Istarski kratkodlaki gonič - chorwacki gończy o melodyjnym głosie

Istarski kratkodlaki gonič - chorwacki gończy o melodyjnym głosie

Gdy tylko Istarski kratkodlaki gonič znajdzie ślad, trzyma nos nisko i daje głos: standard FCI określa go jako silny i melodyjny. To średniej wielkości, smukły pies myśliwski z Chorwacji o krótkiej, białej sierci z pomarańczowymi plamami, wyhodowany do polowania na zająca, lisa i dzika oraz do podążania na smyczy za śladem rannej zwierzyny. Samce mają według standardu 49–53 cm w kłębie. W domu standard opisuje go jako żywego, lecz łagodnego, posłusznego, przywiązanego do właściciela i zdystansowanego wobec obcych. Pasuje przede wszystkim do osób, które codziennie spędzają wiele godzin na dworze i dają pracować jego węchowi, najlepiej do myśliwych lub osób zajmujących się tropieniem. Główna wada: to pies pracujący o donośnym głosie i silnym instynkcie łowieckim, który ma niewiele do roboty w zabieganym, miejskim życiu i jest rzadko dostępny poza Chorwacją, Słowenią i krajami sąsiednimi.

Najważniejsze dane

• Oficjalna nazwa: Istarski kratkodlaki gonič (Istrian Short-haired Hound), standard FCI nr 151
• Synonimy: po niemiecku Kurzhaarige Istrianer Bracke, po francusku chien courant d'Istrie à poil ras
• Pochodzenie: Chorwacja (półwysep Istria)
• Uznanie: FCI, grupa 6 (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 1.2 (gończe średniej wielkości), z próbą pracy; obowiązujący standard opublikowano 3 listopada 2014 (tekst angielski z 29 maja 2015). Uznany także przez United Kennel Club (od 2006)
• Pierwotne zadanie: wytrzymały pies myśliwski do polowania na zająca, lisa i dzika; można go też używać jako posokowca na smyczy
• Wysokość w kłębie: samce 49–53 cm, suki 47–51 cm; u psów doskonałego typu tolerowane jest odchylenie o 3 cm w górę lub w dół (FCI)
• Waga: aktualny standard FCI nie podaje wagi; starszy tekst FCI (2002) i UKC podają około 18 kg (40 funtów) dla dorosłego samca, suka nieco lżejsza (orientacyjnie)
• Długość życia: brak oficjalnego źródła; opisy rasy podają mniej więcej 10–15 lat, najczęściej 12–14 lat (orientacyjnie)
• Sierść: krótka, gęsta, błyszcząca i przylegająca, około 1–2 cm
• Maść: śnieżnobiała z pomarańczowymi plamami na tułowiu i głowie; razem najwyżej jedna trzecia ciała (FCI)
• Ruch: duży; pies myśliwski, który potrzebuje kilku godzin dziennie na dworze i dużo pracy węchem (orientacyjnie, brak oficjalnego źródła)
• Trudność szkolenia: średnia do wysokiej jak na psa rodzinnego; standard określa go jako łatwego do szkolenia do polowania, przywołanie i instynkt łowiecki wymagają konsekwentnej pracy
• Pielęgnacja: niewielka; krótka sierść, ale uszy, pazury i zęby wymagają uwagi
• Zostawanie samemu: brak źródła specyficznego dla rasy; standard opisuje psa silnie związanego z właścicielem, więc samotność trzeba budować stopniowo, a nie zakładać
• Klimat: krótka sierść słabo izoluje; po długim pobycie na dworze w mokrą, zimną pogodę będzie chciał leżeć w suchym i ciepłym miejscu (oczekiwanie wynikające z rodzaju sierści)
• Początkujący: dla większości osób nie nadaje się na pierwszego psa; połączenie instynktu łowieckiego, głosu i potrzeby pracy wymaga doświadczenia

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• jesteś myśliwym lub chcesz zajmować się tropieniem, mantrailingiem albo pracą na posoce z psem do tego wyhodowanym;
• mieszkasz na wsi lub na skraju lasu i codziennie spędzasz wiele godzin na dworze;
• znosisz donośny głos, który na polowaniu jest właśnie pożądany;
• jesteś gotów sam znaleźć szczenię w regionie pochodzenia lub przygarnąć psa ze schroniska.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• mieszkasz w bloku lub gęsto zabudowanej okolicy, gdzie szczekanie jest słychać;
• szukasz psa, który co dzień potrafi być sam przez wiele godzin;
• trzymasz koty, króliki lub inne drobne zwierzęta swobodnie w domu bez ścisłego rozdzielenia;
• chcesz spokojnego psa do towarzystwa na zwykły spacer.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI prowadzi rasę jako Istarski kratkodlaki gonič (nr 151) z Chorwacją jako krajem pochodzenia. Polskiej nazwy FCI nie zdołaliśmy potwierdzić, dlatego używamy nazwy oryginalnej. United Kennel Club uznaje rasę od 2006 roku pod nazwą Istrian Short-Haired Hound.

Pomyłka jest najbardziej prawdopodobna z gończym istryjskim szorstkowłosym (FCI nr 152), odrębną rasą z własnym standardem. Według niemieckiego opisu ras ma on szorstką sierść długości około 5–8 cm z wąsami i brodą, podczas gdy odmiana krótkowłosa ma krótką, przylegającą sierść. Obie pochodzą z półwyspu Istria i mają wspólnego przodka, wschodnioadriatyckiego białego psa gończego z plamami. To ani krzyżówka, ani odmiana innej rasy, a pokrewny gończy istryjski szorstkowłosy zasługuje na osobną stronę.

Historia i pierwotne zadanie

Według FCI rasa wywodzi się ze starego typu „wschodnioadriatyckiego białego psa gończego z plamami”. Najstarsze świadectwa widoczne są w klasztorze franciszkanów w Dubrowniku z lat 1327–1348: kapitel z czterema psami pokazuje stary typ. Rasa jest też przedstawiona na obrazie z 1474 roku w kaplicy cmentarnej koło wsi Beram w Istrii oraz na ołtarzowym obrazie z 1476 roku w kościele św. Franciszka w Zadarze, gdzie widoczny jest przodek o trójbarwnej sierści. Biskup Petar Bakić z Đakova opisał psa w 1719 roku w rękopisie, z którego wynika, że hodowla gończego istryjskiego była znana już przed XIV wiekiem.

FCI podaje 2 kwietnia 1955 jako datę pierwszego opublikowanego standardu; starszy tekst FCI (2002) podaje rok 1949 jako rok uznania i 1973 dla pierwszego standardu, co jest przykładem rozbieżnych źródeł. Księga rodowodowa zaczęła się według tego starszego tekstu w 1924 roku. Dla codziennego życia jego historia oznacza: pies wyhodowany, by długo i samodzielnie podążać za śladem zapachowym i przy tym używać głosu, zwłaszcza w kamienistym regionie krasowym. To nadal jego najważniejsza praca, także w regionie pochodzenia, gdzie rasę trzyma się głównie jako psa myśliwskiego.

Wygląd i cechy fizyczne

Standard wymaga psa średniej wielkości o szlachetnym wyglądzie, mocnej budowie psa gończego i smukłym, eleganckim tułowiu bez ciężkości. Ciało jest prostokątne: dłuższe niż wysokość w kłębie, z wysokością do łokcia wynoszącą około połowy wysokości w kłębie. Różnica między samcem a suką musi być wyraźnie widoczna.

Głowa jest podłużna i elegancka, czaszka nieco dłuższa od kufy i najszersza między uszami. Stop jest słabo zaznaczony. Nos jest czarny lub brązowy z otwartymi nozdrzami, a grzbiet nosa prosty. Oczy są średniej wielkości, owalne i ciemnobrązowe o inteligentnym wyrazie; niebieskie oczy są według standardu wadą dyskwalifikującą. Uszy zwisają blisko głowy, są cienkie, trójkątne z zaokrąglonym końcem i osadzone na wysokości oczu; pociągnięte do przodu sięgają kąta pyska. Szyja jest mocna, bez podgardła. Grzbiet jest mocny, prosty i muskularny; klatka piersiowa jest głęboka i przestronna, ale nie za szeroka ani beczkowata; brzuch jest lekko podciągnięty. Ogon jest szablasty, mocny u nasady, wyciągnięty sięga stawu skokowego lub nieco poniżej i jest noszony poniżej linii grzbietu.

Sierść jest twarda, gęsta, błyszcząca i przylegająca, długości około 1–2 cm. Skóra jest cienka, różowa i bez zmarszczek; szaro-czarne plamki prześwitujące przez białą sierść są dozwolone. Podstawowa maść to śnieżnobiała z pomarańczowymi plamami we wszystkich odcieniach, o ile odcień jest równy: razem najwyżej jedna trzecia ciała, na głowie na uszach, czaszce i kufie, ale głowa nie może być całkowicie pomarańczowa. Małe plamki na uszach są częste. Czerwony, kasztanowaty, cytrynowożółty lub trzeci kolor są według standardu dyskwalifikujące (starszy tekst FCI i UKC mówią o cytrynowo-pomarańczowym; rozstrzygający jest obecny tekst FCI).

Charakter i temperament

FCI opisuje żywego, łagodnego, posłusznego psa, który nie jest ani nerwowy, ani agresywny, przywiązanego do właściciela i zdystansowanego wobec obcych. Starszy tekst FCI dodaje, że jest spokojny, a na polowaniu pełen zapału. Według standardu łatwo go szkolić do polowania i jest ceniony przez myśliwych za zdolności łowieckie.

W codziennym życiu możesz to zobaczyć tak: łagodny, spokojny pies w domu, który na dworze przy zapachu nagle staje się innym psem, słyszy swojego przewodnika słabiej i podąża przede wszystkim za nosem. Wobec gości jest prawdopodobnie raczej zdystansowany niż wylewny. Szczeka i daje głos; u tej rasy jest to pożądane i wymaga kierowania w otoczeniu mieszkalnym. Płochliwość lub agresja są według standardu powodami wykluczenia z hodowli, ale u pojedynczego psa nigdy nie można ich całkowicie wykluczyć.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: standard określa go jako łagodnego i posłusznego; jak przy każdym psie potrzebny jest aktywny nadzór i spokojne miejsce, do którego można się wycofać, także dla psa.
• Starsze dzieci: pasuje do dzieci, które spokojnie obchodzą się z psem myśliwskim i rozumieją, że na dworze podąża on za nosem, zamiast słuchać ich.
• Nieznane psy: brak źródła specyficznego dla rasy; wczesna, spokojna socjalizacja jest rozsądna.
• Inne psy w domu: często może żyć z innymi psami, jeśli jest dobrze zsocjalizowany.
• Koty: jako myśliwy na zająca i lisa może widzieć biegnącego kota jako zdobycz; wspólne życie może się udać, jeśli rośnie z kotami od młodości, ale na dworze kot pozostaje ryzykiem.
• Drobne zwierzęta: króliki, świnki morskie, chomiki i ptaki z powodu jego instynktu łowieckiego nie są bezpiecznymi współlokatorami bez ścisłego rozdzielenia.
• Goście i kurierzy: prawdopodobnie zdystansowany i głośny przy drzwiach; ćwicz spokojne witanie i miejsce do czekania.

Instynkty i codzienne zachowanie

Jego instynktem jest tropienie i pędzenie: podąża za zapachem z nosem przy ziemi, wytrwale daje głos. Co zauważysz: spacer przez las lub łąkę staje się dla niego poszukiwaniem, w którym po kilku krokach z nosem przy ziemi oddala się daleko i przestaje reagować na Twoje wołanie. Standard wspomina też, że nadaje się do polowania w trudnym, kamienistym terenie.

Rasa jest używana także jako posokowiec, aby podążać za śladem rannej zwierzyny. To predyspozycja, a nie nieposłuszeństwo. Kierujesz tym długą smyczą w trudnym terenie, sygnałem przywołania budowanym w spokojnym otoczeniu, bezpiecznymi miejscami do swobodnego biegania i celową pracą węchem jako ujściem dla energii. Oduczyć go tego się nie da; można go natomiast prowadzić.

Ruch w poszczególnych fazach życia

Szczenię: dużo snu, krótkie wyprawy odkrywcze po zróżnicowanym podłożu i spokojna nauka chodzenia na smyczy. Bez długich wymuszonych spacerów i wielokrotnych skoków; nie ma uniwersalnej reguły minutowej. Pozwól nosowi wcześnie brać udział w zabawie.

Pies młody: energia rośnie szybciej niż samokontrola. Ćwicz przywołanie na długiej smyczy, zwiększaj obciążenie stopniowo i pozwalaj biegać swobodnie tylko w bezpiecznych, ogrodzonych miejscach.

Dorosły: licz jako praktyczne oszacowanie kilka godzin dziennie na dworze, rozłożonych na cały dzień, z czego duża część to spokojne wąchanie i tropienie (orientacyjnie; brak oficjalnego źródła). Jakość liczy się bardziej niż kilometry: godzina celowanej pracy na śladzie na długiej smyczy może ważyć więcej niż godzina przy drodze.

Senior: krótsze, dostosowane rundy z dużą ilością pracy węchem, ciepłe, miękkie legowisko i uwaga na sztywność. Zmiany w chodzie, apetycie lub zachowaniu niech oceni weterynarz.

Wyzwania umysłowe i praca

Standard opisuje psa z próbą pracy: rasę, która chce używać nosa. Pasują tropienie, mantrailing, zabawy w szukanie w lesie i ogrodzie oraz, dla myśliwych, praca na posoce i polowanie z gończymi. Długa smycz do tropienia pozwala mu używać nosa, a Ty zachowujesz kontrolę; smycz bez pętli na rękę rzadziej zahacza o gałęzie i krzewy.

• Chaba Smycz treningowa 10m: smycz treningowa z taśmy polipropylenowej, długość 10 m, szerokość 25 mm; producent opisuje ją jako przydatną m.in. do ćwiczenia przywołania.

Bez pracy węchem i bez polowania ma niewiele okazji, by wyżyć swoje predyspozycje; wybieraj wtedy codzienne celowane zadania szukania zamiast wielokrotnych gier w piłkę, które głównie podsycają pobudzenie.

Szkolenie i socjalizacja

Standard określa go jako łatwego do szkolenia do polowania. To mówi o chęci do pracy w terenie, a nie o posłuszeństwie w ruchliwej wsi. Pracuj z nagrodą, krótkimi sesjami i wieloma powtórzeniami w spokojnym otoczeniu. Niemiecki opis ras zaleca szkolenie psa myśliwskiego razem z właścicielem, ponieważ uczy ono także niezawodnego przywołania. Bez polowania kurs tropienia lub trening mantrailingu może dać równowartościowe ujście dla energii.

Zacznij wcześnie od chodzenia na smyczy, przywołania i przerywania szczekania na komendę. Socjalizuj szeroko i spokojnie z ludźmi, psami, ruchem ulicznym, samochodami i dźwiękami. Ćwicz pielęgnację i wizyty u weterynarza od młodości: oglądanie uszu, branie łap, kontrolę pyska. Licz się z tym, że pies na tropie jest na dworze chwilowo nieosiągalny, nawet przy dobrze zbudowanym przywołaniu.

Zostawanie samemu w domu

Nie ma źródła specyficznego dla rasy co do bezpiecznej liczby godzin samotności, dlatego nie podajemy liczby. Standard opisuje psa silnie przywiązanego do właściciela, a pies wyhodowany do długich dni na dworze tęskni w domu przede wszystkim za ruchem i pracą. Buduj samotność powoli, po solidnym spacerze i z czymś do gryzienia. Szczekanie lub wycie może pojawić się z nudy lub niepokoju i szybko przeszkadza sąsiadom, bo głos jest mocny. Pomyśl wcześniej o opiece, opiekunie dla psa lub grafiku pracy, który to umożliwia, i skorzystaj z porady behawiorysty przy utrzymujących się problemach.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Mieszkanie w szeregowcu lub bloku słabo pasuje do psa o mocnym głosie i dużej potrzebie ruchu. Lepiej pasuje miejsce na wsi lub na skraju lasu ze stałym, wysokim ogrodzeniem wokół ogrodu. Ogród nie zastępuje spacerów, pracy węchem ani towarzystwa. Uwzględnij zwierzynę, bydło i granice działek: pies podążający za śladem przechodzi przez drogę lub strumień, nie zważając na to.

W samochodzie pies średniej wielkości potrzebuje bezpiecznego, dobrze zabezpieczonego miejsca i spokojnego oswajania. Podróże środkami komunikacji publicznej udają się tylko wtedy, gdy ćwiczył to jako młody pies. Przy ciepłej pogodzie przenieś wysiłek na chłodniejsze godziny i zadbaj o cień i wodę. Krótka sierść długości około 1–2 cm słabo izoluje; po mokrej i zimnej rundzie będzie chciał leżeć w suchym i ciepłym miejscu. Po każdej wyprawie przez zarośla sprawdź łapy i uszy pod kątem drobnych ran i kleszczy.

Rozmiary, obroże i szelki

FCI podaje wysokość w kłębie (samce 49–53 cm, suki 47–51 cm), ale nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej. Starszy tekst FCI (2002) wymienia obwód klatki piersiowej około 12 cm większy niż wysokość w kłębie; dla samca dawałoby to około 60–65 cm, ale nie jest to aktualna wartość standardu. Dlatego zawsze mierz sam: ułóż miękką miarkę krawiecką w najszerszym miejscu klatki piersiowej tuż za przednimi łapami i zostaw miejsce na dwa palce. Przy obroży zmierz szyję w miejscu, w którym obroża leży, również z miejscem na dwa palce. Budowa i sierść wpływają na rozmiar. Jeśli jesteś pomiędzy dwoma rozmiarami, wybierz większy z odpowiednim zakresem regulacji.

Długa głowa z cienkimi, zwisającymi uszami może pozwolić obroży zsunąć się, gdy pies cofa się na smyczy; dobrze dopasowane szelki są wtedy bezpieczniejsze. Przy każdych szelkach sprawdź, czy nic nie ociera za przednimi łapami, i wyreguluj je ponownie po kilku tygodniach, bo smukły tułów z głęboką klatką piersiową może powodować przesuwanie się szelek. Zobacz też smycz powyżej do pracy na śladzie.

• CHABA Szelki taśma regulowane nr 4 - obwód 70cm niebieskie: regulowane szelki z taśmy polipropylenowej z szerokim zakresem regulacji; w nazwie podany jest obwód 70 cm (nr 3 to obwód 60 cm). Sprawdź swoją miarkę w tabeli rozmiarów producenta i nie zgaduj rozmiaru.

Pielęgnacja

Szczotkowanie i czesanie: przy krótkiej, gładkiej sierści wystarczy cotygodniowe szczotkowanie lub masaż rękawicą pielęgnacyjną; w czasie linienia częściej, by ograniczyć sierść w domu.

Trymowanie i skubanie: niepotrzebne.

Mycie i suszenie: tylko w razie potrzeby, łagodnym szamponem dla psów; po deszczu lub pływaniu dobrze osusz.

Uszy: zwisające, cienkie uszy leżą blisko głowy. Sprawdzaj je po każdej wyprawie przez zarośla i co najmniej raz w tygodniu pod kątem zaczerwienienia, wydzieliny lub zapachu; czyść tylko powierzchownie specjalnym płynem do uszu dla psów. Przy kłopotach pierwszeństwo ma weterynarz.

Oczy: standard wymaga oczu bez wiotkich powiek ani powiek zawiniętych do wewnątrz lub na zewnątrz; zapytaj hodowcę i zwracaj uwagę na czerwone, łzawiące oczy.

Łapy, pazury i zęby: po każdej wyprawie sprawdzaj poduszki łap pod kątem ran i cierni; skracaj pazury, jeśli nie ścierają się same, i regularnie myj zęby.

Linienie i skóra: skóra jest cienka i różowa; suche lub zaczerwienione miejsca niech oceni weterynarz.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Standard FCI nakazuje używać do hodowli tylko psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o budowie typowej dla rasy i wymienia jako wady powieki zwisające lub o krawędziach zawiniętych do wewnątrz lub na zewnątrz. Nie znaleźliśmy dla tej rasy specyficznego programu badań przesiewowych, badania populacyjnego ani ankiety zdrowotnej. Dlatego nie podajemy listy chorób rasy jako ustalonego faktu.

Niektóre komercyjne opisy rasy wymieniają dysplazję stawu biodrowego i padaczkę w niektórych liniach, ale nie uzasadniają tego; uwzględniamy to więc tylko jako sygnał, a nie fakt. U psa myśliwskiego ze zwisającymi uszami, cienką skórą i dużą pracą na dworze praktyczne punkty uwagi to uszy, poduszki łap i skóra. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców według zaleceń swojego klubu rasy; pytaj o wyniki i powody wyboru. Wynik u rodziców jest pomocą, a nie gwarancją.

Opisy rasy podają długość życia około 10–15 lat, najczęściej 12–14 lat. Są to orientacyjne wartości bez oficjalnego źródła, a nie prognoza dla Twojego psa. Nie każdy pies rozwija problemy zdrowotne. Przy duszności, zapaści, nagłym kulawieniu, uporczywych wymiotach, twardym wzdętym brzuchu lub zmianie zachowania natychmiast idź do weterynarza. Zdrowa waga i spokojne budowanie kondycji odciążają stawy.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Właściwa porcja zależy od konkretnej karmy, wagi, wieku, kondycji ciała i aktywności, a nie od nazwy rasy. Często stosowana podstawa obliczeń zapotrzebowania spoczynkowego to RER = 70 × masa ciała w kg^0,75. Dzienne zapotrzebowanie jest wyższe o współczynnik, który u psa myśliwskiego silnie zależy od wysiłku; weź go ze sprawdzonego źródła, takiego jak wytyczne FEDIAF, lub omów z weterynarzem. Jeśli na opakowaniu jest wartość energetyczna w kcal na kg, przelicz: gramy dziennie = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ kcal na kg × 1000. Nie podajemy przykładu z konkretną liczbą gramów, bo to byłaby pozorna precyzja.

Szczenię: wybierz karmę pełnoporcjową dla szczeniąt odpowiednią do oczekiwanej wielkości dorosłego psa średniej wielkości, waż regularnie i wyczuwaj żebra. Podziel porcję dzienną na kilka małych posiłków i nie podawaj luźnych suplementów wapnia bez weterynarza. Dorosły: dostosuj do wagi i obciążenia pracą; żebra muszą być dobrze wyczuwalne, a z góry musi być widoczna talia. W dni polowania zapotrzebowanie energetyczne może wyraźnie wzrosnąć, w spokojne dni nie. Dwa posiłki dziennie to norma; pozwól mu odpocząć po jedzeniu. U psów z głęboką klatką piersiową nie ma twardej gwarancji przeciw skręceniu żołądka; omów indywidualne ryzyko z weterynarzem. Odejmuj smakołyki i nagrody od porcji dziennej, zwłaszcza przy wielu nagrodach treningowych. Senior: dostosuj do kondycji i masy mięśniowej, a nie tylko wieku. Świeża woda do picia jest zawsze dostępna, a na długie wyprawy zabieraj wodę.

• Applaws Adult Dog Small & Medium Breed Kurczak 2kg: karma dla dorosłych psów małych i średnich ras, opakowanie 2 kg; sprawdź wartość energetyczną i zalecenia karmienia na opakowaniu.

Korzystaj z zaleceń karmienia na opakowaniu jako punktu wyjścia, po dwóch do czterech tygodniach sprawdź wagę i kondycję ciała i stopniowo koryguj. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Największą pozycją jest czas: codziennie godziny na dworze, szkolenie i celowana praca węchem, także w deszczu. Karma dla średniego, aktywnego psa wypada przeciętnie i rośnie w dni pracy. Weterynarza i ubezpieczenie trudno oszacować, bo brakuje danych o zdrowiu rasy; licz się z przeciętną pozycją. Sierść kosztuje niewiele; uszy, łapy i pazury wymagają przede wszystkim regularności. Opieka i nocleg są trudniejsze przy psie z mocnym głosem i małym doświadczeniem w zostawaniu samemu. Licz się ponadto ze stałym ogrodzeniem, długą smyczą, dobrze dopasowanymi szelkami i bezpiecznym miejscem w samochodzie. Stałych kwot nie podajemy bez aktualnej kontroli rynku.

Zalety

• Łagodny i posłuszny według standardu, z silnym związkiem z właścicielem.
• Przylegająca, krótka sierść wymagająca niewiele pielęgnacji.
• Wytrzymałość i dobry węch; nadaje się do pracy na śladzie i na posoce.
• Średniej wielkości, smukły pies, którego łatwo prowadzić w samochodzie i na spacerach.
• Bardzo stara, dobrze udokumentowana rasa z jasnym standardem FCI.

Wady i punkty uwagi

• Silny instynkt łowiecki i nos podążający za śladem: przywołanie na dworze nie zawsze jest możliwe.
• Głośny, przenikliwy głos, który przeszkadza sąsiadom.
• Zdystansowany wobec obcych, zwłaszcza bez dobrej socjalizacji.
• Rzadko dostępny poza Chorwacją, Słowenią i krajami sąsiednimi; krzyżówki są częstsze niż psy rasowe.
• Niewiele wiadomo o zdrowiu rasy; nie znaleziono specyficznego programu badań przesiewowych.

Dla kogo tak

Dla myśliwego lub aktywnego, doświadczonego właściciela na wsi, który codziennie spędza wiele godzin na dworze, chętnie tropi lub uprawia mantrailing i znosi głośny głos. Dla domu, który nie zostawia często psa samego na wiele godzin, ma stałe ogrodzenie i chce trzymać psa myśliwskiego takim, jakim został wyhodowany, zamiast zmieniać go w cichego współlokatora.

Dla kogo nie

Dla osób mieszkających w bloku lub gęsto zabudowanej okolicy, dla szukających spokojnego psa do towarzystwa, dla pracujących daleko bez opieki nad psem, dla rodzin ze swobodnie biegającymi drobnymi zwierzętami i dla tych, którzy oczekują niezawodnie biegającego bez smyczy psa bez lat szkolenia.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Rasa jest rzadka poza regionem pochodzenia. Niemiecki opis ras wymienia Chorwację i Słowenię jako miejsca poszukiwań i zwraca uwagę, że krzyżówki są częste, ponieważ użytkowość łowiecka waży więcej niż czysta hodowla. Nie znaleźliśmy polskiego klubu rasy; zapytaj Związek Kynologiczny w Polsce, czy istnieją uznani hodowcy lub osoba kontaktowa.

Zapytaj każdego hodowcę o rodowód, zdrowie obojga rodziców, powody doboru i środowisko; odwiedź go, poznaj matkę i zwróć uwagę na jej zachowanie i warunki. Szczenię nie opuszcza miotu przed ośmioma tygodniami; poproś o umowę, chip i paszport. Bądź ostrożny przy imporcie bez wizyty, przy prośbach o przedpłatę i u sprzedających wiele ras. Przekazanie i adopcja psów myśliwskich i mieszańców odbywają się często przez schroniska i organizacje ratunkowe; bądź szczery co do mieszkania, czasu i doświadczenia, bo pies myśliwski należy do właściciela, który rozumie jego pracę.

Często zadawane pytania

Czy Istarski kratkodlaki gonič nadaje się dla początkujących? Zwykle nie: instynkt łowiecki, mocny głos i duża potrzeba pracy wymagają doświadczenia z psami myśliwskimi.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko na ogrodzonym terenie lub po latach budowanego przywołania w otoczeniu bez zwierzyny; pies na tropie czasem Cię nie słyszy.

Czy może mieszkać w bloku? W praktyce rzadko jest to rozsądne, bo jego głos jest mocny, a potrzebuje wielu godzin na dworze.

Czy mocno linieje? Ma krótką sierść i zostawia włosy w czasie linienia; gwarancja ani słowo hipoalergiczny nie pasują do żadnej rasy psów.

Jaka jest różnica względem gończego istryjskiego szorstkowłosego? Szorstkowłosy to odrębna rasa FCI (nr 152) z szorstką, dłuższą sierścią i brodą; krótkowłosy ma krótką, przylegającą sierść.

Czy rasa jest dostępna u nas? Rzadko: psy rasowe hoduje się głównie w Chorwacji i Słowenii, a u nas występują przede wszystkim krzyżówki.

Podsumowanie

Ten pies nie jest psem rodzinnym o małej potrzebie pracy, lecz chorwackim psem pracującym, który żyje zapachem, z głosem, który się słyszy. Kto codziennie spędza wiele godzin na dworze, zajmuje się tropieniem lub poluje i ma stałe ogrodzenie oraz wyrozumiałych sąsiadów, dostanie łagodnego, wiernego towarzysza z sierścią łatwą w pielęgnacji. Kto szuka spokojnego psa miejskiego lub pozwala drobnym zwierzętom biegać swobodnie, lepiej wybierze inną rasę. Jego dobrostan zależy od starannie wybranego szczenięcia lub psa ze schroniska, dobrze dopasowanych szelek, bezpiecznej długiej smyczy i właściciela, który traktuje poważnie jego nos i głos.