Maltańczyk (mała rasa)

Maltańczyk - biały pies miniaturowy wymagający codziennej pielęgnacji i bliskości

Dorosły maltańczyk waży od 3 do 4 kilogramów i mieści się na jednej ręce, ale jego długa, jedwabista biała sierść, potrzeba towarzystwa i mała, delikatna budowa wpływają na życie z nim znacznie bardziej, niż sugeruje jego rozmiar. Standard FCI opisuje go jako żywego, przywiązanego, spokojnego i bardzo inteligentnego, a z pochodzenia nie miał innego zadania niż bycie blisko ludzi. Oznacza to codzienne szczotkowanie, spokojnie budowaną umiejętność zostawania samemu i opiekuna, który uważa na schody, duże psy i małe dzieci. Pasuje do kogoś, kto jest dużo w domu, lubi czesać i chodzi na spacery oraz bawi się w krótkich, stałych porach. Największą wadą jest połączenie wymagającej pielęgnacji sierści z kruchą budową: kto nie chce na to poświęcić czasu, lepiej niech wybierze inną rasę.

Najważniejsze dane

• Oficjalna nazwa: maltańczyk (angielski: Maltese; wzorzec FCI nr 65)
• Inne nazwy: Maltese, Malteser, bichon maltais, maltês; brak innej oficjalnej nazwy polskiej
• Pochodzenie: centralny basen Morza Śródziemnego; Włochy sprawują patronat nad wzorcem FCI
• Uznanie: rasa FCI nr 65, grupa 9 (psy ozdobne i do towarzystwa), sekcja 1 (bichony i rasy pokrewne), bez prób pracy; obowiązujący wzorzec z 13 listopada 2015
• Pierwotna funkcja: pies do towarzystwa; według FCI jego przodkowie chronili magazyny portowe i ładownie statków przed szczurami i myszami
• Wysokość w kłębie: samce 21 do 25 cm, suki 20 do 23 cm
• Masa: 3 do 4 kg według wzorca
• Szata: bardzo długa, lśniąca, jedwabista i prosta, bez podszerstka
• Umaszczenie: czysta biel; lekki odcień kości słoniowej jest dopuszczalny, jasnopomarańczowe odcienie są niepożądaną wadą
• Długość życia: orientacyjnie około 12 do 15 lat; nie ma wartości we wzorcu, a wiarygodne dane populacyjne są skąpe
• Ruch: niski do średniego pod względem czasu; orientacyjnie 30 do 60 minut dziennie, rozłożone na kilka krótkich momentów łącznie z zabawą
• Szkolenie: szybko rozumie i jest wrażliwy na surowy ton; czystość w domu i szczekanie wymagają konsekwencji
• Pielęgnacja: wysoka; przy długiej sierści codzienne szczotkowanie oraz uwaga na oczy i zęby
• Zostawanie samemu: tylko po spokojnym oswajaniu; nie na długie dni
• Klimat: wrażliwy na zimno i wilgoć z powodu małego ciała i braku podszerstka; w słońcu i upale potrzebny jest cień i woda
• Początkujący: możliwe dla zmotywowanych początkujących, którzy chcą nauczyć się pielęgnacji sierści i poważnie traktują kruchość psa miniaturowego

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• jesteś dużo w domu lub możesz regularnie zabierać psa ze sobą;
• chcesz codziennie przez kilka minut czesać psa albo planujesz stałe wizyty u groomera;
• szkolisz spokojnie i cierpliwie, używając malutkich nagród;
• możesz zabezpieczyć schody i wysokie meble dla małego psa.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• musisz regularnie zostawiać go samego na kilka godzin dziennie;
• masz małe dzieci, które nie są stale nadzorowane w kontakcie ze zwierzęciem;
• szukasz solidnego towarzysza do wędrówek lub sportu;
• nie masz ochoty na pielęgnację sierści, oczu i zębów.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI prowadzi rasę jako Maltese pod wzorcem nr 65, w grupie 9 (sekcja 1, bichony i rasy pokrewne). Według tego samego wzorca nazwa niekoniecznie odnosi się do wyspy Malty: wywodzi się z semickiego słowa "màlat", oznaczającego schronienie lub port. Także amerykański AKC zalicza maltańczyka do ras miniaturowych (Toy).

Pomyłki zdarzają się głównie z innymi białymi lub długowłosymi małymi rasami. Bichon frisé ma kręconą, wełnistą sierść, podczas gdy FCI u maltańczyka wymienia sierść kędzierzawą nawet jako wadę dyskwalifikującą. Yorkshire terrier też ma długą jedwabistą sierść, ale jest stalowoniebieski z podpalaniem i ma stojące uszy; maltańczyk jest biały z uszami wiszącymi. Maltipoo (maltańczyk x pudel) to mieszaniec, a nie uznana rasa, często z bardziej kręconą sierścią i tym samym inną pielęgnacją. Określenia teacup czy mini maltańczyk również nie występują we wzorcu, który podaje 3 do 4 kg.

Historia i pierwotna funkcja

Według FCI przodkowie maltańczyka żyli w portach i miastach nadmorskich centralnego basenu Morza Śródziemnego, gdzie łapali szczury i myszy w magazynach i ładowniach statków. Na liście psów z czasów Arystotelesa (384 do 322 p.n.e.) występuje mała rasa o łacińskiej nazwie canes melitenses. W starożytnym Rzymie był ulubieńcem kobiet z lepszych kręgów, a malarze renesansu portretowali go w salonach swojej epoki.

Od tego czasu pozostał przede wszystkim psem do towarzystwa. Wyjaśnia to wiele z jego codziennych zachowań: został wyhodowany, by żyć w domu przy ludziach, nie do samodzielnej pracy, a jego dawna rola łowcy szczurów przebija w czujności na małe dźwięki i ruchy.

Wygląd i cechy fizyczne

Maltańczyk jest mały i nieco dłuższy niż wysoki: długość ciała przekracza wysokość w kłębie o około jedną trzecią. Głowa jest dość szeroka, z wyraźnym stopem i pełnym, okrągłym, czarnym nosem; brzegi warg są czarne. Oczy są okrągłe, ciemnookrowe, żywe i bez widocznej białkówki, z czarnymi powiekami. Uszy są prawie trójkątne, wysoko osadzone i wiszą blisko czaszki. Szyja jest wygięta, grzbiet prosty, klatka piersiowa głęboka i przestronna.

Ogon tworzy jeden duży łuk nad grzbietem, końcówka między biodrami. Kończyny są proste i równoległe, z okrągłymi, zwartymi łapami i czarnymi opuszkami. Szata opada jak płaszcz prosto w dół i na tułowiu jest dłuższa niż wysokość w kłębie; podszerstka nie występuje. Skóra jest napięta i może mieć ciemne lub winnoczerwone plamy. Szczenięta nie mają jeszcze pełnej długiej sierści: rozwija się ona w pierwszych latach życia. Samce są nieco większe niż suki.

Charakter i temperament

Wzorzec określa maltańczyka jako żywego, przywiązanego, bardzo spokojnego i bardzo inteligentnego. W codziennym życiu widzisz psa, który chodzi za Tobą z pokoju do pokoju, kładzie się na kanapie lub miękkiej poduszce obok Ciebie i obserwuje prawie wszystko, co się dzieje. Szybko uczy się tego, co działa, także tego, czego lepiej by nie umiał, na przykład że szczekanie przyciąga uwagę.

Jest wrażliwy na nastrój i ton, a surowe lub gniewne traktowanie czyni go raczej niepewnym niż posłusznym. Po przestraszeniu zwykle szybko dochodzi do siebie, jeśli zachowasz spokój. Często krótko szczeka na gości, hałasy na klatce schodowej lub ruch na zewnątrz; można to trenować, ale rzadko da się całkiem wyeliminować. Osobniki się różnią: jeden jest spokojnym psem kanapowym, drugi podekscytowanym kompanem do zabawy.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: maltańczyk o masie 3 do 4 kg może łatwo doznać urazu przy upadku, mocnym chwycie lub gdy ktoś przypadkiem na nim usiądzie. Małe dzieci i psy zawsze wymagają aktywnego nadzoru; bezpieczne miejsce odpoczynku dla psa to nie luksus.
• Starsze dzieci: ostrożne, spokojne dzieci, które uczą się prawidłowo podnosić małego psa, mogą zbudować dobrą więź. Dzikie zabawy z bieganiem i rzucaniem pasują gorzej.
• Nieznane psy: rzadko zdaje sobie sprawę ze swojej wielkości. Jedno natarcie lub zabawa dużego psa może już być niebezpieczne, więc wybieraj spotkania świadomie i w razie potrzeby weź go na ręce.
• Inne psy w domu i koty: często może dobrze żyć z psami i kotami, zwłaszcza jeśli dorasta razem z nimi, a większe zwierzęta są spokojne. Uważaj na niezdarną zabawę, w której zostaje przewrócony.
• Małe zwierzęta domowe: z racji przeszłości łowcy szczurów pewna reakcja na gryzonie jest możliwa. Kontakty pozostaw pod nadzorem.
• Goście i kurierzy: zgłasza ich szczekaniem alarmowym i często wita gości entuzjastycznie. Stałe miejsce do leżenia, na przykład legowisko, pomaga mu się uspokoić.

Instynkty i codzienne zachowanie

U maltańczyka w domu zauważysz nie polowanie ani pasterstwo, lecz czujność i bliskość. Ostrzega przy niezwykłych dźwiękach, chodzi za człowiekiem jak cień i źle znosi zamknięte drzwi. Szczurzą przeszłość widać w szybkich reakcjach na małe, poruszające się rzeczy: spadającą skarpetkę, wróbla w ogrodzie.

Większość opiekunów zauważa przede wszystkim szczekanie i chodzenie krok w krok. Oba zachowania da się kierować wczesnym szkoleniem: nagradzaj spokojne udawanie się na swoje miejsce i nie pozwól, by nawyki takie jak szczekanie przy drzwiach stały się skutecznym schematem.

Ruch w poszczególnych fazach życia

• Szczenię: krótkie, bezpieczne wyprawy odkrywcze, dużo snu i zmienne podłoża. Żadnych wymuszonych spacerów ani skakania z kanap czy schodów; przy tak małym ciele liczy się każdy upadek.
• Nastolatek: pies staje się pewniejszy siebie i łatwiej go rozproszyć. Ćwicz chodzenie na smyczy, przywołanie i uspokajanie się w bezpiecznym miejscu, a spacery wydłużaj stopniowo.
• Dorosły pies: orientacyjnie 30 do 60 minut dziennie, rozłożone na kilka momentów: krótki spacer z czasem na wąchanie, zabawa w domu, zabawa w szukanie. Więcej minut nie zawsze znaczy lepiej; zwracaj uwagę na podłoże, temperaturę i regenerację.
• Senior: krótsze, spokojniejsze rundy pomagające utrzymać masę mięśniową. Omów z weterynarzem zmiany w chodzie, wahanie na schodach lub mniejszą ochotę do ruchu.

Przy bardzo zimnej i mokrej pogodzie spacer jest krótki, w upale szukasz cienia i zabierasz wodę. Skakanie z mebli i chodzenie po schodach obciążają głównie kolana: mały stopień lub rampa to proste rozwiązanie.

Wyzwania umysłowe i zajęcia

• Zabawa w szukanie i mata węchowa: schowaj małe nagrody w domu lub rozsyp je na macie węchowej. To męczy go umysłowo bez dużego obciążenia fizycznego.
• Sztuczki i krótkie ćwiczenia umiejętności: szybko się uczy i chętnie współpracuje, więc sztuczki takie jak obrót, podanie łapy czy wejście na poduszkę dają mu poczucie sukcesu.
• Proste posłuszeństwo i rally: krótkie sesje z dużą różnorodnością pasują lepiej niż długie powtarzanie.
• Praca nosem: prosta zabawa zapachowa to dobra rozrywka dla psa, który nie potrzebuje długich spacerów.
• Oswajanie z pielęgnacją: stanie nieruchomo na stole, grzebień, szczotka i szczoteczka do zębów to codzienne ćwiczenia przydatne przy długiej sierści.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z małymi, miękkimi nagrodami i utrzymuj krótkie sesje. Ponieważ smakołyk zawiera dla tak małego psa stosunkowo dużo energii, odliczasz go od dziennej porcji. Dobrze reaguje na spokojne powtarzanie, gorzej na presję.

Nauka czystości może trwać u małych ras dłużej; stała rutyna, częste wyjścia i cierpliwość pomagają. Trenuj szczekanie, nagradzając to, co chcesz widzieć. Naucz chodzenia na smyczy w dobrze dopasowanych szelkach i ćwicz przywołanie najpierw w bezpiecznych, ogrodzonych miejscach. Socjalizuj spokojnie: pozwól mu poznać różnych ludzi, dźwięki i podłogi bez zmuszania i utrzymuj kontakty z dużymi psami krótkie i kontrolowane. Ćwicz też wcześnie czesanie, czyszczenie oczu, mycie zębów i stół u weterynarza, żeby pielęgnacja nie stała się walką.

Zostawanie samemu

Maltańczyk to pies do towarzystwa, który od dawna żyje blisko ludzi i nie został wyhodowany do samodzielnej pracy. Dlatego jest wrażliwy na stres separacyjny i może reagować wyciem, szczekaniem lub niszczeniem. Nie ma bezpiecznej liczby godzin, która obowiązuje każdego psa.

Buduj zostawanie samemu małymi krokami: najpierw sekundy, potem minuty, za każdym razem ze spokojnym wyjściem i rozluźnionym powrotem. Zadbaj o bezpieczne miejsce, coś do gryzienia lub matę węchową i przewidywalny rytm dnia. Jeśli musisz regularnie zostawiać go na długie dni, opieka dzienna, opiekun lub drugie pomieszczenie to rozsądniejszy wybór niż liczenie na to, że się przyzwyczai.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Mieszkanie dobrze pasuje do jego rozmiaru, o ile uwzględnisz hałas (szczekanie na klatce), windę lub schody i codzienne spacery. Ogród nie zastępuje ruchu i uwagi; ogrodzenie musi też być wystarczająco gęste, by nie mógł się przecisnąć. W mieście uważaj na ruch i duże psy, na wsi na ptaki drapieżne, zwierzynę i nieprzewidywalne spotkania.

Z powodu małego ciała i braku podszerstka szybciej się wychładza; przy zimnie, wietrze i deszczu przydaje się kubraczek, zwłaszcza gdy sierść jest krótko przycięta. W upale potrzebuje cienia, wody i spokoju. Długa biała sierść szybko się brudzi i zbiera mokrą trawę, więc trzymaj ręcznik i grzebień przy drzwiach. W samochodzie sprawdza się bezpieczny transporter lub dobrze zamocowane szelki; w przypadku samolotu lub pociągu przepisy różnią się zależnie od przewoźnika, więc przeczytaj je wcześniej.

Rozmiary, obroże i szelki

Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami, oraz szyję w miejscu, gdzie leży obroża. Mierz przez sierść aż do ciała, z przyciśniętą sierścią. Zostaw około jednego do dwóch płaskich palców luzu, sprawdź, czy nic nie ociera za przednimi łapami i czy łopatki poruszają się swobodnie. Średnia rasowa nie zastępuje mierzenia: z proporcji wzorca FCI obwód klatki piersiowej dorosłego psa wynosi z grubsza 33 do 42 cm, ale sierść, budowa i wzrost sprawiają, że rzeczywisty wymiar się różni.

Obroża może u małego psa o cienkiej szyi szybko ciągnąć lub uciskać gardło, a u małych ras opisuje się wrażliwą tchawicę. Dlatego wielu opiekunów wybiera szelki, a obrożę stosuje tylko na adresówkę. Dla porównania z własnym pomiarem: szelki Ferplast Ergocomfort P w rozmiarze XS mają zakres obwodu klatki piersiowej 37-47 cm i szyi 28-38 cm i pasują tylko wtedy, gdy Twoje wymiary mieszczą się w tych zakresach. Więcej opcji znajdziesz w kategorii uprzęże. Szczenięta mierz ponownie w trakcie wzrostu.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie i czesanie: codziennie przy długiej sierści. Pracuj warstwa po warstwie aż do skóry, szerokim i drobnym grzebieniem, i zwracaj szczególną uwagę za uszami, pod pachami, po wewnętrznej stronie łap i pod ogonem.
• Kołtuny: małe kołtuny delikatnie rozczesujesz grzebieniem, na przykład metalowym grzebieniem Trixie do rozczesywania, który ma dwa rozstawy zębów. Duże kołtuny zostaw groomerowi.
• Strzyżenie czy długa sierść: wzorzec opisuje długą sierść; wiele psów domowych dostaje krótsze strzyżenie, by ograniczyć pielęgnację. Wybierz świadomie, bo krótka sierść słabiej chroni przed zimnem.
• Kąpiel i suszenie: w razie potrzeby, często co kilka tygodni. Wyszczotkuj wcześniej, dobrze spłucz i wysusz całkowicie, także przy skórze; mokra, skołtuniona sierść może podrażniać skórę.
• Oczy: codziennie delikatnie wycieraj łzy miękką, wilgotną ściereczką i trzymaj włosy wokół oczu krótko lub związane. Jeśli oczy się zamykają lub zaczerwienienie nie mija, idź do weterynarza.
• Uszy: co tydzień sprawdzaj zapach, brud i zaczerwienienie.
• Zęby: u małych ras kamień nazębny to znany punkt uwagi. Myj najlepiej codziennie, zacznij wcześnie i regularnie kontroluj uzębienie.
• Pazury i łapy: skracaj pazury, jeśli nie ścierają się same, i utrzymuj czystą sierść między opuszkami.
• Linienie: ledwo zauważalne; luźne włosy zostają w sierści i trzeba je wyczesać.
• Salon groomerski: wielu opiekunów planuje wizytę co kilka tygodni. Oswajaj psa wcześnie z maszynką i stołem.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Poniższe punkty są punktami uwagi, a nie prognozą dla każdego psa; nie każdy maltańczyk je rozwija. Długość życia to orientacyjny przedział (patrz najważniejsze dane). Amerykański klub rasy zaleca u zwierząt hodowlanych badanie rzepek, badanie serca i test kwasów żółciowych.

• Zwichnięcie rzepki (przesuwająca się rzepka): u małych ras, w tym maltańczyka, opisuje się zwiększoną skłonność. Krótkotrwałe kulawizny lub sporadyczne podskakiwanie na trzech łapach to powód do oceny przez weterynarza.
• Przeciek wrotno-układowy (shunt): wrodzona nieprawidłowość naczynia krwionośnego, które kieruje krew z pominięciem wątroby. W amerykańskiej analizie 2400 przypadków maltańczyk należał do ras diagnozowanych częściej (1,6 procent przypadków). Słaby wzrost, ospałość lub dziwne zachowanie, zwłaszcza po jedzeniu, wymagają oceny weterynarza.
• Serce: klub rasy zaleca badanie serca u zwierząt hodowlanych; pojedyncze objawy, takie jak kaszel czy szybkie męczenie się, należą do weterynarza.
• Zęby: małe rasy mają podwyższone ryzyko kamienia nazębnego i stanów zapalnych; codzienna higiena jamy ustnej ma duże znaczenie.
• Tchawica: u ras miniaturowych, w tym maltańczyka, opisuje się niestabilną tchawicę, zwłaszcza w starszym wieku. Szelki zamiast ciągnącej obroży to praktyczny wybór.
• Zespół białego drżącego psa (uogólnione drżenie): opisany pierwotnie u małych białych psów, w tym maltańczyka. Drżenie lub chwiejność to powód, by skontaktować się z weterynarzem, bo przyczyny są bardzo różne.
• Masa ciała: u psa miniaturowego dodatkowy kilogram bardzo obciąża kolana i drogi oddechowe; pilnuj kondycji ciała.

Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają zwierzęta hodowlane pod kątem rzepek, serca i kwasów żółciowych, dzielą się wynikami i nie rozmnażają zbyt małych osobników. W Holandii Raad van Beheer ma protokół badania rzepek od 12. miesiąca życia; czy klub rasy tego wymaga, zależy od kraju. Wynik jest pomocą w wyborze, a nie gwarancją zdrowia szczenięcia.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Nazwa rasy nie mówi, ile pies ma jeść. Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji i aktywności. Użyj opakowania jako punktu wyjścia, kontroluj masę i dostosowuj stopniowo. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości poproś o radę weterynarza.

• Szczenię: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras małych, dopasowaną do Twojego psa; porcję dzienną rozłóż na kilka małych posiłków. Bardzo małe szczenię może szybko mieć za mało energii; jeśli jest ospałe, drży lub nie je, natychmiast zadzwoń do weterynarza.
• Dorosły: wybierz pełnoporcjową karmę dla dorosłych psów ras bardzo małych, przeznaczoną dla psów do około 4 kg. Wiele dorosłych maltańczyków je dwa posiłki dziennie.
• Senior: zmieniaj karmę według potrzeb, nie tylko według wieku; starsze psy często nadal potrzebują dość białka do utrzymania mięśni, a czasem miększych granulek z powodu problemów z zębami.

Oblicz tak: ustal aktualną masę, oszacuj z weterynarzem lub według aktualnych wytycznych FEDIAF dzienne zapotrzebowanie na energię w kcal (powszechną podstawą jest energia spoczynkowa = 70 x masa ciała w kg do potęgi 0,75, ale to jeszcze nie jest dzienna porcja), odczytaj energię karmy w kcal na kg i oblicz: gramy dziennie = kcal dziennie podzielone przez kcal na kg, razy 1000. Zważ psa ponownie po dwóch do czterech tygodniach i wyczuj żebra: powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu. Przy długiej sierści musisz wyczuwać, a nie patrzeć.

Wliczaj smakołyki: dla psa ważącego kilka kilogramów jedno ciastko to już zauważalna część dnia, a tę energię odejmuje się od posiłku. Dbaj o stały dostęp do świeżej wody i zmieniaj karmę stopniowo przez około 7 dni.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

• Karma: niska pod względem ilości, bo porcje są małe; wybieraj jednak jakość i małą wielkość granulek.
• Ubezpieczenie i weterynarz: średnie do wysokich z powodu ryzyka problemów z kolanami, zębami i drogami oddechowymi; licz się z regularnymi kontrolami zębów.
• Sierść: największa pozycja czasowa: codzienne szczotkowanie i regularne kąpiele.
• Salon groomerski: powtarzające się koszty, wysokie przy długiej lub gęstej sierści.
• Szkolenie: średnie, zwłaszcza w zakresie czystości, szczekania i zostawania samemu.
• Opieka: średnia do wysokiej, jeśli masz długie dni pracy.
• Wyposażenie i miejsce: niskie; wystarczą legowisko, szelki, grzebień i szczotka.
• Transport: niski; łatwo go zabrać ze sobą.

Zalety

• Mały i łatwy do zabrania, wymaga niewiele miejsca.
• Bardzo zwrócony ku człowiekowi i przywiązany.
• Mądry i chętny do nauki, idealny do małych sztuczek i krótkiego szkolenia.
• Niskie obciążenie fizyczne; wystarczą krótkie spacery i zabawa.
• Bez podszerstka linieje niemal niezauważalnie.
• Pasuje do mieszkania, jeśli zajęto się nawykiem szczekania.
• Niskie koszty karmy dzięki małym porcjom.

Wady i punkty uwagi

• Sierść wymaga codziennej pielęgnacji i profesjonalnej pomocy.
• Delikatne ciało: upadki, duże psy i małe dzieci stanowią ryzyko.
• Trudności z długim zostawaniem samemu.
• Skłonność do szczekania na dźwięki.
• Nauka czystości może trwać długo.
• Kamień nazębny, problemy z kolanami i wrażliwa tchawica to znane punkty uwagi.
• Wrażliwy na zimno i wilgoć.
• Biała sierść i zacieki łzowe wymagają codziennego czyszczenia.

Dla kogo jest odpowiedni

Dla kogoś, kto jest dużo w domu lub może zabierać psa ze sobą, lubi codzienny rytuał czesania i mycia zębów, szkoli spokojnie i pozytywnie oraz ma spokojny dom. Emeryt, osoba pracująca zdalnie lub rodzina ze starszymi, łagodnymi dziećmi może dobrze do niego pasować, o ile pies zawsze może bezpiecznie się wycofać i nikt go nie podnosi ani nie upuszcza.

Dla kogo nie jest odpowiedni

Dla domów, w których pies zostaje sam na wiele godzin, małych lub niespokojnych dzieci bez nadzoru, osób, które nie chcą pielęgnacji sierści ani groomera, oraz tych, którzy szukają sportowego partnera do biegania.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub oddanie

• Rodzice: zapytaj o wyniki badania rzepek, badania serca i testu kwasów żółciowych oraz o wielkość rodziców.
• Suka i otoczenie: odwiedź szczenięta w domu, zobacz matkę i zwróć uwagę na czyste, towarzyskie otoczenie.
• Wiek odbioru: nie przed 8. tygodniem; przy bardzo małych szczeniętach chętnie nieco później, w porozumieniu z hodowcą.
• Umowa, mikroczip i paszport: spisz ustalenia i sprawdź identyfikację oraz szczepienia.
• Sygnały ostrzegawcze: oferty jako teacup lub mini, bardzo małe szczenięta, kilka ras naraz, brak matki i szybka sprzedaż bez pytań.
• Klub rasy i schronisko: klub rasy może wskazać hodowców i możliwości adopcji. Dorosły maltańczyk ze schroniska może mieć uzębienie i sierść wymagające uwagi; zapytaj o przeszłość.

Najczęstsze pytania

Czy maltańczyk nadaje się dla początkujących? Dla zmotywowanych początkujących tak, o ile poważnie potraktują pielęgnację sierści, higienę zębów i naukę zostawania samemu. Doświadczenie z silnymi psami nie jest potrzebne.

Czy maltańczyk linieje? Ledwo zauważalnie, bo brakuje podszerstka. To nie czyni rasy hipoalergiczną; osoba z alergią powinna najpierw poznać dorosłe psy.

Czy maltańczyk dużo szczeka? Często krótko na dźwięki i gości. W mieszkaniu ważne są trening spokoju i stałe miejsce.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko w bezpiecznym, ogrodzonym miejscu. Na zewnątrz długa linka jest rozsądna ze względu na jego rozmiar i duże psy.

Czy sierść musi być długa? Nie. Wzorzec opisuje długą sierść, ale psy domowe często strzyże się krócej. Uwzględnij zimno i pielęgnację.

Podsumowanie

Kto wybiera maltańczyka, nie wybiera pieska-zabawki, lecz ciepłego, czujnego towarzysza z długim białym płaszczem i delikatnym ciałem. Dostajesz prawie zawsze obecny cień, który chce wiedzieć wszystko i chętnie współpracuje.

To się udaje, jeśli masz czas na czesanie i mycie zębów, spokojnie budujesz zostawanie samemu, pilnujesz schodów i dużych psów oraz wybierasz hodowcę, który bada kolana, serce i wątrobę. Jeśli Twój dzień jest długi i pusty albo szukasz solidnego sportowego partnera, inna rasa pasuje lepiej do was obojga.