Cocker amerykański

Cocker amerykanński - mały płochacz o wymagającej sierści

Cocker amerykanński to najmniejszy pies z grupy FCI aporterów, płochaczy i psów wodnych: około 35-38 cm w kłębie, z okrągłą głową, długimi zwisającymi uszami i jedwabistą siercią, która bez stałej rutyny kudli się w ciągu kilku tygodni. Rasa powstała w Stanach Zjednoczonych z cockerów angielskich i była hodowana do tego, by płoszyć ptaki z ukrycia; dziś jest przede wszystkim psem rodzinnym i wystawowym.

Wzorzec wymaga zrównoważonego charakteru bez lękliwości, co zgadza się z opisami właścicieli: wesoły, przywiązany i wrażliwy na atmosferę w domu. Pasuje do osób, które chcą codziennie spaceruwać, szczotkować i ćwiczyć razem, a salon pielęgnacyjny wliczają w stały budżet. Największą wadą jest zapotrzebowanie na pielęgnację: sierść, uszy i oczy wymagają stałej uwagi, a zdrowie bardzo różni się między hodowlami. Jeśli szukasz psa niewymagającego pielęgnacji, lepszym wyborem będzie inna rasa.

Podstawowe dane

• Oficjalna nazwa: Cocker amerykanński (FCI: American Cocker Spaniel)
• Synonimy: krótko cocker amerykanński; po francusku cocker américain
• Pochodzenie: Stany Zjednoczone
• Uznanie: wzorzec FCI nr 167, grupa 8 (aportery, płochacze i psy wodne), sekcja 2 (płochacze), bez prób pracy; obowiązujący wzorzec z 27 lipca 2021
• Pierwotna funkcja: płochacz ptaków; dziś przede wszystkim pies towarzyszący
• Wysokość w kłębie: idealna 38,1 cm u samców i 35,6 cm u suk, z tolerancją około 1,3 cm; powyżej 39,4 cm (samiec) lub 36,8 cm (suka) wzorzec przewiduje dyskwalifikację
• Masa: brak miary FCI; orientacyjnie około 9-14 kg
• Długość życia: orientacyjnie około 12-15 lat; jedno badanie brytyjskie wykazało średnio około 13 lat
• Sierść: krótka i delikatna na głowie, średniej długości na tułowiu z wystarczającym puchem, obfite pióra na uszach, piersi, brzuchu i kończynach
• Umaszczenie: czarne (także podpalane), jednolite inne niż czarne (od kremowego po ciemnoczerwone i brązowe) oraz wielobarwne (dwa lub więcej kolorów, w tym biały, także srokate)
• Ruch: orientacyjnie 1-2 godziny dziennie, rozłożone, z wąchaniem i zabawą
• Szkolenie: chętny do nauki i wrażliwy; działa na nagrodę i spokój
• Pielęgnacja: wysoka; szczotkowanie do skóry i regularne trymowanie lub strzyżenie
• Zostawanie samemu: budowane stopniowo; bez stałej liczby godzin
• Początkujący: możliwe, jeśli jest czas na pielęgnację sierści i łagodne szkolenie

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• chcesz szczotkować kilka razy w tygodniu, najlepiej codziennie, i planujesz wizytę w salonie co kilka tygodni;
• szukasz psa, który chętnie trzyma się blisko i bierze udział w pracy węchem lub zabawach w aportowanie;
• szkolisz łagodnie i konsekwentnie, bez ostrych korekt;
• co tydzień poświęcasz czas na kontrolę uszu, oczu i skóry.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• chcesz sierści, która wystarczy szybkie szczotkowanie;
• zamierzasz regularnie zostawiać psa samego na cały dzień pracy;
• chcesz wybrać szczenię po kolorze lub wyglądzie bez prośby o wyniki badań zdrowia;
• pozwalasz małym dzieciom samodzielnie zajmować się psem.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI uznaje rasę jako American Cocker Spaniel (wzorzec nr 167, Stany Zjednoczone). W Polsce mówi się cocker amerykanński. Czy i jak rasa jest zarejestrowana w Związku Kynologicznym w Polsce, nie zostało osobno sprawdzone na potrzeby tej strony; zapytaj hodowcę.

Nie myl go z cockerem angielskim, odrębną rasą z własnym wzorcem FCI (nr 5) i średnio nieco wyższej budowy. Uwaga na nazwę: w Stanach Zjednoczonych 'Cocker Spaniel' oznacza zwykle amerykanina, w Wielkiej Brytanii angielskiego. Lokalna nazwa lub krzyżowka z inną rasą nie tworzy odrębnej rasy; 'Cockapoo' jest na przykład krzyżowką i nie należy na tę stronę.

Historia i pierwotna funkcja

Rasa wywodzi się od cockerów angielskich, które trafiły do Ameryki od końca XIX wieku. Samiec Obo II uchodzi za protoplastę typu amerykańskiego. Amerykańscy hodowcy wybierali psa mniejszego, bardziej zaokrąglonego i z bogatszą siercią; dzięki temu typ wyraźnie odróżnił się od angielskiego w latach dwudziestych. Amerykański związek kynologiczny AKC uznał cockera angielskiego za odrębną rasę w 1946 roku, a brytyjski rejestr otworzył w 1970 roku osobny rejestr dla amerykanina.

Pierwotnym zadaniem było płoszenie zwierzyny z ukrycia, aby myśliwy mógł strzelać, i aportowanie ustrzelonej zwierzyny. Tłumaczy to, dlaczego wiele cockerów trzyma nos przy ziemi, chętnie nosi przedmioty i ożywia się przy ptakach lub szeleszczących żywopłotach, nawet jeśli nigdy nie polują. Hodowla wystawowa i towarzysząca wpłynęła później głównie na sierść i wygląd.

Wygląd i cechy fizyczne

Wzorzec opisuje silnego, zwartego psa z delikatnie rzeźbioną głową. Czaszka jest okrągła, ale nie przesadzona, stop wyraźny, kufa szeroka i głęboka; odległość od stopu do czubka nosa wynosi połowę odległości od stopu przez czaszkę do tyłu głowy. Oczy są okrągłe, pełne i ciemnobrązowe, lekko migdałowe dzięki powiekom, nie wiotkie ani wypukłe. Uszy są długie, z cienkiej skóry, dobrze opierzone i osadzone co najwyżej na linii do dolnej części oka.

Szyja jest wystarczająco długa, by nos swobodnie sięgał ziemi, bez podgardła. Grzbiet lekko opada od łopatki do nasady ogona; klatka piersiowa jest głęboka mniej więcej do łokci. Tułów jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie, ale pies nigdy nie wygląda na długiego i niskiego. Wzorzec wspomina o kupirowanym ogonie; w Holandii kupirowanie jest zakazane, więc tam widzi się ogon naturalny. Sierść jest jedwabista, płaska lub lekko falowana; nadmiar sierści albo sierść kędzierzawa lub bawełniana jest surowo oceniana. Elektryczne strzyżenie sierści na grzbiecie jest niepożądane. Wzorzec nie podaje osobnych miar dla szcząt.

Charakter i temperament

FCI wymaga zrównoważonego temperamentu bez jakiejkolwiek lękliwości, a rasa znana jest jako 'merry' cocker: pogodny, wesoły i zwrócony ku ludziom. Wiele psów chodzi za rodziną z pokoju do pokoju. Wrażliwość do tego należy: niektóre psy boją się głośnych dźwięków lub szorstkich rąk, a ostry ton wystarczy, by młody pies się skulił.

To nie jest gwarancja dla każdego osobnika: zachowanie zależy od linii, wychowania i doświadczeń, więc zapytaj hodowcę o charakter rodziców. Według wzorca psy agresywne lub nadmiernie płochliwe są wykluczone. Nuda i zbyt mało kontaktu mogą prowadzić do szczekania lub natrętnego zachowania.

Dzieci, psy, koty i goście

Niemowlęta i małe dzieci: pies jest mały i niezbyt ciężki, ale może czuć ból przy pociąganiu za uszy lub ogon i wycofać się lub warknąć. Nigdy nie zostawiaj małych dzieci z nim bez nadzoru i daj mu własne miejsce odpoczynku.

Starsze dzieci: często dobre połączenie, jeśli dzieci uczą się szczotkować, bawić spokojnie i zostawiać psa w spokoju podczas jedzenia i spania.

Nieznane psy i domownicy: zwykle towarzyski i wesoły; dobra socjalizacja zapobiega temu, by wrażliwe psy w zamieszaniu reagowały wycofaniem lub nadmiernym podnieceniem.

Koty i małe zwierzęta: często może żyć z kotem znanym z domu, jeśli zapoznanie przebiega spokojnie. Ptaki, króliki i gryzonie pozostają punktem uwagi z powodu myśliwskiej przeszłości.

Goście i kurierzy: zwykle zgłasza gości szczekaniem i chce potem witać. Ćwicz wcześnie spokojne 'na miejsce'; niektóre psy stają się niepewne wobec obcych.

Instynkty i codzienne zachowanie

Najsilniejszym dziedzictwem jest praca węchem: pies wyczuwa zwierzynę i ptaki z daleka i może przez to chwilowo wydawać się głuchy na Twoje przywołanie. Dochodzi do tego potrzeba aportowania; wiele cockerów chętnie nosi zabawki, skarpetki i inne rzeczy. W ogrodzie z krzewami lub w parku z kaczkami i gołębiami widzisz płoszenie w miniaturze: nos nisko, ogon szybko macha, potem krótki sprint.

Strażowanie nie jest cechą kluczową: raczej zgłasza niż broni. Kopanie i ucieczki zdarzają się, gdy ogrodzenie jest niskie lub gdy pojawia się nuda.

Ruch w poszczególnych fazach życia

Szczenie: krótkie, swobodne spacery po zróżnicowanym terenie, dużo snu i spokojne poznawanie dźwięków i ludzi. Bez długich wymuszonych dystansów i bez ostrych skoków na twardym podłożu.

Pies młody: wiek, w którym nos wygrywa z uwagą. Połącz spacery z zabawą w aportowanie, krótkimi treningami i ćwiczeniami na smyczy; miej długą linę pod ręką.

Dorosły: licz orientacyjnie 1-2 godziny dziennie na spacery, wąchanie, zabawę i trening, rozłożone na kilka chwil; jeden dłuższy spacer dziennie pomaga. Chodzi o różnorodność, nie o szybki bieg: pływanie i zabawy w poszukiwanie pasują dobrze. Spokojniej przy ciepłej pogodzie.

Senior: krócej i częściej, z naciskiem na wąchanie. Zwracaj uwagę na oczy i słuch, kondycję serca, masę ciała i sztywność; zmiany omów z weterynarzem.

Wyzwanie umysłowe i praca

Funkcja płochacza wymaga zajętego mózgu: praca węchem z jedzeniem lub zabawką, zabawy w poszukiwanie w ogrodzie, aportowanie (także z wody pod nadzorem), posłuszeństwo podstawowe, sztuczki i lekki agility lub hoopers. Tropienie i praca w stylu mantrailingu wykorzystują nos, a pies nie musi szybko biegać. Krótkie sesje po 5-10 minut działają lepiej niż jedna długa; kończ, zanim uwaga zniknie.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z małymi nagrodami, zabawą i spokojnym głosem. Ostre korekty sprawiają, że wrażliwa rasa staje się niepewna lub unikająca. Zacznij wcześnie od przywołania na długiej lince, spokojnego witania, oddawania przedmiotów i chodzenia na smyczy; nos utrudnia przywołanie w parku, więc spuszczaj psa dopiero tam, gdzie jest to bezpieczne i dozwolone.

Ćwicz też czynności pielęgnacyjne: czesanie, oglądanie uszu, wycieranie łap, stół groomera. Przyzwyczaj psa też do weterynarza, samochodu i ruchu ulicznego. Socjalizacja oznacza naukę spokojnego patrzenia i regeneracji, a nie witania wszystkich.

Zostawanie samemu w domu

Cocker jest silnie zwrócony ku ludziom i może mieć kłopot z samotnością. Nie przyjmuj stałej liczby godzin jako normy: zacznij od sekund i minut, gdy pies pozostaje rozluźniony, i idź dalej tylko wtedy, gdy się udaje. Obserwuj szczekanie, gryzienie mebli lub napięcie przy wyjściu; kamera pomaga to zauważyć. Jeśli dzień jest stale długi, uczciwszym rozwiązaniem jest hotel dla psów lub opiekun niż nadzieja, że się przyzwyczai. Różnice indywidualne są duże.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Cocker może mieszkać w bloku, jeśli ruch, trening wyciszania i hałas są uporządkowane; szczekanie może przeszkadzać sąsiadom. Ogród pomaga, ale nie zastępuje spacerów ani wspólnego zajęcia; zadbaj o dobre ogrodzenie. Na spacerze sierść czepia się krzewów, błota i rosy; osusz psa i wyszczotkuj pióra po powrocie.

W upale gęsta sierść i długie uszy to wada: spaceruj w chłodnych porach i zapewnij wodę i cień. W samochodzie pies powinien jechać w dobrze dopasowanych szelkach lub w kenelu; zmierz miejsce do leżenia dla legowiska lub kenelu na rozluźnionym psie, od nosa do nasady ogona, i dodaj 15-30 cm. Więcej wyboru znajdziesz w kategorii kosze, poduszki i koce. Przy transporcie samolotem lub pociągiem: sprawdź przepisy z wyprzedzeniem.

Rozmiary, obroże i szelki

Nie ma wiarygodnych, udokumentowanych miar obwodu szyi i klatki piersiowej dla tej rasy, więc zawsze zmierz swojego psa samodzielnie. Zmierz szyję bez ciągnięcia, z miejscem na dwa płaskie palce. Zmierz klatkę w najszerszym miejscu, kilka centymetrów za przednimi łapami, miękką taśmą mierniczą. Sierść, budowa i wiek wpływają na rozmiar. Szelki nie mogą obcierać pach, ograniczać barków ani zsuwać się przez głowę. Jeśli jesteś między dwoma rozmiarami, wybierz wariant, w którym zmierzona klatka mieści się swobodnie w zakresie regulacji.

Więcej opcji znajdziesz w kategorii szelki. Po dziesięciu minutach marszu sprawdź, czy nie ma otarć, obracania się i ograniczonego ruchu barków.

Pielęgnacja

Szczotkowanie i czesanie: czesz sierść kilka razy w tygodniu, przy długiej sierści często codziennie, do skóry. Zwracaj uwagę na pachy, pachwiny, miejsca za uszami oraz pióra na łapach i brzuchu; tam powstają kołtuny.

Trymowanie: większość psów rodzinnych chodzi do groomera co 6-8 tygodni; sierść wystawowa wymaga dużo więcej pracy. Wzorzec chce naturalnej linii trymowania i grzbietu nie strzyżonego elektrycznie, ale praktyczne strzyżenie rodzinne oszczędza czas. Przyzwyczaj psa do salonu już jako młodego.

Uszy: sprawdzaj co tydzień zapach, zaczerwienienie lub wilgoć; trzymaj włosy wokół ucha krótkie i podnieś uszy podczas jedzenia lub użyj wąskiej miski. Nie czyść głęboko w przewodzie słuchowym.

Oczy, zęby, pazury: przecieraj kąciki oczu, szczotkuj zęby, przycinaj pazury. Objawy takie jak mrużenie, mętnienie lub czerwone oczy należą do weterynarza.

Mycie i suszenie: myć łagodnym szamponem i dokładnie suszyć, w przeciwnym razie powstają kołtuny. Pies linieje przez cały rok; pióra wymagają wtedy szczególnie dodatkowego czesania.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dane o zdrowiu są ograniczone i częściowo drugorzędnej jakości; poniższe podsumowanie oddaje to, co często się opisuje. U rasy opisuje się zwiększoną skłonność do chorób oczu, w tym postępującego zwyrodnienia pręcików i czopków (prcd-PRA, dziedziczna choroba siatkówki) i jaskry. Dla prcd-PRA istnieje test DNA, a w Wielkiej Brytanii wprowadzono oficjalny program testów; wynik Clear, Carrier lub Affected mówi coś o ryzyku hodowlanym rodziców, a nie o gwarancji. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badą rodziców pod kątem oczu (corocznie u uznanego specjalisty) i bioder; wspomina się też o badaniach łokci i serca u tej rasy.

Ponadto opisuje się zwiększoną skłonność do zapaleń uszu z powodu długich, włosistych, zwisających uszu oraz do problemów ze skórą, w tym alergicznej skóry, i do zaburzeń tarczycy. Nie każdy pies rozwija te schorzenia. Nadwaga czai się na psa o dobrym apetycie. Wzorzec mówi, że do hodowli można używać tylko psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o budowie typowej dla rasy.

Omów z weterynarzem mrużenie, zaczerwienienie, mętnienie, wpadanie na przedmioty, potrząsanie głową, nieprzyjemnie pachnące ucho, uporczywy świąd, kulawiznę lub zmianę zachowania. Ta strona nie stawia diagnoz.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Dla szczeniaka wybierz pełnoporcjową karmę dla szcząt odpowiednią dla małego do średniego dorosłego psa i utrzymuj szczenie szczupłe. Dla dorosłego psa o masie około 9-14 kg podstawą obliczeń jest RER 70 × kg^0,75 (czyli około 365 kcal przy 9 kg i 510 kcal przy 14 kg); dzienne zapotrzebowanie to ta wartość razy współczynnik zależny od aktywności, kastracji i kondycji, z grubsza 1,4-2. Traktuj to jako oszacowanie startowe.

Aby obliczyć gramy, podziel dzienne zapotrzebowanie w kcal przez wartość ME (kcal na kg) z opakowania i pomnóż przez 1000. Jako przykład obliczeń, nie porada: 550 kcal przy karmie o 3.800 kcal na kg to około 145 gramów dziennie. Odejmij energię z przysmaków; u małego psa każdy przysmak liczy się mocno. Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy, wieku, kondycji i aktywności. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, kontroluj masę po dwóch do czterech tygodniach i korekty wprowadzaj stopniowo. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości poproś o radę weterynarza.

Co tydzień sprawdzaj żeberka: powinny być dobrze wyczuwalne pod cienką warstwą tłuszczu, z widoczną talią patrząc z góry. Gęsta sierść ukrywa nadwagę. Dwa posiłki dziennie to zwykły podział; u seniorów patrzy się na kondycję, zęby i masę mięśniową, a nie tylko na wiek. Świeża woda powinna być zawsze dostępna. W razie potrzeby zobacz karmę dla szcząt lub karmę dla starszych psów.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Relatywnie jest to rasa o wysokim obciążeniu pielęgnacją i średnim do wysokiego codziennym nakładzie czasu. Na ruch i trening licz znacznie ponad godzinę dziennie; na czesanie i uszy/oczy kolejny kwadrans lub więcej. Trymowanie, mycie i suszenie zajmują okresowo kilka godzin.

Żywienie jest skromne ze względu na rozmiar. Najdroższe pozycje to profesjonalna pielęgnacja sierści (pozycja powracająca, u psów rodzinnych często co kilka tygodni), ubezpieczenie i weterynarz, ponieważ dolegliwości uszu, skóry i oczu mogą wracać, oraz opieka, jeśli często nie ma Cię w domu. Licz też na wyposażenie, szkołę dla psów i rezerwę. Aktualne kwoty różnią się zależnie od regionu i dostawcy.

Zalety

• Przywiązany i zwrócony ku ludziom, o pogodnym, wesołym nastawieniu
• Zwarty rozmiar, łatwy w obsłudze w samochodzie, domu i pociągu
• Chętny do nauki i wrażliwy na nagrodę; nadaje się do pracy węchem, aportowania i lekkiego sportu
• Zwykle towarzyski wobec ludzi i innych psów przy dobrej socjalizacji
• Piękna, bogata sierść, którą przy strzyżeniu rodzinnym stosunkowo praktycznie utrzymać

Wady i punkty uwagi

• Sierść, uszy i oczy wymagają stałej pielęgnacji, także przy krótkim strzyżeniu rodzinnym
• Wrażliwy na ostre szkolenie i niepokój w domu
• Trudność z długim byciem samemu i ryzyko szczekania
• Zwiększona skłonność do problemów z oczami, uszami i skórą; zdrowie bardzo różni się między liniami
• Instynkt łowiecki i nos utrudniają przywołanie w parku
• Ryzyko nadwagi przy zbyt wielu przysmakach

Dla kogo tak

• Rodziny lub osoby samotne, które codziennie mają czas na spacery, szczotkowanie i trening
• Właściciele, którzy chcą wychować wrażliwego psa spokojnie i konsekwentnie
• Osoby z budżetem i cierpliwością do salonu pielęgnacyjnego i badań zdrowia
• Domy ze starszymi dziećmi, które z szacunkiem traktują psa

Dla kogo nie

• Kto szuka sierści niewymagającej pielęgnacji
• Kto nie ma rozwiązania na długie dni pracy z psem samym
• Kto chce psa, który zawsze niezawodnie biega bez smyczy
• Kto chce wybrać szczenię po wyglądzie, nie patrząc na rodziców
• Kto zostawia małe dzieci z psem bez nadzoru

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Szukaj hodowcy, który jest członkiem uznanego klubu rasy, poproś o oryginalne wyniki badań oczu (i test DNA na prcd-PRA), bioder oraz ewentualnie serca i łokci, i sprawdź, czy dokumenty pasują do numerów chipów rodziców. Odwiedź matkę i miejsce, w którym żyje, zapytaj o wiek odbioru (nie przed 8 tygodniem) i o socjalizację szcząt. Unikaj sprzedaży na parkingu, kilku od razu dostępnych miotów i presji szybkiej płatności. Kupirowany ogon u szczenia z zagranicy to powód, by wyjątkowo krytycznie sprawdzić pochodzenie i dokumenty, ponieważ kupirowanie jest w Holandii zakazane.

Przekazanie może odbyć się przez schronisko lub organizację wyspecjalizowaną w rasie; zapytaj o zachowanie, zdrowie i stan sierści i upewnij się, że podołasz pielęgnacji.

Najczęściej zadawane pytania o cockera amerykanńskiego

Czy cocker amerykanński nadaje się dla początkujących? Tak, jeśli masz czas i pieniądze na pielęgnację sierści i szkolisz łagodnie; kłodką pod nogi jest zapotrzebowanie na pielęgnację, nie charakter.

Jaka jest różnica wobec cockera angielskiego? Amerykanin jest średnio mniejszy, z bardziej okrągłą głową i bogatszą siercią; obie rasy mają własny wzorzec FCI.

Czy dużo linieje? Delikatna sierść linieje przez cały rok, a włosy zaczepiają się w piórach; konieczne jest regularne czesanie.

Czy dużo szczeka? Zgłasza gości i może szczekać z nudy lub gdy jest sam; ćwicz spokój od szczenięcia.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko tam, gdzie jest to bezpieczne i dozwolone, po długim treningu; jego nos może zagłuszyć przywołanie.

Czy może mieszkać w bloku? Tak, jeśli ruch, trening wyciszania i hałas są uporządkowane.

Podsumowanie

Cocker amerykanński to wesoły, zwrócony ku ludziom pies myśliwski w małym formacie. Jego siłą jest połączenie łagodności i chęci do pracy; ceną jest sierść i uszy, które stale wymagają uwagi. Pasuje do kogoś, kto lubi być razem, szkoli spokojnie, nie traktuje pielęgnacji jako dodatku i wcześniej sprawdza wyniki badań rodziców. Przy życiu z długimi dniami w samotności, małej ilości czasu na pielęgnację lub upodobaniu do twardego, niezależnego psa uczciwszym wyborem jest inna rasa, dla Ciebie i dla psa.