Irlandzki Glen of Imaal Terrier - niskonożny terier o spokojnym usposobieniu

Irlandzki Glen of Imaal Terrier - niskonożny terier o spokojnym usposobieniu
Na papierze Glen of Imaal Terrier jest mały: według wzorca FCI psy mają w kłębie co najwyżej 35,5 cm i ważą około 16 kg. Obok niego border terier nagle wydaje się filigranowy. Ma tułów większego psa na krótkich, wykrzywionych na zewnątrz łapach, szorstką sierść i głowę z mocną szczęką. Rasa pochodzi z irlandzkiej doliny, od której wzięła nazwę, i była używana do pracy przy borsukach, lisach i szczurach, a także do prac w gospodarstwie. W domu jest często mniej pobudliwy niż większość terierów. Na dworze pozostaje myśliwym, który nie odpuszcza, gdy znajdzie trop lub norę. Pasuje do dorosłego lub rodziny, która szkoli spokojnie i konsekwentnie, lubi spacery, zgadza się na trymowanie sierści i poważnie traktuje ogrodzenie ogrodu. Największą wadą jest połączenie uporu, popędu do kopania i polowania oraz dojrzewania, które według wielu opisów rasy przebiega powoli, przez co długo może pozostać muskularnym nastolatkiem.
Podstawowe dane
- Nazwa oficjalna: Irish Glen of Imaal Terrier (wzorzec FCI nr 302); w Holandii najczęściej Glen of Imaal Terriër
- Synonimy: Glen, Glen of Imaal; nie mylić z Irish Terrierem, Kerry Blue Terrierem ani Dandie Dinmont Terrierem
- Pochodzenie: Irlandia, dolina Glen of Imaal w hrabstwie Wicklow
- Grupa i uznanie: FCI grupa 3 (teriery), sekcja 1 (teriery duże i średnie), bez prób pracy; The Kennel Club w Wielkiej Brytanii zalicza rasę do Vulnerable Native Breeds
- Pierwotna funkcja: polowanie na borsuki i lisy oraz zwalczanie szczurów; także pomoc w gospodarstwie
- Wysokość w kłębie: najwyżej 35,5 cm u psów, suki nieco mniej (FCI); The Kennel Club podaje maksymalnie około 36 cm (14 cali) jako wskazówkę dla psów i suk
- Waga: psy najwyżej 16 kg, suki nieco mniej (FCI); poszczególne osobniki mogą ważyć więcej
- Długość życia: orientacyjnie około 12-14 lat; The Kennel Club podaje ponad 10 lat i nie ma ogólnorasowego badania potwierdzającego węższy przedział
- Sierść: średniej długości, szorstka, z miękkim podszerstkiem; można ją porządkować dla schludnej sylwetki
- Umaszczenie: niebieskie pręgowane (bez przechodzenia w czerń) lub pszeniczne od jasnopszenicznego do złotoczerwonego; The Kennel Club podaje niebieskie, niebieskie pręgowane, pręgowane i pszeniczne
- Poziom aktywności: średni; The Kennel Club podaje do około godziny dziennie, z urozmaiceniem i zadaniami umysłowymi
- Wyzwanie szkoleniowe: średnie do wysokiego; chętny do nauki, ale samodzielny i uparty
- Poziom pielęgnacji: średni do wysokiego; szczotkowanie częściej niż raz w tygodniu oraz okresowe skubanie lub trymowanie
- Zostawanie samemu: tylko po stopniowym przyzwyczajeniu; to nie pies na cały dzień pracy samotnie
- Klimat: dobrze znosi zmienną, mokrą i chłodną pogodę; przy upałach uważaj na przegrzanie
- Dla początkujących: ograniczenie; głównie dla początkujących, którzy zgłębiają zachowanie terierów i są gotowi korzystać z pomocy
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- chcesz codziennie spacerować, szukać i szkolić, także w deszczu, i masz cierpliwość do psa z własnym zdaniem;
- szukasz solidnego, niezbyt nerwowego teriera i możesz zapewnić bezpiecznie ogrodzony ogród;
- chcesz regularnie szczotkować sierść i oddawać ją do skubania lub sam nauczysz się trymować;
- jesteś gotów czekać na szczenię od hodowcy, który poważnie traktuje badania zdrowotne.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- szukasz psa, który zawsze słucha bez proszenia, nawet gdy jest zapach lub nora;
- trzymasz świnki morskie, króliki, chomiki lub szczury luzem w domu lub ogrodzie;
- masz ogród, którego nie chcesz ogradzać, lub chcesz zachować idealny trawnik;
- chcesz wypełnić cały dzień samotności w domu psem, który lubi być przy swoich ludziach.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
Pełna oficjalna nazwa to Irish Glen of Imaal Terrier. FCI prowadzi wzorzec pod numerem 302, krajem pochodzenia jest Irlandia; obecna wersja została opublikowana 3 września 2024 roku. The Kennel Club w Wielkiej Brytanii używa nazwy Glen of Imaal Terrier i zalicza rasę do Vulnerable Native Breeds, czyli listy ras rodzimych, z których rocznie rejestruje się mniej niż 300 szczeniąt. Według wzorca FCI Irish Kennel Club uznał rasę w 1934 roku.
Do pomyłek dochodzi głównie z innymi irlandzkimi terierami. Irish Terrier jest wyższy na łapach, rudy i smukły, a Kerry Blue Terrier jest wyżej zbudowany i ma miękką, niebieskoszarą, kręconą sierść. Glena poznasz po długim, niskim tułowiu, wygiętych przednich łapach, uszach typu róża oraz szorstkiej pszenicznej lub niebieskiej pręgowanej sierści.
Historia i pierwotna funkcja
FCI opisuje Glen of Imaal jako starą rasę, długo ignorowaną przez myśliwych sportowych, która rozwinęła się w odległej okolicy Glen of Imaal. Tamtejsi rolnicy pochodzili od żołnierzy, którzy w XVI i XVII wieku otrzymali ziemię jako zapłatę za służbę dla brytyjskiej Korony. Potrzebowali psa, który zasługiwał na swoje miejsce: do borsuków i lisów, przeciw szczurom i do wielogodzinnego napędzania kołowrotu. Psy wykorzystywano też w walkach psów; te zwyczaje zniknęły.
Rasa trafiła na wystawy dopiero późno. Irish Kennel Club uznał ją w 1934 roku i wkrótce potem założono klub rasy. Wiele innych opowieści o pochodzeniu, na przykład związek z zagranicznymi żołnierzami, nie ma oparcia w wiarygodnych źródłach, więc je pomijamy. Zostaje funkcja: cichy, wytrzymały pracownik, który nie odpuszczał zdobyczy, a to wyjaśnia jego wytrwałość i zamiłowanie do kopania.
Wygląd i cechy fizyczne
- Proporcje ciała: średniej wielkości, bardzo masywny; tułów dłuższy niż wysoki i niski na nogach, głęboki i długi, z szeroką, mocną klatką piersiową i dobrze wysklepionymi żebrami.
- Głowa i kufa: szeroka czaszka o rozsądnej długości, wyraźny stop, mocna kufa zwężająca się ku czarnemu nosowi; mocny, regularny zgryz nożycowy.
- Oczy: brązowe, średniej wielkości, okrągłe i szeroko rozstawione; jasne oczy są wadą.
- Uszy: małe, typu róża lub półstojące, gdy pies jest czujny, odrzucone do tyłu w spoczynku; w pełni opadające lub stojące są niepożądane.
- Szyja, grzbiet i pierś: bardzo umięśniona szyja średniej długości, prosta górna linia z lekkim wznoszeniem ku tyłowi i mocna lędźwie.
- Kończyny i łapy: krótkie, wygięte i mocne przednie kończyny, z przednimi łapami lekko skierowanymi na zewnątrz; mocny, dobrze umięśniony zad z zwartymi, okrągłymi łapami.
- Ogon: mocny u nasady, noszony wysoko i wesoło. Wzorzec FCI wspomina o kopiowaniu ogona, lecz dopuszcza ogon naturalny w krajach, gdzie kopiowanie jest zakazane; w Holandii kopiowanie jest zabronione.
- Sierść: średniej długości, twarda w strukturze, z miękkim podszerstkiem.
- Kolor: niebieski pręgowany lub pszeniczny; szczenięta mogą rodzić się niebieskie, pszeniczne lub rudawe, a jaśniejsze szczenięta mają często atramentowoniebieską maskę i niebieskie smugi, które z latami znikają.
- Szczenię i dorosły pies: szczenięta są krępe, z dużymi łapami i miękką sierścią; ostateczny kolor i struktura sierści rozwijają się dopiero w ciągu lat.
Charakter i temperament
Wzorzec FCI opisuje go jako aktywnego, zwinnego i cichego przy pracy: odważnego i ognistego, gdy trzeba, poza tym łagodnego i uległego, z dużą osobowością. Ma wierną, przywiązaną naturę i ma być mniej łatwo pobudliwy niż inne teriery, choć zawsze gotów do pościgu. W praktyce to pies, który leży przytulony do ciebie na kanapie, a godzinę później bez wahania rozkopuje korytarz kreta.
Jest samodzielny i niezbyt uległy. Surowe korekty czynią go bardziej upartym niż posłusznym; lepiej działają humor, spokojne powtarzanie i jasne zasady. Wobec obcych często jest wyczekujący. Niektóre Glenny bywają zadziorne wobec innych psów, zwłaszcza gdy są prowokowane, a głębokie, mocne szczekanie pasuje do psa, który szczeka mało, ale daje znać.
Dzieci, psy, koty i goście
- Niemowlęta i małe dzieci: zwykle cierpliwy, ale umięśniony pies o wadze 14-18 kg może przewrócić małe dziecko, a terier nie znosi chwytających rączek na ogonie czy sierści. Nigdy nie zostawiaj małych dzieci i psa bez nadzoru.
- Starsze dzieci: może być solidnym kumplem dla dzieci, które spokojnie się z nim obchodzą i lubią być na dworze; naucz dzieci, że nie lubi być dręczony ani ścigany.
- Obce psy: często w porządku, ale niektóre psy stają się zadziorne. Buduj spotkania spokojnie i unikaj ciasnych wybiegów z dużą ilością pobudzonej zabawy.
- Domownicy: może żyć z innymi psami, ale dwa psy tej samej płci lub bardzo dziki domownik wymagają ostrożnego zapoznania.
- Koty i małe zwierzęta: z kotami, które zna od szczeniaka, często się dogaduje. Króliki, świnki morskie, chomiki i szczury pozostają dla teriera zdobyczą z natury; trzymaj je bezpiecznie oddzielnie.
- Goście i kurierzy: oznajmia gości mocnym szczekaniem i może pozostać wyczekujący. Naucz go czekać w wyznaczonym miejscu i nie pozwalaj gościom go szturmować.
Instynkty i codzienne zachowanie
Podstawowym instynktem jest polowanie pod ziemią i za ruchem: kopanie, podążanie, wypłaszanie i trzymanie. Widać to po psie, który podczas spaceru bada dziurę w poboczu i nie reaguje na imię, albo rano w ogrodzie kopie dół przy płocie. To nie znika od większej liczby spacerów; potrzebuje miejsca i zadania do kopania i szukania.
Popęd łowiecki kieruje się na szczury, myszy, króliki i koty poza domem. Ćwicz wcześnie sygnał przywołania, sygnał przerwania i użycie długiej linki. Dobre ogrodzenie to więcej niż ładny dodatek: połóż siatkę pod płotem lub betonowy cokół, jeśli kopie.
Ruch w poszczególnych fazach życia
- Szczenię: krótkie, bezpieczne wyprawy odkrywcze z dużą ilością snu i zróżnicowanym podłożem. Unikaj długiego zmuszania, schodów i wielokrotnego skakania, gdy płytki wzrostu są otwarte; krótkie, wygięte przednie łapy czynią to szczególnie ważnym.
- Młody pies: energia i upór rosną, a dojrzewanie rasy opisuje się jako powolne. Buduj cierpliwie chodzenie na smyczy, przywołanie i spokój przy zapachu; intensywne obciążenie czeka do dojrzałości fizycznej.
- Dorosły: The Kennel Club podaje do około godziny dziennie. Licz orientacyjnie 45-90 minut, rozłożone na spacery, zabawy w szukanie i swobodny ruch, plus odpoczynek. Dobry dzień łączy tempo i węszenie.
- Senior: utrzymuj ruch, na miększym podłożu i krótszymi rundami. Sztywność, kulawizna lub mniejsza energia wymagają kontroli u weterynarza.
Więcej minut nie zawsze znaczy lepiej: liczy się podłoże, temperatura i regeneracja. Unikaj długiego biegania i wysokich skoków i nie pozwalaj mu często skakać po schodach w górę i w dół.
Wyzwania umysłowe i praca
Zabawy w szukanie, praca węchowa i zadania kopania pasują do jego pochodzenia. Piaskownica lub dół do kopania, w którym zakopujesz zabawki, daje mu dozwolone miejsce. Earthdog i Barn Hunt są organizowane w niektórych krajach dla terierów i pasują do jego predyspozycji; agility może być urozmaiceniem, jeśli skoki pozostają niskie ze względu na jego budowę.
Krótkie, urozmaicone treningi działają lepiej niż długie powtórzenia. Zadbaj po intensywnej pracy o odpoczynek, aby nauczył się wyłączać.
Szkolenie i socjalizacja
Szkol nagrodą, humorem i krótkimi sesjami. Zacznij wcześnie od przywołania, sygnału przerwania, czekania, chodzenia na smyczy, przyjmowania gości i dotykania uszu, łap i sierści pod kątem trymowania. W okresie dojrzewania uwaga może chwilowo spaść; bądź konsekwentny i utrzymuj atrakcyjność nagrody.
Socjalizacja oznacza spokojne poznawanie ludzi, psów, ruchu ulicznego i dźwięków bez konieczności witania się ze wszystkimi. Ćwicz też z innymi psami pod kontrolą. Szukaj pomocy, jeśli rzuca się na inne psy lub popęd łowiecki staje się niebezpieczny.
Zostawanie samemu w domu
Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Jest przywiązany i najlepiej czuje się przy rodzinie; cały dzień pracy samotnie do niego nie pasuje. Buduj zostawanie samemu krok po kroku, zaczynając od krótkich chwil.
Zadbaj przy długiej nieobecności o opiekę, wyprowadzającego psy lub psiego opiekuna. Nuda i zbyt mało ruchu mogą prowadzić do kopania, niszczenia lub wycia.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
The Kennel Club opisuje rasę jako odpowiednią do małego domu z małym lub średnim ogrodem i lepszą na wieś niż do miasta. Mieszkanie może się sprawdzić, jeśli dobrze zorganizujesz codzienne spacery i odpoczynek, ale szczekanie i zamiłowanie do kopania wymagają uwagi. Dom szeregowy lub wolnostojący z solidnie ogrodzonym ogrodem jest praktyczny, choć ogród nie zastępuje wspólnego ruchu. Na wsi zwierzyna, bydło i ruch uliczny wymagają dodatkowej uwagi z powodu popędu łowieckiego.
Szorstka sierść chroni przed deszczem i zimnem, ale mokra trawa i błoto schną powoli w podszerstku. Dokładnie go osusz po mokrym spacerze, zwłaszcza brzuch i łapy. Przy upale ogranicz wysiłek i zadbaj o cień i wodę. Ćwicz wcześnie samochód i transport publiczny, a w samochodzie używaj dobrze dopasowanych szelek bezpieczeństwa lub transportera. Na schodach pamiętaj o jego długim grzbiecie i krótkich łapach; szczenię lepiej przenieść przez długie schody.
Rozmiary, obroże i szelki
Wzorzec podaje tylko wysokość w kłębie i wagę; wiarygodnej średniej rasowej dla obwodu szyi i klatki piersiowej nie ma. Dlatego zawsze mierz samego psa.
- Obwód szyi: zmierz w miejscu, gdzie leży obroża, i zostaw około dwóch palców luzu między miarką a szyją. Szorstka sierść może sprawiać, że szyja wygląda grubiej, niż jest.
- Obwód klatki piersiowej: zmierz wokół najszerszej części klatki piersiowej, tuż za przednimi łapami, nie naciągając miarki. Ponieważ żebra są szerokie, a przednie łapy krótkie, jest to zwykle miara decydująca.
- Dopasowanie: szelki muszą zostawiać barki wolne, nie dotykać pach, nie dać się ściągnąć przez głowę i nie obcierać. Sprawdź ponownie po wzroście, zmianie wagi i przy pełnej sierści.
Szelki są praktyczne dla psa, który nagle ciągnie na tropie, bo nacisk nie spada na szyję. Zobacz kolekcję szelek dla psów i porównaj centymetry z własnym pomiarem. Przykłady:
- CHABA szelki taśma regulowane nr 2 - obwód 50 cm oraz CHABA szelki taśma regulowane nr 3 - obwód 60 cm: regulowane szelki z taśmy, oznaczone według obwodu; zmierz psa i sprawdź, który rozmiar odpowiada twojemu pomiarowi i jest dostępny.
Pielęgnacja
- Szczotkowanie i rozczesywanie: częściej niż raz w tygodniu, najlepiej co drugi dzień; zwróć uwagę na brodę, pachy i tylne łapy, gdzie powstają kołtuny.
- Trymowanie i skubanie: szorstka sierść stale rośnie, a martwy włos zostaje w niej. Skubanie ręką lub nożem do trymowania utrzymuje strukturę; pozwól doświadczonemu trymerowi pokazać pierwsze razy, jak to robić. Narzędzia do trymowania to pomoc w pielęgnacji pomiędzy wizytami, nie zamiennik fachowej pracy.
- Strzyżenie: krótkie strzyżenie zmienia strukturę i kolor sierści i nie jest standardowo zalecane; porozmawiaj z trymerem.
- Mycie i suszenie: tylko przy prawdziwym brudzie; sierść i podszerstek dobrze wysusz.
- Uszy: co tydzień sprawdzaj zapach, brud, zaczerwienienie lub drapanie; nie czyść głęboko.
- Oczy: zwracaj uwagę na łzawienie, zaczerwienienie lub mrużenie; przy bólu lub zmętnieniu do weterynarza.
- Łapy i pazury: utrzymuj krótkie pazury, a po lesie, trawie czy wrzosowisku sprawdzaj gałązki, kłosy i kleszcze; przycinaj włosy między opuszkami.
- Zęby: szczotkuj kilka razy w tygodniu.
- Linienie: The Kennel Club określa sierść jako niepodlegającą linieniu, co w praktyce oznacza mało luźnych włosów; martwy włos zostaje i trzeba go usuwać.
- Oswajanie: ćwicz od szczenięcia szczotkowanie i dotykanie łap, uszu i zębów.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
Długość życia wynosi orientacyjnie około 12-14 lat. Wielkość, linia, waga, opieka i przypadek mają znaczenie, a liczby populacyjne nie przewidują, jak długo będzie żył twój pies. The Kennel Club podaje jako najlepszą praktykę dla hodowców badanie na postępujący zanik siatkówki i badanie oczu, a jako dobrą praktykę zwracanie uwagi na różnorodność genetyczną. Polityka hodowlana może się różnić w zależności od kraju i związku; zapytaj o aktualne wymagania krajowego klubu rasy.
- Postępujący zanik siatkówki (PRA-crd3): u rasy opisuje się dziedziczną chorobę oczu, która może prowadzić do ślepoty w wieku dorosłym. Istnieje test DNA; odpowiedzialni hodowcy testują rodziców i łączą ich tak, aby nie rodziły się chore szczenięta. The Kennel Club wymienia także badanie oczu BVA/KC/ISDS.
- Biodra: opisuje się skłonność do dysplazji stawu biodrowego, zwykle łagodnej. Pytaj o oficjalne wyniki bioder obojga rodziców. Kulawizna lub trudność ze wstawaniem wymagają oceny weterynarza.
- Obciążenie wynikające z budowy: długi grzbiet, krótkie wygięte przednie łapy i skierowane na zewnątrz łapy sprawiają, że waga i skakanie z mebli lub samochodu obciążają. Utrzymuj go szczupłym i pomagaj przy wysokich skokach.
- Skóra i łapy: w opisach rasy pojawia się wrażliwość skóry i swędzące łapy w mokrą pogodę. Przyczyn jest wiele i wymaga to oceny weterynarza.
Nie każdy pies rozwija te choroby. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców i pokazują oryginalne wyniki z numerem chipa. Wynik nie jest dożywotnią gwarancją. Omawiaj indywidualne objawy z weterynarzem.
Żywienie w poszczególnych fazach życia
Wybierz dla szczenięcia pełnoporcjową karmę dla szczeniąt, pasującą do przewidywanej dorosłej wielkości psa średniego, i zwracaj uwagę na wzrost i kondycję ciała zamiast dążyć do jak najszybszego wzrostu. Na opakowaniu jest podane, dla jakiej masy końcowej karma jest przeznaczona. Dla dorosłego psa wybierasz karmę pełnoporcjową dostosowaną do wagi, aktywności i tolerancji, na przykład karmę dla psów o wadze około 10-30 kg od dwunastu miesięcy życia. Dawaj młodym szczeniętom kilka małych posiłków i stopniowo zmniejsz do dwóch dziennie.
Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji ciała i aktywności. Przykład obliczeń wyłącznie dla wyjaśnienia, dla dorosłego psa o wadze 15 kg: RER = 70 × 150,75 ≈ 535 kcal. Przy współczynniku 1,4 dla spokojnego psa i 1,8 dla bardzo aktywnego psa (założenia, nie stałe wartości) otrzymujesz około 750 do 960 kcal dziennie. Przy karmie o 3 800 kcal EM na kg (gramy dziennie = kcal ÷ EM w kcal/kg × 1000) daje to około 195 do 255 gramów dziennie. To nie jest zalecenie dla rasy: odczytaj wartość energetyczną z opakowania wybranej karmy.
Traktuj to jako punkt wyjścia i po dwóch do czterech tygodniach dostosuj na podstawie wagi i kondycji ciała. Żebra powinny być wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia; przy szorstkiej sierści oceniaj rękami, a nie tylko oczami. Odejmij energię przysmaków treningowych od porcji. Seniorzy nie potrzebują automatycznie mniej białka: wybieraj według kondycji, zębów i aktywności. Zapewnij świeżą wodę pitną i pytaj weterynarza o wzrost, chorobę lub wątpliwości.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
- Czas dziennie: średni do wysokiego; spacery, szukanie, szkolenie i pielęgnacja sierści.
- Karma: średnie, odpowiednie dla zwartego psa o wadze około 14-18 kg.
- Weterynarz i ubezpieczenie: średnie; uwzględnij kontrole oczu i bioder oraz bufor na grzbiet i łapy.
- Sierść i salon pielęgnacyjny: średnie do wysokiego; regularne szczotkowanie i okresowe skubanie lub trymowanie.
- Szkolenie i sprzęt: średnie; długa linka, dobrze dopasowane szelki, solidne ogrodzenie i klatka lub legowisko.
- Opieka i transport: licz się z wyprowadzającym psy przy długich dniach i z czasem dojazdu do bezpiecznych terenów spacerowych.
Ceny bardzo się różnią w zależności od hodowcy, regionu i wybranej pielęgnacji; pytaj o aktualne kwoty zamiast opierać się na stałych liczbach.
Zalety
- Solidny, silny pies w zwartym rozmiarze, mniej łatwo pobudliwy niż wiele innych terierów.
- Wierny i przywiązany do rodziny, z dużą osobowością.
- Szorstka, odporna na pogodę sierść, która zostawia mało luźnych włosów.
- Chętnie szuka razem z tobą i pasuje do zadań szukania i kopania.
- Rzadki, a więc świadomy wybór z małą, zaangażowaną społecznością rasy.
Wady i punkty uwagi
- Uparty i samodzielny; wymaga konsekwentnego, spokojnego prowadzenia.
- Popęd do kopania i polowania: ogrodzenie, długa linka i trening przywołania są konieczne.
- Popęd łowiecki wobec małych zwierząt i czasem zadziorny wobec innych psów.
- Powolne dojrzewanie (orientacyjnie, według opisów rasy): może długo pozostać muskularnym nastolatkiem.
- Sierść wymaga skubania lub trymowania; długi grzbiet i krótkie łapy wymagają uwagi przy wadze i skakaniu.
- Rzadki, z małą bazą hodowlaną i listami oczekujących; badanie PRA i różnorodność genetyczna są ważne przy wyborze hodowcy.
Dla kogo
Dla dorosłego lub rodziny z doświadczeniem z samodzielnymi psami lub gotowością, by się uczyć, z czasem na codzienne spacery, zabawy w szukanie i pielęgnację sierści, bezpiecznie ogrodzonym ogrodem lub stałym miejscem wybiegu oraz cierpliwością do psa, który dorasta powoli. Chcesz solidnego psa z charakterem, a nie automatycznego posłuszeństwa.
Dla kogo nie
Dla osób, które trzymają małe zwierzęta luzem w domu lub ogrodzie, oczekują psa bez popędu do polowania i kopania, chcą nietkniętego ogrodu lub idealnego trawnika, regularnie są poza domem cały dzień pracy bez opieki lub szukają psa, który zawsze od razu słucha. Kto szuka przede wszystkim spokojnego psa do mieszkania bez przestrzeni na zewnątrz, lepiej wybierze inną rasę.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie
Szukaj hodowcy należącego do uznanego klubu rasy i pytaj o wyniki obojga rodziców: test DNA PRA-crd3, badanie oczu i biodra. Poproś o oryginalne wyniki z numerem chipa, odwiedź miejsce odchowu, poznaj matkę i sprawdź paszport, chip, rodowód i umowę; nie zabieraj szczenięcia poniżej ośmiu tygodni. Ponieważ rasa jest rzadka, a populacja mała, różnorodność genetyczna jest ważnym kryterium hodowlanym; zapytaj, jak hodowca ogranicza pokrewieństwo. Uważaj na ogłoszenia z ciągle dostępnymi miotami, niejasnymi dokumentami i naciskiem na szybką płatność.
Dorosły pies ze schroniska lub z przekazania może być dobrym wyborem, gdy zachowanie, zdrowie i powód oddania są uczciwie udokumentowane. Pytaj o popęd łowiecki, zostawanie samemu i kontakt z dziećmi i innymi zwierzętami. Dostępność różni się w zależności od regionu i może oznaczać, że trafisz na listę oczekujących.
Najczęściej zadawane pytania
Czy Glen of Imaal Terrier jest dla początkujących? W ograniczonym stopniu. Jest przywiązany, ale samodzielny i uparty i wymaga właściciela, który szkoli spokojnie i konsekwentnie.
Czy może biegać luzem? Tylko gdy przywołanie jest niezawodne, a otoczenie bezpieczne; w przeciwnym razie używaj długiej linki, bo zapach lub nora mogą nagle przejąć jego uwagę.
Czy może mieszkać z kotami? Często tak, jeśli zna je od szczeniaka, ale małe zwierzęta pozostają obszarem ryzyka.
Jak dużo szczeka? Opisy rasy określają go jako mniej głośnego niż wiele terierów, ale z głębokim, mocnym szczekaniem, gdy coś oznajmia.
Czy łatwo go znaleźć? Nie. Rasa jest rzadka i zdarzają się listy oczekujących; The Kennel Club zalicza ją do Vulnerable Native Breeds.
Podsumowanie
Glen of Imaal Terrier to solidny, wytrzymały terier, który w domu bywa spokojniejszy, niż sugeruje jego wygląd. Jego siła tkwi w charakterze i wytrwałości; najtrudniejsze jest to, że ta sama wytrwałość kieruje się też na korytarz kreta, kota sąsiada albo twój sygnał przywołania.
Pasuje do kogoś, kto lubi być na dworze, ma bezpieczny ogród i uśmiecha się do psa, który realizuje własny plan. Wybierz hodowcę, który poważnie traktuje testy PRA i różnorodność genetyczną, i wybierz inną rasę, jeśli trzymasz małe zwierzęta luzem lub szukasz psa, który zawsze od razu słucha.