Bulterier miniaturowy - kompaktowy terier z jajowatą głową

Bulterier miniaturowy - kompaktowy terier z jajowatą głową

Daj bulterierowi miniaturowemu sznur, a w minutę wymyśli zabawę, na którą się nie zapisywałeś. To mały, umięśniony terier z jajowatą głową dużego bulteriera, ale o wysokości w kłębie najwyżej 35,5 cm. Pod tą zwartą formą kryje się pies, który chce być blisko swoich ludzi, chętnie we wszystkim uczestniczy i niewiele widzi sensu w poddawaniu się. Dzięki temu jest wesoły i przywiązany, ale też uparty i samowolny. Pasuje do kogoś, kto codziennie bawi się, ćwiczy i stawia granice, nie stając się surowym. Największym problemem jest połączenie siły i uporu w małym ciele: kto to lekceważy, bo to „tylko” mały pies, ma kłopoty z ciągnięciem, chwytaniem i nadmiernym pobudzeniem. Ponadto nerki, serce, słuch i oczy wymagają przy wyborze hodowcy szczególnej uwagi.

Podstawowe dane

• Oficjalna nazwa: Miniature Bull Terrier, wzorzec FCI nr 359 (po niderlandzku: Bull Terriër Miniatuur)
• Synonimy: mini bulterier, bulterier miniaturowy; nie mylić ze standardowym bulterierem ani z mieszańcem
• Pochodzenie: Wielka Brytania
• Uznanie: FCI, grupa 3 (teriery), sekcja 3 (teriery typu bull); zarejestrowany także jako odrębna odmiana przez brytyjski Kennel Club
• Pierwotne przeznaczenie: terier; mniejsza odmiana bulteriera, obecnie głównie pies towarzyszący i wystawowy
• Wysokość w kłębie: najwyżej 35,5 cm (FCI); dolnej granicy nie ma
• Waga: FCI nie ustala limitu wagi; pies ma sprawiać wrażenie substancji i być zrównoważony
• Sierść: krótka, płaska i twarda w dotyku z delikatnym połyskiem; zimą może występować miękki podszerstek
• Umaszczenie: czysto białe lub maści kolorowe, z preferencją dla pręgowanej; czarna pręgowana, czerwona, płowa i trójkolorowa są dopuszczalne; niebieska i wątrobiana są bardzo niepożądane
• Długość życia: brytyjski Kennel Club podaje „ponad 10 lat”, inne źródła 11-13 lat; wiarygodne dane populacyjne nie istnieją (orientacyjnie)
• Ruch: średni do dużego; Kennel Club podaje do około godziny dziennie, w praktyce liczy się też jakość zabawy i szkolenia
• Wyzwanie szkoleniowe: średnie do wysokiego; inteligentny, ale uparty i szybko znudzony powtórzeniami
• Pielęgnacja: niska dla sierści; średnia dla kontroli zdrowia i prowadzenia
• Zostawanie samemu: ograniczone; bardzo związany z człowiekiem
• Klimat: wrażliwy na chłód, a zwłaszcza na wilgoć z powodu krótkiej sierści; uwaga na przegrzanie podczas wysiłku
• Początkujący: tylko z prowadzeniem i realistycznymi oczekiwaniami

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz codziennie czas na zabawę, krótkie treningi i konkretny spacer;
• zachowujesz spokój wobec psa, który próbuje postawić na swoim;
• szukasz psa, który chętnie jest w pobliżu, także w małym mieszkaniu;
• jesteś gotów porównywać badania zdrowotne i wyniki rodziców.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• szukasz spokojnego psa kanapowego, który sam się wychowuje;
• masz małe dzieci, które bawią się brutalnie i są mało nadzorowane;
• zostawiasz psa samego na wiele godzin dziennie;
• oczekujesz małego psa, który bez problemu bawi się z każdym psem.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI prowadzi wzorzec pod numerem 359 i stwierdza, że jest on taki sam jak wzorzec zwykłego bulteriera, z jedyną różnicą w postaci limitu wysokości. Miniatura nie jest więc karłowatą odmianą o innej budowie, lecz odrębną odmianą tego samego typu. Jeśli chcesz ogólnie poczytać o wyglądzie lub historii rasy, wiele z tego znajdziesz także na naszej stronie o bulterierze. Brytyjski Kennel Club wymaga uprzedniej zgody na krycie miniatury z bulterierem, co pokazuje, że linie są celowo utrzymywane osobno.

Nie myl rasy ze staffordshire bull terierem ani z american staffordshire terierem; mają inną głowę, budowę i wzorzec. Pies bez rodowodu sprzedawany jako „mini bulterier” to mieszaniec lub niesolidnie wyhodowany osobnik. Brytyjski Kennel Club zalicza ponadto rasę do zagrożonych ras rodzimych, więc nie licz na dużą dostępność.

Historia i pierwotne przeznaczenie

Bulterier otrzymał swój obecny typ w latach 50. XIX wieku dzięki Jamesowi Hinksowi, który ustalił jajowatą głowę; w 1862 roku rasę pokazano w obecnej formie w Birmingham. Mniejsze osobniki istnieją według FCI od początku XIX wieku. Przed pierwszą wojną światową wyszły z łask, a w 1918 roku zniknęły z rejestru brytyjskiego Kennel Clubu. W 1938 roku pułkownik Richard Glyn z grupą miłośników zainicjował odrodzenie i założył Miniature Bull Terrier Club.

To tło widać do dziś w zachowaniu: zwarty, twardy terier, zwinny, wytrwały i niełatwo go zaimponować. Zdolność do wytrwania, nawet gdy ty od dawna uważasz zabawę za skończoną, nadal tkwi w rasie.

Wygląd i cechy fizyczne

Najbardziej rozpoznawalna jest opadająca ku dołowi jajowata głowa bez wyraźnego stopu, z prawie płaską czaszką i czarnym nosem wygiętym na końcu w dół. Oczy są wąskie, trójkątne i skośne, czarne lub jak najciemniejsze brązowe o przenikliwym spojrzeniu; niebieskie lub częściowo niebieskie są niepożądane. Uszy są małe, cienkie i osadzone blisko siebie, noszone sztywno wzwyż.

Szyja jest długa, umięśniona i wygięta. Tułów jest okrągły, z wyraźnie wysklepionymi żebrami i głęboką klatką piersiową, tak że klatka piersiowa jest bliżej ziemi niż brzuch. Grzbiet jest krótki i mocny, ogon krótki, nisko osadzony, noszony poziomo i gruby u nasady. Kończyny są mocne, z okrągłymi, zwartymi łapami. Szczenięta nie są jeszcze tak umięśnione, a kształt głowy rozwija się stopniowo; psy i suki mają według wzorca wyraźnie wyglądać jak psy i suki, niezależnie od wielkości.

Charakter i temperament

Wzorzec opisuje psa jako odważnego, pełnego ducha i zabawowego, o wyrównanym usposobieniu i podatnego na dyscyplinę, choć upartego. Silnie wiąże się ze swoimi ludźmi i szuka kontaktu, ale chce postawić na swoim, gdy coś wydaje się zabawniejsze niż twoje polecenie. W domu często oznacza to klauna, który wisi na gościach, nosi zabawki po pokoju i wypełnia każdą ciszę.

Agresja lub nadmierna płochliwość są według FCI wadami dyskwalifikującymi. Frustracja przy zbyt małej rozładowaniu energii może przejawiać się szczekaniem, kopaniem lub zachowaniem kompulsywnym, jak kręcenie się w kółko lub gonienie własnego ogona. Jeśli widzisz to często lub długo, daj to ocenić weterynarzowi zamiast traktować jako żart.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: zawsze aktywny nadzór. Jest mały, ale wyjątkowo silny i pełen entuzjazmu; dzieci uczą się, by nie przeszkadzać mu podczas odpoczynku lub jedzenia.
• Starsze dzieci: może być żywiołowym partnerem do zabawy, o ile dzieci nauczą się kończyć zabawę, gdy zbytnio się nakręca, i nie bawią się w przeciąganie liny bez zasad.
• Obce psy: psy typu bull mogą być wobec pobratymców asertywne lub prowokujące (orientacyjnie); spotkania prowadź spokojnie i pod kontrolą, zwłaszcza z psami tej samej płci.
• Domownicy: drugi pies może się sprawdzić, jeśli charaktery pasują, z osobnymi miejscami do odpoczynku i jedzenia.
• Koty: często może żyć z kotem, którego zna od szczeniaka; obcy kot na dworze może uruchomić jego instynkt łowiecki.
• Drobne zwierzęta: terierskie pochodzenie; trzymaj gryzonie i króliki ściśle oddzielnie i nigdy bez nadzoru.
• Goście i kurierzy: zazwyczaj przyjazny i wylewny; naucz go spokojnie witać zamiast skakać na ludzi.

Instynkty i codzienne zachowanie

Jako terier ma skłonność do kopania, chwytania i trzymania. Zauważysz to po zabawce, której nie chce puścić, po skarpetce, która znika, i po psie, który nagle puszcza się sprintem, gdy w ogrodzie coś się rusza. Szkolenie komend „puść” i „daj” nie jest więc luksusem.

Ta zabawa potrafi być ostra. Po dzikim spacerze lub sesji zabawy sprawdź łapy, pazury i skórę, bo w ferworze zabawy podekscytowany pies nie zawsze zauważa drobne otarcia.

Ruch w poszczególnych etapach życia

Szczenię: krótkie, bezpieczne chwile zabawy, dużo snu i oswajanie z podłożami, dźwiękami i ludźmi. Bez wymuszonego wysiłku wytrzymałościowego, schodów i skakania z wysokości w okresie wzrostu.

Nastolatek: dużo energii i mniej chęci słuchania. Pracuj nad kontrolą impulsów, chodzeniem na smyczy i przywołaniem, a obciążenie zwiększaj stopniowo.

Dorosły: licz jako praktyczne oszacowanie na godzinę do półtorej godziny dziennie, rozłożone na kilka momentów: konkretny spacer, zabawa i krótki trening lub zadania poszukiwawcze. Kennel Club podaje do około godziny; pies, który prawie tego nie dostaje, sam znajdzie sobie zajęcie w salonie. Jakość zabawy liczy się bardziej niż sam dystans, a w upał zmniejszasz wysiłek.

Senior: krócej i częściej, ze spokojną pracą nosem i zabawą. Sztywność, trudności ze wstawaniem lub spadek wytrzymałości zleć ocenie weterynarza.

Wyzwanie umysłowe i praca

Inteligentny, nastawiony na zadania terier korzysta z pracy: zabawy w szukanie w domu i ogrodzie, drobne sztuczki, agility na niskim poziomie, praca nosem i kontrolowana zabawa w przeciąganie z wyraźnymi komendami startu i stopu. To wykorzystuje jego wytrwałość, nie pozwalając jej wymknąć się spod kontroli. Łącz aktywność z nauką nicnierobienia: stałe miejsce na macie i okres odpoczynku po zabawie są dla tej rasy co najmniej tak ważne jak sama aktywność.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj krótkimi, urozmaiconymi sesjami, z cennymi nagrodami i konsekwentnymi zasadami. Surowe korekty często czynią upartego teriera jeszcze bardziej upartym. Wcześnie zajmij się przywołaniem, komendą „puść”, chodzeniem na smyczy i spokojnym mijaniem innych psów oraz ćwicz dorosły spokój przy drzwiach i podczas wizyt.

Socjalizuj szeroko i spokojnie: różni ludzie, dźwięki, podłoża i przyjazne psy, bez forsowania. Ćwicz też pielęgnację, wizytę u weterynarza i transport, aby nauczył się to akceptować.

Zostawanie samemu w domu

Rasa jest silnie nastawiona na swoich ludzi i sama z siebie nie uważa długiego bycia samemu za przyjemne. Buduj to od sekund przez minuty do dłuższych okresów, po ruchu i chwili odpoczynku. Możliwe skutki zbyt długiej samotności to szczekanie, niszczenie lub zachowanie kompulsywne. Opieka, osoba wyprowadzająca psa lub ktoś, kto zajrzy w ciągu dnia, może pomóc. Różnice indywidualne są duże i nie można zagwarantować stałej liczby godzin.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Kennel Club uznaje rasę za odpowiednią do małego domu z małym lub średnim ogrodem, w mieście i na wsi. W mieszkaniu sprawdza się, jeśli codzienny ruch i trening są zapewnione, a pies nie jest zbyt długo sam. Ogród nie zastępuje spacerów, a ogrodzenie musi być wysokie i szczelne, bo gorliwy terier kopie lub szuka dziury.

Krótka sierść i słaby podszerstek słabo chronią przed chłodem i mokrą pogodą; zimą przydaje się ubranko, a po deszczu wysusz psa. W upał wymagaj mniej i zapewnij cień i wodę. W samochodzie zaleca się stałe, bezpieczne miejsce z odpowiednimi szelkami lub transporterem; na urlopie miło mieć ogrodzone miejsce.

Rozmiary, obroże i szelki

FCI podaje tylko maksymalną wysokość w kłębie 35,5 cm; obwody szyi i klatki piersiowej nie są ustalone i bardzo różnią się u poszczególnych psów, zwłaszcza że klatka piersiowa jest szeroka i głęboka. Dlatego zawsze mierz sam. Zmierz szyję miękką miarką w miejscu, gdzie będzie leżała obroża, i zostaw miejsce na dwa palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami. Przy umięśnionej budowie i krótkiej sierści dobrze wyczujesz, czy szelki są za ciasne; sprawdź też, czy się nie przesuwają i nie można ich zsunąć przez głowę. U psa, który ciągnie, odpowiednie szelki są dla karku zwykle przyjemniejsze niż obroża.

• CHABA Szelki taśma regulowane nr 2 - obwód 50 cm czarne: rozmiar podany jako obwód (nr 2 = 50 cm); wybieraj dopiero po zmierzeniu klatki piersiowej.
• CHABA Szelki taśma regulowane nr 3 - obwód 60 cm niebieskie: kolejny rozmiar tej samej linii (nr 3 = 60 cm) dla większego obwodu klatki piersiowej.

Zobacz też wszystkie szelki.

Pielęgnacja

Szczotkowanie i czesanie: cotygodniowe szczotkowanie miękką gumową szczotką lub rękawicą usuwa martwy włos; linieje lekko przez cały rok.

Mycie i suszenie: tylko przy zabrudzeniu, łagodnym szamponem dla psów, i dokładnie osusz. Krótka sierść i skóra mogą u niektórych psów łatwo się podrażniać.

Skóra: regularnie sprawdzaj zaczerwienienie, strupy, łyse placki lub uporczywe drapanie; przy dolegliwościach zleć ocenę weterynarzowi. U białych psów cień chroni przed oparzeniem słonecznym nosa i brzucha.

Uszy i oczy: co tydzień zerkaj na uszy i oczy. Przy bólu, wycieku, zaczerwienieniu lub drapaniu oka lub ucha zleć ocenę weterynarzowi.

Pazury, łapy i zęby: przycinaj pazury na czas, sprawdzaj łapy pod kątem skaleczeń i myj zęby; wzorzec wymaga pełnego, regularnego zgryzu nożycowego.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

U miniatury, tak jak u zwykłego bulteriera, opisuje się zwiększoną skłonność do dziedzicznego zapalenia nerek (choroby nerek), do wad serca, takich jak dysplazja zastawki mitralnej i zwężenie aorty, oraz do wrodzonej głuchoty, zwłaszcza u białych psów. Wspomina się też o zwiększonej skłonności do pierwotnego zwichnięcia soczewki (PLL), dziedzicznej choroby oczu, która często staje się widoczna dopiero w wieku dorosłym, do zwichnięcia rzepki i do problemów skórnych. Nie każdy pies rozwija te schorzenia.

Brytyjski Kennel Club wymienia dla miniatury test DNA na PLL i badanie oczu według schematu BVA/KC/ISDS jako zalecane badania, a dla bulterierów m.in. testy słuchu BAER oraz badania serca i nerek. Odpowiedzialny hodowca bada więc rodziców i potrafi pokazać wyniki. Rasa figuruje u Kennel Clubu na liście Breed Watch (kategoria 2), na której cechy budowy wymagają szczególnej uwagi. Szczenięta merle nie są rejestrowane od 2011 roku z powodu ryzyka osłabionego wzroku i słuchu. Wynik nie jest gwarancją zdrowego życia.

FCI przepisuje, że do hodowli wolno używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o budowie typowej dla rasy. Nagłą kulawiznę, nadmierne pragnienie i oddawanie moczu, kaszel lub duszność, ból oka, uporczywe drapanie lub wyraźną zmianę zachowania zleć ocenie weterynarza. Długość życia to przedział, a linia hodowlana, masa ciała, opieka i przypadek mają znaczenie.

Żywienie w poszczególnych etapach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji i aktywności, a nie od nazwy rasy. Powszechną podstawą obliczeń jest RER = 70 × masa ciała w kg^0,75. Weźmy dla ilustracji psa o masie 12 kg (FCI nie podaje wagi): to około 451 kcal zapotrzebowania spoczynkowego, a dzienne zapotrzebowanie jest wyższe o współczynnik ze sprawdzonego źródła, takiego jak wytyczne FEDIAF. Następnie przelicz: gramy dziennie = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ EM w kcal/kg karmy × 1000. To przykład obliczeniowy metody, a nie porada dla twojego psa.

Szczenię: wybierz pełnowartościową karmę dla szczeniąt odpowiednią dla małego do średniego dorosłego psa i utrzymuj równomierny wzrost. Nie dawaj dodatkowego wapnia bez weterynarza. Dorosły: dostosuj do masy ciała i aktywności; ta umięśniona rasa szybko tyje, jeśli przysmaków i karmy nie odejmuje się od dziennej porcji. Wyczuj żebra i zobacz talię. Senior: dostosuj do kondycji i masy mięśniowej, a nie tylko wieku. Podziel porcję na dwa posiłki i wliczaj przysmaki treningowe. Jeśli weterynarz stwierdził problem z nerkami lub sercem, to on określa karmę; ogólne wytyczne wtedy nie obowiązują.

• Applaws Puppy Small & Medium Breed Kurczak 7,5 kg: karma dla szczeniąt małych i średnich ras; sprawdź, czy pasuje do przewidywanej wielkości dorosłej twojego szczeniaka.
• Applaws Adult Dog Small & Medium Breed Kurczak 7,5 kg: karma dla dorosłych psów małych i średnich ras; przeczytaj opakowanie pod kątem masy ciała.

Zawsze czytaj opakowanie pod kątem gęstości energetycznej i porcji startowej, sprawdź wagę i kondycję po dwóch do czterech tygodniach, a przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Największą pozycją jest czas i uwaga: codzienna zabawa i trening, zwłaszcza w młodych latach. Karma wypada skromnie do średnio ze względu na mały rozmiar, ale weterynarz, badania zdrowotne i ubezpieczenie mogą rosnąć z powodu dziedzicznych punktów uwagi. Przy rzadkiej rasie często dochodzą koszty podróży do hodowcy za granicą. Pielęgnacja sierści kosztuje mało. Uwzględnij też solidne szelki, trwałe zabawki i ewentualnie ubranko. Stałych kwot nie podajemy bez aktualnej kontroli rynku.

Zalety

• Zwarty rozmiar z silnym, umięśnionym ciałem; poręczny w małych mieszkaniach i samochodach.
• Bardzo związany z człowiekiem, zabawowy i często zabawny.
• Niewymagająca, krótka sierść.
• Rozpoznawalna jajowata głowa i wyrazisty wygląd.

Wady i punkty uwagi

• Uparty; szkolenie wymaga cierpliwości, humoru i konsekwencji.
• Siła i wytrwałość są duże jak na rozmiar, także w zabawie.
• Zwiększona skłonność do problemów z nerkami, sercem, uszami i oczami; dobór hodowlany ma ogromne znaczenie.
• Bez dobrej socjalizacji może być asertywny wobec innych psów.
• Wrażliwy na chłód i wilgoć; ograniczona oferta i czasem lista oczekujących.

Dla kogo tak

Dla kogoś, kto szuka małego psa z dużym charakterem i jest gotów codziennie bawić się i ćwiczyć. Dom ze starszymi dziećmi, które spokojnie obchodzą się z psem, spokojne otoczenie i plan na czas samotności pasują dobrze. Doświadczenie z terierami lub upartymi rasami pomaga, podobnie jak jasna wizja badań zdrowotnych.

Dla kogo nie

Dla kogoś, kto szuka spokojnego, uległego psa wymagającego mało uwagi, dla rodzin z małymi dziećmi bez stałego nadzoru, dla domów, w których pies jest długie dni sam, i dla tych, którzy nie chcą inwestować w hodowcę z badaniami zdrowotnymi. Ubezpieczyciele mogą stosować odmienne warunki dla psów typu bull; zapytaj o to z góry.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Szukaj hodowcy, który jest członkiem uznanego związku rasy lub krajowego związku kynologicznego, i pytaj o rodowód, rodziców i badania: wynik testu DNA na PLL, badania oczu, serca i nerek oraz test słuchu BAER, zwłaszcza u białych szczeniąt. Zapytaj, co oznaczają wyniki, i odwiedź miejsce chowu oraz matkę. Szczenięta nie opuszczają hodowcy przed ósmym tygodniem, z umową, chipem i paszportem. Zachowaj ostrożność wobec sprzedawców z wieloma rasami lub szczeniąt bez rodowodu i upewnij się, że to naprawdę miniatura, a nie mieszaniec.

Z powodu ograniczonej oferty może być potrzebna lista oczekujących lub hodowca za granicą; licz się z dodatkowymi przepisami przy imporcie. Czasem dorosły pies staje się dostępny przez związek rasy lub specjalistyczne przekazanie; bądź wtedy szczery co do swojej rodziny i otoczenia. Dostępność różni się w zależności od regionu.

Najczęstsze pytania

Czy bulterier miniaturowy to młody bulterier? Nie. To dorosły pies małej odmiany o maksymalnej wysokości w kłębie 35,5 cm; szczenię dużego bulteriera rośnie dalej.

Czy może mieszkać w bloku? Tak, jeśli codzienny ruch, trening i zostawanie samemu są dobrze zorganizowane.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko tam, gdzie jest bezpiecznie, i po solidnym szkoleniu; jego instynkt łowiecki i upór sprawiają, że przywołanie nie zawsze jest niezawodne.

Czy białe psy częściej są głuche? U białych psów opisuje się zwiększoną skłonność do wrodzonej głuchoty; test BAER u szczeniąt daje jasność.

Czy nadaje się dla początkujących? Zwykle tylko z prowadzeniem, szkołą dla psów i realistycznymi oczekiwaniami.

Podsumowanie

Bulterier miniaturowy to krzepki pies w małym ciele, z wielką miłością do swoich ludzi i niezłomną własną wolą. Kto chce codziennie bawić się, ćwiczyć i trzymać granice, zyska wesołego towarzysza. Kto szuka spokojnego psa, ma mało czasu lub wybiera hodowcę bez badań, lepiej niech wybierze coś innego. Jego dobrostan zależy od struktury, odpowiedniego ruchu i zdrowej bazy hodowlanej.