Kanadyjski pies eskimoski - samodzielny arktyczny pies zaprzęgowy z pasją do pracy

Kanadyjski pies eskimoski - samodzielny arktyczny pies zaprzęgowy z pasją do pracy

Standard FCI mówi to wprost: to nie jest zwierzę domowe w zwykłym znaczeniu, lecz pierwotny pies, którego Inuici trzymali do ciężkich zadań na dalekiej północy. Ciągnął sanie, pokazywał myśliwym otwory oddechowe fok i trzymał woły mizdrzyste i niedźwiedzie polarne na dystans, dopóki nie przybył myśliwy, często w grupie. Widać to do dziś: umięśniony szpic o masie około 18-40 kg, z gęstą podwójną sierścią, ogonem zwiniętym na grzbiecie i wyraźnym własnym zdaniem. Dorosły pies jest według standardu przyjazny i przywiązany, ale reaguje niemal przesadnie na każdy bodźziec, czy chodzi o jedzenie, pracę, obronę czy zabawę. Dlatego FCI określa go jako towarzysza dla dorosłych, a nie psa dla dzieci. Największą wadą jest także praktyka: na świecie istnieje szacunkowo tylko około trzystu zarejestrowanych psów, więc znalezienie zdrowego szczeniaka zajmuje dużo czasu.

Podstawowe dane

• Oficjalna nazwa: Canadian Eskimo Dog, wzorzec FCI nr 211 (po polsku: kanadyjski pies eskimoski)
• Synonimy: Qimmiq (w inuktitut "pies"); w Kanadzie używa się też nazwy Canadian Inuit Dog. Nie mylić z psem grenlandzkim, alaskan malamutem ani husky syberyjskim
• Pochodzenie: Kanada, obszar arktyczny
• Uznanie: FCI, grupa 5 (szpice i psy w typie pierwotnym), sekcja 1 (północne psy zaprzęgowe), bez próby pracy
• Pierwotna funkcja: pies pociągowy do sań, pomocnik w polowaniu na foki, osaczanie wołu mizdrzystego i niedźwiedzia polarnego, latem pies juczny
• Wysokość w kłębie: samce 58-70 cm, suki 50-60 cm (FCI)
• Masa: samce 30-40 kg, suki 18-30 kg (FCI)
• Długość życia: opisy rasy podają z grubsza 10-15 lat; FCI nie podaje liczby, a niezależnych danych populacyjnych brak (orientacyjnie)
• Sierść: gęsta, gruba podwójna sierść z twardym włosem okrywowym o długości 7-15 cm; samce mają grzywopodobne owłosienie na szyi i barkach; coroczne linienie, zwykle w sierpniu lub wrześniu
• Maści: żaden kolor nie dominuje; od całkiem białego przez czerwony, płowy, cynamonowy, szary i czarny po srebrnoszary, często z bielą. Niebieskie oczy są według FCI wadą dyskwalifikującą
• Ruch: wysoki; praca wytrzymałościowa i współpraca zamiast szybkości
• Wyzwanie w szkoleniu: wysokie; mądry, samodzielny i mało skłonny do posłuszeństwa dla świętego spokoju
• Pielęgnacja: na co dzień niewielka, ale w czasie linienia ciężka
• Zostawanie samemu: ograniczone; silnie nastawiony na grupę
• Klimat: dobrze czuje się w zimnie; upał wymaga szczególnej uwagi
• Początkujący: nie zalecany

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz doświadczenie z silnymi, samodzielnymi rasami północnymi lub psami zaprzęgowymi;
• masz mocno ogrodzony teren i jesteś gotów codziennie powięcić poważną ilość czasu na pracę wytrzymałościową i szkolenie;
• żyjesz w dorosłym gospodarstwie domowym, które potrafi poprowadzić upartego psa pracującego;
• masz cierpliwość do długich poszukiwań starannego hodowcy, być może za granicą.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• szukasz posłusznego psa rodzinnego lub spacerowego dla małych dzieci;
• mieszkasz w bloku lub w ruchliwym mieście bez miejsca na obszerny ruch;
• często musisz zostawiać psa samego na wiele godzin;
• masz koty, kury lub inne małe zwierzęta w domu lub ogrodzie i chcesz je połączyć bez ścisłego zarządzania.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI prowadzi rasę jako Canadian Eskimo Dog (nr 211, wzorzec z 28 lutego 2018). W Kanadzie rasa jest rejestrowana od 1888 roku, najpierw jako Eskimo Dog; w 1986 roku dodano "Canadian", aby odróżnić ją od psa grenlandzkiego. Qimmiq to inuktituckie słowo oznaczające psa, a kanadyjski klub rasy poprosił kanadyjski związek kynologiczny o nazywanie rasy Inuit Qimmiq (wniosek z 2020 roku; wynik nie został sprawdzony). Czy holenderski Raad van Beheer rejestruje rasę w ten sposób, nie udało się potwierdzić; zapytaj Związek Kynologiczny w Polsce.

Możliwe jest pomylenie z innymi północnymi psami zaprzęgowymi. Pies grenlandzki to osobna rasa, alaskan malamute i husky syberyjski są lżejsze lub hodowane w innym typie, a samoied to również osobna rasa północna. Także "pies eskimoski" w ogłoszeniu nie jest gwarancją: krzyżówki z innymi psami zaprzęgowymi były w historii rasy przyczyną utraty pierwotnego typu. Źródła i organizacje nie zawsze stosują tę samą definicję populacji; pies bez rodowodu nie jest udokumentowanym Canadian Eskimo Dog.

Historia i pierwotna funkcja

Według FCI rasa ma 1100-2000 lat historii związanej z kulturą Thule Inuitów na terenie dzisiejszej arktycznej Kanady. Według standardu pies ciągnął 45-80 kg i pokonywał 15-70 mil (z grubsza 25-110 km) dziennie. Pomagał myśliwym znajdować otwory oddechowe fok, osaczał woła mizdrzystego i niedźwiedzia polarnego, dopóki nie przybył myśliwy, a latem nosił do 15 kg jako pies juczny. Jego naturalna dieta składała się z foki, morsa, ryb lub renifera karibu.

W latach dwudziestych XX wieku, według kanadyjskiego związku kynologicznego, w północnej Kanadzie żyło około 20 000 psów. Skutery śnieżne, nakazane przez rząd zabijanie psów i krzyżówki z południowymi i innymi psami zaprzęgowymi, zwłaszcza husky syberyjskimi, sprawiły, że liczba spadła. W 1963 roku w księdze rodowodowej związku został tylko jeden pies, a rasa została nawet uznana za wymarłą. Obecna linia wywodzi się z psów, które Eskimo Dog Research Foundation na Terytoriach Północno-Zachodnich kupiła z pozostałej populacji na półwyspie Boothia, półwyspie Melville i części Ziemi Baffina, za pieniądze rządu kanadyjskiego i rządu terytoriów. W codziennym życiu oznacza to, że przetrwał pies pracujący o dużej motywacji, zachowaniu grupowym i popędzie łowieckim.

Wygląd i cechy fizyczne

Standard opisuje mocno zbudowanego psa średniej wielkości z grubą szyją i klatką piersiową oraz nogami średniej długości. Nie jest zbudowany do szybkości, lecz do ciężkiej pracy; przede wszystkim ciało ma być umięśnione, a nie tłuste. Wysokość w biodrach i w kłębie jest niemal równa. Głowa jest szeroka i klinowata, z wyższym czołem niż u wilka; kufa jest zwężająca się i średniej długości, z zgryzem nożycowym. Oczy są małe, szeroko rozstawione i ukośne, zwykle ciemne, czasem brązowe orzechowe lub żółte. Uszy są krótkie, grube, lekko zaokrąglone, stojące i skierowane do przodu. Szyja jest krótka, prosta i bardzo umięśniona.

Kręgosłup wyczuwa się dobrze przez sierść, klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, a zad bardzo umięśniony. Łapy są duże, niemal okrągłe, z grubymi poduszkami owłosionymi między palcami; w ostrym mrozie włos rośnie tak długi, że przykrywa poduszki. Ogon jest duży i puszysty, zwykle noszony do góry lub zwinięty na grzbiecie. Standard opisuje potężny, żwawy kłus o szerokim rozstawie, który u samca bywa niezgrabny. Szczenięta wyglądają jak małe dorosłe z stojącymi uszami i zwiniętym ogonem; uszy nie podnoszą się stopniowo jak u niektórych innych ras. Wzrost jest szybki, a pies osiąga rozmiar roboczy około siódmego miesiąca, lecz dojrzewa co najmniej trzy lata. Suki są mniejsze, lżej zbudowane i mają zwykle krótszą sierść.

Charakter i temperament

Standard opisuje dorosłego psa jako łagodnego i przywiązanego wobec przeciętnego człowieka i mówi, że lubi uwagę. Wobec obcych rzadko jest zdystansowany; często okazuje spokojną życzliwość i nieszkodliwą ciekawość, ale może też być całkowicie zdystansowany. Jednocześnie według tego samego tekstu jest silnie nastawiony na grupę i w porównaniu z nowoczesnymi psami domowymi reaguje niemal przesadnie na każdy bodźziec, czy to jedzenie, praca, obrona czy zabawa. Kanadyjski związek kynologiczny opisuje go jako ognistego, inteligentnego, silnego woli i niezależnego, a wyraźnie jako pierwotnego psa pracującego, a nie zwykłego zwierzęcia domowego.

W domu oznacza to psa, który się do Ciebie przywiązuje, ale zachowuje własny osąd. Współpracuje, gdy widzi powód, a poza tym idzie własną drogą. Różnice indywidualne są duże i zależą też od linii hodowlanej, socjalizacji i doświadczeń uczenia się.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: FCI mówi, że pies jest towarzyszem dla dorosłych, a nie psem dla dzieci. Jego siła, gwałtowne reakcje na bodźce i skłonność do ciągnięcia i taranowania wymagają starannego nadzoru.
• Starsze dzieci: mogą zbudować więź ze spokojnym dzieckiem, które uczy się zostawiać psu przestrzeń; nigdy nie zostawiaj go bez nadzoru z dziećmi.
• Obce psy: Standard wspomina o ścisłej hierarchii w grupie oraz o bliznach lub podartych uszach u psów z hodowli grupowej. Spodziewaj się więc, że spotkania z obcymi psami mogą wywołać napięcie, zwłaszcza między psami tej samej płci.
• Współlokatorzy: Inny pies może się sprawdzić, jeśli hierarchia społeczna jest jasna, a oba psy można dobrze rozdzielać lub prowadzić.
• Koty i małe zwierzęta: Został wyhodowany do śledzenia i osaczania zwierzyny. Współżycie z kotem nie jest wykluczone przy wczesnym poznaniu, ale gryzonie, króliki i drób nie należą w jego pobliżu bez ścisłego oddzielenia.
• Goście i kurierzy: Standard nie opisuje go jako psa stróżującego, lecz jako przyjaźnie ciekawego lub zdystansowanego; psy agresywne lub nadmiernie płochliwe są wykluczone. Jego siła pozostaje powodem bezpiecznego oddzielenia przy drzwiach wejściowych.

Instynkty i codzienne zachowanie

Trzy skłonności kierują dniem: ciągnięcie, polowanie i grupa. Kanadyjski pies eskimoski chce biegać i ciągnąć; luźna smycz nie jest dla niego oczywistością. Poruszające się małe zwierzę może obudzić jego instynkt łowiecki. Ponadto widzi ludzi i inne psy w swoim życiu jako część hierarchii, którą testuje.

Nie pozbędziesz się tego, lecz skanalizujesz: praca pociągowa w odpowiedniej uprzęży, gry w poszukiwanie i jasne zasady dotyczące smyczy, drzwi i miski. U pierwotnego typu psa pracującego rozsądnie jest liczyć się z kopaniem i ucieczką; nie ma tego w standardzie, więc traktuj to jako praktyczną wskazówkę.

Ruch w poszczególnych fazach życia

Szczenię: krótkie, zróżnicowane chwile odkrywania na różnych podłożach, dużo snu i żadnego przymusowego obciążenia wytrzymałościowego. Rasa szybko rośnie; unikaj twardego podłoża, długich wypraw rowerowych i dużo skakania, póki kości rosną.

Nastolatek: około siódmego miesiąca ma już rozmiar roboczy, ale dojrzewa psychicznie i fizycznie co najmniej trzy lata. Buduj chodzenie na smyczy i przywołanie w bezpiecznym otoczeniu i stopniowo zwiększaj pracę pociągową.

Dorosły: licz jako praktyczne oszacowanie co najmniej dwie godziny zróżnicowanej aktywności dziennie, rozłożonej na kilka momentów i z pracą wytrzymałościową jak wędrówki, ciągnięcie lub jazda na rowerze w odpowiedniej uprzęży. Liczy się rodzaj pracy, podłoże, temperatura i wystarczający odpoczynek; zimno znosi, upał gorzej.

Senior: krótsze, dostosowane sesje z dużą pracą węchową i dobrym podłożem. Sztywność, kulawiznę lub zmieniony apetyt daj do oceny weterynarzowi.

Wyzwania umysłowe i praca

Odpowiednie zajęcia to praca pociągowa w uprzęży (ciągnięcie małych sań, hulajnogi lub roweru, dopiero po okresie wzrostu), długie wyprawy, tropienie i gry w poszukiwanie. Ważne, aby pies miał zadanie, w którym jego siła i samodzielność do czegoś służą. Szkolenie z posłuszeństwa jest możliwe, ale lepiej działa w krótkich, zróżnicowanych ćwiczeniach niż w nieskończonych powtórzeniach. Ćwiczenia stróżujące nie są potrzebne i nie pasują do tej rasy.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj w krótkich, zróżnicowanych sesjach, z jasnymi zasadami i nagradzaj to, co chcesz widzieć. Jest mądry, ale motywacja i chęć do powtarzania są ograniczone, jeśli nie widzi powodu. Twarde korygowanie działa odwrotnie u psa, który i tak ma małą skłonność do podążania; konsekwencja i przewidywalność działają. Ćwicz wcześnie chodzenie na smyczy, zachowanie przy drzwiach, przywołanie na ogrodzonym terenie i spokojne czekanie.

Socjalizuj szeroko i spokojnie z ludźmi, psami i ruchem ulicznym, bez wymuszonego kontaktu. Ćwicz pielęgnację, wizyty u weterynarza i jazdę samochodem, aby linienie i wizyty u weterynarza później nie stały się walką. Licz się z tym, że przywołanie poza ogrodzonym terenem może pozostać zawodne.

Zostawanie samemu w domu

Rasa jest nastawiona na grupę i należy do ludzi i pobratymców. Buduj samotność od sekund do minut i dłuższych okresów, po solidnym spacerze i ze spokojnym gryzakiem. Nuda i za mało wybiegania mogą prowadzić do wycia, niszczenia, kopania lub ucieczki. Cały dzień pracy w samotności pasuje kiepsko; pomyśl o opiece, opiekunie lub drugim psie, jeśli to pasuje. Różnice indywidualne są duże.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Najlepiej pasuje dom z dużym, wysokim i mocno ogrodzonym terenem, najlepiej na wsi lub na skraju lasu. Blok lub ruchliwe miasto to złe dopasowanie bez obszernych, codziennych możliwości wybiegania. Ogród nie zastępuje ruchu ani towarzystwa; sprawdź, czy pies nie może go przeskoczyć ani podkopać. Sąsiedzi muszą być w stanie zaakceptować, że rasa nastawiona na grupę daje o sobie znać.

Gęsta podwójna sierść jest stworzona na ostre zimno. Przy ciepłej pogodzie wychodź wcześnie lub późno, zadbaj o cień i wodę i nie zostawiaj psa w nagrzanym aucie. W samochodzie jego miejsce jest w solidnym transporterze lub bezpiecznej uprzęży. Podróże wymagają planowania, ponieważ duży pies tego typu nie może jeździć wszędzie, a opieka może być trudno dostępna.

Rozmiary, obroże i szelki

FCI podaje dla tej rasy wysokość w kłębie i masę, ale nie obwód szyi ani klatki piersiowej; różnią się one zależnie od psa i płci. Dlatego zawsze mierz sam. Zmierz obwód klatki piersiowej miękką miarką w najszerszym miejscu tuż za przednimi łapami i zostaw miejsce na dwa palce. Zmierz szyję w miejscu, gdzie będzie obroża, i tu też zostaw miejsce na dwa palce. Pamiętaj, że gęsta sierść i u samców grzywa wpływają na pomiar: mierz na ciele, a nie na sierści. Dla psa, który ciągnie, wybierz najlepiej dobrze dopasowane szelki rozkładające siły na klatkę piersiową i sprawdź, czy nie ocierają pod pachami.

• CHABA Smycz taśma regulowana 16 mm x 130/260 cm czerwona: regulowana smycz o długości 130 lub 260 cm i szerokości 16 mm; przy silnym psie lepiej pasuje szersza wersja.

Szelki dla tej rasy dobierz po zmierzeniu klatki piersiowej, wybierając rozmiar odpowiedni dla dużego psa, a nie za ciasny. Nie każdy duży pies zmieści się w standardowych rozmiarach; w razie wątpliwości wybierz większy rozmiar lub miarę na zamówienie.

Pielęgnacja

Szczotkowanie i czesanie: poza linieniem zwykle wystarcza szczotkowanie od czasu do czasu; kanadyjski związek kynologiczny określa pielęgnację jako minimalną. Dodatkowy zabieg jest potrzebny przy kołtunach za uszami i na spodniach (długim włosie na udach).

Linienie: Według standardu duże linienie zwykle przypada na sierpień lub wrzesień, a podszerstek odpada kępami przez kilka dni. Suki tracą dodatkową sierść po miocie. Szczotkuj wtedy codziennie solidnymi grabiami lub szczotką do podszerstka.

Trymowanie i strzyżenie: nie rób tego. Standard uznaje strzyżenie lub przycinanie sierści za wadę dyskwalifikującą, a sierść chroni przed zimnem i słońcem.

Mycie i suszenie: tylko w razie potrzeby; kanadyjski związek kynologiczny zauważa, że te psy zimą często nie są kąpane.

Uszy, oczy, łapy i pazury: sprawdzaj uszy pod kątem zapachu lub zaczerwienienia, oczy pod kątem podrażnienia, a łapy pod kątem kulek lodu, wbitego brudu i pękniętych poduszek. Przycinaj pazury, jeśli się nie ścierają.

Zęby i oswajanie: szczotkuj lub kontroluj zęby regularnie i ćwicz dotykanie łap, uszu i pyska od szczenięcia. Salon pielęgnacyjny zwykle nie jest potrzebny, ale groomer z doświadczeniem w podwójnej sierści może pomóc podczas linienia.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Standard FCI przewiduje, że do hodowli można używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o budowie typowej dla rasy. Nie znaleziono oficjalnego, niezależnego programu zdrowotnego ani wiarygodnych danych populacyjnych dla tej rasy. Poniższe informacje pochodzą z opisów rasy i mają charakter orientacyjny.

W opisach rasy wspomina się o zwiększonej skłonności do dysplazji stawu biodrowego i do chorób oczu, takich jak zaćma; w niektórych źródłach pojawiają się też alergie lub skręt żołądka. Dowody są ograniczone i nie każdy pies rozwija te schorzenia. Dla odpowiedzialnego zakupu ważne jest, aby hodowca badał biodra i oczy rodziców i otwarcie omawiał wyniki; wynik jest pomocą, a nie gwarancją. Bardzo mała populacja sprawia ponadto, że różnorodność genetyczna i chów wsobny są punktem uwagi.

Standard wymienia zresztą cechy budowy dotykające dobrostanu, takie jak ogólny brak mięśni, nadwaga i nieprawidłowy zgryz. Duszność, nagłą kulawiznę, uporczywe wymioty, brak apetytu lub wyraźną zmianę zachowania daj do oceny weterynarzowi.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy, wieku, kondycji ciała i aktywności, a nie od nazwy rasy. Powszechną podstawą obliczeń jest RER = 70 × masa ciała w kg^0,75. Dla ilustracji: pies o masie 35 kg (w zakresie FCI 30-40 kg dla samców) ma zapotrzebowanie spoczynkowe około 1000 kcal. Zapotrzebowanie dzienne jest wyższe o współczynnik z kontrolowanego źródła, takiego jak FEDIAF, i silnie rośnie przy ciężkiej pracy pociągowej. Przelicz: gramy dziennie = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ EM w kcal/kg karmy × 1000. To przykład obliczeń pokazujący metodę, a nie porada dla Twojego psa.

Szczenię: wybierz kompletną karmę dla szczeniąt ras dużych i dbaj o kontrolowany wzrost; nie dawaj samego wapnia bez weterynarza. Dorosły: dostosuj do masy i pracy. Standard chce umięśnionego ciała, bez tłuszczu; wyczuwaj żebra i szukaj talii, bo gęsta sierść ukrywa kondycję. Kanadyjski związek kynologiczny opisuje te psy jako oszczędne w zużyciu karmy, co ułatwia przekarmianie. Senior: dostosuj do kondycji i masy mięśniowej, a nie tylko do wieku. Zapewnij wodę i spokojne miejsce karmienia i nie karm tuż przed ani po ciężkim wysiłku.

• Royal Canin Maxi Puppy karma mokra w sosie, saszetka 140 g: mokra karma dla szczeniąt ras dużych od 2 do 15 miesiąca życia.
• Royal Canin Maxi Adult karma mokra w sosie, saszetka 140 g: mokra karma dla dorosłych psów ras dużych do 5 roku życia; przy psie tej wielkości saszetki mogą być dodatkiem do karmy suchej, więc sprawdź etykietę.

Zawsze czytaj opakowanie pod kątem gęstości energetycznej i porcji startowej, po dwóch do czterech tygodniach sprawdź masę i kondycję ciała, a przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Największą pozycją jest czas: codzienna praca wytrzymałościowa, szkolenie, zarządzanie smyczą i płotem oraz towarzystwo. Karma jest znacząca przy psie tej wielkości i rośnie przy ciężkiej pracy. Weterynarz i ubezpieczenie wypadają drożej niż u przeciętnego psa średniej wielkości, sam szczeniak może być drogi, a lista oczekujących długa. Licz się ponadto z mocnymi szelkami, bezpiecznym płotem, transporterem lub zabezpieczeniem w aucie, opieką w podróży i sierścią w czasie linienia. Nie podajemy stałych kwot bez aktualnej kontroli rynku.

Zalety

• Potężny, umięśniony i z natury zbudowany do pracy wytrzymałościowej.
• Przywiązany do swoich ludzi i rzadko zdystansowany wobec obcych.
• Gęsta sierść wymagająca niewielkiej codziennej pielęgnacji poza linieniem.
• Rzadka rasa o szczególnej historii, dziedzictwo kulturowe Inuitów.
• Nadaje się dla osób, które lubią pracować i ciągnąć na dworze.

Wady i punkty uwagi

• Bardzo mała liczba psów: znalezienie zdrowego szczeniaka wymaga czasu i często importu.
• Silna własna wola i niemal przesadne reakcje na bodźce; według FCI nie jest psem dla dzieci.
• Instynkt łowiecki i zachowania hierarchiczne: ryzyko przy kotach, małych zwierzętach i obcych psach.
• Potrzebuje dużo obciążenia wytrzymałościowego i trudno go połączyć z zabieganym życiem.
• Upał wymaga ostrożności, a ciężkie linienie daje duże ilości sierści.

Dla kogo tak

Dla doświadczonych dorosłych lub rodzin ze starszymi dziećmi, które mieszkają na wsi lub na skraju lasu, pracują na dworze i chcą prowadzić samodzielnego psa. Najlepiej pasuje ten, kto ma już doświadczenie z rasami północnymi lub psami zaprzęgowymi, solidne ogrodzenie i cierpliwość do szkolenia oraz do długich poszukiwań szczeniaka.

Dla kogo nie

Dla początkujących, dla rodzin z małymi dziećmi, dla mieszkańców bloków, dla osób często nieobecnych w domu i dla gospodarstw z kotami lub małymi zwierzętami bez ścisłego oddzielenia. Kto szuka posłusznego psa spacerowego lub stróża, lepiej wybierze inną rasę.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Szukaj hodowcy zrzeszonego w uznanym związku kynologicznym (w Polsce Związek Kynologiczny w Polsce lub inny członek FCI) i w klubie rasy. Zapytaj o rodowód, badania zdrowia rodziców (na przykład biodra i oczy) i co oznaczają wyniki. Ponieważ rasa jest rzadka, w Polsce może być niewielu hodowców; zapytaj związek kynologiczny lub klub rasy, na przykład Canadian Eskimo Dog Club w Kanadzie lub klub w Wielkiej Brytanii, i bądź ostrożny wobec ogłaszających „psy eskimoskie” bez rodowodu. Odwiedź hodowcę, poznaj matkę i zobacz otoczenie. Szczenię nie opuszcza miotu przed ośmioma tygodniami; poproś o umowę, chip i paszport. Przekazanie odbywa się czasem przez grupy rasowe; bądź szczery co do swojego domu i czasu.

Najczęściej zadawane pytania

Czy kanadyjski pies eskimoski to to samo co pies grenlandzki, alaskan malamute lub husky? Nie. Kanadyjski związek kynologiczny dodał w 1986 roku "Canadian", aby odróżnić rasę od psa grenlandzkiego. Malamute i husky syberyjski to osobne rasy, a krzyżówki były przyczyną utraty pierwotnego typu.

Czy to pies dla początkujących? Nie. Jego siła, własna wola, zachowanie grupowe i obciążenie wytrzymałościowe wymagają doświadczenia z rasami północnymi.

Czy może biegać bez smyczy? Na dobrze ogrodzonym terenie jest to możliwe; poza nim przywołanie jest zawodne z powodu instynktu łowieckiego i uporu.

Ile się łinieje? Sierść odpada głównie podczas dużego corocznego linienia, zwykle w sierpniu lub wrześniu, a suki mają dodatkowe linienie po miocie; poza linieniem jest to do opanowania.

Czy rasa jest dostępna lokalnie? Prawdopodobnie rzadko; na świecie jest tylko kilkaset zarejestrowanych psów.

Podsumowanie

Kanadyjski pies eskimoski to samodzielny arktyczny pies pracujący, który wymaga niewiele pielęgnacji, ale dużo czasu, miejsca i umiejętności. Jest przywiązany i przyjazny, ale nie dla dzieci, nie dla kotów bez ścisłego oddzielenia i nie dla kogoś, kto chce psa, który przede wszystkim słucha. Idealny właściciel to doświadczony dorosły z solidnym ogrodzeniem, planem pracy na dzień i cierpliwością. Jego dobrostan zależy od pracy wytrzymałościowej, starannie wybranego szczeniaka, uwagi na upał i grupy, z którą może się związać.