Catahoula Leopard Dog

Catahoula Leopard Dog - samodzielny poganiacz dzików z Luizjany

Catahoula, który nie dostaje zajęcia, sam wymyśla sobie zadanie: sprawdza płot, przekopuje ogród albo wygłasza swoje zdanie całej ulicy. Pasuje to do psa ukształtowanego na bagnach Luizjany jako pies myśliwski i pędzący dziki oraz bydło. Jest średniej do dużej wielkości, umięśniony, ale niezbyt ciężki, z krótką sierścią o bardzo zróżnicowanych kolorach; słynny wzór lamparcie i jasne oczy się zdarzają, ale nie są obowiązkowe.

UKC opisuje go jako poważnego i rzeczowego w pracy oraz niemal błazeńskiego w domu, przywiązanego i lojalnego wobec rodziny, ale często zdystansowanego wobec obcych. Pasuje do doświadczonego, aktywnego opiekuna z solidnie ogrodzonym terenem, który potrafi spokojnie prowadzić psa. Największą wadą jest połączenie dużej energii, własnej woli, skłonności do pilnowania oraz silnego instynktu pędzenia i ścigania zwierząt.

Najważniejsze dane

• Nazwa: Catahoula Leopard Dog; w UKC Louisiana Catahoula Leopard Dog; nazywany też Catahoula, Catahoula Cur lub Catahoula Hog Dog
• Pochodzenie: Luizjana, Stany Zjednoczone
• Uznanie: uznany przez UKC od 1 stycznia 1995 (Herding Dog Group); w AKC wpisany do Foundation Stock Service (od 1996 według źródeł wtórnych); w źródłach, z których korzystaliśmy, nie znaleziono uznania FCI
• Pierwotna funkcja: wszechstronny pies roboczy: tropienie i osaczanie zwierzyny, pędzenie i przytrzymywanie dzików i bydła
• Wysokość w kłębie: według UKC idealnie 24 cale (około 61 cm) u psów i 22 cale (około 56 cm) u suk, z tolerancją dwóch cali w górę lub w dół
• Waga: według UKC około 50 do 95 funtów (około 23-43 kg), proporcjonalnie do wzrostu
• Długość życia: orientacyjnie około 10-14 lat według opisów rasy; wiarygodnych danych populacyjnych nie znaleziono
• Sierść: pojedyncza, krótka do średniej długości, gładko przylegająca; struktura od gładkiej do szorstkiej
• Umaszczenie: bardzo wiele kolorów i wzorów (lamparcie, jednolite, pręgowane, patchwork), z podpalaniem lub bez; oczy w dowolnym kolorze lub połączeniu kolorów
• Ruch: orientacyjnie od jednej do dwóch godzin dziennie, rozłożone w czasie, z pracą węchową i umysłową
• Szkolenie: inteligentny, ale samodzielny; wymaga konsekwentnego, spokojnego prowadzenia
• Pielęgnacja: łatwa pod względem sierści; zwracaj uwagę na uszy, pazury, zęby, a u psów jasnych lub w typie merle także na skórę i słońce
• Zostawanie samemu: budować stopniowo, bez ustalonej liczby godzin
• Początkujący: zwykle nie nadaje się bez fachowego wsparcia

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz doświadczenie z samodzielnymi, silnymi rasami roboczymi lub jesteś gotów na stałą współpracę z doświadczonym trenerem;
• możesz codziennie zaplanować jedną do dwóch godzin ruchu, pracy węchowej i szkolenia oraz masz solidnie, wysoko ogrodzony teren;
• lubisz takie dyscypliny jak tropienie, mantrailing czy agility, w których pies może wyładować swój popęd do pędzenia i szukania;
• znajdziesz hodowcę lub organizację adopcyjną, która może wykazać badania słuchu, bioder i oczu.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• szukasz spokojnego psa rodzinnego lub pierwszego psa;
• mieszkasz w małym mieszkaniu i pies nie może codziennie naprawdę pracować;
• trzymasz koty, kury lub inne zwierzęta gospodarskie w tym samym ogrodzie bez ścisłego zarządzania;
• głównym powodem wyboru rasy jest rzucająca się w oczy sierść i jasne oczy.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Międzynarodowa nazwa rasy to Catahoula Leopard Dog; oficjalna nazwa w UKC brzmi Louisiana Catahoula Leopard Dog. W mowie potocznej słyszy się też Catahoula, Catahoula Cur i Catahoula Hog Dog. Według UKC pochodzenie nazwy jest niepewne; najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie to przekształcone słowo oznaczające Choctaw, miejscowe plemię. Od 9 lipca 1979 roku jest oficjalnym psem stanowym Luizjany.

FCI nie uznała rasy w źródłach, z których korzystaliśmy, dlatego rodowód zwykle pochodzi z UKC lub innego amerykańskiego rejestru. Łatwo o pomyłkę z innymi psami o cętkowanej sierści lub w typie merle. Australian Shepherd i Australian Cattle Dog to uznane rasy pasterskie o innej budowie i funkcji. Wzór lamparci nic więc nie mówi o rasie: UKC podkreśla, że nie każdy Catahoula jest cętkowany ani ma niebieskie oczy.

Historia i pierwotna funkcja

Dokładne pochodzenie jest nieznane. UKC zakłada krzyżowanie psów pierwotnych mieszkańców Ameryki Północnej, psów przywiezionych przez hiszpańskich zdobywców (prawdopodobnie typu mastif i chart) oraz, według niektórych ekspertów, Beauceronów z francuskich osad. Koloniści zauważyli, że pierwotni mieszkańcy używali tych psów do polowań między innymi na jelenie, rysie rude, dziki i niedźwiedzie.

Psy okazały się wszechstronne: potrafiły tropić zwierzynę, podążać jej śladem i osaczać ją na drzewie, a także okrążać i przytrzymywać dziki oraz bydło. To tłumaczy to, co widzisz w domu: pies, który chętnie sam decyduje, pracuje twardziej i bardziej bezpośrednio niż zwykły pies pasterski i rzadko się poddaje. Dziś nadal bywa używany jako pies roboczy, między innymi przy pracy z dzikami i bydłem, oraz trzymany jako aktywny pies domowy.

Wygląd i cechy fizyczne

UKC opisuje psa średniej do dość dużej wielkości, umięśnionego i silnego, ale niemasywnego, sprawiającego wrażenie zwinności i wytrzymałości. Rasa ma typ umiarkowany i nie może przypominać ani charta, ani buldoga. Tułów jest nieco dłuższy niż wysoki, a odległość od łokcia do podłoża wynosi około 50-60 procent wysokości w kłębie. Czaszka jest szeroka i płaska, kufa mocna i głęboka, z wargami przylegającymi lub lekko obwisłymi; preferowany jest zgryz nożycowy.

Oczy są średniej wielkości i lekko okrągłe, w dowolnym kolorze lub połączeniu kolorów. Uszy są opadające, krótkie do średniej długości i szerokie u nasady. Szyja jest umięśniona, klatka piersiowa głęboka, sięgająca co najmniej łokci, grzbiet szeroki i mocny. Kończyny są proste i średniej mocy, łapy owalne z długimi, wysklepionymi palcami i błonami pławnymi między palcami; opuszki są grube i twarde. Ogon jest naturalnym przedłużeniem grzbietu, gruby u nasady, w spoczynku sięga do stawu skokowego. Ogon kopiowany jest wadą, a całkowity brak ogona dyskwalifikacją; dopuszczalny, choć niepożądany, jest też naturalny krótki ogon (bobtail). Kopiowane uszy to dyskwalifikacja i w Holandii są zakazane. Psy są zazwyczaj cięższej budowy niż suki. Szczenięta wydają się proporcjonalnie dłuższe i mniej zwarte; standard nie podaje dla nich osobnych wymiarów.

Sierść jest pojedyncza, krótka do średniej długości i leży blisko ciała. W UKC dozwolone są wszystkie kolory i wzory, przy czym u psów o równej jakości preferuje się bogate, głębokie barwy. Długa lub puszysta sierść zacierająca sylwetkę to dyskwalifikacja. Psy z 90 procentami bieli lub więcej, całkowicie białą głową albo albinizmem są wykluczane; 70 procent bieli lub więcej to poważna wada.

Charakter i temperament

UKC opisuje temperament jako zmienny, od poważnego i rzeczowego w pracy do błazeńskiego w domu, z różnym poziomem energii. Wiele Catahoula jest zdystansowanych wobec obcych; według standardu nigdy nie mogą być nadmiernie agresywne ani płochliwe. Mogą być samodzielne, ochronne i terytorialne, dlatego potrzebują stanowczego, jasnego prowadzenia i własnego miejsca w rodzinie. Jednocześnie opisuje się je jako przywiązane, łagodne i lojalne wobec swojej rodziny.

W codziennym życiu spotkasz psa, który chętnie myśli i pracuje razem z tobą, gdy widzi w tym sens, ale też sam decyduje, co uważa za ważne. Wrażliwość na ostre korekty, czujność i powrót do równowagi po napięciu różnią się w zależności od linii i osobnika; to punkty do oceny u hodowcy i rodziców. Dane o zachowaniu rasy i populacji są ograniczone, więc traktuj to jako skłonność, a nie gwarancję. Źródła różnią się też w kwestii szczekania: niektóre opisują rasę jako głośną. Licz się więc z tym, że używa głosu podczas pracy, zabawy i alarmu.

Dzieci, psy, koty i goście

Niemowlęta i małe dzieci: silny, ruchliwy pies może przypadkowo przewrócić dziecko; nigdy nie zostawiaj ich bez nadzoru i ucz dzieci spokoju. Starsze dzieci: jeśli szanują psy, mogą pomagać w szkoleniu i spacerach, ale dorosły zachowuje kontrolę.

Inne psy: jego skłonność do pędzenia i pilnowania może kolidować z obcymi psami; przedstawiaj je spokojnie i starannie wybieraj spotkania. Psy w domu często mogą mieszkać razem, jeśli do siebie pasują. Koty i małe zwierzęta: wczesne oswajanie pomaga, ale pochodzenie jako łowca dzików i zwierzyny sprawia, że biegnące zwierzę może być bodźcem; małe zwierzęta trzymaj osobno. Goście i kurierzy: zgłasza to, co widzi; ćwicz spokojne powitanie w stałym miejscu i nie pozwalaj gościom nawiązywać kontaktu bez kontroli.

Instynkty i codzienne zachowanie

Jego praca polegała na tropieniu, śledzeniu i osaczaniu zwierzyny oraz okrążaniu i przytrzymywaniu zwierząt. Dlatego w domu widać popęd do węszenia, baczne śledzenie ruchu, pilnowanie terenu i skłonność do podążania za zwierzętami, rowerzystami lub dziećmi i kierowania nimi. UKC określa rasę jako ochronną i terytorialną.

Co widzi opiekun: pies, który patroluje przy płocie, bada zapachy nosem i bez zadania sam szuka sobie zajęcia. Zamiana, puszczanie, powrót i nauka miejsca odpoczynku to podstawowe umiejętności, a nie luksus.

Ruch w poszczególnych fazach życia

Szczeniak: krótkie, swobodne zabawy na nieśliskim podłożu, dużo snu i odpoczynku; w okresie wzrostu unikaj częstego skakania, schodów i długich wymuszonych dystansów. Młody pies: siła i pewność siebie rosną, a kontrola impulsów jeszcze się cofa; pracuj nad chodzeniem na smyczy, przywołaniem i spokojem oraz stopniowo buduj kondycję. Pies dorosły: orientacyjnie od jednej do dwóch godzin dziennie, rozłożone na spacery, pracę węchową, szkolenie, swobodny ruch i odpoczynek; same krótkie rundki wokół domu zwykle nie wystarczą. Senior: krótsze, spokojniejsze rundki, uwaga na stawy, słuch i wagę oraz wizyta u weterynarza przy sztywności lub kulawiźnie.

To wytrwały biegacz z temperamentem: bieganie przy rowerze, pływanie i wędrówki po zróżnicowanym terenie pasują, o ile kondycja i stawy są odpowiednio wypracowane. W upalne dni trenuj wcześnie rano lub późno, z wodą i cieniem; w okresie wzrostu nie wolno stosować długiego, ciężkiego obciążenia.

Wyzwania umysłowe i praca

Odpowiednie zajęcia wykorzystują jego nos, ciało i rozum: tropienie i zabawy w szukanie, mantrailing, agility, posłuszeństwo, ćwiczenia równowagi i świadomości ciała oraz kontrolowane zabawy w ciągnięcie lub aportowanie. Praca zbliżona do jego pierwotnego zadania, jak praca z bydłem lub pędzenie, jest odpowiedzialna tylko pod fachowym nadzorem. Ćwiczenia ochronne nie są celem samym w sobie. Nuda często prowadzi do niechcianej pracy: kopania, niszczenia, szczekania lub ucieczek.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z nagrodą, krótkimi sesjami oraz jasnymi, przewidywalnymi zasadami; ostre korekty rzadko czynią samodzielnego psa bardziej uległym. Inteligencja nie gwarantuje posłuszeństwa: często najpierw sprawdza, co mu to da. Zacznij wcześnie od chodzenia na smyczy bez ciągnięcia, czekania przy drzwiach, zamiany, puszczania i spokojnego przyjmowania gości. Ćwicz zabiegi pielęgnacyjne i badania weterynaryjne, takie jak uszy, łapy i zęby, oraz spokojnie przyzwyczajaj do transportu i ruchu ulicznego.

Socjalizacja oznacza naukę neutralnego zachowania wobec ludzi, psów, dźwięków i ruchu ulicznego, a nie witanie wszystkich. Buduj przywołanie na długiej lince i puszczaj luzem tylko tam, gdzie jest to bezpieczne i dozwolone. Jego skłonność do pościgu i pędzenia sprawia, że bieganie bez smyczy w pobliżu zwierząt gospodarskich, dzikiej zwierzyny lub ruchliwych dróg pozostaje ryzykowne. W razie rzucania się na inne psy, obrony jedzenia lub niepewności wcześnie zasięgnij rady behawiorysty.

Zostawanie samemu w domu

Nie ma stałej normy liczby godzin. Catahoula jest silnie związany z ludźmi i przy długiej nieobecności może się nudzić lub niepokoić; hałas, kopanie i niszczenie są wtedy częstymi objawami. Budując zostawanie samemu, zaczynaj od sekund i przechodź do minut, daj zajęcie i odpoczynek, a w razie potrzeby użyj kamery, by zobaczyć, co naprawdę się dzieje. Jeśli dzień pracy jest długi, opiekun, spacerowicz lub dzienny pobyt są zwykle rozsądniejsze niż liczenie, że jakoś będzie.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Mieszkanie: możliwe tylko przy bardzo dużej dziennej aktywności, treningu spokoju i sąsiadach tolerujących hałas; schody i śliskie podłogi wymagają uwagi. Szeregowiec i miasto: tłok, mało miejsca do biegania i bodźce wymagają przygotowania. Dom wolnostojący i wieś: przestrzeń pomaga, ale ogród nie zastępuje spacerów ani wspólnej pracy. Solidne, wysokie ogrodzenie jest rozsądne przy silnym, samodzielnym psie; uważaj na dziką zwierzynę, zwierzęta gospodarskie i sąsiadów.

Krótka sierść słabo chroni przed zimnem i wilgocią: zapewnij suche miejsce do leżenia, a przy dłuższym zimnie ewentualnie kubraczek. Upał wymaga ostrożności przy wysiłku. Sprawdź wcześniej zasady transportu, zakwaterowania i ubezpieczenia. Solidne legowisko, w którym może się wyciągnąć, jest miejscem odpoczynku: zmierz psa od nosa do nasady ogona i dodaj około 15-30 cm. Zobacz koszyki, poduszki i koce.

Rozmiary, obroże i szelki

UKC podaje tylko wysokość w kłębie i zakres wagi. Dla obwodu szyi i klatki piersiowej nie istnieje dla tej rasy wiarygodny, udokumentowany standard, a różnice między psami są duże. Dlatego nie podajemy stałych wymiarów; zmierz własnego psa.

Pomiar: owiń miękką miarkę wokół szyi w miejscu, w którym leży obroża, i zostaw miejsce na dwa palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, około szerokości dłoni za przednimi łapami, również z zapasem na dwa palce. Porównaj z zakresem produktu. Przy rozmiarze granicznym wybierz większy rozmiar lub model z większym zakresem regulacji. Szelki muszą zostawiać swobodę łopatkom, nie wolno im obcierać pach ani zsuwać się przez głowę.

Wybór szelek znajdziesz w kategorii szelki. Szelki samochodowe nie są dowodem bezpieczeństwa w razie wypadku; stosuj się do instrukcji produktu.

Pielęgnacja

Szczotkowanie: raz w tygodniu gumową szczotką usuwa martwy włos; w okresie linienia częściej. Rozczesywanie, trymowanie i usuwanie podszerstka nie są potrzebne. Kąpiel tylko przy zabrudzeniu, szamponem dla psów, dobrze wypłukać i wysuszyć. Uszy: sprawdzaj pod kątem zaczerwienienia, zapachu lub dużej ilości woskowiny, zwłaszcza po pływaniu lub w mokrą pogodę; dolegliwości niech oceni weterynarz. Oczy: w razie potrzeby przecieraj i zwracaj uwagę na nieprawidłowości, zwłaszcza przy jasnych lub niebieskich oczach. Skóra: jasne lub słabo pigmentowane miejsca mogą gorzej znosić słońce.

Łapy: sprawdzaj opuszki po szorstkim terenie lub gorącym asfalcie. Pazury krótkie, zęby regularnie szczotkować. Krótka sierść linieje umiarkowanie, nieco więcej w okresie linienia; salon fryzjerski nie jest potrzebny. Przyzwyczajanie do wszystkich zabiegów zaczyna się już u szczeniaka.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla tej rasy w źródłach, z których korzystaliśmy, nie istnieje szeroko uznany oficjalny program badań przesiewowych. Standard UKC prosi hodowców i sędziów o unikanie przesady szkodzącej zdrowiu, dobrostanowi i zdolności do pracy oraz dyskwalifikuje między innymi jednostronną lub obustronną głuchotę, albinizm i niezstąpienie jąder. Poniższe punkty uwagi pochodzą z opisów rasy i weterynaryjnych poradników zdrowotnych, dlatego należy je czytać jako prawdopodobne, a nie jako formalną wartość standardu.

U tej rasy opisuje się podwyższoną skłonność do dziedzicznej głuchoty, zwłaszcza u psów z dużą ilością bieli lub genem merle, oraz do dysplazji stawów biodrowych. U psów w typie merle wymienia się także choroby oczu, w tym zaćmę i postępujący zanik siatkówki. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają psy rozpłodowe testem słuchu (BAER), oceną rentgenowską bioder i łokci oraz badaniem oczu i prowadzą świadomą politykę w zakresie krzyżowania psów merle; wynik mówi o statusie danego psa, a nie o całym jego zdrowiu. Nie każdy pies rozwija te choroby.

Utrzymuj psa w smukłej sylwetce, ponieważ nadwaga obciąża stawy. Omawiaj indywidualne objawy z weterynarzem, na przykład reakcję na dźwięki, kulawiznę, problemy z oczami lub zmianę zachowania.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji ciała i aktywności. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, kontroluj wagę i dostosowuj stopniowo; przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza.

Metoda: ustal aktualną wagę i oblicz energię spoczynkową RER = 70 × masa ciała w kg do potęgi 0,75. Dla psa o wadze 25 kg to około 780 kcal, przy 35 kg około 1010 kcal, a przy 43 kg około 1180 kcal. Dzienne zapotrzebowanie jest wyższe, często mniej więcej 1,4 do 2 razy RER, u ciężko pracujących psów czasem więcej; to wartość wyjściowa, a nie zalecenie. Licz z wartością ME wybranej karmy: gramy na dobę = kcal na dobę ÷ ME w kcal/kg × 1000. Nie podajemy przykładu w gramach, ponieważ zależy on od wybranej karmy. Po dwóch do czterech tygodniach oceń wagę i kondycję ciała.

Szczeniak: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras dużych, utrzymuj spokojny i smukły wzrost i rozłóż dzienną porcję na kilka posiłków; nie dawaj dodatkowego wapnia bez weterynarza. Dorosły: zwykle dwa posiłki, ze spokojem wokół jedzenia. Senior: dopasuj do aktywności, masy mięśniowej i uzębienia, nie tylko do wieku. Wyczuj żebra: powinny być wyczuwalne bez warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia. Przysmaki się liczą; odejmij je od dziennej porcji. Świeża woda zawsze dostępna. Dla poszczególnych faz życia zobacz karmę dla szczeniąt i karmę dla starszych psów.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Licz się z dużym dziennym nakładem czasu na ruch, szkolenie i pracę. Karma: średni do wysokiego, zależnie od wagi i aktywności. Ubezpieczenie i weterynarz: średni do wysokiego, z zapasem na badania bioder, słuchu i oczu. Sierść i salon: niski. Szkolenie i prowadzenie: wysoki, zwłaszcza w pierwszym roku. Opieka: potrzebna przy długich dniach pracy. Wyposażenie: solidne szelki, solidna smycz, długa linka i duże legowisko lub kennel. Miejsce i transport: solidne ogrodzenie i najlepiej większy samochód. Nie podajemy stałych kwot; sprawdź aktualne ceny i oferty.

Zalety

• Wyjątkowo wszechstronny, atletyczny i chętny do pracy;
• lojalny i przywiązany do własnej rodziny;
• pojedyncza, krótka i łatwa w pielęgnacji sierść;
• mądry, z silnym węchem i dużym zaangażowaniem w tropienie i sporty kynologiczne;
• standard kładzie nacisk na funkcjonalną budowę i zdolność do pracy, a nie tylko na wygląd.

Wady i punkty uwagi

• Dużo energii i samodzielności: prowadzenie wymaga doświadczenia i konsekwencji;
• skłonność do pilnowania, terytorialności oraz pędzenia lub polowania, także wobec kotów, dzikiej zwierzyny i zwierząt gospodarskich;
• często zdystansowany wobec obcych, więc potrzebna jest socjalizacja i zarządzanie;
• dziedziczną głuchotę i problemy z oczami wiąże się z dużą ilością bieli i genem merle, a opisuje się też dysplazję stawów biodrowych;
• brak uznania FCI i zmienna jakość hodowców, więc potrzebny jest krytyczny wybór i pytanie o wyniki badań.

Dla kogo tak

Dla doświadczonego, aktywnego domu z miejscem, bezpiecznie ogrodzonym terenem i elastycznym rozkładem dnia, który chce spokojnie i konsekwentnie prowadzić samodzielnego psa. Planujesz codziennie ruch, pracę węchową i szkolenie, jesteś gotów krytycznie oceniać hodowców, sprawdzać wyniki badań zdrowia i w razie potrzeby korzystać z profesjonalnego wsparcia. Widzisz psa jako partnera do pracy z zadaniem, a nie jako wizerunek czy kolorowy obrazek.

Dla kogo nie

Nie dla osób szukających łatwego pierwszego psa lub spokojnego psa kanapowego, regularnie nieobecnych przez długie dni, mieszkających w małym lokalu bez dostępu na zewnątrz lub trzymających koty, kury albo zwierzęta gospodarskie bez ścisłego rozdzielenia. Także nie dla domów z małymi dziećmi bez czasu na stały nadzór i nie dla tych, którzy wybierają psa dlatego, że wzór jest taki wyjątkowy.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Pytaj o wyniki: test słuchu BAER rodziców (a najlepiej także szczeniąt), wyniki bioder i łokci oraz badanie oczu, a także o politykę hodowcy w zakresie merle. Odwiedź miejsce hodowli, poznaj matkę i najlepiej innych dorosłych krewnych oraz zobacz, jak rodzice reagują na obcych. Szczenię nie opuszcza miotu przed ósmym tygodniem. Sprawdź paszport, chip, szczepienia i pochodzenie rodowodu. Unikaj przekazania na parkingu, kilku od razu dostępnych miotów, presji na szybką płatność i hodowców selekcjonujących wyłącznie według koloru lub wzoru.

Ponieważ rasa nie jest uznana przez FCI, nie ma jednolitej kontroli hodowców; zapytaj o klub rasy lub rejestr. Przy przekazaniu opcją są schroniska i organizacje specjalizujące się w rasie, zwłaszcza dla dorosłych psów, które mogły już zostać zmierzone i przebadane; bądź szczery co do swojej sytuacji mieszkaniowej. Przy imporcie sprawdź zasady dotyczące transportu, wieku i zdrowia. Dostępności rzetelnych hodowców w Holandii i Belgii nie udało nam się potwierdzić; licz się z poszukiwaniami lub importem.

Najczęstsze pytania o Catahoula Leopard Dog

Czy Catahoula Leopard Dog to pies dla początkujących? Zwykle nie; samodzielność, energia i skłonność do pilnowania wymagają doświadczenia lub dobrego wsparcia.

Czy wszystkie Catahoula mają wzór lamparci i niebieskie oczy? Nie; UKC podkreśla, że rasa ma wiele kolorów, wzorów i barw oczu.

Czy dogaduje się z kotami? Czasem, po wczesnym oswojeniu; jego historia pracy ze zwierzyną sprawia, że biegnący kot lub małe zwierzę może być bodźcem.

Czy może mieszkać w mieszkaniu? Tylko przy bardzo dużej dziennej aktywności i treningu spokoju; ogród lub ogrodzony teren jest dla tej rasy bardzo wskazany.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko tam, gdzie jest to bezpieczne i dozwolone, po wielu treningach przywołania; jego skłonność do tropienia i pędzenia sprawia, że nie jest to oczywiste.

Czy Catahoula jest głuchy? Niekoniecznie; opisuje się dziedziczną głuchotę, zwłaszcza przy dużej ilości bieli i w liniach merle. Zapytaj o test słuchu (BAER) u rodziców i szczeniąt.

Podsumowanie

Kto bierze Catahoula, bierze do domu partnera do pracy, a nie ozdobę o niezwykłej sierści. Wyróżnia się węchem, zwinnością i lojalnością, ale wymaga codziennej pracy, jasnych granic i opiekuna, który poważnie traktuje jego skłonność do pędzenia, tropienia i pilnowania. Kto szuka spokojnego, łatwego psa albo łączy koty, zwierzęta gospodarskie i małą powierzchnię mieszkalną bez dobrego rozdzielenia, lepiej zrobi, wybierając inną rasę.

Warunkiem jego dobrostanu jest zdrowy osobnik od hodowcy badającego słuch, biodra i oczy, z życiem pełnym sensownej pracy, wystarczającego odpoczynku i bezpiecznych granic.