Briquet Griffon Vendéen - francuski gończy o szorstkiej sierści

Briquet Griffon Vendéen - francuski gończy o szorstkiej sierści

Briquet Griffon Vendéen nie obchodzi jeżyn dookoła, tylko przedziera się przez nie z nosem pod wiatr i czystym głosem. To średniej wielkości francuski pies gończy o twardej, gęstej sierści, hodowany do tropienia grubej zwierzyny, lisa i zająca w małej sforze. FCI opisuje go jako zwinnego, wytrzymałego i bardzo zdecydowanego. W domu może być przyjazny i zwrócony ku ludziom, ale na zewnątrz o wszystkim decyduje zapach. Potrzebuje codziennej prawdziwej pracy na dworze, bezpiecznie ogrodzonego terenu, długiej linki i opiekuna, który traktuje jego instynkt łowiecki poważnie, zamiast próbować go wytrenować. Największą wadą jest niezawodność: przywołanie, swobodne spuszczanie ze smyczy i życie z kotami lub drobnymi zwierzętami pozostają wyzwaniami. Poza Francją rasa jest rzadka i trzymana głównie jako pies myśliwski.

Podstawowe dane

• Oficjalna nazwa: Briquet Griffon Vendéen, wzorzec FCI nr 19
• Synonimy: Briquet; „Briquet” oznacza po francusku psa średniej wielkości. Nie mylić z Grand Griffon Vendéen ani z Petit Basset Griffon Vendéen
• Pochodzenie: Francja, region Wandea (Vendée)
• Uznanie: FCI, uznana ostatecznie 2 października 1954; grupa 6 (psy gończe, tropiące i rasy pokrewne), sekcja 1.2 (średnie psy gończe), z próbą pracy
• Pierwotne przeznaczenie: polowanie z bronią na grubą zwierzynę, lisa i zająca, zwykle w małej sforze
• Wysokość w kłębie: psy 50-55 cm, suki 48-53 cm, z tolerancją 1 cm w górę lub w dół (FCI)
• Waga: brak wartości FCI; ważenie i ocena kondycji są ważniejsze niż średnia dla rasy
• Sierść: długa bez przesady, czasem nieco kosmata, twarda w dotyku, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem, wąsami i wyraźnymi brwiami
• Umaszczenie: czarne z białym, czarne z rudobrązowymi znaczeniami, pomarańczowe (fauve) z białym, trójkolorowe, fauve z czarnym płaszczem oraz jasne warianty fauve; jednolicie czarna lub jednolicie biała sierść jest według wzorca wadą dyskwalifikującą
• Długość życia: opisy rasy podają z grubsza 10-14 lat; wiarygodne dane populacyjne nie istnieją (orientacyjnie)
• Ruch: duży; ponad dwie godziny na dworze dziennie, w tym część to prawdziwa praca nosem i poszukiwanie
• Wyzwanie szkoleniowe: wysokie przy przywołaniu i swobodzie; chętny do nauki, lecz samodzielny i sterowany nosem
• Pielęgnacja: średnia; cotygodniowe szczotkowanie, kontrola uszu i łap po każdej wyprawie do lasu
• Zostawanie samemu: ograniczone; pies sforowy przyzwyczajony do towarzystwa
• Klimat: dobrze znosi klimat umiarkowany; upał i długi wysiłek wymagają uwagi
• Początkujący: zwykle nie jest to odpowiedni pierwszy pies

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz codziennie czas na długie spacery po lesie i polu, najlepiej z zadaniami poszukiwawczymi;
• masz wysokie, szczelne ogrodzenie i akceptujesz długą linkę jako nawyk;
• masz już doświadczenie z psami myśliwskimi lub rasami kierującymi się nosem i zachowujesz spokój wobec uporu;
• jesteś myśliwym albo szukasz psa myśliwskiego, który w domu także chce towarzystwa.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• chcesz psa, który wszędzie może niezawodnie biegać bez smyczy;
• pozwalasz kotom, królikom lub świnkom morskim swobodnie biegać po domu;
• mieszkasz w słabo wyciszonym lokalu lub zostawiasz psa samego na długie dni pracy;
• szukasz łatwego pierwszego psa, który przede wszystkim patrzy na ciebie.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Pełna oficjalna nazwa to Briquet Griffon Vendéen; FCI prowadzi wzorzec pod numerem 19. „Briquet” znaczy pies średniej wielkości, a wzorzec podaje, że jest to jedyna rasa, która zachowała tę nazwę. Uważaj na rodzinę wandejską, bo nazwy są podobne: Grand Griffon Vendéen (nr 282) to duża odmiana o wysokości w kłębie 60-68 cm, a Grand Basset Griffon Vendéen (nr 33) i Petit Basset Griffon Vendéen (nr 67) to niskie, mniejsze psy gończe.

„Mały Griffon Vendéen”, o którym czasem się czyta, nie jest więc osobną rasą ani Briquetem. Szukając tego psa, najlepiej używać pełnej nazwy Briquet Griffon Vendéen, ponieważ samo „Griffon Vendéen” może oznaczać także dużą odmianę. Mieszaniec oferowany jako Briquet bez rodowodu nie jest Briquetem.

Historia i pierwotne przeznaczenie

Briquet powstał jako zmniejszona, wysubtelniona wersja Grand Griffon Vendéen. Według wzorca FCI selekcja zaczęła się przed I wojną światową pod kierunkiem hrabiego d'Elva. Wojny wielokrotnie zdziesiątkowały rasę; w 1946 roku typ Briquet pojawił się ponownie w Fontenay-le-Comte w Wandei. Wzorzec wspomina, że zespół Briquetów wygrał w 1995 roku Trophée de France na sarnie i że wiele zespołów jest używanych na dziki.

Ta łowiecka historia wyjaśnia zachowanie. Pies musiał samodzielnie pracować na tropie, podnosić i pędzić zwierzynę, ciężko pracować w gęstych zaroślach i używać głosu, aby myśliwy mógł podążać. Dziś daje to wytrwałego, samodzielnego psa nosowego, który prawie zawsze ma chęć do pracy, nieprzystającą do kanapy.

Wygląd i cechy fizyczne

FCI opisuje gryfona średniej wielkości, zwartego i dobrze proporcjonalnego. Głowa jest raczej lekka, z lekko wysklepioną, krótką czaszką i prostą, raczej krótką kufą mniej więcej tej samej długości co czaszka. Stop jest wyraźny. Nos jest mocny i czarny; u psów białych i pomarańczowych dopuszczalny jest brąz. Oczy są ciemne, duże i żywe, z brwiami nie zasłaniającymi oczu. Wargi tworzą gęste wąsy.

Uszy są miękkie, wąskie i delikatne, pokryte długim włosem, zakończone szpicem, skręcone do wewnątrz i nisko osadzone, poniżej linii oka. Nie sięgają końca kufy.

Szyja jest długa i elegancka, bez podgardla. Grzbiet jest mocny i krótki, klatka piersiowa niezbyt szeroka, ale głęboka aż do łokci, z umiarkowanie wysklepionymi żebrami i pełnym bokiem. Ogon jest gruby u nasady, wysoko osadzony, raczej krótki i noszony szablasto, nigdy sierpowato. Skóra jest raczej gruba, ale elastyczna, u trójkolorowych często marmurkowa. Szczenięta nie mają jeszcze dorosłych proporcji ani pełnych wąsów i okrywy włosowej.

Charakter i temperament

Wzorzec opisuje Briqueta jako psa z dużą inicjatywą, wytrzymałością i solidnym charakterem, który musi umieć zarówno rozpracować zimny trop, jak i podnieść i pędzić zwierzynę. Nazywa go także namiętnym myśliwym i odpowiedzialność za posłuszeństwo zostawia przewodnikowi. W domu widać to jako wesołego, często łagodnego psa, który szuka towarzystwa, ale na zewnątrz słucha bardziej nosem niż uszami.

Płochliwość i agresja są według FCI wadami tej rasy. Frustracja u psa nosowego objawia się zwykle skomleniem, kręceniem kółek, kopaniem lub pracą przy ogrodzeniu. Jego głos należy do pracy: wzorzec określa go jako przyjemny, ale niesie się daleko i w osiedlu może być niepożądany.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: zawsze pod nadzorem. Jest średniej wielkości, silny i pełen entuzjazmu, więc podczas zabawy może przewrócić; dzieci powinny nauczyć się nie przeszkadzać mu, gdy odpoczywa lub je.
• Starsze dzieci: często opisywany jako towarzysz zabawy i spacerów (orientacyjnie), o ile dzieci rozumieją, że nie wypuszcza smyczy i nie znosi szorstkich zabaw.
• Obce psy: jako pies sforowy zwykle jest tolerancyjny wobec pobratymców (orientacyjnie); zabawa potrafi jednak szybko się nakręcić.
• Domownicy: drugi pies może dać towarzystwo, zwłaszcza spokojny typ, który nie dołącza do pościgu.
• Koty: czasem może żyć z kotem, którego zna od szczeniaka; na dworze uciekający kot nadal jest możliwą zdobyczą.
• Drobne zwierzęta: trzymać ściśle oddzielnie i nigdy bez nadzoru; instynkt łowiecki nie jest błędem wychowawczym.
• Goście i kurierzy: spodziewaj się, że zapowie gości głosem; czy potem pozostanie przyjazny, zależy od psa i socjalizacji.

Instynkty i codzienne zachowanie

Na pierwszym miejscu jest tropienie i pędzenie z głosem. Według wzorca Briquet często pracuje z nosem pod wiatr. Na spacerze wygląda to tak: unosi głowę na ślad zwierzyny, cichnie, ciągnie smycz i prawie nie reaguje na swoje imię. Podjęcie tropu jest dla niego samo w sobie nagrodą.

W domu poznasz to po węszeniu przy kurtkach i torbach, kopaniu za myszami w ogrodzie i sprawdzaniu ogrodzenia tam, gdzie przechodzi zapach. Kierujesz tym pracą, długą linką i bezpiecznym otoczeniem; nie da się tego wychować.

Ruch w poszczególnych etapach życia

Szczenię: krótkie, swobodne wypady po zróżnicowanym podłożu, dużo snu, spokojne oswajanie z lasem, samochodem i dźwiękami. Bez wymuszonych dystansów i długich biegów w okresie wzrostu.

Nastolatek: instynkt łowiecki i samodzielność rosną, przywołanie może chwilowo zniknąć. Zostaw długą linkę, zwiększaj czas stopniowo i daj pracy nosem stałe miejsce w ciągu dnia.

Dorosły: licz jako praktyczne oszacowanie ponad dwie godziny na dworze dziennie, rozłożone na kilka momentów: dłuższy spacer po lesie lub wrzosowisku, zabawy w poszukiwanie i bezpieczne wolne bieganie tam, gdzie jest to uzasadnione. Godzina szukania w lesie waży więcej niż godzina tej samej trasy. Upał i długi wysiłek wymagają przerw i wody.

Senior: krócej i częściej, z zabawami w poszukiwanie we własnym tempie. Sztywność, kulawiznę lub trudności ze wstawaniem zleć ocenie weterynarza.

Wyzwanie umysłowe i praca

Praca nosem pasuje do tego psa najlepiej: układanie śladów, szukanie przedmiotów w lesie, mantrailing i tropienie na długiej lince. Wykorzystuje to jego przeznaczenie, bez konieczności podążania za prawdziwą zwierzyną. Aportowanie czy gra w piłkę pasują znacznie gorzej niż poszukiwanie. Dla rasy próba pracy należy do klasyfikacji FCI, co pokazuje, że wyniki łowieckie i nos są uważane za rdzeń rasy.

Naucz go też nic nie robić: stałe miejsce na macie, odpoczynek po wysiłku i czekanie przy drzwiach. Bez zadania Briquet sam wymyśla sobie pracę, a to zwykle ryje w ogrodzie lub ucieka.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z cennymi nagrodami, krótkimi sesjami i wieloma powtórzeniami w spokojnym otoczeniu, zanim zwiększysz rozproszenia. Przywołanie buduje się miesiącami, z długą linką jako standardem; niektóre psy nawet dorosłe nie są niezawodne, gdy przetnie się trop zwierzyny. Ćwicz chodzenie na smyczy wcześnie, bo dorosły pies z nosem przy ziemi mocno ciągnie. Surowe korekty są bezcelowe; cierpliwość i konsekwencja działają lepiej.

Socjalizuj go szeroko i stopniowo z ludźmi, innymi psami, ruchem ulicznym i dźwiękami, bez przymusu. Ćwicz szczotkowanie, oglądanie uszu, obcinanie pazurów i jazdę samochodem od szczeniaka, aby później nie stało się to walką.

Zostawanie samemu w domu

Pies sforowy jest przyzwyczajony do towarzystwa, a ten pies nie lubi z natury długiego bycia samemu. Buduj to od sekund przez minuty do godzin, po spacerze i zadaniu nosowym. Możliwe skutki zbyt długiej samotności to wycie, szczekanie, kopanie lub ucieczka, a sąsiedzi słyszą to z daleka. Cały dzień pracy pasuje źle. Opieka dzienna, osoba wyprowadzająca psa lub spokojny drugi pies mogą pomóc. Różnice indywidualne są duże.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Rasa należy do przestrzeni z granicami: dom z wysokim, szczelnym ogrodzeniem i opiekun, który sam wyrusza do lasu. W bloku lub szeregowcu jest to możliwe tylko wtedy, gdy ruch, hałas i sąsiedzi naprawdę się zgadzają. Na wsi zwierzyna, bydło i drogi są realnymi zagrożeniami. Ogród nie zastępuje spacerów, a ogrodzenie trzeba sprawdzać pod kątem miejsc kopania. Na zewnątrz używaj długiej linki tam, gdzie swobodne bieganie nie jest bezpieczne.

Sierść lepiej znosi chłód i deszcz niż upał: latem wychodź w chłodnych godzinach. Susz psa po deszczu lub pływaniu i zawsze zerkaj na uszy i łapy. W samochodzie pomaga stałe miejsce z odpowiednimi szelkami lub transporter; na urlopie miejsce noclegowe powinno mieć ogrodzoną przestrzeń.

Rozmiary, obroże i szelki

FCI podaje tylko wysokość w kłębie (psy 50-55 cm, suki 48-53 cm); obwody szyi i klatki piersiowej nie są ustalone i różnią się u poszczególnych psów. Dlatego zawsze mierz sam. Zmierz szyję w miejscu, gdzie będzie leżała obroża, miękką miarką i zostaw miejsce na dwa palce; przez gęstą sierść szyję najlepiej wyczuć palcami. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami. Głęboka klatka i szorstka sierść mogą ocierać pod pachami: po regulacji sprawdź, czy szelki się nie przesuwają i czy nie można ich zsunąć przez głowę.

• CHABA Szelki taśma regulowane nr 3 - obwód 60 cm niebieskie: rozmiar podany jako obwód; producent publikuje tabelę rozmiarów (nr 3 = 60 cm, nr 4 = 70 cm), wybieraj dopiero po zmierzeniu psa.
• CHABA Szelki taśma regulowane nr 4 - obwód 70 cm niebieskie: kolejny rozmiar tej samej linii dla większego obwodu klatki piersiowej.

Zobacz też wszystkie szelki.

Pielęgnacja

Szczotkowanie i czesanie: cotygodniowe szczotkowanie zwykle wystarcza, po wyprawie do lasu z rzepami i gałązkami także w międzyczasie. Zwróć uwagę na wąsy, brwi i tylną stronę nóg.

Trymowanie: sierść jest twarda i naturalna, więc nie strzyż jej maszynką. Skracanie nadmiaru włosów wokół oczu i między opuszkami może być pomocne.

Mycie i suszenie: tylko przy zabrudzeniu, łagodnym szamponem dla psów; dokładnie susz gęsty podszerstek, aby uniknąć podrażnień skóry.

Uszy: uszy są skręcone do wewnątrz i pokryte długim włosem, co może zatrzymywać wilgoć i brud. Po deszczu, pływaniu i lesie sprawdzaj zaczerwienienie, zapach, potrząsanie głową lub dużo woskowiny; dolegliwości zleć ocenie weterynarza.

Oczy, łapy, pazury i zęby: sprawdzaj oczy pod kątem gałązek, łapy pod kątem cierni i skaleczeń między palcami, obcinaj pazury i myj zęby. Wzorzec wymaga twardych opuszek i dobrej pigmentacji.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla Briqueta w sprawdzonych źródłach nie znaleziono oficjalnego programu zdrowotnego specyficznego dla rasy, a niezależne dane populacyjne nie istnieją. Opisy rasy podają długość życia z grubsza 10-14 lat, co pokazuje przede wszystkim brak wiarygodnych liczb. Dlatego poniższe informacje są orientacyjne.

W opisach rasy wspomina się o zwiększonej skłonności do zapalenia uszu przy uszach zatrzymujących wilgoć i brud, a także o dysplazji stawów biodrowych i zwichnięciu rzepki, jednak podstawa dowodowa jest ograniczona. Ponieważ wzorzec opisuje klatkę piersiową głęboką aż do łokci, warto znać ogólne ryzyko skrętu żołądka u psów z głęboką klatką: karm spokojnie i omów indywidualne ryzyko z weterynarzem. Nie każdy pies rozwija te schorzenia.

Wzorzec FCI wymaga, aby do hodowli używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych, o typowej dla rasy budowie. Zapytaj hodowców, jakie badania wykonują u rodziców, na przykład stawów biodrowych, i co oznacza wynik; wynik nie jest gwarancją. Nową kulawiznę, wzdęty brzuch z niepokojem, uporczywe dolegliwości uszu, ból oka lub zmianę zachowania zleć ocenie weterynarza.

Żywienie w poszczególnych etapach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji i aktywności, a nie od nazwy rasy. Powszechną podstawą obliczeń jest RER = 70 × masa ciała w kg^0,75. Weźmy dla ilustracji psa o masie 22 kg (FCI nie podaje wagi): to około 711 kcal zapotrzebowania spoczynkowego, a dzienne zapotrzebowanie jest wyższe o współczynnik, który bierzesz ze sprawdzonego źródła żywieniowego, na przykład z wytycznych FEDIAF. Następnie przelicz: gramy dziennie = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ EM w kcal/kg karmy × 1000. To przykład obliczeniowy ilustrujący metodę, a nie porada dla twojego psa.

Szczenię: wybierz pełnowartościową karmę dla szczeniąt odpowiednią dla średniego dorosłego psa i utrzymuj szczupły wzrost. Nie dawaj dodatkowego wapnia bez weterynarza. Dorosły: dostosuj do masy ciała i obciążenia pracą; pies szukający godzinami każdego dnia potrzebuje więcej niż spokojny pies domowy. Wyczuj żebra i zobacz talię; gęsta sierść ukrywa kondycję, więc używaj rąk. Senior: dostosuj do kondycji i masy mięśniowej, a nie tylko wieku. Podziel porcję na dwa posiłki, zadbaj o spokój wokół jedzenia i wliczaj przysmaki, także treningowe.

• Applaws Puppy Small & Medium Breed Kurczak 7,5 kg: karma dla szczeniąt małych i średnich ras.
• Applaws Adult Dog Small & Medium Breed Kurczak 7,5 kg: karma dla dorosłych psów małych i średnich ras; tabela producenta obejmuje psy średnie 12-25 kg.

Zawsze czytaj opakowanie pod kątem gęstości energetycznej i porcji startowej, sprawdź psa po dwóch do czterech tygodniach, a przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Największą pozycją jest czas: kilka godzin na dworze, trening przywołania, bezpieczne trasy i opieka, gdy pracujesz. Karma kosztuje średnio do dużo ze względu na aktywność. Weterynarz i ubezpieczenie są skromniejsze dla psa średniej wielkości niż dla olbrzymów, ale przy rzadkiej rasie często dochodzą koszty podróży do francuskiego lub belgijskiego hodowcy. Pielęgnacja sierści jest umiarkowana. Uwzględnij też wysokie ogrodzenie, długie linki, szelki i stałe miejsce w samochodzie. Stałych kwot nie podajemy bez aktualnej kontroli rynku.

Zalety

• Prawdziwy pies nosowy z dużą wytrzymałością i radością pracy.
• Zwykle towarzyski i społeczny wobec ludzi i psów w domu.
• Średnia wielkość: dość silny do lasu i wrzosowisk, poręczny w samochodzie.
• Wytrzymała, twarda sierść, która nie wymaga skomplikowanej fryzury.

Wady i punkty uwagi

• Silny instynkt łowiecki i głos niosący się daleko; swobodne bieganie rzadko jest niezawodne.
• Dużo pracy na dworze, miejsca i wysokie ogrodzenie potrzebne; ryzyko ucieczki.
• Nie nadaje się bez ścisłego zarządzania przy kotach i drobnych zwierzętach.
• Rzadka, mało danych zdrowotnych i ograniczona oferta poza Francją.
• Nie najłatwiejszy pies dla początkujących ani do małych mieszkań.

Dla kogo tak

Dla aktywnych ludzi na wsi lub na skraju lasu, myśliwych albo osób, które widzą pracę nosem jako codzienne zadanie, z ogrodzonym terenem i zrozumieniem dla psa, który sam decyduje, co wąchać. Dom ze starszymi dziećmi, czasem na długie spacery i planem opieki pasuje dobrze.

Dla kogo nie

Dla mieszkańców miast bez bezpiecznego miejsca do biegania, osób ze swobodnie chodzącymi kotami lub gryzoniami, domów, w których pies jest codziennie długo sam, i wszystkich, którzy oczekują posłusznego, niezawodnie biegającego bez smyczy psa.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Szukaj hodowcy lub związku rasy, który zna rasę, najlepiej przez francuski związek kynologiczny (Société Centrale Canine) i klub rasy Club du Griffon Vendéen, i pytaj o rodowód, certyfikaty pracy i wyniki zdrowotne rodziców. Odwiedź miejsce chowu, poznaj matkę i oceń jej charakter; zapytaj o wiek odbioru (nie przed ósmym tygodniem), umowę, chip i paszport. Zachowaj ostrożność wobec sprzedawców z wieloma rasami, dużą presją lub szczeniętami bez rodowodu.

Briquet jest trzymany głównie jako pies myśliwski. Czasem pies bywa dostępny do przekazania przez grupę łowiecką lub klub rasy; bądź wtedy szczery co do swojego mieszkania i otoczenia. Przy imporcie dochodzą dodatkowe kontrole rejestracji, szczepień i transportu. Dostępność różni się w zależności od regionu.

Najczęstsze pytania

Czy Briquet to to samo co Petit Basset Griffon Vendéen? Nie. To odrębne rasy FCI z własnymi wzorcami: Briquet (nr 19) to średni pies gończy, Petit Basset Griffon Vendéen (nr 67) to mały, krótkonogi pies.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie. Gdy tylko zapach chwyci jego nos, przywołanie może chwilowo nie działać.

Czy może żyć z kotami? Czasem, przy wczesnym oswojeniu; na dworze każdy kot nadal jest możliwym celem.

Czy dużo szczeka? Ma niosący się głos łowiecki, zwłaszcza przy tropieniu, podekscytowaniu i nudzie.

Czy nadaje się dla początkujących? Zwykle nie; przy dobrym prowadzeniu i realistycznych oczekiwaniach jest to jednak możliwe.

Podsumowanie

Briquet to wytrwały, wesoły pies nosowy, który chce zaczynać dzień w lesie. Pasuje do kogoś, kto lubi pracować na dworze, uważa długie linki i wysokie ogrodzenia za normalne i chce psa, który wytrwa. Jeśli masz swobodnie chodzące koty, słabo wyciszone mieszkanie, długie dni pracy poza domem albo chcesz po prostu swobodnie puszczać psa luzem, uczciwszym wyborem jest inna rasa. Jego dobrostan zależy od prawdziwej pracy na dworze, bezpiecznych granic i hodowcy, który poważnie traktuje zdrowie i charakter.