Mastif hiszpański (Mastín Español)

Mastif hiszpański - samodzielny stróż stad o głębokim głosie

Na hiszpańskim gospodarstwie mastif hiszpański zwykle leży spokojnie w miejscu z dobrym widokiem. Dopiero gdy coś się zmienia, rozlega się głęboki, daleko nioszący szczek, a pies o wysokości w kębie osiemdziesięciu centymetrów staje między Tobą a bramą. FCI opisuje go jako bardzo dużego, potężnego molossa o półdługiej sierści, pierwotnie przeznaczonego do obrony stad owiec merynosów przed wilkami i innymi drapieżnikami podczas ich wędrówek. Dlatego jest samodzielny, czujny i powściągliwy wobec obcych, a w własnej rodzinie może być spokojny i przyjazny. Pasuje do doświadczonego opiekuna z dużym, wysoko ogrodzonym terenem, czasem na wczesną socjalizację, miejscem w domu i samochodzie oraz budżetem na psa ważącego kilkadziesiąt kilogramów. Największym zastrzeżeniem jest połączenie wielkości, instynktu ochronnego i przepisów: w Bawarii rasa znajduje się na liście psów, w przypadku których zakłada się zwiększoną groźnyść.

Najważniejsze informacje

• Nazwa oficjalna: Mastín Español, wzorzec FCI nr 91 (potwierdzone)
• Synonimy: mastif hiszpański, Spanish Mastiff; w Hiszpanii regionalne typy użytkowe noszą czasem własne nazwy, np. Mastín Leonés
• Pochodzenie: Hiszpania
• Uznanie: ostatecznie uznany przez FCI (od 1954), grupa 2, sekcja 2.2 molosy typu górskiego, bez próby pracy; uznany przez UKC od 1 lipca 2006 (Guardian Dog Group)
• Pierwotna funkcja: stróżowanie i obrona stad wędrujących i stałych oraz ochrona gospodarstwa, ludzi i mienia
• Wysokość w kębie: co najmniej 77 cm (pies) i 72 cm (suka); FCI nie podaje maksimum i uznaje za pożądane, by te wymiary były wyraźnie przekraczane (psy powyżej 80 cm, suki powyżej 75 cm)
• Masa: FCI i UKC nie podają masy; źródła wtórne podają z grubsza 60-100 kg (orientacyjnie, źródła się różnią)
• Długość życia: orientacyjnie około 10-12 lat; nie znaleziono badania populacyjnego dla tej rasy
• Sierść: gęsta, gruba i gładka, średnia długość; krótsza na kończynach, dłuższa i jedwabista na ogonie
• Umaszczenie: wzorzec pozostawia barwę wolną; najbardziej cenione są jednolite żółte, płowe, czerwone, czarne, wilcze i jelenie, a także pręgowane, srokate lub z białą kołnierzą
• Ruch: orientacyjnie od godziny do półtorej godziny dziennie, spokojnie i różnorodnie, bez obciążenia sportowego
• Wyzwanie szkoleniowe: wysokie; inteligentny, ale samodzielny, siła i instynkt ochronny wymagają doświadczenia
• Pielęgnacja: średnia; cotygodniowe szczotkowanie, częściej w okresie linienia, oraz kontrola skóry, uszu, oczu i warg
• Sam w domu: ograniczone i tylko po stopniowym przyuczeniu; stróżuje także bez Ciebie
• Klimat: najlepiej znosi łagodną i chłodną pogodę; upał i wysiłek wymagają przy takiej masie ostrożności
• Początkujący: nie; siła, wielkość i instynkt stróżujący wymagają doświadczenia z dużymi psami stróżującymi

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz duży, wysoki i solidnie ogrodzony teren i chcesz psa, który samodzielnie myśli o tym, co dzieje się na jego terytorium;
• masz doświadczenie z dużymi psami stróżującymi lub jesteś gotów skorzystać z pomocy behawiorysty;
• masz miejsce, budżet i czas na psa ważącego kilkadziesiąt kilogramów, od szczenięcia po seniora;
• wcześniej sprawdziłeś przepisy w gminie lub u ubezpieczyciela.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• mieszkasz w bloku, szeregowcu lub na małej miejskiej działce;
• szukasz psa, który przyjaźnie wita każdego gościa lub biega z Tobą na joggingu;
• masz sąsiadów, którzy nie zaakceptują głębokiego, daleko nioszącego głosu;
• musisz regularnie zostawiać psa samego na długie dni.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to Mastín Español; rasa figuruje w FCI pod numerem 91, krajem pochodzenia jest Hiszpania, a wzorzec z 30 sierpnia 2002 roku został sporządzony po hiszpańsku. FCI zalicza ją do grupy 2, sekcji 2.2 (molosy, typ górski). United Kennel Club uznaje rasę od 2006 roku. Mastif hiszpański to powszechna polska nazwa. Źródła wymieniają ponadto typy regionalne i użytkowe, m.in. Leonese mastiff; wzorzec FCI opisuje jednak jedną rasę. Z angielskim mastifem, Mastino Napoletano i dogiem z Bordeaux łączy go budowa molosa, ale to odrębne rasy z własnymi wzorcami. Mastín del Pirineo to osobna rasa FCI (nr 92) z tej samej hiszpańskiej tradycji. Jeśli oferują Ci szczenię, poproś o rodowód i rodziców; tylko one pokazują, co kupujesz. Więcej ras o budowie molosa znajdziesz na stronie dog z Bordeaux oraz na stronie rasy psów.

Historia i pierwotne zadanie

Według FCI rasa jest ściśle związana z sezonową wędrówką bydła, zwłaszcza owiec merynosów, która odbywała się już w czasach Mesty. Mesta była w średniowieczu zrzeszeniem właścicieli wędrujących stad. Psy towarzyszyły stadom na długich dystansach i na pastwiskach i broniły ich przed wilkami i innymi drapieżnikami. Wzorzec UKC wspomina, że dawniej pies często towarzyszył stadu bez pasterza. Stąd jego samodzielność: sam ocenia, co jest zagrożeniem. Dziś według FCI nadal towarzyszy stadom i strzeże gospodarstw, ludzi i mienia. Według źródła wtórnego w 1981 roku założono hiszpańskie stowarzyszenie rasy, które rozpoczęło program hodowlany odtwarzający starszy, duży typ użytkowy. Źródła wymieniają ponadto nieoficjalne typy użytkowe obok typu pokazywanego na wystawach.

Wygląd i cechy fizyczne

• Budowa: duży, potężny i muskularny, prostokątny; tułów jest dłuższy niż wysokość w kębie, z prostą linią grzbietu i szeroką, głęboką klatką piersiową (obwód klatki co najmniej około jedną trzecią większy niż wysokość w kębie)
• Głowa i kufa: duża i mocna, jak ścięta piramida; czaszka i kufa wyglądają z góry kwadratowo, a kufa zwęża się stopniowo
• Wargi i nos: warga górna w dużej mierze zakrywa dolną; nos i błony śluzowe są czarne
• Oczy: małe, migdałowe, najlepiej ciemnoorębowe, o uważnym, łagodnym spojrzeniu, które wobec obcych staje się twarde
• Uszy: średniej wielkości, trójkątne i zwisające; kupirowanie jest według wzorca poważną wadą
• Szyja i skóra: mocna, szeroka szyja z grubą, luźna skórą i dobrze rozwiniętym podwójnym podgardlem
• Kończyny i łapy: mocne kości, proste przednie kończyny, łapy kocie; na tylnych kończynach dozwolone są pazury wilcze
• Ogon: gruby u nasady, w spoczynku noszony nisko do stawu skokowego, w ruchu szablasty; nigdy zawinięty na grzbiet
• Sierść i umaszczenie: gęsta, gruba, średniej długości i gładka; najczęściej żółta, płowa, czerwona, czarna, wilcza, pręgowana lub srokata
• Chód: preferowany jest kłus, harmonijny i potężny, bez kołysania i inochodu
• Szczenię a dorosły pies: szczenięta są już duże, z dużymi łapami i luźzą skórą, a swoje dorosłe rozmiary osiągają dopiero po roku lub dłużej (orientacyjnie)
• Pies i suka: wzorzec podaje osobne wymiary minimalne (77 cm i 72 cm)

Charakter i temperament

FCI opisuje mastifa hiszpańskiego jako bardzo inteligentnego, prostego, przywiązanego, przyjaznego i szlachetnego, lecz zdecydowanego wobec groźnych zwierząt i obcych. Jest pewny siebie, bo zna własną siłę. W domu widzi się więc często spokojnego psa, który ogarnia wzrokiem pomieszczenie i najpierw przygląda się gościom, zanim zareaguje. Przywiązuje się do rodziny i terenu i chce sam oceniać, co należy do jego zadania. Dlatego daje się szkolić, ale nie jest uległy: współpracuje, gdy rozumie powód. Twarde, szorstkie lub nieprzewidywalne postępowanie do niego nie pasuje i może wywołać nieufność lub zachowania obronne. Wzorzec zalicza nadmierną płochliwość lub agresję do poważnych wad. Różnice indywidualne pozostają duże, m.in. ze względu na linię hodowlaną, socjalizację i wychowanie.

Dzieci, psy, koty i goście

Niemowlęta i małe dzieci: zawsze aktywny nadzór; nawet przyjazny szczeniak jest ciężki i może niechcący przewrócić dziecko. Starsze dzieci: mogą dobrze obcować ze spokojnym psem, jeśli szanują jego miejsce i nie szamoczą się z kolegami w jego obecności, bo może to uznać za zagrożenie. Obce psy: wobec obcych psów, zwłaszcza tej samej płci, może być odpychający lub dominujący (orientacyjnie); przedstawiaj spokojnie i na neutralnym terenie. Domownicy, koty i drobne zwierzęta: często może żyć razem ze zwierzętami, z którymi się wychował, bo psy stróżujące stada są tradycyjnie pod tym kątem wybierane; nieznane zwierzęta na jego terenie są zwykle traktowane jak intruzi. Goście i kurierzy: spodziewaj się zachowań sygnalizujących i powściągliwości; nie sadzaj gościa po prostu obok psa i trzymaj psa za zamkniętą bramą lub na smyczy przy drzwiach.

Instynkty i zachowanie na co dzień

Stróżowanie i ochrona stanowią jego rdzeń. Widać to po psie, który zawsze wybiera miejsce z widokiem na bramę lub drogę, reaguje na dźwięki z daleka i w nietypowych sytuacjach najpierw głośno sygnalizuje. FCI opisuje jego szczek jako chrapliwy, niski i bardzo dźwięczny, słyszalny z dużej odległości. To nie zły nawyk, lecz jego praca. U psów stróżujących stada czuwanie w nocy jest normalne, więc może głośno sygnalizować także wieczorem i w nocy. Instynkt łowiecki i pasterski nie są cechami tej rasy; na co dzień zauważasz raczej samodzielny osąd i poczucie terytorium. Niskie, rzadkie ogrodzenie pies tej wielkości szybko pokonuje; solidne, wysokie ogrodzenie i zamknięta brama nie są więc luksusem.

Ruch w poszczególnych fazach życia

Szczenię: krótkie, spokojne wyjścia na zmiennym podłożu, dużo snu i żadnego narzuconego obciążenia wytrzymałościowego, schodów ani skoków. Wzrost bardzo dużego psa trwa dłużej, więc stawy zasługują na ochronę. Młody pies: siła i pewność siebie rosną, a granice są testowane; ćwicz chodzenie na smyczy, kontrolę impulsów i spokojne witanie, zanim stanie się zbyt ciężki do korygowania. Dorosły: licz orientacyjnie od godziny do półtorej godziny dziennie, rozdzielone na spokojne spacery z czasem na wąchanie i wolną aktywność na ogrodzonym terenie; intensywny sport lub długie bieganie nie pasuje do jego budowy. Przy ciepłej pogodzie planuj w chłodnych godzinach. Senior: krócej i częściej, na równym podłożu; obserwuj sztywność, trudności ze wstawaniem lub spadek masy i omów zmiany z weterynarzem.

Wyzwania umysłowe i praca

Dla samodzielnego stróża spokojne zadania mają więcej sensu niż gorączkowe sztuczki: bezpieczne miejsce do obserwowania otoczenia, zabawy w poszukiwanie z jedzeniem, krótkie ćwiczenia posłuszeństwa i spokojne spacery w różnych miejscach. Praca węchem daje mu zajęcie bez nasilania instynktu stróżującego. Sport obronny lub ochronny nie pasuje do psa rodzinnego: predyspozycja jest już obecna i nie trzeba jej wzmacniać. Prawdziwa praca przy ochronie stad nadal istnieje, ale tylko z bydłem i u opiekuna, który zna ten fach.

Szkolenie i socjalizacja

Zacznij wcześnie, krótkimi sesjami, z odpowiednią nagrodą i uczciwą konsekwencją. Dorosły pies o takiej sile nie pozwala się już nosić ani przytrzymywać, więc chodzenie na smyczy, czekanie przy drzwiach, spokojne witanie i oddawanie przedmiotów muszą być opanowane już w wieku szczenięcym. Przywołuj go tylko na długiej lince lub na ogrodzonym terenie; samodzielna decyzja, by pójść sprawdzić, może ważyć więcej niż Twój głos. Socjalizuj szeroko i stopniowo: ludzie w różnym wieku, psy, ruch uliczny, dźwięki, weterynarz i jazda samochodem, bez przymusu. Celem jest pies, który potrafi spokojnie i neutralnie obserwować, a nie taki, który wita wszystkich. Ćwicz czynności pielęgnacyjne, bo ciężkiego psa nie da się ani podnieść, ani przytrzymać. W razie wątpliwości szybko szukaj pomocy behawiorysty z doświadczeniem w pracy z dużymi psami stróżującymi.

Zostawanie samemu w domu

Nie ma bezpiecznej liczby godzin, która pasuje do wszystkich psów. Mastif hiszpański jest przyzwyczajony do samodzielnej pracy, ale pozostaje skoncentrowany na rodzinie i swoim terenie. Buduj samotność małymi krokami, od sekund do minut, i zostawiaj go dłużej dopiero, gdy pozostaje spokojny. Zwracaj uwagę na skomlenie, szczekanie, krążenie, niszczenie lub brak apetytu. Szczekanie może tu ponadto przeszkadzać sąsiadom. Cały dzień pracy w samotności rzadko jest dobrym wyborem; pomocna może być opieka, wyprowadzanie przez profesjonalistę lub domownik pracujący zdalnie.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Najlepiej pasuje dom z dużym, dobrze ogrodzonym terenem, ale ogród nie zastępuje spacerów ani towarzystwa. W mieszkaniu znaczenie mają schody, winda i hałas, a dorosły pies jest zbyt ciężki do noszenia. Domy szeregowe z cienkimi ścianami często prowadzą do skarg na szczekanie. Na wsi liczy się bydło, zwierzyna, ogrodzenia i sąsiedzi; pies strzegący swojego terenu może także gości, rowerzystów lub przejeżdżające bydło uznać za zagrożenie. Latem potrzebuje chłodu, cienia i wody, a zaparkowany samochód nigdy nie jest miejscem pobytu. Do samochodu potrzebny jest duży bagażnik lub klatka; ćwicz wsiadanie wcześnie. Wielu przewoźników ogranicza bardzo duże psy, więc zapytaj wcześniej. Śliskie podłogi są trudne dla ciężkiego psa; ułóż maty lub chodniki.

Rozmiary, obroże i szelki

FCI podaje wysokość w kębie (co najmniej 77 cm dla psów i 72 cm dla suk) i określa, że obwód klatki piersiowej jest co najmniej około jedną trzecią większy niż wysokość w kębie. Jako przykład obliczeń daje to dla psów o minimalnej wysokości z grubsza 96-103 cm; większe psy mają więcej. Nie ma oficjalnego obwodu szyi ani rozmiaru obroży, więc zmierz własnego psa. Zmierz klatkę w najszerszym miejscu tuż za przednimi łapami miękką miarką krawiecką i zostaw zapas na dwa palce. Zmierz szyję pod lużzną skórą, w miejscu, gdzie będzie obroża. Przy rozmiarze granicznym sprawdź, czy pas nie ociera, i wybierz raczej szeroki pas. Rosnący szczeniak przechodzi przez kilka rozmiarów.

• Przy wyborze szelek porównaj zakres obwodu klatki piersiowej podany przy produkcie z własnym pomiarem; dorosły mastif hiszpański często wymaga największych rozmiarów. Więcej wyboru znajdziesz w kategorii uprzęże.

Pielęgnacja

Szczotkowanie: raz w tygodniu mocną szczotką lub grzebieniem do gęstej sierści średniej długości, częściej w okresie linienia. Mycie i suszenie: tylko w razie potrzeby, łagodnym szamponem, i pozwól grubej sierści dobrze wyschnąć. Skóra i podgardle: kontroluj luźną skórę i podwójne podgardle pod kątem wilgoci, zaczerwienienia lub zapachu. Wargi: luźna warga dolna może zatrzymywać ślinę; wycieraj po piciu. Uszy i oczy: sprawdzaj co tydzień zapach, zaczerwienienie lub wydzielinę; nadmiernie podwinięte do wewnątrz lub na zewnątrz powieki wzorzec wymienia jako wadę, więc nieprawidłowości powiek niech oceni weterynarz. Pazury, łapy i zęby: skracaj pazury, kontroluj opuszki, myj zęby. Pomoc profesjonalna: salon pielęgnacyjny nie jest potrzebny; linienie zajmuje jednak czas, a przyzwyczajanie do wszystkich czynności zaczyna się już u szczenięcia.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla tej rasy nie znaleziono oficjalnego programu zdrowotnego ani dużego badania populacyjnego. Wzorzec FCI wymienia nadmierne entropium i ektropium (nieprawidłowości powiek) oraz nieprawidłowy zgryz jako wady. Poniższe informacje pochodzą głównie ze źródeł przeglądowych i dlatego mają charakter orientacyjny. U rasy opisuje się zwiększoną predyspozycję do dysplazji stawu biodrowego i łokciowego, jak u wielu bardzo dużych psów. Skręt żołądka opisuje się jako ryzyko związane z budową przy głębokiej klatce piersiowej; wzdęty brzuch z niepokojem lub bezskutecznymi odruchami wymiotnymi to nagły przypadek u weterynarza, a spokojne karmienie nie jest gwarancją. Niektóre źródła wymieniają też choroby serca, takie jak kardiomiopatia rozstrzeniowa, bez danych specyficznych dla rasy. Nie każdy pies rozwinie te choroby.

Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców pod kątem dysplazji stawu biodrowego i łokciowego i pokazują wyniki; zapytaj też o badanie serca i o wiek, w którym zmarły psy z linii. Wynik nie jest gwarancją zdrowego psa. Szczupła masa oszczędza stawy. Kulawiznę, trudności ze wstawaniem, sztywność, wzdęty brzuch lub wyraźną zmianę zachowania niech oceni weterynarz. Długość życia około 10-12 lat to orientacyjny przedział ze źródeł przeglądowych, a nie prognoza dla Twojego psa.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Nazwa rasy nie określa gramów. Właściwa porcja zależy od konkretnej karmy, masy, wieku, kondycji i aktywności. Powszechną podstawą obliczeń jest RER = 70 × masa ciała w kg^0,75; dla psa o masie 70 kg to około 1690 kcal zapotrzebowania spoczynkowego. Zapotrzebowanie dzienne jest wyższe, z współczynnikiem z weryfikowanego źródła, jak wytyczne FEDIAF. Następnie przelicz: gramy dziennie = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ ME w kcal/kg karmy × 1000. Ponieważ wartość energetyczna różni się w zależności od karmy, a masa tej rasy bardzo się różni, nie podajemy ilości w gramach. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, waż psa regularnie i dostosowuj stopniowo.

Szczenię: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras dużych lub bardzo dużych, kontroluj wzrost, nie dodawaj wapnia bez weterynarza i podziel porcję dzienną na kilka posiłków. Dorosły: zwykle dwa posiłki; żeber powinno być dobrze wyczuwalne, także pod grubą sierścią, a z góry powinna być widoczna talia. Senior: nie automatycznie mniej karmy lub białka; patrz na kondycję, masę mięśniową i zęby. Zapewnij spokój wokół posiłku i wlicz smakołyki. Dbaj, by świeża woda była zawsze dostępna, szczególnie w upał.

• Orijen Puppy Large Breed 11,4 kg: karma dla szczeniąt ras dużych; sprawdź, czy pasuje do przewidywanej masy dorosłego psa.
• Brit Premium By Nature Adult XL Extra Large 15 kg: karma dla dorosłych psów ras olbrzymich (według opisu producenta 45-90 kg).
• Karma dla bardzo dużych ras (>40 kg): wybierz tu pełnoporcjową karmę pasującą do fazy życia i przewidywanej masy.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

• Karma: wysokie ze względu na wielkość.
• Ubezpieczenie i weterynarz: wysokie; duży pies z możliwymi problemami ze stawami, żołądkiem i sercem, plus znieczulenie i leki według masy.
• Sierść: średnie obciążenie czasowe, zwłaszcza w okresie linienia; bez salonu pielęgnacyjnego.
• Szkolenie: wysokie w pierwszym roku, potem stałe utrzymanie.
• Opieka: trudna do zorganizowania dla ciężkiego, czujnego psa.
• Sprzęt i transport: solidne szelki, szeroka obroża, duże legowisko, przestronny samochód, wysokie ogrodzenie.
• Miejsce: dużo, w domu i na zewnątrz.

To tylko względne obciążenie; stałe kwoty zmieniają się wraz z rynkiem i czasem.

Zalety

• Spokojny i zrównoważony w domu, gdy może wykonywać pracę stróża.
• Silnie związany z rodziną i terenem; niezawodny, samodzielny stróż.
• Inteligentny i pojętny u opiekuna, który stawia wyjaśnienie przed przymusem.
• Sierść bez salonu pielęgnacyjnego, zwykle wystarcza cotygodniowe szczotkowanie.
• Imponujący, rozpoznawalny wygląd bez skrajnej budowy.

Wady i punkty uwagi

• Ogromna wielkość i siła; błędy w prowadzeniu na smyczy i wychowaniu są poważne w skutkach.
• Powściągliwy lub odpychający wobec obcych; goście wymagają zarządzania.
• Głośny, daleko niosący głos, który może przeszkadzać sąsiadom, także w nocy.
• Zdrowie: biodra, łokcie i skręt żołądka wymagają uwagi; brakuje danych specyficznych dla rasy.
• Przepisy: w niektórych regionach rasa znajduje się na liście; trzeba to wyjaśnić z góry.
• Wysokie koszty karmy, weterynarza i transportu oraz ograniczona oferta poza Hiszpanią.

Dla kogo

Dla doświadczonego lub dobrze prowadzonego opiekuna z dużym, wysoko ogrodzonym terenem i sąsiadami akceptującymi czujnego psa. Pasuje do domu z dużą ilością czasu w domu, spokojem i jasnymi ustaleniami w sprawie gości, z budżetem na karmę, weterynarza i transport oraz cierpliwością do wczesnej socjalizacji i pozytywnego szkolenia. Kto da mu zadanie pasujące do jego natury, otrzyma stabilnego, lojalnego stróża.

Dla kogo nie

Nie dla osób mieszkających w bloku lub domu szeregowym, szukających psa witającego wszystkich lub uprawiającego sport, mających niewielkie doświadczenie z dużymi psami stróżującymi, często nieobecnych przez długie dni, mających małe dzieci bez stałego nadzoru lub nieposiadających finansowego zapasu na psa tej wielkości. Nie dla tych, którzy nie chcą lub nie mogą wyjaśnić przepisów o niebezpiecznych psach w swoim regionie.

Status prawny i warunki utrzymywania

Przepisy dotyczące psów różnią się w zależności od kraju, regionu i gminy i mogą się zmieniać; to nie jest porada prawna. W Holandii ogólnokrajowa Regeling agressieve dieren została uchylona w 2008 roku; gminy prowadzą własną politykę. W Belgii według źródeł, z których korzystaliśmy, nie jest znana żadna federalna ustawa o niebezpiecznych psach; gminy i regiony mogą mieć własne przepisy. W Niemczech każdy kraj związkowy reguluje to samodzielnie. W Bawarii mastif hiszpański (Mastin Espanol) wymieniony jest w § 1 ust. 2 rozporządzenia Verordnung über Hunde mit gesteigerter Aggressivität und Gefährlichkeit: w odniesieniu do tych psów i ich mieszańców zakłada się, że są psami niebezpiecznymi, dopóki w stosunku do konkretnego psa nie wykaże się przed właściwym organem, że to założenie nie ma zastosowania. Pozostałych niemieckich krajów związkowych i pozostałych państw nie sprawdziliśmy w pełni. Przed zakupem, przeprowadzką, importem lub wakacjami z psem zawsze zapytaj w gminie lub u właściwego organu o obowiązujące warunki, takie jak zezwolenie, test temperamentu lub obowiązek smyczy i kaganca, i porozmawiaj z ubezpieczycielem.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Oferta poza Hiszpanią jest naszym zdaniem niewielka (niezweryfikowane), więc wiele psów pochodzi z zagranicy. Szukaj hodowcy zrzeszonego w związku kynologicznym należącym do FCI i sprawdź, czy rodowód i wzorzec rasy (nr 91) się zgadzają. Zacznij od stowarzyszenia rasy, np. hiszpańskiego stowarzyszenia rasy, i zapytaj o rejestry oraz zasady hodowli. Poproś o oryginalne wyniki obojga rodziców dotyczące bioder i łokci oraz najlepiej badanie serca, o środowisko wychowu, matkę i zachowanie rodziców, także wobec obcych. Zapytaj, czy rodzice pochodzą z linii użytkowych czy wystawowych, bo typ i temperament mogą się różnić. Szczenię nie opuszcza miotu przed ośmioma tygodniami, z mikrochipem, paszportem, szczepieniami i umową. Uważaj na szczenięta stale dostępne, kilka ras naraz, przekazanie na parkingu i sprzedawców, którzy unikają pytań. Przy imporcie sprawdź przepisy transportowe i lokalne przepisy dotyczące rasy. Dorosły pies ze schroniska lub z rasowej adopcji może bardzo dobrze pasować; zapytaj szczerze o zachowanie wobec obcych, gości i innych zwierząt i odbyjcie razem kilka spacerów.

Najczęściej zadawane pytania

Czy mastif hiszpański nadaje się dla początkujących? Zwykle nie. Siła, wielkość i instynkt stróżujący wymagają doświadczenia z dużymi psami stróżującymi lub dobrego wsparcia.

Czy mastif hiszpański dużo szczeka? Sygnalizuje głównie coś niezwykłego, ale głos jest głęboki i niesie daleko; wieczorem i w nocy może to przeszkadzać sąsiadom.

Czy mastif hiszpański może mieszkać w mieszkaniu? Rzadko to rozsądne. Wielkość, schody, hałas i potrzeba ruchu sprawiają, że lepszym wyborem jest dom z dużym ogrodzonym terenem.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko na ogrodzonym terenie; jego samodzielność i instynkt ochronny sprawiają, że przywołanie jest niepewne.

Jak duży rośnie? Wzorzec wymaga co najmniej 77 cm dla psów i 72 cm dla suk i nie podaje maksimum.

Czy mastif hiszpański jest zakazany? Nie w całej Europie, ale w niektórych regionach, np. w Bawarii, rasa znajduje się na liście z warunkami. Wyjaśnij z góry przepisy w swojej gminie lub regionie.

Podsumowanie

Mastif hiszpański nie jest psem, którego potrzebuje się do robienia wrażenia, lecz psem pracującym, który czerpie spokój z wyraźnego terytorium i stałej rodziny. Jego siłą jest samodzielny osąd; największe wyzwanie polega na tym, że ten sam osąd przy takiej wielkości koliduje z obcymi, sąsiadami, a czasem z przepisami. Pasuje do osoby z miejscem, doświadczeniem i czasem, która poważnie traktuje swoje ogrodzenie i z góry wyjaśniła przepisy. W małym mieszkaniu, przy poszukiwaniu towarzyskiego przytulaka lub przy niewielkim budżecie na opiekę i transport uczciwszym wyborem jest inna rasa. Wybierz hodowcę z otwartymi wynikami, socjalizuj wcześnie i zapewnij mu życie, w którym stróżowanie nie musi stać się problemem.