Cão Fila de São Miguel (azorski pies pasterski)

Cão Fila de São Miguel - azorski pies pasterski, który pędzi bydło nisko i celowo

Gdy Cão Fila de São Miguel pędzi krowy mleczne, chwyta nisko, aby oszczędzić wymiona; przy zbiegłym młodym bydle wolno mu chwycić wyżej. Ten opis pracy znajduje się w standardzie FCI i wiele mówi o rasie: krępy, średniej wielkości pies z Azorów o wysokości 50–60 cm (samiec) i masie 25–35 kg, z krótką pręgowaną sierścią, szeroką głową i wysoko osadzonym ogonem.

Jest przeznaczony zarówno do pracy z bydłem, jak i do pilnowania gospodarstwa i rodziny: przywiązany do swoich ludzi, wyraźnie stanowczy wobec obcych. Pasuje do doświadczonych opiekunów z ogrodzonym podwórzem, czasem na szkolenie i jasnymi ustaleniami dotyczącymi gości. Największą wadą jest to, że jego instynkt pędzenia i stróżowania szuka ujścia, a poza Azorami rasa jest tak rzadka, że znalezienie odpowiedzialnie wyhodowanego szczenięcia wymaga dużo cierpliwości.

Najważniejsze dane

• Oficjalna nazwa: Cão Fila de São Miguel (standard FCI nr 340); po angielsku Saint Miguel Cattle Dog
• Synonimy: Azores Cattle Dog (używana w Wielkiej Brytanii i USA); São Miguel Cattle Dog; po niderlandzku także Azorenveehond; po niemiecku Azoren-Rinderhund; po francusku Chien de Fila de Saint Miguel
• Pochodzenie: Portugalia, wyspa São Miguel na Azorach
• Uznanie: FCI; najpierw uznana tymczasowo w 1995 r., obowiązujący standard opublikowano 21 maja 2007 r.
• Grupa rasy: FCI grupa 2, sekcja 2.1 (rasy molosowate, typ doga), bez prób pracy
• Pierwotna funkcja: pies do pracy z bydłem (pędzenie krów mlecznych) oraz stróż gospodarstwa i ludzi
• Wysokość w kłębie: samiec 50–60 cm, suka 48–58 cm (standard FCI)
• Masa: samiec 25–35 kg, suka 20–30 kg (standard FCI)
• Długość życia: orientacyjnie około 10–15 lat; brak wiarygodnych danych populacyjnych dla rasy
• Sierść: krótka, gładka, gęsta i o twardej strukturze, lekko pofranowana na ogonie, wokół odbytu i z tyłu ud
• Umaszczenie: zawsze pręgowane, od jasnopłowego z czarnym nalotem po szare w jasnych i ciemnych odcieniach; biel dozwolona na czole i od brody do piersi oraz małe białe znaczenia na łapach
• Ruch: kilka wyjść dziennie plus praca lub zadania umysłowe; zobacz wyjaśnienie według etapu życia
• Szkolenie: średnio wymagające do wymagającego; według standardu bardzo chętny do nauki, ale z własnym osądem
• Pielęgnacja: niska
• Samotność w domu: trzeba stopniowo ćwiczyć; ukierunkowany na ludzi i czujny, więc to nie pies na długie stałe nieobecności
• Klimat: pochodzi z łagodnego klimatu wyspiarskiego; przy krótkiej, gładkiej sierści upał lub silny mróz wymagają uwagi
• Początkujący: nie nadaje się

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz doświadczenie z psami o silnym instynkcie stróżowania i pędzenia;
• masz dobrze ogrodzone podwórze lub ogród i codziennie czas na pracę, spacery i szkolenie;
• potrafisz zaplanować wizyty z wyprzedzeniem, zamiast pozwalać psu witać się swobodnie;
• jesteś gotów długo szukać hodowcy, który poważnie traktuje rasę.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• bierzesz psa po raz pierwszy lub szukasz przyjaznego kumpla dla wszystkich;
• mieszkasz w bloku bez spokojnej przestrzeni na zewnątrz lub często masz nocujących gości;
• bywasz poza domem całymi dniami albo szukasz psa, który sam sobie poradzi;
• chcesz rasę, dla której badania zdrowotne i hodowcy są łatwi do znalezienia.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa FCI to Cão Fila de São Miguel; w angielskim standardzie brzmi Saint Miguel Cattle Dog. W świecie anglojęzycznym spotyka się też nazwę Azores Cattle Dog. Nie myl rasy z Fila Brasileiro: to inna rasa z Brazylii, która nie ma nic wspólnego z Azorami. W standardzie FCI zapisano, że historia rasy wiąże się z wymarłym już psem z Terceiry, psem z azorskiej wyspy Terceira.

Rasa należy do molosów (typ doga) i jest rasą uznaną, a nie krzyżówką. Mniejsze kluby kynologiczne i rejestry hodowlane czasem spisują własny standard; może on odbiegać od wersji FCI. Opieramy się na standardzie FCI.

Historia i pierwotna funkcja

Rasa pochodzi z São Miguel, największej wyspy Azorów, gdzie hodowla bydła mlecznego przez dziesięciolecia kształtowała krajobraz. Według standardu FCI istnienie psa jest udokumentowane od początku XIX wieku, a jego historia łączy się z historią psa z Terceiry. Pies służył tam do pędzenia krów oraz pilnowania gospodarstwa i ludzi.

Pierwszy standard rasy opracowano według źródeł wtórnych w 1984 r.; FCI uznała rasę tymczasowo w 1995 r., a obecny standard opublikowano 21 maja 2007 r. Na samej wyspie rasa jest promowana jako lokalne dziedzictwo. Regionalna stacja RTP Açores informowała na przykład o wystawie, na której zaprezentowano 45 psów. Poza Portugalią rasę hoduje się głównie na małą skalę i czasem eksportuje do Ameryki Północnej.

To tło wyjaśnia codzienne zachowanie: pies, który samodzielnie przemieszczał krowy, a potem pilnował gospodarstwa, ma predyspozycje do obu zadań i jest przyzwyczajony do samodzielnego podejmowania decyzji bez polecenia.

Wygląd i cechy fizyczne

Cão Fila de São Miguel jest mocno i krępo zbudowany, nieco dłuższy niż wysoki. Głowa jest mocna, z szeroką, kwadratową czaszką, wyraźnym stopem i prostym grzbietem nosa, nieco krótszym od czaszki. Nos jest szeroki i czarny, wargi są jędrne i dobrze pigmentowane, a uzębienie pełne, o zgryzie nożycowym lub cęgowym. Oczy są owalne, ciemnobrązowe i nieco głęboko osadzone. Oklapnięte uszy są osadzone powyżej linii oczu, średniej wielkości, trójkątne i nie przylegają do policzków.

Szyja jest prosta i mocna, bez luźnej skóry. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, grzbiet prosty, lędźwie szerokie i umięśnione, a zad nieco wyższy niż kłąb. Ogon jest osadzony wysoko, gruby, średniej długości i lekko zakrzywiony. Kończyny są mocne, równoległe i proste, z owalnymi łapami; dozwolone są wilcze pazury. Skóra jest gruba i pigmentowana. W ruchu chód jest swobodny i rozmaszysty, z lekkim kołysaniem zadu.

Standard wspomina, że ogon (przy drugim lub trzecim kręgu) i uszy wolno kopiować w krajach, gdzie nie jest to zabronione. W Holandii i Belgii kopiowanie jest zabronione; zdrowy pies nie musi być w ten sposób zmieniany. Różnice między samcem a suką dotyczą głównie wielkości i masy.

Charakter i temperament

Standard opisuje psa do pracy z bydłem par excellence, który jest także dobrym stróżem mienia i osób: bardzo stanowczy wobec obcych, posłuszny wobec własnego opiekuna, bardzo inteligentny i chętny do nauki. To krótki, formalny opis; dalsze zachowania, takie jak wrażliwość, powrót do równowagi po napięciu i tolerancja frustracji, są u tej rasy prawie niebadane naukowo. Poniższe uwagi to więc uzasadniona wskazówka oparta na funkcji i standardzie, a nie gwarancja.

• Ukierunkowanie na ludzi: przywiązany do własnej rodziny i skupiony na swoim opiekunie; zdystansowany wobec nieznajomych.
• Samodzielność: sam ocenia bydło i sytuacje; nie zawsze czeka na komendę.
• Czujność: wysoka; pilnuje podwórza i daje to znać.
• Szkolenie: chętny do nauki, ale motywacja płynie ze współpracy i sensownej pracy.
• Możliwe sytuacje problemowe: nuda, tłok z gośćmi, poruszające się dzieci lub rowerzyści, niekontrolowane spotkania na smyczy.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: zawsze aktywny nadzór i oddzielne przestrzenie; pies o takiej sile i z instynktem pędzenia może chcieć kierować biegającymi dziećmi.
• Starsze dzieci: często potrafi dobrze żyć ze spokojnymi dziećmi, które uczą się obchodzenia z psami; wyjaśnij, że bieganie i krzyk mogą uruchamiać instynkt pędzenia.
• Nieznane psy: może sprawiać wrażenie powściągliwego lub dominującego; wybieraj spokojne, znane spotkania zamiast tłocznych wybiegów.
• Domownicy: często może żyć z psem, którego zna, jeśli jest dobrze prowadzony i ma dość miejsca; przy dwóch samcach bądź szczególnie uważny.
• Koty i małe zwierzęta: często może żyć z kotami, które zna i z którymi dorasta; na zewnątrz czasem widzi poruszające się zwierzęta jako coś do kierowania lub gonienia.
• Goście i kurierzy: czujny i stanowczy wobec obcych; wizyty wymagają stałej rutyny, na przykład najpierw pozwól psu odpocząć w osobnym pomieszczeniu.

Instynkty i codzienne zachowanie

Jego główną skłonnością jest pędzenie bydła z typowym niskim chwytem za pięty. U psa rodzinnego objawia się to kierowaniem: poruszające się dzieci, rowerzyści, biegacze lub inne psy są śledzone, okrążane lub szczypane w nogi. Wymaga to wczesnego i konsekwentnego szkolenia, aby praca miała ujście, zamiast stać się własnym zadaniem psa.

Poza tym stróżuje. Zapowiada gości, patroluje granicę podwórza i reaguje na dźwięki. Kto mieszka w spokojnej wsi, zauważy to głównie po szczekaniu; kto ma sąsiadów blisko, musi to uwzględnić.

Ruch według etapu życia

Nie ma wiarygodnych norm ruchu specyficznych dla rasy. Poniższe wskazówki to praktyczna ocena oparta na pierwotnej funkcji.

• Szczenię: krótkie spacery, dużo snu, zróżnicowane podłoża i spokojne poznawanie; bez wymuszonego obciążenia wytrzymałościowego, schodów i skoków w czasie wzrostu.
• Nastolatek: priorytetem są kontrola impulsów i chodzenie na smyczy; zwiększaj obciążenie stopniowo i utrzymuj wolność pod kontrolą; w tym okresie instynkt pędzenia może być bardziej widoczny.
• Dorosły: licz się z kilkoma spacerami dziennie, z co najmniej jedną dłuższą aktywnością, uzupełnioną pracą umysłową lub węchową. Samo okrążenie bloku to dla psa pracującego zwykle za mało; więcej minut nie zawsze znaczy lepiej.
• Senior: krótsze, częściej dostosowane spacery, praca węchowa, zachowanie masy mięśniowej i uwaga na sztywne wstawanie lub sygnały bólu.

Ciepła pogoda wymaga uwagi: ograniczaj wysiłek w upale i zapewnij cień oraz wodę.

Wyzwania umysłowe i praca

Rasa chce mieć zadanie. Odpowiednie są kontrolowana praca z bydłem (tylko pod fachowym kierunkiem), agility, posłuszeństwo, zabawy w szukanie i praca węchowa. Ćwiczenia stróżujące są odpowiedzialne tylko wtedy, gdy pies uczy się też wracać i puszczać; niech prowadzi je doświadczony trener. Prosta zasada: codziennie co najmniej jedna chwila, w której pies musi użyć głowy.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z nagrodą, jasnymi zasadami i krótkimi, urozmaiconymi sesjami. Potrzebuje spokojnego, przewidywalnego opiekuna, bez ostrych korekt: samodzielnie myślący pies pracujący uczy się przez współpracę, a nie przez presję.

• Socjalizacja: celem jest neutralna obserwacja i powrót do równowagi, a nie witanie wszystkich. Spokojnie oswajaj z ruchem ulicznym, dźwiękami, gośćmi i weterynarzem.
• Kontrola impulsów i przywołanie: ćwicz wcześnie i konsekwentnie; używaj długiej linki, dopóki przywołanie nie jest niezawodne.
• Chodzenie na smyczy: ćwicz dystans i spokój, bo przy poruszających się bodźcach może kierować.
• Pielęgnacja i weterynarz: przyzwyczajaj do dotyku łap, uszu i pyska.
• Częsty błąd: pozwalanie psu „chronić”, zanim nauczy się przerywać.

Zostawanie samemu w domu

Pies pracujący z bydłem, silnie związany ze swoim opiekunem i czujny z natury, musi nauczyć się być sam. Buduj to stopniowo, zaczynaj od krótkiej nieobecności i pozwól mu najpierw nauczyć się odpoczywać na własnym miejscu. Nie da się podać gwarantowanej liczby godzin; liczą się różnice indywidualne, nuda, dźwięki z zewnątrz i wiek. Kto regularnie pracuje długie dni poza domem, potrzebuje rozwiązania opiekuńczego lub wsparcia; jeśli nie jest to możliwe, rasa prawdopodobnie nie pasuje.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Rasa należy do gospodarstwa lub domu z bezpiecznie ogrodzonym ogrodem, spokojnym otoczeniem i niewielką liczbą bodźców przy drzwiach. Mieszkanie w bloku jest trudne dla psa o jego potrzebach stróżowania i ruchu, chyba że szybko można dotrzeć do spokojnej zieleni, a sąsiedzi tolerują hałas. W mieście wyzwaniem są tłok, kontakty z psami i mało miejsca do swobodnego biegania. Ogród nie zastępuje ruchu i kontaktu.

Krótka sierść bez pełnego podszerstka oznacza, że po mokrych lub zimnych spacerach należy go dobrze osuszyć, a w upale zapewnić cień i odpoczynek. W samochodzie powinien mieć bezpieczne miejsce, a w transporcie publicznym uda się to tylko z oswojeniem i dobrze dopasowanymi szelkami. Na wakacjach z nieznanymi psami lub bydłem wymaga nadzoru.

Rozmiary, obroże i szelki

W standardzie jest tylko wysokość w kłębie (50–60 cm u samca, 48–58 cm u suki). Dla obwodu szyi i klatki piersiowej nie znaleźliśmy udokumentowanych danych rasowych, więc nie używaj średniej dla rasy: zmierz własnego psa.

• Szyja: mierz w połowie szyi, tam gdzie leży obroża, i zostaw miejsce na dwa palce.
• Klatka piersiowa: mierz w najszerszym miejscu za przednimi łapami, ściśle, ale bez uciskania.
• Dopasowanie: szelki powinny zostawiać swobodne łopatki i nie przesuwać się ani nie uciskać; budowa i sierść (oraz wzrost u szczeniąt) wpływają na rozmiar. Jeśli jesteś na granicy dwóch rozmiarów, wybierz większy z regulowanymi paskami.

Szelki rozkładają nacisk na klatkę piersiową i grzbiet i są praktycznym wyborem dla silnego psa. Solidna obroża nadaje się dla psa, który już umie chodzić na smyczy. Zobacz na przykład szelki CHABA taśma regulowane nr 4 (obwód 70 cm) oraz obrożę CHABA taśma regulowana 25 mm x 60 cm; te modele mają jeden rozmiar, więc najpierw zmierz psa i sprawdź zakres regulacji w opisie produktu – jeśli obwód klatki piersiowej jest większy niż 70 cm, szelki nr 4 będą za małe.

Pielęgnacja

Krótka, twarda sierść jest łatwa w utrzymaniu.

• Szczotkowanie i linienie: raz w tygodniu gumową szczotką lub rękawicą; częściej w okresie linienia.
• Mycie i suszenie: tylko w razie potrzeby; po deszczu dobrze osusz, także między palcami.
• Uszy: oklapnięte, przylegające do policzka uszy; regularnie sprawdzaj brud lub zapach i czyść wyłącznie zgodnie z zaleceniami weterynarza.
• Oczy i skóra: obserwuj zaczerwienienie, wyciek lub łyse miejsca; skóra jest gruba i pigmentowana.
• Pazury i łapy: przycinaj lub piłuj, gdy dotykają podłoża; wilcze pazury są normalne i mogą się zahaczać.
• Zęby: szczotkuj najlepiej codziennie lub kilka razy w tygodniu.
• Salon pielęgnacyjny: niepotrzebny; oswojenie z dotykiem pomaga jednak u weterynarza.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla tej rasy nie znaleźliśmy oficjalnego programu zdrowotnego specyficznego dla rasy ani wiarygodnych danych populacyjnych; niektóre źródła nazywają rasę „wytrzymałą”, inne wskazują ryzyka dotyczące każdego dużego psa o głębokiej klatce piersiowej. Wymieniamy więc tylko to, czego można rozsądnie oczekiwać po budowie i wielkości, i nie podajemy liczb chorób specyficznych dla rasy.

• Stawy: u psa o masie 20–35 kg odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców pod kątem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych; zapytaj hodowcę o wyniki i co one oznaczają. Wynik nie jest dożywotnią gwarancją.
• Głęboka klatka piersiowa: Standard wymaga szerokiej, głębokiej klatki piersiowej. U takich psów w literaturze weterynaryjnej opisuje się zwiększone ryzyko skrętu żołądka; omów ze swoim weterynarzem spokojne karmienie i objawy ostrzegawcze, bo profilaktyki nie można zagwarantować.
• Masa: utrzymuj zdrową masę; nadwaga obciąża stawy.
• Długość życia: orientacyjnie około 10–15 lat według ogólnych źródeł; wielkość, linia, masa i przypadek mają znaczenie, a dane populacyjne nie przewidują życia pojedynczego psa.

Nie każdy pies rozwija te schorzenia. Skonsultuj się z weterynarzem przy duszności, wzdętym brzuchu z niepokojem, nagłym kulawiznie lub uporczywych wymiotach.

Żywienie według etapu życia

Nazwa rasy nie wystarcza do określenia ilości. Zależy ona od dokładnej karmy, masy, wieku, kondycji, aktywności i zdrowia. Powszechną podstawą obliczeń jest zapotrzebowanie energetyczne w spoczynku (RER = 70 × masa ciała w kg do potęgi 0,75). Dolicza się do tego współczynnik; dla dorosłych psów literatura FEDIAF podaje wartości wyjściowe rzędu 95–130 kcal ME na kg^0,75, zależnie od wieku i aktywności. Indywidualne zapotrzebowanie może się znacznie różnić.

Przykład wyłącznie dla wyjaśnienia: przy 20 kg to około 900–1230 kcal dziennie, przy 35 kg około 1370–1870 kcal. Podziel zapotrzebowanie energetyczne przez energię wybranej karmy (ME w kcal na kg) i pomnóż przez 1000; wynik to gramy dziennie. ME nie zawsze jest na stronie produktu; szukaj jej na opakowaniu lub u producenta.

• Szczenię: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt dopasowaną do oczekiwanej masy dorosłej i pozwól na spokojny wzrost. Masa dorosła mieści się orientacyjnie między 20 a 35 kg, więc omów z hodowcą oczekiwany rozmiar. Podziel dzienną porcję na kilka posiłków i nie dodawaj wapnia bez weterynarza.
• Dorosły: wybierz pełnoporcjową karmę zgodną z masą psa: karmę dla ras średnich do około 25 kg, karmę dla ras dużych od około 26 kg. Karm zwykle dwoma posiłkami i po dwóch do czterech tygodniach sprawdź masę i kondycję.
• Senior: nie każdy senior potrzebuje mniej białka. Zwróć uwagę na aktywność, masę mięśniową, zęby i kondycję, a przejście na karmę dla seniorów omów z weterynarzem.

Oprócz żeber używaj dłoni: dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, z góry widoczna talia, z boku podciągnięty brzuch. Odejmuj smakołyki od dziennej porcji i zawsze dawaj świeżą wodę. Na nową karmę przechodź mniej więcej w tydzień. Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy, wieku, kondycji i aktywności; potraktuj opakowanie jako punkt wyjścia, kontroluj masę i dostosowuj stopniowo. Przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach poproś o radę weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Licz orientacyjnie półtorej do dwóch godzin dziennie na spacery, pracę umysłową i szkolenie, plus czas na zarządzanie gośćmi i stróżowaniem.

• Karma: średnia, zależnie od masy 20–35 kg.
• Weterynarz i ubezpieczenie: średnie; sprawdź aktualne warunki.
• Sierść i pielęgnacja: niskie.
• Szkolenie: wysokie; przydatny jest kurs dla szczeniąt i wsparcie behawiorysty.
• Opieka: trudna do znalezienia dla czujnego psa pracującego.
• Wyposażenie: solidne szelki, długa linka, duże legowisko i bezpieczne miejsce w samochodzie.
• Zakup: szczenię z zagranicy może oznaczać koszty podróży i czas oczekiwania.

Ceny się zmieniają i różnią się w zależności od regionu i psa; jako punkt wyjścia weź aktualne dane od hodowcy, ubezpieczyciela i weterynarza.

Zalety

• Zwarty i krępy, bez rozmiarów dużych psów stróżujących.
• Według standardu bardzo chętny do nauki i nastawiony na pracę z opiekunem.
• Niezawodny stróż, który ma otoczenie na oku.
• Sierść zabiera mało czasu i nie wymaga salonu.
• Pasuje do sportowego życia aktywnych opiekunów, którzy mają zadania dla psa.

Wady i punkty uwagi

• Stanowczy i zdystansowany wobec obcych; goście wymagają zarządzania.
• Instynkt pędzenia bywa kłopotliwy przy dzieciach, rowerzystach i innych psach.
• Rzadka poza Azorami: niewielu hodowców, mało danych zdrowotnych specyficznych dla rasy.
• Nie nadaje się dla początkujących ani do długich stałych nieobecności.
• Szczekanie stróżujące może obciążać sąsiadów.

Dla kogo tak

Dla doświadczonego opiekuna lub rodziny ze starszymi dziećmi, ogrodzonym podwórzem lub ogrodem, czasem na codzienny ruch i pracę umysłową, planem na wizyty i gotowością do inwestowania w szkolenie oraz dobrego hodowcę. Najlepiej pasują tereny wiejskie lub spokojne okolice i opiekunowie, którzy chcą pracować z psem.

Dla kogo nie

Dla początkujących, osób szukających psa do towarzystwa w bloku, domów z wieloma gośćmi lub małymi dziećmi bez dobrego nadzoru, osób często długo nieobecnych w domu i wszystkich, którzy nie są gotowi długo szukać odpowiedzialnego hodowcy.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Oferta w Holandii i Belgii jest bardzo mała. Nie znaleźliśmy wskazówek na istnienie ugruntowanej hodowli w obu krajach; szczenię pochodzi prawdopodobnie z Portugalii lub innego kraju europejskiego, co oznacza oczekiwanie i podróż.

• Hodowca: zapytaj o rodowód i pochodzenie, badania zdrowotne obojga rodziców (patrz wyżej) i jeśli to możliwe, odwiedź hodowlę.
• Matka i środowisko: obejrzyj matkę i szczenięta w ich otoczeniu; towarzyskie, spokojne szczenięta dorastają wśród zwykłych dźwięków i ludzi.
• Wiek oddania: szczenię nie powinno opuszczać matki zbyt wcześnie; zapytaj o szczepienia, chip i paszport. Transport międzynarodowy ma własne wymogi UE dotyczące identyfikacji i szczepienia przeciw wściekliźnie, więc sprawdź aktualne przepisy.
• Umowa i transport: ustalenia spisz na piśmie i zorganizuj bezpieczny transport z kompletem dokumentów UE.
• Oznaki pseudohodowli: kilka miotów jednocześnie, brak rodziców do obejrzenia, brak rodowodu, niezwykle niska cena i pośpiech.
• Związek rasy i przekazanie: skontaktuj się z portugalskim związkiem kynologicznym lub krajowym związkiem (Związek Kynologiczny w Polsce). Przekazanie odbywa się przez hodowcę lub związek rasy; w schroniskach rasa pojawia się rzadko.

O ile mogliśmy ustalić, rasa nie znajduje się na żadnej oficjalnej liście ograniczeń rasowych. Przepisy różnią się w zależności od kraju i gminy; sprawdź je z wyprzedzeniem.

Najczęstsze pytania o Cão Fila de São Miguel

Czy Cão Fila de São Miguel to to samo co Fila Brasileiro? Nie. To dwie różne rasy o innym pochodzeniu, wielkości i standardzie.

Czy może biegać luzem? Tylko na ogrodzonym terenie lub po bardzo niezawodnym szkoleniu; jego instynkt pędzenia i pościgu sprawia, że długa linka na zewnątrz jest bezpieczniejsza.

Czy jest agresywny? Standard opisuje psa stanowczego wobec obcych i posłusznego wobec własnego opiekuna; to nie przyzwolenie na agresję. Bądź realistą co do jego dystansu i ustal jasne zasady dla gości.

Czy dużo linieje? Mało lub umiarkowanie; szczotkuj co tydzień, a częściej w okresie linienia.

Czy to pies dla początkujących? Nie. Instynkt stróżowania, pęd do pędzenia i samodzielność wymagają doświadczenia.

Czy może mieszkać w bloku? Zwykle nie najlepiej; potrzebuje przestrzeni, pracy i spokoju.

Podsumowanie

To, co wyróżnia Cão Fila de São Miguel, to cały dzień pracy, który nosi w sobie: kierowanie krowami, pilnowanie gospodarstwa, namysł, zanim zdecyduje. To jego siła i zarazem powód, dla którego bez zadania i bez prowadzenia staje się trudny. Wybierz go tylko wtedy, gdy masz doświadczenie, miejsce i plan na gości oraz jesteś gotów czekać na hodowcę, który dba o zdrowie i charakter. Jeśli to nie pasuje do Twojego życia, inna rasa będzie uczciwszym wyborem, a jego dobrostan zależy od pracy, odpoczynku i opiekuna, który go rozumie.