Cairn terrier - mały szkocki terier z węchem do nor

Cairn terrier - mały szkocki terier z węchem do nor

Cairn terrier to pies, który podczas spokojnego spaceru nagle znika głową w korytarzu kreta i tylko niechętnie z niego wychodzi. Jest mały, ma 28-31 cm w kłębie i idealnie 6-7,5 kg, ale zbudowany do pracy: twarda, odporna na pogodę sierść, mocna szczęka i szeroka klatka piersiowa. Pierwotnie polował wśród kamiennych stosów (cairns) szkockich Highlandów na lisy i inne szkodniki. To tłumaczy jego wesoły, nieustraszony charakter i potrzebę kopania, tropienia i pościgu. Jest związany z ludźmi, ale niezależny, i ma własne zdanie o tym, co jest dobrym pomysłem. Dla aktywnego domu z ogrodzonym ogrodem i poczuciem humoru pasuje dobrze. Największym problemem jest jego instynkt łowiecki: swobodne bieganie przy skraju lasu, przy małych zwierzętach lub w pobliżu ruchu wymaga dużo ćwiczeń, a czasem po prostu smyczy.

Najważniejsze dane

• Oficjalna nazwa: Cairn Terrier, wzorzec FCI nr 4 (po polsku: cairn terrier)
• Synonimy: brak powszechnie uznanych innych nazw; pierwsze psy pokazywano około 1909 roku jako krótkowłose teriery skye
• Pochodzenie: Wielka Brytania, Szkocja (zachodnie Highlandy i wyspa Skye)
• Uznanie: FCI, grupa 3 (teriery), sekcja 2 (teriery małe), bez prób pracy
• Pierwotna funkcja: tropienie lisów, borsuków i innych szkodników oraz wypędzanie ich ze szczelin skalnych
• Wysokość w kłębie: około 28-31 cm, w proporcji do masy (FCI)
• Masa: idealnie 6-7,5 kg (FCI)
• Długość życia: kluby rasy i opisy rasy podają orientacyjnie 12-15 lat, czasem do 16; FCI nie podaje liczby (orientacyjnie)
• Sierść: podwójna sierść z szorstkim, gęstym, ale niegrubym włosem okrywowym i krótkim, miękkim, gęstym podszerstkiem; lekka fala jest dopuszczalna, otwarta sierść nie
• Maści: kremowa, pszeniczna, czerwona, szara lub prawie czarna, także prążkowana; niedopuszczalna jednolicie czarna, biała ani czarna z podpalaniem; ciemne uszy i kufa są bardzo typowe
• Ruch: średni; około godziny dziennie rozkładanej na kilka momentów, plus tropienie i kopanie
• Wyzwanie szkoleniowe: średnie; mądry i szybko się rozprasza, z własną wolą
• Pielęgnacja: średnia; regularne szczotkowanie i okresowe trymowanie ręczne
• Zostawanie samemu: ograniczone do średniego; silnie przywiązuje się do rodziny i szybko się nudzi
• Klimat: sierść odporna na pogodę, zwykle dobrze znosi chłód i deszcz; przy upale zadbaj o odpoczynek i cień
• Początkujący: możliwe, z dobrze wybranym szczenięciem, solidnym płotem i gotowością do konsekwentnego szkolenia

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• szukasz małego psa, który chętnie uczestniczy w spacerach, zabawach w szukanie i dniach na zewnątrz;
• masz bezpiecznie ogrodzony ogród, pod którym nie przejdzie, lub jesteś gotów dużo chodzić na smyczy;
• masz poczucie humoru wobec upartego psa, który realizuje własny plan;
• chcesz sierści, która mało się osypuje, o ile okresowo trymujesz lub zlecasz trymowanie.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• chcesz psa, który bez ćwiczeń niezawodnie biega bez smyczy, także obok dzikich zwierząt i kotów;
• chcesz utrzymać wypielęgnowany ogród z trawnikiem i rabatami;
• pracujesz długie dni i często zostawiasz psa samego na wiele godzin;
• szukasz spokojnego pieska kanapowego, który prawie nie szczeka ani nie kopie.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Cairn terrier ma numer FCI 4 i należy do małych terierów. Nazwa rasy pochodzi od cairns, stosów kamieni, w których jego przodkowie tropili zdobycz. W Holandii podlega Raad van Beheer; Nederlandse Cairn Terrier Club (NCTC, założony w 1951 roku) jest uznanym klubem rasy. W Polsce właściwą organizacją jest Związek Kynologiczny w Polsce (ZKwP).

Pokrewne i wizualnie łatwe do pomylenia są west highland white terrier, scottish terrier i skye terrier. Opisy rasy wspominają, że te teriery przez długi czas wywodziły się z tej samej szkockiej bazy, a szczenięta różnych maści rodziły się czasem w tym samym miocie (źródła wtórne). Różnica dotyczy dziś głównie wielkości, sierści i maści; westie jest biały, podczas gdy u cairna biel nie jest dozwolona. Psa bez rodowodu oferowanego jako cairn nie można uznać za rasowego cairna.

Historia i pierwotna funkcja

Przodkowie cairn terriera żyli na szkockim zachodnim wybrzeżu i wyspach, gdzie rolnicy i myśliwi trzymali małe, twarde teriery, by wypędzać lisy, borsuki i szczury ze szczelin skalnych i kamiennych stosów. Pies musiał być zwinny, nieustraszony i samodzielny: pod ziemią nikt już nie mógł nim kierować. Ta praca ukształtowała jego budowę, z mocną szczęką, dużymi zębami i twardym podwójnym włosem, które odpycha deszcz i ciernie.

Rasa otrzymała obecną nazwę we wczesnych latach XX wieku. Pierwsze psy pokazywano około 1909 roku jako krótkowłose teriery skye; ponieważ hodowcy teriera skye się temu sprzeciwili, rasa funkcjonowała dalej pod nazwą cairn terrier (źródła wtórne; dokładne daty różnią się w zależności od źródła). Dziś jest przede wszystkim psem do towarzystwa, ale polowanie, kopanie i tropienie nadal w nim tkwi.

Wygląd i cechy fizyczne

Wzorzec FCI opisuje ruchliwego, czujnego psa o roboczym, naturalnym wyglądzie, głębokiej klatce piersiowej i mocnym zadzie. Głowa jest mała, ale proporcjonalna, z obfitym owłosieniem: szeroka czaszka z wyraźnym wcięciem między oczami, wyraźny stop, czarny nos i mocna kufa. Zęby są duże i powinny tworzyć regularny, pełny zgryz nożycowy. Oczy są szeroko rozstawione, średnie, ciemnooręchowe, lekko zapadnięte pod kudłatymi brwiami.

Uszy są małe, szpiczaste i stojące, nie za blisko siebie i nie mocno owłosione. Szyja jest dobrze osadzona i niekrótka, grzbiet prosty i średniej długości, lędźwie mocne i giętkie. Ogon jest krótki, dobrze owłosiony, ale nie pierzasty, i noszony wesoło, nie zwinięty na grzbiet. Przednie kończyny mają umiarkowanie ciężką kość; przednie łapy są większe od tylnych i mogą być lekko skierowane na zewnątrz, z grubymi, mocnymi poduszkami.

Szczenięta nie mają jeszcze dojrzałej sierści, a maść może zmieniać się z wiekiem; występuje prążkowanie. Różnicy między psem a suką wzorzec nie opisuje.

Charakter i temperament

Wzorzec określa cairna jako aktywnego, zdecydowanego i twardego, nieustraszonego i wesołego, pewnego siebie, ale nieagresywnego. W praktyce to pies, który chętnie ma swoich ludzi na oku, wszędzie zagląda i woli uczestniczyć niż patrzeć. Jest ciekawski i pewny siebie, a wobec obcych psów czasem okazuje więcej odwagi, niż uzasadnia jego rozmiar. Wobec ludzi jest zwykle przyjazny, ale nie każdy musi być jego najlepszym przyjacielem.

Frustrację zwykle widać jako kopanie w kanapie lub w ogrodzie, szczekanie na każdy dźwięk albo zadziorne uniesienie głowy wobec innego zwierzęcia. Po emocjonującym momencie zwykle szybko wraca do dobrego humoru. Nagradzanie działa lepiej niż przymus; surowe korekty robią z niego raczej upartego niż posłusznego psa.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: przy 6-7,5 kg jest krzepki, ale małe dzieci mogą go uszczypnąć lub pociągnąć za sierść; zawsze nadzór i naucz dzieci spokojnego obchodzenia się z nim.
• Starsze dzieci: może być wesołym kompanem do spacerów i zabawy, o ile szanują jego granice i go nie gonią.
• Obce psy: może reagować pewnie i czasem zadziornie; wprowadzaj spotkania spokojnie i unikaj zatłoczonych wybiegów.
• Inne psy w domu: może dobrze żyć z innym psem, zwłaszcza jeśli razem dorastali, a podział ról jest jasny.
• Koty: często może żyć z kotem, jeśli pozna go jako młody; kot, który ucieka, może rozbudzić jego instynkt łowiecki.
• Małe zwierzęta: gryzonie, króliki i kury nigdy bez nadzoru; jego pierwotnym zadaniem było łapanie małych zwierząt.
• Goście i kurierzy: zgłasza obecność szczekaniem. To, czy potem przestanie, zależy od socjalizacji i szkolenia; zapewnij mu stałe miejsce, gdzie się uspokaja.

Instynkty i codzienne zachowanie

Dzień wyznaczają trzy skłonności: tropienie, kopanie i pościg. W ogrodzie wyczuwa nory, krety i myszy, zanim je zobaczysz; w domu chętnie rozszarpuje zabawki, grzebie w poduszkach lub idzie za zapachem nosem aż do kuchennej szafki. Szybko reaguje na poruszającą się zdobycz i może bez wahania pobiec za kotem lub królikiem.

Kierujesz tym przez zabawy w szukanie, własne miejsce do kopania (na przykład piaskownicę lub skrzynię z ziemią i ukrytymi zabawkami) oraz konsekwentne ćwiczenie przywołania na długiej lince. Wyszkolić tego się nie da; skanalizować owszem.

Ruch w poszczególnych fazach życia

Szczenię: krótkie chwile odkrywania, dużo snu i oswajanie z dźwiękami i podłożami. Unikaj długich wymuszonych spacerów i częstego skakania z wysokich kanap lub schodów w okresie wzrostu.

Młody pies: staje się bardziej samodzielny i chętnie idzie własnym tropem. Trzymaj się rutyn, ćwicz przywołanie na długiej lince i dawaj więcej swobody krok po kroku.

Dorosły: licz jako praktyczne oszacowanie około godziny dziennie, rozłożonej na kilka spacerów, uzupełnionej momentami tropienia i zabawy. Zdrowy dorosły cairn ma zwykle wytrzymałość na dłuższą wyprawę, ale liczy się jakość: różnorodność, węszenie i zadanie są ważniejsze niż kilometry.

Senior: krócej i częściej, w spokojnym tempie, najlepiej po miękkim podłożu. Trudności ze wstawaniem, zwolnienie tempa lub oznaki bólu zleć ocenie weterynarza.

Wyzwania umysłowe i praca

Praca nosem, zabawy w szukanie z przysmakami w ręczniku, skrzynie do kopania i sztuczki pasują do jego skłonności. Agility i rally obedience mogą pasować, jeśli pies jest zdrowy, a Ty możesz liczyć na kontrolę impulsów. Naucz go też odpoczywać: stałe legowisko, chwila gryzienia i krótkie sesje treningowe sprawiają, że nie wymyśla sobie pracy sam.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj krótkimi, urozmaiconymi sesjami, smacznymi nagrodami i poczuciem humoru. Cairn jest mądry i testuje granice; powtarzanie bez zmian szybko go nudzi. Ćwicz wcześnie: chodzenie w szelkach, przywołanie na długiej lince, sygnał zatrzymania przy kopaniu lub szczekaniu i spokojne czekanie przy drzwiach. Czystość w domu u małych ras czasem trwa dłużej; bądź cierpliwy.

Socjalizuj go szeroko i spokojnie z ludźmi, psami, ruchem ulicznym i dźwiękami, bez przeciążania. Ćwicz od szczenięcia szczotkowanie, trymowanie, oglądanie uszu i zębów, jazdę samochodem i stanie na stole u weterynarza, aby pielęgnacja później nie stała się walką.

Zostawanie samemu w domu

Cairn jest nastawiony na towarzystwo i bez swoich ludzi szybko się nudzi. Buduj samotność od sekund przez minuty do godzin, po spacerze i z czymś do gryzienia lub szukania. Możliwe oznaki stresu to szczekanie, drapanie, kopanie w kanapie lub sikanie. Cały dzień pracy do niego nie pasuje; pomyśl o przedszkolu dla psów, opiekunie lub pracy zdalnej. Różnice indywidualne są duże.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Dzięki swojej wielkości pasuje do domu szeregowego lub mieszkania, o ile codziennie rusza się na zewnątrz, a sąsiedzi tolerują jego szczekanie. W domu z ogrodem ważny jest wysoki płot, którego nie może podkopać ani przeskoczyć: kopie i wspina się, a ucieczka jest znanym ryzykiem. Ogród nie zastępuje spacerów ani uwagi.

Odporna na pogodę podwójna sierść sprawia, że zwykle dobrze znosi chłód i deszcz, ale go wytrzyj, a przy upale zadbaj o cień i wodę. W samochodzie jego miejsce jest w bezpiecznych szelkach lub w transporterze, a w podróży obowiązują zasady przewoźnika dla małych psów; zapytaj o nie wcześniej.

Rozmiary, obroże i szelki

FCI podaje dla tej rasy wysokość w kłębie (około 28-31 cm) i masę (idealnie 6-7,5 kg), ale nie obwód szyi ani klatki piersiowej. Dlatego zawsze mierz samodzielnie. Zmierz obwód klatki piersiowej miękką miarką w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami, i zostaw miejsce na dwa palce. Przy obroży zmierz szyję w miejscu, w którym będzie leżeć, i zostaw tam również miejsce na dwa palce. Przez gęstą sierść na szyi obroża może wydawać się zbyt ciasna lub zbyt luźna; dobrze dopasowane szelki są często wygodniejsze dla mocnego ciągnącego psa i nie uciskają szyi.

Sprawdź, czy szelki nie ocierają pod pachami i nie mogą zsunąć się przez głowę. Przy rozmiarach granicznych wybierz większy i wyreguluj.

• CHABA Szelki taśma regulowane nr 2 - obwód 50cm czarne: rozmiar nr 2, obwód 50 cm; wybierz dopiero po zmierzeniu.
• CHABA Smycz taśma regulowana - 10 mm x 130/260 cm czarna: regulowana smycz taśmowa o szerokości 10 mm, długości 130/260 cm; wąska wersja zwykle pasuje do psa o takiej masie.

Zobacz też wszystkie szelki.

Pielęgnacja

Szczotkowanie i czesanie: szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu utrzymuje twardą sierść w dobrej kondycji i zapobiega kołtunom, zwłaszcza za uszami, na łapach i pod brzuchem.

Trymowanie: sierść jest tradycyjnie trymowana ręcznie, aby usunąć martwy włos i zachować strukturę. Wielu właścicieli zleca to kilka razy w roku trymerowi znającemu rasę (orientacyjnie). Strzyżenie może zmienić odporną na pogodę strukturę.

Mycie i suszenie: tylko w razie potrzeby, łagodnym szamponem dla psów; dobrze osusz podszerstek, zwłaszcza po deszczu lub kąpieli.

Uszy i oczy: regularnie sprawdzaj stojące uszy pod kątem zapachu, zaczerwienienia lub dużej ilości brudu. Włosy wokół oczu nie mogą kłuć; mrużenie, łzawienie lub zaczerwienienie zleć ocenie weterynarza.

Łapy, pazury i zęby: kontroluj opuszki po spacerach, przycinaj pazury i szczotkuj zęby kilka razy w tygodniu. U małych ras problemy z uzębieniem występują częściej (orientacyjnie); regularnie kontroluj uzębienie.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Według wzorca FCI do hodowli wolno używać tylko funkcjonalnie i klinicznie zdrowych psów o typowej dla rasy budowie. Holenderski klub rasy stawia dodatkowo własne wymagania. Wiarygodnych, niezależnych danych populacyjnych jest niewiele; poniższe informacje pochodzą z klubu rasy, międzynarodowych programów zdrowotnych i literatury naukowej i są częściowo orientacyjne.

Zgodnie z regulaminem hodowlanym holenderskiego klubu rasy NCTC wszystkie szczenięta są badane w kierunku shuntu wątrobowego (shunt portosystemowy, nieprawidłowe połączenie naczyń krwionośnych przy wątrobie), a wszystkie psy hodowlane przed kryciem; hodowla z psem z shuntem wątrobowym nie jest dozwolona. Psy hodowlane muszą ponadto być zbadane przez wskazanego przez Raad van Beheer weterynarza w kierunku zwichnięcia rzepki (luźna rzepka); psy ze stopniem 3 lub 4 nie są wykorzystywane, stopień 2 tylko z partnerem bez zmian.

U rasy opisano ponadto zwiększoną skłonność do leukodystrofii z komórek globoidalnych (choroba Krabbego), dziedzicznego zaburzenia układu nerwowego, dla którego istnieje test DNA i które można badać u szczeniąt oraz przed kryciem. U terierów, w tym u cairna, opisano też osteopatię czaszkowo-żuchwową, zaburzenie wzrostu kości szczęki i czaszki, które zwykle staje się widoczne między trzecim a szóstym miesiącem życia; również dla niej istnieje test DNA. Nie każdy pies rozwija te choroby. Badanie z Utrechtu, cytowane przez klub rasy, wymienia obok shuntu wątrobowego także cukrzycę i jaskę jako ważne choroby dziedziczne w holenderskiej populacji; podstawy są ograniczone (orientacyjnie).

Duszność, nagłą kulawiznę, obrzęk lub ból szczęki, wzmożone picie, ból oczu lub zmianę zachowania zlec ocenie weterynarza. Wynik badania psów hodowlanych jest pomocą, nie gwarancją.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji i aktywności, nie od nazwy rasy. Powszechną podstawą obliczeń jest RER = 70 × masa ciała w kg^0,75. Dla ilustracji: pies o masie 7 kg (w zakresie FCI 6-7,5 kg) ma około 300 kcal zapotrzebowania spoczynkowego. Zapotrzebowanie dzienne jest wyższe, ze współczynnikiem ze sprawdzonego źródła, takiego jak wytyczne FEDIAF. Przelicz następnie: gramy na dzień = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ EM w kcal/kg karmy × 1000. To przykład obliczeń pokazujący metodę, nie porada dla Twojego psa.

Szczenię: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras małych i rozdziel dzienną porcję na kilka małych posiłków. Dorosły: dostosuj do masy i aktywności; u małego psa jeden przysmak dostarcza stosunkowo dużo energii, więc go wliczaj. Wyczuj żebra i zobacz talię; szorstka sierść ukrywa kondycję, więc używaj rąk. Cairny są żarłoczne i szybko stają się za ciężkie. Senior: dostosuj do kondycji i masy mięśniowej, a nie tylko do wieku. Świeża woda do picia jest zawsze dostępna.

• Royal Canin Mini Puppy karma sucha dla szczeniąt ras małych 2 kg: karma dla szczeniąt od 2 do 10 miesiąca życia ras małych.

Zawsze czytaj opakowanie pod kątem gęstości energetycznej i porcji startowej, kontroluj psa po dwóch do czterech tygodniach i w razie wzrostu, choroby lub wątpliwości poproś o radę weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Największą pozycją jest czas: spacery, tropienie, szkolenie i trymowanie sierści. Karma kosztuje niewiele z powodu rozmiaru. Weterynarz i ubezpieczenie mogą wypaść drożej, jeśli pojawią się choroby dziedziczne lub problemy z zębami. Cena szczenięcia z przebadanych rodziców może być wyższa, a lista oczekujących u dobrego hodowcy długa. Ogród wymaga bezpiecznego ogrodzenia, a trymer wymaga okresowej wizyty. Licz dodatkowo na dobrze dopasowane szelki, długą linkę, bezpieczne miejsce w samochodzie i opiekę na dni pracy. Nie podajemy stałych kwot bez aktualnego sprawdzenia rynku.

Zalety

• Mały i poręczny, z wytrzymałością prawdziwego terriera roboczego.
• Wesoły, ciekawski i pewny siebie; pies z dużą dawką własnego poczucia humoru.
• Odporna na pogodę podwójna sierść, która przy dobrej pielęgnacji mało się osypuje (zależnie od osobnika).
• Pasuje do domu z ogrodzonym ogrodem lub, przy wystarczającej aktywności na zewnątrz, do mieszkania.
• Klub rasy z obowiązkowymi badaniami zdrowotnymi w kierunku shuntu wątrobowego i rzepki u zwierząt hodowlanych.

Wady i punkty uwagi

• Silny instynkt łowiecki: swobodne bieganie wymaga dużo ćwiczeń, a czasem długiej linki.
• Kopie i ucieka, jeśli może; ogród wymaga ogrodzenia, pod którym nie może się podkopać.
• Szczeka i chętnie zgłasza, co w mieszkaniu z cienkimi ścianami może powodować tarcia.
• Opisana skłonność m.in. do shuntu wątrobowego, zwichnięcia rzepki, leukodystrofii z komórek globoidalnych i osteopatii czaszkowo-żuchwowej; wybór hodowcy jest ważny.
• Sierść wymaga regularnej pielęgnacji i okresowego trymowania ręcznego.

Dla kogo

Dla osób, które lubią być na zewnątrz, cieszą się tropieniem i zabawą i chcą małego psa z charakterem. Dobrze pasuje rodzina ze starszymi, spokojnymi dziećmi lub aktywna para, a także ktoś, kto jest gotów konsekwentnie szkolić i inwestować w hodowcę poważnie traktującego badania zdrowotne.

Dla kogo nie

Dla osób, które pracują długie dni bez opieki, właścicieli ogrodów z cennym ogrodem ozdobnym, rodzin z bardzo małymi dziećmi, które obchodzą się z psem szorstko, oraz wszystkich, którzy oczekują posłusznego, cichego psa, który bez szkolenia zawsze odpuszcza zwierzynie.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Szukaj hodowcy zrzeszonego w uznanej organizacji kynologicznej (w Polsce Związek Kynologiczny w Polsce, ZKwP) i w klubie rasy. Poproś o rodowód, wynik badania w kierunku shuntu wątrobowego u szczeniąt i rodziców, oficjalne zaświadczenie o badaniu rzepki u zwierząt hodowlanych oraz ewentualne wyniki testów DNA w kierunku leukodystrofii z komórek globoidalnych i osteopatii czaszkowo-żuchwowej, i poproś o wyjaśnienie ich znaczenia. Odwiedź hodowlę, poznaj matkę i oceń jej charakter i otoczenie. Szczenię nie opuszcza hodowli przed ósmym tygodniem; poproś o umowę, mikroczip i paszport. Bądź ostrożny wobec sprzedających wiele ras lub szczeniąt bez rodowodu.

Przekazanie psa odbywa się przez schroniska i grupy pomocy dla konkretnej rasy; bądź szczery co do swojego mieszkania i czasu. Dostępność różni się w zależności od regionu, a listy oczekujących są powszechne.

Najczęstsze pytania

Czy cairn terrier się linieje? Jego twarda podwójna sierść gubi mało luźnych włosów, gdy jest regularnie trymowana, ale nie ma gwarancji. „Hipoalergiczny” nie jest wiarygodnym określeniem dla rasy psa.

Czy cairn może biegać bez smyczy? Czasem, po wielu ćwiczeniach i w bezpiecznych miejscach. Z powodu instynktu łowieckiego długa linka przy skraju lasu, przy zwierzętach gospodarskich i małych zwierzętach jest rozsądna.

Czy może mieszkać w bloku? Tak, o ile codziennie rusza się na zewnątrz, a sąsiedzi akceptują jego szczekanie.

Czy dużo szczeka? Chętnie zgłasza; szkoleniem można to ograniczyć, ale nie usunąć.

Czy to pies dla początkujących? Może nim być dla zaangażowanego początkującego z bezpiecznym ogrodem, cierpliwością i dobrze wybranym szczenięciem.

Podsumowanie

Cairn terrier to mały terier roboczy w domowym wydaniu: wesoły, samodzielny i zawsze w poszukiwaniu tropu. Pasuje do ludzi, którzy chcą żyć na zewnątrz, dają miejsce tropieniu i kopaniu i poświęcają czas na trymowanie, ćwiczenia i bezpieczne zamykanie. Dla szukających spokoju, posłuszeństwa lub zadbanego ogrodu jest mniej odpowiedni. Jego dobrostan zależy od starannie wybranego szczenięcia z przebadanych rodziców, bezpiecznego ogrodzenia, pracy umysłowej i opiekuna, który potrafi kierować jego uporem z humorem.