Cão de Castro Laboreiro

Cão de Castro Laboreiro - samodzielny stróż przed wilkami z gór

Cão de Castro Laboreiro sam decyduje, czy dźwięk w ciemności zasługuje na uwagę. To nie kaprys, lecz praca, do której rasa była trzymana przez stulecia: ochrona bydła przed wilkami w górach na samej północy Portugalii, często przy niewielkim nadzorze. Efektem jest lekko zbudowany pies górski typu molosowatego, około 55 do 66 cm w kłębie i 25 do 40 kg wagi, z krótką, gęstą, prążkowaną sierścią w kolorze wilczym, zwisającymi uszami i alarmowym szczekaniem, które zaczyna się nisko i kończy długim, wysokim dźwiękiem.

Pasuje do doświadczonych ludzi z bezpiecznie ogrodzoną posesją, miejscem na długie wędrówki i cierpliwością do psa, który trzyma obcych na dystans. Największą wadą jest to, że jego czujność nie ma wyłącznika: patroluje, zgłasza i osądza także wtedy, gdy nie prosiłeś o to. Dochodzi do tego, że rasa jest w Holandii i Belgii bardzo rzadka.

Dane podstawowe

• Oficjalna nazwa: Cão de Castro Laboreiro (wzorzec FCI nr 170); po angielsku Castro Laboreiro Dog
• Synonimy: Castro Laboreiro Dog; po niemiecku Castro-Laboreiro-Hund; po francusku Chien de Castro Laboreiro; po hiszpańsku Perro de Castro Laboreiro
• Pochodzenie: Portugalia, wieś Castro Laboreiro w gminie Melgaço, krańcowa północ
• Uznanie: FCI, uznana ostatecznie 24 maja 1955; obowiązujący wzorzec opublikowany 4 listopada 2008; uznana także przez UKC (2006)
• Grupa rasowa: grupa FCI 2, sekcja 2.2 (rasy molosowate, typ górski), bez próby pracy; UKC Guardian Dog Group
• Pierwotna funkcja: pies stróżujący i obronny oraz ochroniarz bydła, głównie przed wilkami; dziś także pies domowy i podwórzowy
• Wysokość w kłębie: samiec 58 do 64 cm, suka 55 do 61 cm, w obu przypadkach z tolerancją 2 cm (wzorzec FCI)
• Waga: samiec 30 do 40 kg, suka 25 do 35 kg (wzorzec FCI)
• Długość życia: orientacyjnie około 10 do 14 lat; brak wiarygodnych danych populacyjnych, a źródła się różnią
• Sierść: krótka (około 5 cm), przylegająca, gęsta i nieco szorstka, bez podszerstka
• Kolory: prążkowany na szarym tle; kolor wilczy jest najczęstszy, a tak zwany kolor górski najbardziej ceniony; mała biała plama na piersi jest dozwolona
• Ruch: orientacyjnie półtorej do dwóch godzin dziennie, w tym spacery w zróżnicowanym terenie, odpoczynek i spokojna praca umysłowa
• Wyzwanie szkoleniowe: wysokie; samodzielny i powściągliwy wobec nieznanego (orientacyjnie)
• Poziom pielęgnacji: niski dla sierści, uwaga na ciemne pazury i owłosiony tył zadu
• Sam w domu: budowa stopniowa; nie można podać stałej liczby godzin
• Klimat: krótka sierść bez podszerstka; cień latem, schronienie i wytarcie przy długotrwałej mokrej i zimnej pogodzie
• Początkujący: nie polecana

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz solidnie ogrodzoną posesję w otoczeniu, w którym pies może się odzywać jako stróż;
• masz doświadczenie z dużymi, samodzielnymi psami i potrafisz zachować spokój, gdy zapowiada się obcy;
• masz codziennie czas na długie wyprawy po pagórkowatym lub nierównym terenie;
• jesteś gotów szukać rzadkiej rasy u hodowcy, który bada rodziców.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• mieszkasz w bloku lub przy gęsto zabudowanej ulicy, gdzie nocne szczekanie prowadzi do skarg;
• szukasz psa, który entuzjastycznie wita każdego gościa;
• chcesz puścić psa luzem w nieznanym terenie bez niezawodnego przywołania;
• bierzesz pierwszego psa lub często jesteś poza domem przez długie dni.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to Cão de Castro Laboreiro; "cão" oznacza po portugalsku psa. FCI przyjęła rasę ostatecznie 24 maja 1955 pod numerem 170, a Clube Português de Canicultura, portugalski związek kynologiczny, przetłumaczył wzorzec i opiekuje się rasą w kraju pochodzenia. UKC uznał rasę w 2006 roku. W kynologii holenderskiej i belgijskiej rasa jest bardzo rzadka: w naszych poszukiwaniach nie znaleźliśmy wskazówek na ugruntowaną hodowlę holenderską ani belgijską. Portugalska księga rodowodowa, Livro de Origens Português, stanowi podstawę rejestracji.

Nie myl rasy z innymi portugalskimi psami. Cão da Serra da Estrela to większy i cięższy górski obrońca, Cão da Serra de Aires to średniej wielkości pies pasterski z innej grupy rasowej, a Cão de Gado Transmontano to inna portugalska rasa ochronna. Badanie matczynego DNA z 2005 roku umieściło Castro Laboreiro blisko Serra da Estrela, ale rasa ma własny wzorzec, budowę i umaszczenie. Psy oferowane pod tą nazwą bez rodowodu mogą być mieszańcami; zawsze pytaj więc o pochodzenie.

Historia i pierwotna funkcja

Wzorzec FCI nazywa rasę jedną z najstarszych na Półwyspie Iberyjskim. Pochodzi z górzystego regionu wokół wsi Castro Laboreiro, między rzeką Minho a górami Peneda i Soajo, na wysokościach do około 1400 m. Dokładne pochodzenie jest nieznane, a opowieści o prastarym rodowodzie nie da się udowodnić. Zadanie jest za to jasne: psy chodziły z bydłem lub przy nim i były używane przeciw wilkom, które w tym regionie według wzorca nadal występują licznie.

Według źródeł wtórnych rasa została pokazana na wystawie w 1914 roku, a weterynarz Manuel Fernandes Marques napisał pierwszy wzorzec w 1935 roku; klub rasy Clube do Cão de Castro Laboreiro miał powstać w 1989 roku (prawdopodobne, niepotwierdzone w źródle pierwotnym). To mała populacja o niewielkiej zmienności genetycznej: badanie mitochondrialnego DNA wykazało u 58 zbadanych psów tylko dwa warianty. Portugalska organizacja Grupo Lobo umieszcza według własnych informacji od lat 90. między innymi psy Castro Laboreiro przy stadach, aby ograniczyć szkody wyrządzane przez wilki; sugeruje to, że predyspozycje do pracy nadal istnieją.

Wygląd i cechy fizyczne

• Budowa: lekko molosowata, nieco dłuższa niż wysoka (stosunek długości tułowia do wysokości w kłębie 7:6); głębokość klatki piersiowej jest nieco mniejsza niż połowa wysokości w kłębie
• Głowa i kufa: średniej wielkości, raczej lekka niż gruba, z długą, prostą kufą stopniowo się zwężającą; bez zmarszczek; nos zawsze czarny
• Oczy: średniej wielkości, migdałowe i ukośne, brązowe (jaśniejsze przy jasnej sierści, prawie czarne przy ciemnej); czarne powieki; wyraz nieco surowy
• Uszy: dość wysoko osadzone, zwisające, cienkie i prawie trójkątne z zaokrągloną końcówką; przy skupieniu obracają się do przodu
• Szyja i tułów: krótka, prosta szyja bez podgardła; prosta lub lekko opadająca linia grzbietu, krótkie szerokie lędźwie i wyraźnie podciągnięty brzuch
• Nogi i łapy: proste, silnie umięśnione nogi z mocnymi kośćmi; łapy kocie ze zwartymi, twardymi opuszkami i ciemnymi pazurami; z tyłu dozwolony jeden lub dwa wilcze pazury
• Ogon: naturalny, wysoko osadzony, w spoczynku opadający do stawu skokowego, z długą sierścią od spodu; przy podnieceniu unosi się, ale nie dotyka grzbietu
• Sierść i kolor: krótka, przylegająca i gęsta, bez podszerstka; dłuższa i grubsza na zadzie; typowy kolor to prążkowany na szarym tle z włosami w trzech odcieniach, od orzeszka pinii przez rudawy po mahoniowy, ciemniejszy na głowie, grzbiecie i barkach
• Szczenię i dorosły pies: według źródeł wtórnych rasa dojrzewa dopiero około 18 do 24 miesięcy, więc młody pies potrzebuje więcej czasu na dojrzewanie niż wiele mniejszych ras
• Samiec i suka: wzorzec podaje oddzielne wymiary i wagi; samce są nieco większe i cięższe

Uważaj na dwa częste błędy: uszy zwisają i nie sterczą, a typowy kolor jest prążkowany, nie jednolicie żółty ani czarny.

Charakter i temperament

Wzorzec opisuje Castro Laboreiro jako wiernego, łagodnego towarzysza rodziny i psa, który stale obserwuje swój teren i go patroluje. Ma szlachetny charakter, jest bardzo zwinny i aktywny i może okazywać pewną wrogość, nie będąc kłótliwym. To ostatnie jest ważne: stabilny pies ostrzega i obserwuje, nie atakuje na oślep. Płochliwość lub nieufność to we wzorcu wada, agresja lub nadmierna płochliwość to dyskwalifikacja.

W codziennym życiu spotykasz psa, który trzyma się blisko swoich ludzi i jednocześnie podejmuje własne decyzje. Gość, który niespodziewanie wchodzi na posesję, dostaje najpierw głębokie ostrzeżenie, a potem oceniające spojrzenie. Stabilny pies szybko się potem uspokaja, jeśli sytuacja pozostaje przewidywalna. Różnice indywidualne są duże; linia, socjalizacja i zdrowie mają znaczenie, a nie każdy pies będzie równie tolerancyjny.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: źródła wtórne określają rasę jako tolerancyjną, ale duży pies stróżujący i dziecko zawsze potrzebują aktywnego nadzoru. Nie pozwalaj dzieciom biegać swobodnie z psem.
• Starsze dzieci: mogą nauczyć się spokojnego obchodzenia z psem. Ryzyko tkwi głównie w dzikiej zabawie z kolegami, w której pies może poczuć się odpowiedzialny i interweniować.
• Nieznane psy: samce mają według źródeł wtórnych częściej dominować nad innymi samcami. Obce psy przedstawiaj ostrożnie i zachowaj dystans, jeśli pies wpatruje się sztywno.
• Współlokatorzy: pies wychowany z innymi psami może często żyć z nimi spokojnie, jeśli jest miejsce i spokój.
• Koty i małe zwierzęta domowe: obrońca stad może często żyć ze zwierzętami należącymi do rodziny, zwłaszcza jeśli z nimi wyrósł. Nieznane koty w ogrodzie pozostają naruszeniem jego terytorium.
• Goście i kurierzy: nie pozwalaj gościom od razu głaskać. Daj psu stałe miejsce, pozwól mu się uspokoić po zgłoszeniu i zawsze zostawaj w pobliżu, gdy przychodzą obcy. Kurierzy przy bramie to dla tego psa codzienna praca.

Instynkty i codzienne zachowanie

Stróżowanie to zachowanie charakterystyczne. Pies jest czujny na dźwięki, obchodzi swój teren i używa alarmowego szczekania; to szczekanie jest u tej rasy funkcjonalne. Wieczorem i w nocy jest to najbardziej widoczne, bo pies słyszy wtedy więcej niż ty. Pomaga stała wieczorna rutyna: krótka runda wzdłuż granicy posesji, potem stałe miejsce do spania w domu, aby nauczył się, że to ty przejmujesz służbę i nie musi trzymać warty przy każdym szelescie.

Do tego dochodzi silna skłonność terytorialna. Płot nie jest dekoracją: pies obchodzi granicę i sprawdza, czy coś się zmieniło. Ochrona oznacza u tej rasy przede wszystkim ostrzeganie i zajmowanie pozycji, rzadko pościg. Wzorzec mówi, że porusza się szybciej (kłus lub galop) tylko wtedy, gdy ma ku temu dobry powód. To tłumaczy, dlaczego na spacerze nie jest biegnącym towarzyszem, ale przy nagłym zagrożeniu lub bodźcu może zareagować gwałtownie. Bez zajęcia taki czujny pies może zacząć patrolować ogrodzenie, szczekać lub kopać.

Ruch w poszczególnych etapach życia

• Szczenię: krótkie, spokojne wyjścia, dużo snu i zróżnicowane podłoża. Bez przymusowego obciążenia wytrzymałościowego i bez schodów lub skoków jako codziennej rutyny. Stała liczba minut na miesiąc nie jest prawem; patrz na regenerację i energię.
• Młody pies: mniej więcej do 18 do 24 miesięcy. Skłonność terytorialna staje się bardziej widoczna, a granice są testowane. Zwiększaj obciążenie stopniowo i ćwicz smycz, czekanie przy gościach i przywołanie w spokojnym otoczeniu.
• Dorosły: orientacyjnie półtorej do dwóch godzin dziennie, w tym energiczny spacer po pagórkowatym lub nierównym terenie, krótsza runda i spokojne zadania. Pies nie musi być sprinterem, ale korzysta z ruchu pasującego do jego pracy w górach.
• Senior: krótsze rundy, miękkie podłoże, stabilne mięśnie. Zwracaj uwagę na sztywność, trudności ze wstawaniem lub zmianę zachowania i omów je z weterynarzem.

Upał wymaga uwagi: krótka sierść nie chroni przed przegrzaniem przy wysiłku. Planuj intensywne spacery na chłodniejsze godziny i zadbaj o wodę.

Wyzwanie umysłowe i praca

Rasa wyhodowana do samodzielnej oceny, co jest zagrożeniem, czerpie niewiele satysfakcji ze standardowych sztuczek. Daj mu raczej zadania pasujące do jego natury: stałą trasę spacerową ze zmieniającymi się zapachami, zabawy w szukanie w trawie, spokojną obserwację z dystansu i naukę wyraźnego "na swoje miejsce" po tym, jak zgłosi gościa. Ćwiczenia równowagi na kłodach lub cavaletti trenują ciało i koncentrację bez presji.

Praca obronna, praca na ugryzieniu i ćwiczenia ostrości nie są dla tej rasy zalecane osobom niebędącym profesjonalistami. Rasa ma już tę skłonność, a wzorzec chce właśnie psa zrównoważonego, nieagresywnego. Praca nad zachowaniem z doświadczonym, spokojnym trenerem jest mądrzejsza niż sport, który podkręca jego czujność.

Szkolenie i socjalizacja

Szkolenie Castro Laboreiro to współpraca z psem, który myśli samodzielnie. Chętnie współpracuje, gdy ma to sens, i z ludźmi, którym ufa, ale nie powtarza w nieskończoność. Nagradzaj spokojne zachowanie jedzeniem, chwilą odpoczynku lub uwagą, trzymaj sesje krótkie i unikaj ostrych korekt: pies płochliwy lub nieufny jest we wzorcu uznany za wadliwego. Inteligencja nie jest problemem; chodzi o motywację i zaufanie.

• Socjalizacja: zacznij wcześnie i buduj spokojnie. Źródła wtórne wskazują okres około 2 do 6 miesięcy jako kluczowy. Pozwól szczenięciu zobaczyć wielu zwykłych ludzi, dźwięki, samochody i zwierzęta bez przymusu; celem jest neutralna obserwacja.
• Przywołanie: nie oczekuj niezawodnego powrotu przy bodźcach. Używaj długiej smyczy w nieznanym terenie i ćwicz na ogrodzonym obszarze.
• Chodzenie na smyczy: duży pies skanujący otoczenie może stanąć i czatować. Ćwicz zachowywanie dystansu i iść dalej po krótkim spojrzeniu.
• Pielęgnacja i weterynarz: przyzwyczaj psa wcześnie do dotyku, dotykania łap i podnoszenia. Wizyta u weterynarza jest dla powściągliwego psa stresująca; buduj ją spokojnie krótkimi, pozytywnymi wizytami treningowymi.
• Częsty błąd: pozwalanie gościom na zapoznanie przez zmuszanie psa do akceptacji obcych albo odwrotnie karanie go za stróżowanie. Jedno i drugie podkopuje zaufanie.

Zostawanie samemu w domu

Castro Laboreiro jest samodzielny i związany ze swoją rodziną. Nie musi być z tobą w każdej chwili, ale bez zajęcia sam sobie je znajdzie. Buduj zostawanie samemu stopniowo, zaczynaj od minut i idź dalej tylko wtedy, gdy pies pozostaje rozluźniony. Nie podawaj stałej liczby godzin dla wszystkich psów.

Pies, który stale pilnuje swojego otoczenia, może sam w domu zacząć szczekać na dźwięki z zewnątrz lub się niepokoić, jeśli ma poczucie, że coś mu umyka. Pomagają ustalenia z sąsiadami, spokojne miejsce bez widoku na ulicę i wystarczający ruch wcześniej. Przy długich dniach pracy opieka jest trudna, bo niektóre hotele i opiekunowie nie przyjmują dużego psa stróżującego.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

• Mieszkanie w bloku i miasto: to nie jest realistyczny wybór. Alarmowe szczekanie niosące się daleko, bliscy sąsiedzi i ruchliwa ulica nie pasują do jego natury.
• Szeregowiec i dom wolnostojący: dom wolnostojący z bezpiecznie ogrodzoną posesją pasuje najlepiej; w szeregowcu niezbędne są ustalenia z sąsiadami i zarządzanie hałasem.
• Wieś: lepiej pasuje do jego pierwotnego życia, ale wybierz ogrodzenie, którego nie da się obejść. Pies na patrolu inaczej widzi zwierzynę i bydło.
• Ogród: ogród nie zastępuje spacerów, interakcji ani wyzwania umysłowego.
• Klimat: bez podszerstka pies potrzebuje przy długotrwałej mokrej i zimnej pogodzie suchego schronienia i wytarcia; latem cienia, wody i umiarkowanego wysiłku.
• Podróże i samochód: duży pies potrzebuje bezpiecznego miejsca w samochodzie, na przykład pasa w szelkach lub klatki transportowej. Na wakacje musisz znaleźć opiekę lub przyjazne psom miejsce, które zaakceptuje psa stróżującego.

Rozmiary, obroże i szelki

Wzorzec nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej. Dlatego zawsze zmierz psa samodzielnie.

• Szyja: mierz tam, gdzie spoczywa obroża, tuż za uszami i przed barkami, i zostaw około dwóch palców luzu.
• Klatka piersiowa: mierz najszersze miejsce klatki piersiowej tuż za przednimi łapami, nie ciągnąc mocno.
• Dopasowanie: owalna klatka piersiowa rasy przechodzi w wyraźnie podciągnięty brzuch, dlatego szelki mogą się przesuwać do tyłu. Sprawdź, czy pas brzuszny pozostaje na właściwym miejscu, czy szelki nie mogą zsunąć się przez barki i czy zachowana jest swoboda barku.
• Rozmiar graniczny: wybierz luźniejszy rozmiar i dopasuj; rosnące szczenię lub pies z grubą zimową sierścią może potrzebować innego rozmiaru.

Dwie sprawdzalne opcje dla dużego psa:

• CHABA Szelki taśma regulowane nr 4 niebieskie, regulowane, z klamrą z tworzywa; rozmiar nr 4 odpowiada obwodowi 70 cm według tabeli producenta, dobierz rozmiar do zmierzonego obwodu klatki piersiowej. Nie każdy rozmiar jest zawsze dostępny.
• CHABA Obroża taśma regulowana 25 mm czarna, szeroka na 25 mm; zakres obwodu szyi według tabeli producenta to 33-56 cm, dobierz go do zmierzonego obwodu szyi.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie i czesanie: cotygodniowe szczotkowanie zwykle wystarcza; w okresie linienia częściej.
• Trymowanie: niepotrzebne. Rasa nie ma podszerstka.
• Mycie i suszenie: tylko przy zabrudzeniu, łagodnym szamponem dla psów; dobrze wytrzyj psa.
• Uszy i oczy: sprawdzaj zwisające uszy co tydzień pod kątem brudu i zapachu. Wzorzec uznaje luźne powieki za poważną wadę; oczy utrzymująco zaczerwienione lub łzawiące niech oceni weterynarz.
• Zad i ogon: długie, gęste włosy wokół zadu i pod ogonem mogą zatrzymywać brud po załatwieniu się; sprawdzaj i czyść.
• Pazury i łapy: pazury są czarne lub ciemnoszare, więc żywa część jest trudna do zobaczenia; tnij ostrożnie lub zleć to komuś. Sprawdzaj też wilcze pazury na tylnych łapach i opuszki po spacerach.
• Zęby: wzorzec wymaga pełnego uzębienia; myj kilka razy w tygodniu.
• Linienie: linieje według szacunków przeciętnie, zwłaszcza przy zmianie pory roku (orientacyjnie). Krótkie, szorstkie włosy zostają na ubraniach i tkaninach.
• Kleszcze i drobne urazy: po spacerach w lesie lub trawie sprawdzaj kleszcze i drobne urazy.
• Salon pielęgnacyjny: niepotrzebny.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla tej rasy jest niewiele wiarygodnych danych o zdrowiu. W źródłach, z których korzystaliśmy, nie udokumentowano żadnej choroby specyficznej dla rasy, a portugalska encyklopedia internetowa określa dysplazję stału biodrowego lub łokciowego jako nieczestą. Serwisy dla konsumentów wymieniają ją jednak jako punkt uwagi u dużego psa. Uczciwiej więc powiedzieć, że wiadomo niewiele, niż że rasa jest zdrowa. Długość życia: orientacyjnie około 10 do 14 lat; źródła podają 10 do 12, 11 do 13 i 12 do 14 lat. Wielkość, linia, waga, pielęgnacja i przypadek mają znaczenie.

• Duży pies i stawy: u dużych ras opisuje się ogólnie zwiększoną skłonność do problemów ze stawami biodrowymi i łokciowymi. Dla tego psa nie znaleziono stałych wymogów badania ze strony klubu rasy; odpowiedzialni hodowcy zwykle jednak badają rodziców i pokazują wyniki.
• Mała populacja: badania wykazały małą zmienność genetyczną, zwłaszcza w linii macierzystej. Zapytaj hodowcę, jak ogranicza chów wsobny i pokrewieństwo.
• Wymagania ogólne: wzorzec wymaga, by zwierzęta hodowlane były sprawne i klinicznie zdrowe, by samce miały dwa prawidłowo zstąpione jądra i by wrodzona głuchota, wadliwy zgryz oraz kupirowany lub szczątkowy ogon były wykluczone.

Omów z weterynarzem indywidualne sygnały, takie jak kulawizna, trudności ze wstawaniem, duszność, utrzymujące się wymioty lub wyraźna zmiana zachowania. Badanie przesiewowe szacuje ryzyko i nie jest gwarancją dla szczenięcia.

Żywienie w poszczególnych etapach życia

Sama nazwa rasy nie wystarcza do określenia ilości. Zależy ona od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji, aktywności i zdrowia. Powszechną podstawą obliczeń jest energia spoczynkowa (RER = 70 × masa ciała w kg do potęgi 0,75). Dochodzi do tego współczynnik; dla dorosłych psów literatura FEDIAF podaje wartości wyjściowe około 95 do 130 kcal EM na kg^0,75, w zależności od wieku i aktywności. Indywidualne zapotrzebowanie może się znacznie różnić.

Przykład wyłącznie dla wyjaśnienia: przy 25 kg wychodzi około 1060 do 1450 kcal dziennie, przy 35 kg około 1370 do 1870 kcal. Podziel zapotrzebowanie energetyczne przez energię wybranej karmy (EM w kcal na kg) i pomnóż przez 1000; otrzymasz liczbę gramów dziennie. EM nie zawsze jest na stronie produktu; poszukaj jej na opakowaniu lub u producenta.

• Szczenię: wybierz pełnowartościową karmę dla szczeniąt ras dużych i pozwól na spokojny wzrost; podziel porcję dzienną na kilka posiłków i nie dodawaj osobnego wapnia bez weterynarza. Sprawdź na opakowaniu, czy karma jest przeznaczona dla szczeniąt ras dużych o masie dorosłej powyżej 30 kg; jeśli suka pozostanie mniejsza, możesz porozmawiać z weterynarzem lub hodowcą.
• Dorosły: wybierz pełnowartościową karmę dla dużych psów, karm zwykle dwa razy dziennie i po dwóch do czterech tygodniach sprawdź wagę i kondycję. Zapewnij spokój wokół posiłku; to praktyczny zwyczaj, nie gwarancja przed problemami z żołądkiem.
• Senior: nie każdy senior potrzebuje mniej białka. Patrz na aktywność, masę mięśniową, zęby i kondycję oraz omów przejście na karmę dla seniorów z weterynarzem.

Oprócz żeber używaj rąk: dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, od góry talia, z boku podciągnięty brzuch. Odejmuj smakołyki od porcji dziennej i zawsze podawaj świeżą wodę. Przechodź na nową karmę w ciągu około tygodnia. Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji i aktywności; traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, kontroluj wagę i dostosowuj stopniowo. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Licz orientacyjnie półtorej do dwóch godzin dziennie na spacery, spokojną pracę umysłową i szkolenie, plus czas na zarządzanie stróżowaniem i gośćmi.

• Karma: średnie do wysokie ze względu na wielkość psa o wadze 25 do 40 kg.
• Weterynarz i ubezpieczenie: średnie do wysokie przy dużym psie; zapoznaj się z aktualnymi warunkami ubezpieczenia.
• Sierść i pielęgnacja: niskie; uwaga jednak na pazury i zad.
• Szkolenie: wysokie; kurs dla szczeniąt i poradnictwo behawioralne są przydatne.
• Opieka: trudna do znalezienia dla dużego psa stróżującego.
• Wyposażenie: solidne szelki, długa smycz, duże legowisko i bezpieczne miejsce w samochodzie.
• Miejsce i transport: duża posesja i samochód z odpowiednim miejscem dla dużego psa.
• Salon pielęgnacyjny: niepotrzebny.

Ceny się zmieniają i różnią się w zależności od regionu i psa; jako punkt wyjścia przyjmij aktualne dane od hodowcy, ubezpieczyciela i weterynarza.

Zalety

• Czujny i niezawodny jako stróż posesji, z rozpoznawalnym alarmowym szczekaniem
• Silna więź z rodziną i samodzielny, spokojny charakter
• Krótka sierść bez podszerstka, wymagająca niewiele pielęgnacji
• Stworzony do pracy w górach: zwinny, wytrzymały i sprawny w nierównym terenie
• Jasny wzorzec FCI z wyraźnymi wymogami dotyczącymi budowy i zachowania

Wady i punkty uwagi

• Stróżuje również wtedy, gdy tego nie chcesz; szczeka w nocy i przy zbliżaniu się do posesji
• Zdystansowany wobec obcych i nie stworzony do szybkiego poznawania
• Samodzielny i nie automatycznie posłuszny; przywołanie nie jest oczywiste
• Nie nadaje się do bloku, ruchliwej ulicy ani długich dni w samotności
• Bardzo rzadki w Holandii i Belgii, mała populacja z niewielką ilością danych o zdrowiu

Dla kogo

Dla dorosłego gospodarstwa z doświadczeniem z dużymi psami stróżującymi, solidnie ogrodzoną posesją i spokojem w rodzinie. Idealny właściciel czyta mowę ciała, zachowuje spokój, gdy pies zgłasza, i prowadzi gości bez przymusu. Ze starszymi dziećmi, które spokojnie obchodzą się z psami, oraz z jasnymi ustaleniami i nadzorem może być niezawodnym domownikiem. Kto chce chodzić także poza posesją w pagórkowatym terenie, daje mu pracę, do której został stworzony.

Dla kogo nie

Dla osób, które biorą psa po raz pierwszy, mieszkają w bloku lub szeregowcu przy ruchliwej ulicy, przyjmują dużo gości lub regularnie zostawiają psa samego na długie dni. Kto chce towarzyskiego psa domowego, który wita wszystkich, lub partnera sportowego do długich biegów, lepiej wybierze inną rasę.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Oferta w Holandii i Belgii jest bardzo mała. W naszych poszukiwaniach nie znaleźliśmy wskazówek na ugruntowaną hodowlę w żadnym z tych krajów; być może zdarza się okazjonalnie miot lub pies z importu. Kto szuka takiego szczenięcia, trafi prawdopodobnie do Portugalii lub innego kraju europejskiego. Wymaga to cierpliwości i dodatkowej staranności: lista oczekujących i podróż są normalne.

• Hodowca: pytaj o księgę rodowodową (w Portugalii Livro de Origens Português), pochodzenie i badania zdrowia obojga rodziców i w miarę możliwości odwiedź ich.
• Suka matka i środowisko wychowu: zobacz matkę i szczenięta w ich otoczeniu; towarzyskie, spokojne szczenięta dorastają w zwykłych dźwiękach i wśród ludzi.
• Wiek odbioru: szczenię nie powinno opuszczać matki zbyt wcześnie; pytaj o szczepienia, chip i paszport. Transport międzynarodowy ma własne wymogi UE dotyczące identyfikacji i szczepienia przeciw wściekliźnie, więc sprawdź aktualne przepisy.
• Umowa i transport: spisz ustalenia na piśmie i zorganizuj bezpieczny transport ze wszystkimi dokumentami UE.
• Sygnały pseudohodowli: kilka miotów naraz, brak rodziców do zobaczenia, brak rodowodu, nietypowo niska cena i pośpiech.
• Klub rasy i przekazanie: skontaktuj się z portugalskim klubem rasy lub krajowym związkiem kynologicznym (Raad van Beheer w Holandii, KSHU w Belgii). Przekazanie odbywa się przez hodowcę lub klub rasy; w schroniskach rasa zdarza się rzadko.

O ile mogliśmy ustalić, rasa nie figuruje na oficjalnej liście ograniczeń rasowych. Przepisy różnią się w zależności od kraju i gminy; sprawdź je wcześniej.

Najczęściej zadawane pytania o Cão de Castro Laboreiro

Czy Cão de Castro Laboreiro to to samo co Cão da Serra da Estrela? Nie. Obie to portugalskie rasy górskie, ale Serra da Estrela jest większa i cięższa oraz występuje z długą lub krótką sierścią. Castro Laboreiro ma krótką, prążkowaną sierść i lżejszą budowę.

Czy występują też jednolicie żółte lub czarne psy? Wzorzec opisuje prążkowany na szarym tle, z małą białą plamą na piersi jako jedynym dozwolonym białym znaczeniem. Psy plamiste lub silnie odbiegające od typu są zdyskwalifikowane.

Czy może biegać luzem? Tylko na ogrodzonym obszarze lub po bardzo niezawodnym szkoleniu. W otwartym terenie, przy zwierzynie i bydłu długa smycz jest bezpieczniejsza.

Czy jest agresywny? Dobry pies jest czujny, nie agresywny; wzorzec wyklucza agresję. Bądź jednak realistyczny co do jego dystansu i daj gościom jasne zasady.

Czy mocno linieje? Umiarkowanie; szczotkuj co tydzień, a w okresie linienia częściej.

Czy to pies dla początkujących? Nie. Jego samodzielność, skłonność do stróżowania i siła wymagają doświadczenia z dużymi psami i spokojnego, konsekwentnego podejścia.

Podsumowanie

Cão de Castro Laboreiro to pies górski, który przez całe życie wierzy, że ma zadanie. Jego siłą jest spokój, z jakim czuwa; jego wyzwaniem jest to, że nie może i nie powinien zmienić się w psa, który każdego mile wita. Wybierz go tylko wtedy, gdy masz posesję, doświadczenie i sąsiadów, którzy zniosą jego głos, oraz gdy jesteś gotów czekać na hodowcę, który traktuje rasę poważnie. Jeśli to nie pasuje do twojego życia, inna rasa jest uczciwsza, a jego dobrostan zależy od miejsca, spokoju i właściciela, który potrafi go czytać.