Elkhound norweski szary - samodzielny myśliwy na łosie, który osacza zwierzę szczekaniem

Elkhound norweski szary - samodzielny myśliwy na łosie, który osacza zwierzę szczekaniem
Szary, średniej wielkości, zbudowany w kwadracie i z ogonem mocno zakręconym na grzbiecie: tak wygląda Norsk Elghund Grå, po polsku najczęściej nazywany elkhoundem norweskim szarym. Jego praca określa wszystko. Zostaje spuszczony w lesie, szuka łosia i trzyma zwierzę uporczywym szczekaniem, aż nadejdzie myśliwy. Wiążą się z tym odwaga, samodzielność, dobry węch i doniosły głos. Zdrowy dorosły pies waży szacunkowo 20-23 kg i potrzebuje każdego dnia prawdziwej pracy na zewnątrz. Jeśli masz miejsce, solidnie ogrodzony ogród i czas na pracę tropową, znajdziesz w nim wesołego, wytrzymałego towarzysza. Największym zastrzeżeniem jest połączenie instynktu łowieckiego z głośnością: swobodne bieganie bez smyczy rzadko jest rozsądne, a sąsiedzi go słyszą. Dochodzi do tego opisywana skłonność do torbieli gruczołów łojowych i chorób oczu, która wymaga starannie wybranego hodowcy.
Najważniejsze dane
- Oficjalna nazwa: Norsk Elghund Grå (Norwegian Elkhound Grey), wzorzec FCI nr 242; po holendersku: Noorse elandhond
- Synonimy: elkhound norweski szary, Norwegian Elkhound, Gråhund (nazwa szwedzka)
- Pochodzenie: Norwegia
- Uznanie: FCI, grupa 5 (szpice i psy w typie pierwotnym), sekcja 2 (północne psy myśliwskie); tekst wzorca z 9 sierpnia 1999 r.; próba pracy tylko w Norwegii, Szwecji i Finlandii
- Pierwotna funkcja: pies myśliwski na łosie; używany także przy niedźwiedziu i dziku
- Wysokość w kłębie: idealna 52 cm u samców i 49 cm u suk (FCI)
- Masa: FCI nie podaje masy; brytyjski opis rasy i opracowania podają około 23 kg (samiec) i 20 kg (suka), orientacyjnie
- Oczekiwana długość życia: około 12-14 lat, orientacyjnie; brak wzorca rasy i niewiele badań na małych liczebnościach
- Sierść: gęsta, szorstka sierść okrywowa średniej długości z miękkim, jasnoszarym podszerstkiem
- Maść: szara w różnych odcieniach dzięki czarnym końcówkom włosa; jaśniejsza na piersi, brzuchu, łapach i pod ogonem; ciemna maska
- Ruch: wysoki; kilka godzin aktywności dziennie na zewnątrz w naturalnym terenie to realistyczny kierunek (orientacyjnie)
- Wyzwanie szkoleniowe: średnie do wysokiego z powodu samodzielności i instynktu łowieckiego
- Pielęgnacja: średnia; bez trymowania, ale dużo sierści podczas linienia
- Zostawanie samemu: ograniczone; potrzebny jest stopniowy trening i wcześniejsze zmęczenie
- Klimat: dobrze znosi chłód; upał wymaga odpoczynku, cienia i wody
- Początkujący właściciele: ogólnie niezalecany
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- codziennie jesteś w lesie, na wrzosowisku lub w wydmach i wytrwasz to także w deszczu i mrozie;
- masz ogrodzony ogród i sąsiadów, którzy zaakceptują szczekającego psa;
- widzisz pracę tropową lub poszukiwawczą jako wspólne hobby;
- masz cierpliwość do psa, który sam decyduje, i do długiej pracy na lince przy przywołaniu.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- mieszkasz w bloku lub w gęsto zabudowanej okolicy i masz niewiele natury w pobliżu;
- chcesz psa, który może bez obaw biegać luźno w parku;
- wypuszczasz koty lub małe zwierzęta swobodnie na zewnątrz;
- jesteś poza domem przez cały dzień pracy bez opieki.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
Elkhound norweski szary nazywa się oficjalnie Norsk Elghund Grå. FCI traktuje go jako odrębną rasę ze wzorcem nr 242. Słowo elghund oznacza dosłownie psa na łosie. W Szwecji często mówi się o gråhundzie, w krajach anglojęzycznych o Norwegian Elkhound. To więc ten sam pies.
Ponadto FCI zna Norsk Elghund Sort (elkhound norweski czarny, wzorzec nr 268) jako odrębną rasę. Jest mniejszy, z wysokością w kłębie 46-49 cm u samców i 43-46 cm u suk, i ma błyszcząco czarną sierść. Ta strona dotyczy szarego Norsk Elghund Grå. Odmiana czarna ma własny wzorzec i własną bazę hodowlaną; informacje z tej strony nie obowiązują dla niej automatycznie.
Drugą rasą pokrewną jest Jämthund (szwedzki pies na łosie, FCI nr 42), który ma własną stronę. Różnicę znajdziesz w często zadawanych pytaniach. Nie myl też elkhounda norweskiego z norweskim buhundem, psem pasterskim, ani z hygenhundem, psem gończym.
Historia i pierwotna funkcja
Szare szpice od dawna są psami gospodarskimi i myśliwskimi w lasach Skandynawii. Jako odrębna rasa Norsk Elghund Grå ukształtował się w Norwegii: pierwszy wzorzec rasy spisano tam w 1905 roku, a pies zdobi do dziś logo norweskiego związku kynologicznego. W Szwecji istniał ten sam typ, a do lat czterdziestych szare elkhoundy z obu krajów nie były wyraźnie odróżniane. Dopiero w 1946 roku nieco większy Jämthund został uznany za odrębną rasę.
Jego zadanie to zadanie psa pracującego luzem. Jest spuszczany, szuka samodzielnie na dużym obszarze, podąża za wonią łosia i trzyma zwierzę szczekaniem w miejscu, nawet gdy to zaatakuje psa. W Norwegii pracuje też na smyczy jako pies tropiący. Związki rasy Norwegii, Szwecji i Finlandii organizowały próby łowieckie i wiążą wyniki łowieckie z polityką hodowlaną. W praktyce oznacza to, że zachowanie widoczne w domu, jak szukanie, samodzielne decydowanie i głośne zgłaszanie, wynika z tego, co rasa musiała umieć przez stulecia.
Wygląd i cechy fizyczne
Wzorzec opisuje prawdziwego szpica: zwarty, krótki w lędźwiach i zbudowany w kwadracie, z dobrze noszoną szyją i gęstą, bogatą sierścią, która nie może być ani długa, ani jeżona. Linia grzbietu biegnie prosto od kłębu do nasady ogona, grzbiet jest mocny i umięśniony, klatka piersiowa szeroka i głęboka z dobrze wysklepionymi żebrami.
- Głowa: klinowata, sucha, między uszami stosunkowo szeroka; czaszka lekko wysklepiona; czaszka i kufa tej samej długości; czarny nos; szczelne wargi; zgryz nożycowy z pełnym uzębieniem.
- Oczy i uszy: niewypukłe ciemnobrązowe oczy; wysoko osadzone, stojące, stosunkowo małe, spiczaste i bardzo ruchliwe uszy.
- Szyja i tułów: szyja średniej długości, mocna, z bogatą kryzą bez luźnej skóry.
- Ogon: wysoko osadzony, stosunkowo krótki, gęsto owłosiony, ale bez chorągiewki i mocno zakręcony ponad linią środkową; u dorosłego psa koniec nie daje się wyprostować.
- Kończyny: mocne, proste przednie; potężny, umiarkowanie kątowany zad; małe, zwarte łapy.
- Sierść: średniej długości, gęsta i szorstka bez loków; krótka na głowie i przodzie kończyn, najdłuższa na szyi, udach, tyłach kończyn i ogonie; miękki, jasnoszary podszerstek.
- Maść: szara w różnych odcieniach dzięki czarnym końcówkom włosa; jaśniejsza na piersi, brzuchu, łapach i spodzie ogona. Około 5 cm szeroki pas od kłębu do łokcia (znak szelek) nie ma czarnych końcówek. Uszy i przód kufy są ciemne.
U szczenięcia struktura sierści i umaszczenie są jeszcze w rozwoju (orientacyjnie). Samce są nieco większe od suk (idealnie 52 cm wobec 49 cm). Każda inna maść niż szara, jak brązowa czy żółta, nie jest według wzorca dopuszczalna; czarne psy należą do innej rasy.
Charakter i temperament
FCI określa elkhounda norweskiego jako nieustraszonego, energicznego i odważnego. Szwedzki związek kynologiczny opisuje go jako towarzyskiego, wiernego rodzinie i dobrze współpracującego, zwłaszcza podczas polowania. Związki rasy chcą psa na tyle odważnego, by dalej osaczać łosia, niedźwiedzia lub dzika, a zarazem na tyle spokojnego i pewnego siebie, by w domu być zwykłym psem rodzinnym.
Dla właściciela oznacza to wesołego, pewnego siebie psa, który współpracuje, gdy ma ochotę, ale ufa własnej ocenie, gdy tylko zapach lub poruszające się zwierzę przyciągnie jego uwagę. Frustracja często wyraża się szczekaniem lub realizowaniem własnego planu. Nie oczekuj psa, który istnieje przede wszystkim po to, by sprawiać przyjemność.
Dzieci, psy, koty i goście
- Niemowlęta i małe dzieci: przy około 20-23 kg jest silny i może przewrócić dziecko; zawsze aktywny nadzór, także dlatego, że może głośno szczekać.
- Starsze dzieci: mogą być dobrymi towarzyszami spacerów i tropienia, jeśli obchodzą się z nim spokojnie i rozumieją zasady dotyczące smyczy i ogrodzonego terenu.
- Nieznane psy: wzorzec wyklucza psy agresywne lub nadmiernie lękliwe; mimo to dobieraj spotkania ostrożnie i trenuj neutralne mijanie.
- Współlokatorzy: może często żyć z innym psem, zwłaszcza jeśli wychowywali się razem.
- Koty: wychowany z kotem w domu zwykle sobie radzi; koty na zewnątrz, zwierzyna i uciekające zwierzęta pozostają interesujące.
- Małe zwierzęta: króliki, świnki morskie i ptaki nie bez nadzoru i bezpiecznego rozdzielenia.
- Goście i kurierzy: zgłasza głośno. Jak szybko potem się uspokoi, zależy od socjalizacji i szkolenia.
Instynkty i codzienne zachowanie
Jego najważniejszą predyspozycją jest szukanie zapachu i osaczanie zwierzyny szczekaniem. W lesie zauważysz to, gdy tylko opuści nos ku ziemi: pracuje samodzielnie i czasem poza zasięgiem wzroku, a jego dostępność jest wtedy ograniczona. Dźwięk, który się z tym wiąże, uporczywe, rytmiczne szczekanie, jest w ogrodzie lub na osiedlu często pierwszą rzeczą, jaką zauważają sąsiedzi.
Czujność jest obecna, ale podporządkowana łowom. Może też zacząć kopać lub uciekać, jeśli się nudzi albo coś wywęszy. Kierujesz tym przez dużo pracy na zewnątrz, ogrodzony ogród i wyuczony sygnał przerwania szczekania. Wytrenować tego całkowicie się nie da.
Ruch w poszczególnych etapach życia
Szczenię: krótkie, zróżnicowane wypady w spokojnym terenie, dużo snu i pozytywne oswajanie z ruchem ulicznym, dźwiękami i innymi psami. Żadnego przymusowego obciążenia wytrzymałościowego ani długiego biegania przy rowerze, gdy szkielet rośnie.
Nastolatek: staje się pewniejszy siebie i bardziej łowiecki. Buduj przywołanie i chodzenie na smyczy na długiej lince w spokojnym otoczeniu, zwiększaj obciążenie stopniowo i utrzymuj przewidywalne rutyny.
Dorosły: licz jako praktyczne oszacowanie kilka godzin aktywności na zewnątrz dziennie, obejmujących długi spacer w naturalnym terenie, czas na węszenie i trochę pracy tropowej. Samo okrążenie bloku nie wystarczy. Więcej minut nie znaczy automatycznie lepiej: podłoże, temperatura i regeneracja mają znaczenie.
Senior: krótsze, spokojniejsze rundy z pracą węchową. Sztywność, kulawiznę, wyraźnie zmienione pragnienie lub nowe guzki na skórze omów z weterynarzem.
Wyzwanie umysłowe i praca
To, co pasuje, wynika z jego zadania: praca tropowa i zabawy w szukanie w lesie, mantrailing i spokojna praca tropowa. W ten sposób wykorzystujesz jego nos i samodzielność zamiast z nimi walczyć. Długie wycieczki piesze i trekkingowe, także z plecaczkiem, pasują do jego wytrzymałości, gdy jest całkowicie wyrośnięty. Właściwe polowanie na łosie nie jest tu dostępne, więc wybierz alternatywę. Ćwiczenia posłuszeństwa są możliwe, ale nieskończone powtarzanie szybko działa odwrotnie. Naucz go też odpoczywać w stałym miejscu, aby energia nie uciekała w szczekanie.
Szkolenie i socjalizacja
Nagradzaj czymś, czego naprawdę chce: jedzeniem, zabawą w szukanie lub szansą podążenia za zapachem. Utrzymuj krótkie i zróżnicowane sesje; ostre korekty robią z odważnego, samodzielnego psa raczej niepewnego lub uporczywego. Przywołanie jest najtrudniejszą umiejętnością. Buduj je wcześnie, używaj długiej linki i nagradzaj dużo, i nie oczekuj, że zadziała samo w terenie bogatym w zwierzynę.
Socjalizuj szeroko i spokojnie: ruch uliczny, goście, inne psy, wizyty u weterynarza i jazdę samochodem. Ćwicz od szczenięctwa dotykanie uszu, łap i sierści. Naucz też wcześnie sygnału przerwania szczekania i chwili odpoczynku na macie.
Zostawanie samemu w domu
Nie da się podać stałej liczby godzin. Ma dobrą więź z rodziną, ale jest mniej przylepny niż prawdziwy pies do towarzystwa. Nuda i niewykorzystana energia szybko prowadzą do szczekania lub niszczenia. Buduj zostawanie samemu od minut do dłuższych okresów, po solidnym spacerze i z zajęciem do gryzienia lub szukania. Cały dzień pracy z rzędu pasuje słabo; pomyśl o psim hotelu, opiekunie lub pracy zdalnej. Indywidualne różnice są duże.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Najlepiej pasuje dom z solidnie ogrodzonym ogrodem i lasem lub wrzosowiskiem w pobliżu. Mieszkanie w bloku lub dom szeregowy w ruchliwej dzielnicy jest trudniejsze z powodu jego głosu i potrzeby przestrzeni. Ogród nie zastępuje spacerów ani pracy. Uwzględnij zwierzynę i bydło w okolicy: pies pracujący luzem, który idzie po tropie, może zejść daleko.
Gęsta podwójna sierść jest stworzona na chłód i wilgoć, więc deszcz i śnieg nie są problemem. W ciepłej pogodzie ważne są odpoczynek, cień i świeża woda; planuj duży wysiłek na rano lub wieczór. Nigdy nie zostawiaj go w nagrzanym samochodzie. Jazda samochodem zwykle idzie dobrze, jeśli nauczy się jej młodo, w bezpiecznych szelkach lub w transporterze. W transporcie publicznym i w podróży lotniczej obowiązują przepisy poszczególnych przewoźników dla psów średnich rozmiarów; zapytaj z wyprzedzeniem i ćwicz spokojne leżenie, bo jego głos i energia wymagają przygotowania.
Rozmiary, obroże i szelki
FCI podaje dla tej rasy tylko wysokość w kłębie (idealna 52 cm u samców, 49 cm u suk). Obwód szyi i klatki piersiowej nie jest podany we wzorcu i różni się w zależności od psa i sierści. Dlatego zawsze mierz samodzielnie.
Zmierz obwód klatki piersiowej miękką miarką krawiecką w najszerszym miejscu tuż za przednimi łapami, przy sierści, i zostaw miejsce na dwa palce. Przy obroży zmierz szyję w miejscu, gdzie obroża będzie leżeć, i tam też zostaw miejsce na dwa palce. Gęsta sierść i kryza mogą dać różnicę centymetra lub więcej. Jeśli jesteś pomiędzy dwoma rozmiarami, wybierz model z szerokim zakresem regulacji. Dobrze dopasowane szelki dają więcej kontroli niż obroża przy silnie ciągnącym psie i są łagodniejsze dla szyi przy długiej lince. Sprawdź, czy szelki nie ocierają pod pachami, zostawiają swobodę ruchu barku i nie mogą zsunąć się przez głowę.
- Dingo Smycz treningowa z taśmy polipropylenowej 1,6x1000 cm czarna: długa smycz treningowa o długości 10 metrów, przydatna do ćwiczeń przywołania w bezpiecznych miejscach; używaj jej na szelkach.
Zobacz też wszystkie szelki.
Pielęgnacja
Szczotkowanie i czesanie: raz w tygodniu wystarczy; podczas linienia, które bywa obfite, częściej i grzebieniem do podszerstka.
Trymowanie i strzyżenie: trymowanie ani strzyżenie nie jest potrzebne ani zamierzone; sierść powinna według brytyjskiego opisu rasy pozostać naturalna.
Kąpiel i suszenie: tylko w razie potrzeby, łagodnym szamponem dla psów. Dobrze osusz gęsty podszerstek.
Skóra: podczas szczotkowania regularnie przesuń dłonią po skórze i sierści. U rasy opisuje się torbiele gruczołów łojowych (ateromów); nowe lub zmieniające się guzki daj ocenić weterynarzowi.
Uszy i oczy: stojące uszy dobrze się wietrzą; sprawdzaj brud, zapach lub zaczerwienienie. Zaczerwienienie, mrużenie, mętnienie lub ból oka daj natychmiast ocenić.
Łapy, pazury i zęby: przycinaj pazury i kontroluj opuszki po lesie, śniegu i soli drogowej. Szczotkuj zęby regularnie.
Oswajanie: zacznij jako szczenię od krótkiego dotykania i szczotkowania.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
Wzorzec FCI stanowi, że do hodowli wykorzystuje się wyłącznie psy funkcjonalnie i klinicznie zdrowe o typowej dla rasy budowie. Szwedzkie związki rasy opisują w strategii hodowlanej rasę jako ogólnie zdrową, ale wymieniają kilka dziedzicznych punktów uwagi. Poniższe informacje pochodzą z tej strategii hodowlanej (2023-2027), z informacji zdrowotnych brytyjskiego związku kynologicznego i z dokumentacji związków rasy; nie wszystko jest poparte niezależnymi danymi populacyjnymi.
U rasy opisuje się zwiększoną skłonność do torbieli gruczołów łojowych (ateromów), w przypadku których rasa jest według szwedzkich związków rasy silnie nadreprezentowana w statystykach jednego z ubezpieczycieli. Ponadto w dokumentach rasy wymienia się jaskrę (podwyższone ciśnienie w oku, bolesną, zwykle od wieku średniego i o składowej rodzinnej), postępujący zanik siatkówki (PRA), dziedziczną chorobę nerek (postępującą nefropatię, w której szczenięta z silnie niedorozwiniętymi nerkami chorują już w wieku 2-6 miesięcy), dysplazję stawu biodrowego oraz przepuklinę obok odbytu (przepuklinę kroczową) u starszych samców. Rzadziej wymienia się m.in. padaczkę i karłowatość. Nie każdy pies rozwija te schorzenia.
Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają zwierzęta rozpłodowe. Według szwedzkiej strategii hodowlanej zwierzęta rozpłodowe mają mieć przed hodowlą wykonane zdjęcie rentgenowskie bioder, a w przypadku jaskry test DNA uznaje się za pożądany. Brytyjski związek kynologiczny wymienia testy DNA na jaskrę (POAG-2) i PRA (prcd-PRA) jako zalecane minimum, uzupełnione testem DNA na chondrodysplazję (formę karłowatości), badaniem oczu i badaniem bioder. Który test dotyczy której linii i co oznacza wynik, pozwól wyjaśnić hodowcy. Wynik jest pomocą, a nie gwarancją.
Omów z weterynarzem utrzymujące się guzki na skórze, zaczerwienione lub bolesne oczy, kurzą ślepotę, wyraźnie zwiększone picie i oddawanie moczu, kulawiznę, napady lub zmienione zachowanie. Utrzymuj psa w zdrowej masie: odciąża to stawy.
Żywienie w poszczególnych etapach życia
Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji i aktywności, a nie od nazwy rasy. Często stosowaną podstawą obliczeń jest RER = 70 × masa ciała w kg^0,75. Dla ilustracji: pies o masie 20 kg ma około 662 kcal zapotrzebowania spoczynkowego, pies o masie 23 kg około 735 kcal. Dzienne zapotrzebowanie jest wyższe, ze współczynnikiem z kontrolowanego źródła, takiego jak FEDIAF, a pies, który codziennie pracuje godzinami, potrzebuje więcej niż pies ogrodowy. Przelicz: gramy na dzień = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ EM w kcal/kg karmy × 1000. To przykład obliczeniowy pokazujący metodę, a nie porada dla Twojego psa.
Szczenię: wybierz karmę pełnoporcjową dla szczeniąt ras średnich i podziel dzienną porcję na kilka małych posiłków. Dbaj o spokojny, kontrolowany wzrost i nie dodawaj wapnia bez konsultacji z weterynarzem. Dorosły: dostosuj do masy i aktywności; wyczuwaj żebra i zwracaj uwagę na talię. Gęsta sierść ukrywa kondycję, więc używaj rąk. Senior: dostosuj do kondycji, masy mięśniowej i uzębienia, a nie tylko do wieku. Odejmuj przysmaki i nagrody od dziennej porcji, podawaj świeżą wodę i pozwól mu jeść w spokoju.
Zawsze czytaj opakowanie pod kątem gęstości energetycznej i porcji startowej, sprawdzaj po dwóch do czterech tygodniach masę i kondycję, i pytaj weterynarza w razie wzrostu, choroby lub wątpliwości.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
- Czas: wysoki; codziennie godziny na zewnątrz, plus szkolenie i praca na lince w pierwszych latach.
- Karma: średnio wysoki; aktywny pies średniej wielkości je więcej niż spokojny pies ogrodowy.
- Weterynarz i ubezpieczenie: średni; badanie oczu, biodra i torbiele skórne mogą wymagać badań lub leczenia.
- Sierść: niskie koszty, ale dużo sierści podczas linienia.
- Szkolenie i opieka: trener znający psy myśliwskie i opieka przy dłuższej nieobecności mogą być potrzebne.
- Miejsce i transport: solidne ogrodzenie, transporter samochodowy lub szelki i długie linki.
Stałych kwot nie podajemy bez aktualnej kontroli rynku.
Zalety
- Wytrzymały i wytrwały, dobrze znosi chłód i deszcz.
- Średni rozmiar ze zwartą, mocną budową.
- Wesoły, odważny pies z dobrą więzią z rodziną, tak jak opisują go związki rasy.
- Łatwa pielęgnacja sierści bez trymowania.
- Świetny do pracy tropowej i długich wycieczek w naturze.
Wady i punkty uwagi
- Silny instynkt łowiecki: swobodne bieganie poza ogrodzonym terenem zwykle nie jest odpowiedzialne.
- Głośne i uporczywe szczekanie; sąsiedzi je słyszą.
- Samodzielny i niezbyt uległy; przywołanie wymaga lat ćwiczeń.
- Dużo sierści podczas linienia.
- Opisywana skłonność do torbieli skórnych, chorób oczu i dziedzicznej choroby nerek; wybór hodowcy ma duże znaczenie.
- Mało rozpowszechniony poza Skandynawią; oferta jest ograniczona.
Dla kogo
Dla osób mieszkających na wsi lub na skraju natury, z solidnie ogrodzonym ogrodem, dużą ilością czasu na codzienną aktywność na zewnątrz i radością z pracy tropowej. Pomaga doświadczenie z rasami północnymi, psami myśliwskimi lub innymi samodzielnymi psami. Rodzina ze starszymi dziećmi lub dorosłymi pasuje dobrze, podobnie jak ktoś, kto jest gotów latami pracować nad przywołaniem i pracą na lince.
Dla kogo nie
Dla początkujących bez wsparcia, osób mieszkających w bloku lub w ruchliwym mieście, właścicieli, którzy chcą puszczać psa luzem w parku, gospodarstw z kotami wychodzącymi lub małymi zwierzętami i wszystkich, którzy mają długie dni pracy bez opieki. Także nie dla kogoś, kto nie znosi szczekania w sąsiedztwie.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie
Elkhound norweski szary jest hodowany głównie do polowania i jest rzadki poza Skandynawią. Szukaj hodowcy zrzeszonego w uznanym związku kynologicznym (w Polsce Związek Kynologiczny w Polsce lub związek skandynawski) i w klubie rasy. Pytaj o rodowód, wyniki bioder, badanie oczu i dostępne testy DNA obojga rodziców oraz o znane przypadki jaskry, choroby nerek lub torbieli skórnych w linii. Zapytaj też, czy linia pochodzi z hodowli użytkowej, czy wystawowej, bo intensywność może się różnić.
Odwiedź matkę i miejsce wychowu, nie pozwalaj, by szczenię wyjechało zbyt wcześnie (nie przed ośmioma tygodniami) i poproś o chip, paszport i jasną umowę. Bądź czujny wobec pseudohodowli, szczeniąt bez rodowodu lub sprzedawców wielu ras. Przekazanie zdarza się w przypadku linii łowieckich, które nie pasują do zwykłej rodziny; zapytaj schroniska i kluby rasy o tło i zachowanie. Dostępność różni się w zależności od regionu, a poszukiwania za granicą nie są niczym niezwykłym.
Często zadawane pytania
Czy elkhound norweski jest tym samym co Jämthund? Nie. Elkhound norweski (Norsk Elghund Grå, FCI nr 242) pochodzi z Norwegii, ma wysokość w kłębie około 52 cm (samiec) i kwadratową budowę z mocno zakręconym ogonem. Jämthund (FCI nr 42) pochodzi ze Szwecji, jest większy (57-65 cm u samców) i nieco dłuższy niż wysoki. Szarego norweskiego psa i Jämthunda dawniej często oceniano razem; w 1946 roku Jämthund uznano oddzielnie. Przeczytaj stronę o Jämthundzie, by poznać drugą rasę.
A czarny elkhound norweski? To Norsk Elghund Sort (FCI nr 268), odrębna, mniejsza rasa o czarnej sierści. Ta strona dotyczy odmiany szarej.
Czy elkhound norweski może biegać luzem? Zwykle tylko na ogrodzonym terenie. Jego instynkt łowiecki i samodzielność mogą być silniejsze niż przywołanie.
Czy to pies dla początkujących? Ogólnie nie; zmotywowany początkujący z dobrym wsparciem może dać radę, ale nie czyni to rasy przyjazną dla początkujących.
Czy może mieszkać w mieszkaniu? Rzadko rozsądne. Jego głos i energia są słabo dopasowane do bloku.
Czy dużo linieje? Ma gęsty podszerstek i linieje szczególnie obficie w okresie linienia; szczotkowanie pomaga, ale sierści i tak jest dużo. Nie istnieje wiarygodnie hipoalergiczny pies.
Podsumowanie
Elkhound norweski szary to pewny siebie, wytrzymały pies pracujący, który w domu może być wesoły i związany z rodziną, o ile ma na zewnątrz dosyć do zrobienia. Jego siła tkwi w wytrzymałości i odwadze, najtrudniejsza strona w instynkcie łowieckim i głosie, który niesie się daleko. Dla domu z ogrodzonym ogrodem, lasem w pobliżu i właściciela, który lubi tropić, to dobry wybór. Kto mieszka w bloku, wypuszcza koty swobodnie lub szuka psa przede wszystkim do spokojnego życia, lepiej niech wybierze inną rasę. Dobrostan tego psa zależy od codziennej pracy na zewnątrz, bezpiecznej pracy na lince i hodowcy, który poważnie traktuje opisane punkty dotyczące oczu, nerek i skóry.