady ogona i dodaj 20–30 cm. Wybieraj według użytecznej powierzchni leżenia: pies musi móc stać, obracać się i leżeć wyciągnięty. Zobacz kosze, poduszki i koce i sprawdź wymiar wewnętrzny.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie: raz w tygodniu miękką szczotką gumową lub rękawicą; krótka sierść wymaga niewiele pielęgnacji.
• Mycie i suszenie: tylko w razie potrzeby; po pływaniu dobrze osusz, zwłaszcza uszy i pachy.
• Uszy: długie, zwinięte uszy wiszące są słabo wentylowane. Sprawdzaj co tydzień zapach, zaczerwienienie i brud oraz ponownie po pracy w terenie lub pływaniu. Usuwaj tylko widoczny brud.
• Oczy: zwracaj uwagę na łzawienie, mrużenie lub czerwone brzegi powiek; nasiona i gałązki mogą powodować urazy oka.
• Łapy i pazury: po każdej wyprawie spojrzyj między palce i na opuszki. Regularnie przycinaj pazury.
• Zęby: myj kilka razy w tygodniu.
• Linienie: krótkie włosy wypadają przez cały rok, a bardziej przy zmianie pór roku.
• Trymowanie: niepotrzebne. Salon pielęgnacyjny tylko do pazurów lub gruntownej kąpieli.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla Braque de l’Ariège nie znaleziono szerokiego, publicznego programu zdrowotnego rasy z danymi populacyjnymi. Populacja jest mała, więc doświadczenia hodowców i dane rodzinne ważą dużo. Nie każdy pies rozwija któryś z poniższych problemów, a poziom dowodów „prawdopodobny” lub „orientacyjny” oznacza, że źródła są ograniczone.

• Dysplazja stawu biodrowego i łokciowego: u średnich i dużych, aktywnych psów myśliwskich opisuje się podwyższoną predyspozycję. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców radiologicznie. Utrzymująca się sztywność lub kulawizna należy do weterynarza.
• Zapalenie uszu: długie, zwinięte uszy wiszące zwiększają ryzyko wilgoci i brudu. Potrząsanie głową, zapach lub zaczerwienienie wymagają badania.
• Rozdęcie i skręt żołądka: głęboka klatka piersiowa zwiększa ryzyko u psów o tej budowie. Nieskuteczne próby wymiotów, szybko rosnący brzuch lub niepokój to stan nagły. Omów wybory profilaktyczne z weterynarzem.
• Urazy terenowe: gałęzie, nasiona i trudny teren mogą uszkodzić oczy, skórę i łapy. Nagłe kulawienie, mrużenie oka lub głęboka rana wymaga szybkiej oceny.

Wzorzec przewiduje, że do hodowli wykorzystuje się tylko psy funkcjonalnie i klinicznie zdrowe o typowej dla rasy budowie. Zapytaj hodowcę o oryginalne wyniki bioder i łokci, badanie oczu i kontrolę zębów, wiek i zdrowie krewnych oraz aktualne zasady francuskiego klubu rasy. Badania przesiewowe nie są gwarancją zdrowego psa, a produkty nie leczą ani nie zapobiegają tym chorobom.

Żywienie w poszczególnych etapach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy, wieku, kondycji i aktywności. Powszechną weterynaryjną podstawą obliczeń zapotrzebowania na energię spoczynkową jest 70 × masa ciała w kg do potęgi 0,75; do tego dochodzi odpowiedni współczynnik ze sprawdzonego źródła żywieniowego, ponieważ pracujący pies myśliwski zużywa znacznie więcej niż pies kanapowy. Gramy dziennie to wtedy zapotrzebowanie na energię w kcal podzielone przez energię metaboliczną karmy w kcal na kg, razy 1000. Traktuj wynik i opakowanie jako punkt wyjścia, waż co miesiąc i dostosowuj stopniowo. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.

Szczenię: wybierz kompletną karmę dla szczeniąt większych ras (oczekiwana masa dorosłego około 25–30 kg), pozwól mu rośnąć równomiernie i nie podawaj dodatkowego wapnia bez weterynarza. Przegląd znajdziesz w kategorii karma dla szczeniąt; zawsze sprawdzaj gęstość energetyczną na opakowaniu.

Dorosły: większość psów dostaje dwa posiłki dziennie. Wybieraj według etapu życia, wielkości, kompletności i etykiety, nie tylko według procentu białka. Pracujący pies myśliwski potrzebuje w sezonie więcej energii niż w okresie odpoczynku.

Senior: seniorzy nie są automatycznie mniej aktywni i nie potrzebują automatycznie mniej białka. Patrz na masę mięśniową, zęby i masę ciała. Żeber powinny być łatwo wyczuwalne, a z góry powinna być widoczna talia. Zobacz w razie potrzeby karma dla starszych psów, jeśli potrzeby i kondycja za tym przemawiają. Smakołyki liczą się, świeża woda jest zawsze dostępna, a spokój wokół większych posiłków jest rozsądny przy głębokiej klatce piersiowej.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Licz dziennie dwie godziny na zewnątrz i pracę węchem, plus krótki trening i karmienie. Co tydzień dochodzą kontrola uszu, pielęgnacja zębów, pazury, sprzątanie domu i czas dojazdu na bezpieczny teren. Znalezienie szczenięcia lub dorosłego psa może zająć miesiące, bo rasa jest rzadka poza Francją.

Koszty są dla dużego psa średnie do wysokich: karma w dużych opakowaniach, wizyty weterynaryjne, ubezpieczenie lub rezerwa medyczna, opieka u kogoś, kto rozumie psy myśliwskie, oraz ewentualnie koszty podróży i dokumentów przy imporcie. Cena zakupu różni się mocno i nie podajemy stałych kwot bez aktualnego sprawdzenia rynku; zapytaj hodowców, ubezpieczycieli i swojego weterynarza o aktualne dane.

Zalety

• Silny, atletyczny i zbudowany do wytrzymałości bez skrajnych cech.
• Według wzorca towarzyski i posłuszny, z łagodnym wyrazem.
• Krótka sierść, która wymaga niewiele pielęgnacji.
• Bardzo odpowiedni do pracy węchem, zabaw w szukanie i aktywności zbliżonych do polowania.
• Rzadki, z małą, ale zaangażowaną siecią hodowców.

Wady i punkty uwagi

• Instynkt łowiecki i silny węch utrudniają niezawodne bieganie swobodnie przy zwierzynie.
• Wysoka codzienna potrzeba ruchu i pracy szukającej.
• Szczenięta i wiarygodne dane zdrowotne są trudne do znalezienia.
• Nie cały dzień pracy sam; często potrzebna jest opieka.
• Długie uszy wiszące, głęboka klatka i praca w terenie wymagają uwagi dla uszu i urazów.

Dla kogo tak

Dla aktywnego domu z doświadczeniem z psami myśliwskimi lub chęcią szukania w tym wsparcia. Mieszkasz blisko bezpiecznego terenu na zewnątrz lub docierasz tam regularnie, uważasz pracę węchem i współpracę za dobre zajęcie na co dzień i możesz planować dziesięć lat lub dłużej. Akceptujesz, że instynkt łowiecki jest stałą częścią jego życia, i budujesz wokół niego szkolenie i zarządzanie.

Dla kogo nie

Nie dla kogoś, kto szuka spokojnego psa do towarzystwa, jako oczywistość oczekuje swobodnego biegania przy zwierzynie, trzyma małe zwierzęta bez nadzoru, zostawia psa na dłużej samego lub chce szybko kupić szczenię bez sprawdzania francuskiego pochodzenia.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Rasa jest rzadka; źródła francuskie mówią o ograniczonej liczbie szczeniąt rocznie, a tylko niewielka ich część trafia poza Francję. Szukaj hodowców przez francuski klub rasy lub francuski związek kynologiczny (SCC) i uważaj na ogłoszenia obiecujące szybką dostawę. Odwiedź hodowlę, poznaj matkę, sprawdź wyniki rodziców samodzielnie i zapytaj o zdrowie krewnych.

Szczenię nie opuszcza hodowcy przed wiekiem wymaganym przez prawo i odchodzi z chipem, paszportem, rodowodem i pisemną umową. Przy imporcie z Francji sprawdzasz identyfikację, szczepienia, transport i wiek szczenięcia. Unikaj przekazań na parkingach, niejasnych dokumentów i presji szybkiej płatności. Przekazanie odbywa się zwykle przez klub rasy lub organizacje psów myśliwskich.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Braque de l’Ariège to pies dla początkujących? Zwykle nie: instynkt łowiecki, rzadkość i duże zapotrzebowanie na energię wymagają przygotowania i wsparcia.

Czy może biegać swobodnie? Tylko w bezpiecznych miejscach po dużym treningu; zapach zwierzyny może zagłuszyć przywołanie.

Czy dogaduje się z kotami? Czasem po spokojnym oswajaniu; gwarancji nie ma, a małe zwierzęta pozostają ryzykiem.

Czy dużo szczeka? Zgłasza, zwłaszcza przy podekscytowaniu, nudzie lub frustracji; w polu jest zwykle cichszy niż ogar.

Czy wystarczy ogród? Nie. Ogród nie zastępuje wspólnego ruchu i szukania.

Czy można go kupić w Holandii lub Belgii? Rzadko; przygotuj się na poszukiwania we Francji i przestrzeganie przepisów importowych.

Podsumowanie

Braque de l’Ariège to elegancki, łagodny pies pracujący dla kogoś, kto naprawdę chce pozwolić psu myśliwskiemu pracować. Jego największą siłą jest połączenie współpracy, wytrzymałości i węchu; jego największym wyzwaniem jest to, że węch czasem mówi głośniej niż ty. Należy do kogoś z czasem, terenem i cierpliwością, nie do tego, kto szuka łatwego psa rodzinnego lub gwarancji swobodnego biegania.

Jego dobrostan zależy od codziennego szukania, bezpiecznych granic, rzetelnego hodowcy i regularnej kontroli uszu i łap.