Pies górski z Serra da Estrela

Pies górski Estrela - samodzielny stróż stada z portugalskich gór

Kto słyszy w portugalskiej górskiej wsi, jak nocą szczeka pies górski Estrela, nie słyszy psa, który domaga się uwagi, lecz stróża wykonującego swoją pracę. To duży, silny pies typu molosowatego, około 62-73 cm, wyhodowany do ochrony stad bez pasterza u boku. Występuje w odmianie długowłosej i krótkowłosej. W domu jest zwykle spokojny i oddany swoim ludziom, wobec obcych pozostaje powściągliwy. Może pasować do doświadczonych opiekunów z solidnie ogrodzoną posesją, czasem na konsekwentne wychowanie i zrozumieniem dla psa, który myśli samodzielnie. Największym zastrzeżeniem jest jego popęd do strażowania i wędrowania: dużo szczeka, chce kontrolować swój teren i nie daje się zmuszać. W ruchliwym szeregowcu lub u kogoś, kto szuka przede wszystkim łatwego psa rodzinnego, często się to nie udaje.

Najważniejsze dane

• Nazwa oficjalna: Cão da Serra da Estrela (Estrela Mountain Dog), wzorzec FCI nr 173
• Synonimy: Estrela Mountain Dog, pies górski Estrela, portugalski pies górski (ta ostatnia nazwa bywa używana także dla innych ras portugalskich)
• Pochodzenie: Portugalia, górski region wokół Serra da Estrela
• Uznanie: FCI grupa 2, sekcja 2.2 (molosy, typ górski), bez próby użytkowości; sklasyfikowana też w grupie pasterskiej brytyjskiego Kennel Clubu
• Pierwotna funkcja: stróż stada, gospodarstwa i domu; używany także jako pies pociągowy
• Wysokość w kłębie: FCI: samce 65-73 cm, suki 62-69 cm, z tolerancją 2 cm powyżej granicy; brytyjski Kennel Club podaje samce 65-72 cm i suki 62-68 cm z tolerancją 4 cm
• Waga: samce 45-60 kg, suki 35-45 kg (wartości FCI w ujęciu portugalskiego związku kynologicznego)
• Oczekiwana długość życia: orientacyjnie 12-14 lat według klubu rasy, czasem do 16; inne źródła podają około 10-14 lat
• Sierść: dwie odmiany, długa lub krótka, obie z bardzo gęstą podszerstą
• Umaszczenie: fawn (od przypalonej żółci do głębokiej czerwieni), prążkowane i wilczaste; czarny pysk lub maska są pożądane
• Zapotrzebowanie na ruch: średnie do wysokiego jak na dużego psa, zwłaszcza długie spacery we własnym tempie; nie znaleziono wiarygodnych liczb godzin
• Wyzwanie szkoleniowe: wysokie; inteligentny, ale uparty i samodzielny
• Pielęgnacja: średnia; dużo sierści w czasie linienia, odmiana długowłosa wymaga więcej szczotkowania
• Sam w domu: tylko krok po kroku i na bezpiecznej posesji; bez stałej liczby godzin
• Klimat: znosi chłód i zmienną pogodę; przy upale dodatkowa ostrożność
• Początkujący: nie nadaje się dla większości początkujących

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz solidnie ogrodzoną posesję lub duży ogród, z którego pies może obserwować swój teren;
• masz doświadczenie z dużymi, samodzielnymi typami psów i potrafisz prowadzić spokojnie bez twardych środków;
• poradzisz sobie z dużą ilością szczekania, zwłaszcza w pierwszych dwóch latach życia, i z sąsiadami, którzy na to reagują;
• szukasz hodowcy, który bada biodra, łokcie i serce rodziców.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• mieszkasz w bloku lub na gęsto zabudowanej ulicy z małym dystansem do sąsiadów;
• chcesz psa, który wszędzie jedzie z tobą i radośnie wita wszystkich;
• masz ograniczony czas na konsekwentną socjalizację i szkolenie;
• nie zaakceptujesz sierści w całym domu.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to Cão da Serra da Estrela; po angielsku rasa nazywa się Estrela Mountain Dog, a po polsku zwykle pies górski Estrela. Rasa jest w pełni uznana przez FCI (nr 173, grupa 2, sekcja 2.2) oraz brytyjski Kennel Club. W obrębie jednej rasy są dwie odmiany sierści: długowłosa i krótkowłosa. To nie są osobne rasy, choć na wystawach mogą być oceniane osobno.

Pomyłki zdarzają się z innymi portugalskimi psami. Cão da Serra de Aires to średniej wielkości pies pasterski i inna rasa, a Cão de Gado Transmontano jest również odrębną portugalską rasą strażniczą. Dla Estrela charakterystyczne są małe, złożone do tyłu uszy, ogon zakrzywiony na końcu haczykowato oraz umaszczenie fawn, prążkowane lub wilczaste.

Historia i pierwotna funkcja

Dokładne pochodzenie Estrela jest według portugalskiego związku kynologicznego "zagubione w czasie"; rasa uchodzi za jedną z najstarszych na Półwyspie Iberyjskim. Jacy przodkowie za nią stoją, nie zostało wiarygodnie ustalone, a opowieści o bezpośrednim pochodzeniu z Azji Środkowej nie są dobrze udokumentowane. Pewne jest, że pies przez stulecia żył w górach wokół Serra da Estrela i chronił tam stada przed drapieżnikami i złodziejami. Związek rasy został założony w 1986 roku, a międzynarodowe rozpowszechnienie nastąpiło głównie w drugiej połowie dwudziestego wieku.

To zadanie tłumaczy prawie wszystko, co opiekun zauważa w domu. Stróż stada pracuje bez stałych poleceń, patroluje z dystansu, zgłasza wszystko, co uzna za podejrzane, i decyduje sam. Krótka sierść była według klubu rasy do lat pięćdziesiątych powszechniejsza niż długa; dziś długa jest popularniejsza, a krótka poza Portugalią rzadka.

Wygląd i cechy fizyczne

Brytyjski wzorzec opisuje solidnego, dobrze zbudowanego psa typu molosowatego, który wygląda na silnego i żywotnego, nie będąc niezgrabnym. Głowa jest szeroka z dość długim, nieostrym pyskiem; wąska głowa i ostry pysk to wady. Uszy są małe i noszone złożone do tyłu, oczy ciemne, spojrzenie spokojne. Ogon jest długi i na końcu zagięty ku górze w haczyk.

Długa sierść ma gęsty, lekko szorstki włos okrywowy i bardzo gęstą podszerstek, z kryzą wokół szyi i piersi. Włos wełnisty lub puszysty jest niepożądany. Krótka sierść jest krótka, gęsta i lekko szorstka, również z gęstą podszerstą. Dozwolone umaszczenia to fawn, prążkowane i wilczaste, z czarną maską jako cechą pożądaną oraz odrobiną bieli na piersi, brzuchu, łapach lub ogonie jako tolerowaną. Szczenita są bardziej zaokrąglone i lżejsze w kościach i potrzebują czasu, by dorośnąć. Samce są przeciętnie wyższe i cięższe od suk (65-73 cm wobec 62-69 cm według FCI).

Charakter i temperament

Brytyjski Kennel Club opisuje Estrela jako wiernego i przywiązanego do swoich ludzi, powściągliwego wobec obcych, inteligentnego, czujnego, upartego, ale dającego się szkolić. Klub rasy dodaje, że instynkt strażniczy pojawia się wcześnie, czasem już około trzeciego miesiąca życia, bez potrzeby treningu, oraz że niektóre psy faworyzują jednego członka rodziny.

W praktyce oznacza to: dobrze odczytuje twój nastrój, ale nie wykonuje polecenia tylko dlatego, jeśli uzna je za bezsensowne. Pies, który głównie siedzi za płotem bez uwagi, wiąże się według klubu rasy mniej z opiekunem i rozwija mniej wyważone zachowanie strażnicze. Twarde lub niekonsekwentne wychowanie może sprzyjać dominacji lub szorstkiemu zachowaniu. Brakuje wiarygodnych liczb o częstości zachowań problemowych; osobniki i linie się różnią.

Dzieci, psy, koty i goście

Niemowlęta i małe dzieci: klub rasy opisuje Estrela jako cierpliwego, zabawnego i opiekuńczego wobec dzieci. Przy wadze 35-60 kg może jednak niechcący przewrócić malucha, a opiekuńczy pies może źle odczytać zabawę dzieci. Zawsze nadzoruj i ucz dzieci spokojnego postępowania z nim.

Starsze dzieci: mogą zbudować dobrą więź, jeśli nauczą się, jak postępować z dużym, samodzielnym psem, i uczestniczą w szkoleniu. Nie pozwalaj kolegom biegać bez kontroli po ogrodzie, gdy pies strażuje posesji.

Obce psy i domownicy: z własnymi domownikami zwykle idzie dobrze, jeśli rośnie razem z nimi. Obce psy na swoim terenie może uznać za intruzów; jego reakcja zależy od socjalizacji, samego psa i sytuacji.

Koty i małe zwierzęta: wczesne poznanie kotów i drobiu poprawia według klubu rasy wynik; niektóre psy są przyjazne kotom, reakcja na kury różni się u poszczególnych psów. Drób pozostaje punktem uwagi, jeśli pies nie wyrósł wśród zwierząt.

Goście i kurierzy: wobec nieznajomych jest powściągliwy i głośno zgłasza gości. Planuj wizyty spokojnie, trzymaj psa na smyczy lub za bezpiecznym płotem i nie pozwalaj gościom zbliżać się zbyt gwałtownie. Kuriera z paczką przy płocie nie zignoruje.

Instynkty i codzienne zachowanie

Strażowanie to jego podstawowa praca. Wybiera miejsce z widokiem, często leży na zewnątrz i reaguje na dźwięki, zwierzynę i przechodniów. Klub rasy podaje, że do około drugiego roku życia dużo szczeka, a potem się uspokaja, choć pozostaje czujny. Drugi instynkt to wędrowanie: chce patrolować swój teren i w ciasnych przestrzeniach próbuje częściej uciec. Według klubu rasy większość psów wraca po kilku godzinach, ale to nie jest zabezpieczenie na otwartym terenie ani przy ruchu drogowym.

Rzadko ciągnie na smyczy, lecz nagły bodźiec może wytrącić go z równowagi; przy jego wadze to nie szczegół. Jego predyspozycją jest przede wszystkim strażowanie, nie polowanie ani aportowanie. Najlepiej kierujesz tym odpowiednią pracą (zob. niżej) i jasnymi granicami.

Ruch w każdej fazie życia

Szczenię: krótkie, urozmaicone spacery po miękkim i zmiennym podłożu, dużo odpoczynku i snu. Bez schodów i wysokich skoków, bez męczących wypraw, gdy stawy rosną. Stała reguła minut nie jest prawem; patrz na szczeniaka i jego regenerację.

Pies młody: do około dwóch lat jeszcze się mocno zmienia: więcej zachowań strażniczych, więcej samodzielności, czasem więcej szczekania. Buduj spacery spokojnie, ucz chodzenia na smyczy i pewnego przywołania na długiej lince i unikaj ciężkiego obciążenia.

Dorosły: licz się z codziennie kilkoma dłuższymi spacerami w własnym tempie, najlepiej w zróżnicowanym terenie, oraz swobodnym ruchem na bezpiecznej posesji. Klub rasy wspomina o budowie pasującej do pracy na stromym terenie na długich dystansach. Sam ogród tego nie zastępuje. Nie znaleziono wiarygodnej liczby godzin, więc patrz na psa: szczupły, w dobrej kondycji i nieneurotyczny.

Senior: krótsze, częstsze spacery, miękkie podłoże i uwaga na sztywność po odpoczynku. Zmiany omawiaj z weterynarzem.

Wyzwania umysłowe i praca

Estrela jest najbardziej zadowolony z zadania pasującego do jego natury: obserwowania posesji, wspólnej wędrówki po pagórkowatym lub górzystym terenie i kontrolowania swojego terytorium na swój sposób. Praca nosa i zabawy w poszukiwanie w domu i w ogrodzie to spokojna alternatywa dla intensywnego sportu. Posłuszeństwo na jego warunkach działa, jeśli jest krótkie i urozmaicone. Ćwiczenia strażnicze są uzasadnione tylko pod kierunkiem kogoś, kto zna rasę; ucz go raczej, czego nie musi zgłaszać, niż jak stać się jeszcze ostrzejszym.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj nagrodą, cierpliwością i jasnością. Jest inteligentny, ale według klubu rasy bywa uparty i ignoruje polecenia; krótkie, urozmaicone sesje działają lepiej niż długie powtarzanie. Presja i kara robią z samodzielnego stróża raczej nieufnego niż posłusznego.

Zacznij socjalizację wcześnie: ludzie, inne psy, ruch drogowy, rowery, głosy przy płocie, weterynarz i jazda samochodem. Celem nie jest, by witał wszystkich, lecz by pozostał neutralny i dochodził do siebie po strachu. Ćwicz chodzenie na smyczy i przywołanie na długiej lince, przyzwyczaj go do szczotkowania, obcinania pazurów i transportera lub bagażnika oraz spokojnie ćwicz pozostawanie samemu. Jego waga sprawia, że zaległości w wychowaniu są później trudne do naprawienia.

Pozostawanie samemu w domu

Estrela jest stworzony do pracy bez człowieka, ale nie do zamykania. Klub rasy pisze, że psy najsilniej wiążą się z tym, z kim spędzają najwięcej czasu, a przy opiekunie, który często jest poza domem, zwracają się raczej ku innym psom. Nuda i samotność mogą wywołać szczekanie, kopanie i ucieczki. Gwarantowanej liczby godzin nie ma.

Buduj samotność krok po kroku, zaczynając od minut, zadbaj, by był wybiegany i miał bezpieczne, spokojne miejsce. Przy długich dniach pracy druga dorosła osoba, opieka dla psów lub dobry opiekun to lepsze rozwiązanie niż nadzieja, że się przyzwyczai.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Estrela należy do domu z solidnie ogrodzoną posesją, najlepiej na wsi lub na skraju miejscowości. Blok lub szeregowiec to rzadko dobry wybór: jego szczekanie, dźwięki od sąsiadów i jego rozmiar zderzają się tam. Wybierz wysokie, solidne ogrodzenie bez dziur; klub rasy zaleca bezpieczne ogrodzenie, bo pies może zacząć wędrować. Ogród nie zastępuje spacerów.

Jego gruba sierść chroni przed zimnem i deszczem. Latem pomaga linienie wiosną pozbyć się grubej podszerstki; niektóre psy ze szczególnie gęstą długą sierścią potrzebują według klubu rasy latem odrobiny trymowania. Zadbaj o cień i wodę i nie trenuj w upale. Do samochodu potrzebujesz przestronnego transportera lub zabezpieczonego bagażnika; zaplanuj dodatkowo wakacje oraz pociąg lub tramwaj, bo rozmiar i waga są praktycznym ograniczeniem.

Rozmiary, obroże i szelki

Wzorzec FCI podaje wysokość w kłębie 65-73 cm u samców i 62-69 cm u suk. Dla obwodu szyi i klatki piersiowej nie ma oficjalnych miar rasy, więc nie podajemy tu średniej rasy: budowa, wiek, typ sierści i kondycja zbyt się różnią. Dlatego zmierz sam.

Zmierz szyję tam, gdzie leży obroża, z miejscem na dwa płaskie palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami stojącego, rozluźnionego psa, miarką mocno, ale bez ucisku. Gęsta sierść sprawia, że miara wydaje się większa, więc wyczuj kontury. Szelki nie mogą blokować barku, obcierać pach ani się przekręcać; szczeniak szybko rośnie, więc wybierz regulowane wyposażenie.

Porównaj swój pomiar z zakresem produktu, na przykład CHABA szelki taśma regulowane nr 5 (obwód 80 cm). Jeśli klatka piersiowa twojego psa jest większa niż ten zakres, te szelki nie pasują i trzeba poszukać innego modelu. Jeśli jesteś między dwoma rozmiarami, wybierz ten, który zostawia miejsce, a pies nie może się wyślizgnąć.

Pielęgnacja

Szczotkowanie: przy krótkiej sierści od czasu do czasu, a w czasie linienia wiosną i jesieni około dwa razy w tygodniu. Przy długiej sierści co tydzień, by uniknąć kołtunów, a w czasie linienia codziennie.

Rozczesywanie i usuwanie podszerstka: w czasie linienia użyj grzebienia do podszerstka; gęsta podszerstka schodzi kępami. Sierść może być w dotyku szorstka, nie miękka i jedwabista.

Trymowanie i pluckowanie: niepotrzebne; co najwyżej lekkie poprawki przy szczególnie gęstej długiej sierści latem.

Mycie i suszenie: tylko przy brudzie lub zapachu. Gęsta podszerstka schnie powoli; wysusz dokładnie.

Uszy, oczy i pysk: kontroluj uszy co tydzień pod kątem brudu lub zapachu i w razie potrzeby przecieraj oczy.

Łapy i pazury: po spacerach sprawdzaj łapy i przestrzenie między palcami; przycinaj pazury, gdy stukają na twardym podłożu.

Nasiona traw: w gospodarstwach lub na dzikim terenie nasiona mogą zaczepiać się w sierści i skórze, uszach i nozdrzach oraz powodować infekcje. Sprawdzaj po każdym spacerze.

Zęby i przyzwyczajanie: szczotkuj regularnie i zacznij wcześnie. Salon pielęgnacji nie jest obowiązkowy, ale duży, gęsto owłosiony pies to dla salonu spore zadanie.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

U tej rasy opisuje się zwiększoną predyspozycję do dysplazji stawu biodrowego. Portugalskie badanie dysplazji łokcia u Estrela (Alves-Pimenta i in., 2013) podaje niski wskaźnik występowania i dziedziczności; status źródła to prawdopodobne, nie pewne. Klub rasy wymienia ponadto dysplazję łokcia, kardiomiopatię rozstrzeniową (chorobę mięśnia sercowego), padaczkę, entropium i ektropium (powieki zawinięte do wewnątrz lub na zewnątrz) oraz skręt żołądka jako punkty uwagi. Nie każdy pies je rozwija, a źródła różnią się co do częstości ich występowania.

Odpowiedzialni hodowcy zwykle badą rodziców pod kątem bioder i łokci, a według klubu rasy także serca; pytaj o oficjalne wyniki i o przebieg w linii. Wynik nie jest gwarancją dla szczeniaka. Klub rasy określa Estrela jako rasę odporną, mającą mniej problemów niż silnie wsobne, popularne rasy.

Sama budowa nie niesie skrajnych zagrożeń, ale ciężkość i głęboka klatka piersiowa wymagają uwagi: utrzymuj psa szczupłym, unikaj ciężkiego wysiłku tuż wokół posiłku i niezwłocznie zgłaś się do weterynarza przy kulawiźnie, sztywności, dusznosci, wzdętym brzuchu, drgawkach lub nagłej zmianie zachowania. Oczekiwana długość życia to orientacyjnie 12-14 lat, ale linia, waga, pielęgnacja i przypadek mają wpływ.

Żywienie w każdej fazie życia

Nazwa rasy nie określa porcji. Właściwa ilość zależy od konkretnej karmy, wagi, wieku, kondycji i aktywności. Użyj opakowania jako punktu wyjścia, waż regularnie i dostosowuj stopniowo; w razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.

Metoda obliczeń: energia spoczynkowa to RER = 70 x masa ciała w kg do potęgi 0,75. Przy 35 kg to około 1007 kcal, przy 45 kg około 1216 kcal, a przy 55 kg około 1414 kcal. Dzienne zapotrzebowanie jest wyższe, z współczynnikiem aktywności z FEDIAF lub wytycznych weterynaryjnych. Gramy na dzień = energia dzienna w kcal podzielona przez ME karmy w kcal/kg, razy 1000. Odczytaj ME z opakowania swojej karmy; dlatego nie podajemy tu stałej liczby gramów.

Szczenię: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras dużych, na przykład Wolfsblut Dog Wild Duck Puppy Large, i utrzymuj kontrolowany wzrost. Oczekiwana masa dorosłego to 35-60 kg. Nie podawaj dodatkowego wapnia bez weterynarza i unikaj myśli, że jak najszybszy wzrost jest lepszy. Młode szczenita dostają kilka małych posiłków, starsze stopniowo mniej. Zapytaj hodowcę, jaką karmę dostawał szczeniak, i zmieniaj spokojnie.

Dorosły: wybierz karmę dopasowaną do wagi i aktywności. Dla dorosłego Estrela od około 35 kg pasuje na przykład Wolfsblut Dog Range Lamb Adult Large, karma dla dorosłych psów dużych ras. Zawsze sprawdź ME na etykiecie, zanim zaczniesz liczyć.

Kondycja i przysmaki: powinieneś dobrze wyczuwać żebra pod grubą sierścią; sprawdzaj ręką, bo patrzenie jest przy tej sierści zawodne. Od góry widzisz talię, a z boku podciągnięty brzuch. Sprawdź masę i kondycję po dwóch do czterech tygodniach. Nagrody podczas treningu odlicza się od porcji dziennej.

Posiłki, woda i senior: dorosłemu psu podawaj raczej dwa posiłki niż jeden duży, spokojnie i nie tuż przed lub po ciężkim wysiłku. To środek ostrożności przy dużej, głębokiej klatce piersiowej, nie gwarancja przed skrętem żołądka. Dbaj, by świeża woda była zawsze dostępna, zwłaszcza w upale. Senior nie jest automatycznie mniej aktywny; zwracaj uwagę na mięśnie, zęby i kondycję.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Czas, miejsce i pielęgnacja sierści to najcięższy wydatek. Karma, ubezpieczenie i koszty weterynarza są na poziomie dużego lub bardzo dużego psa; leki i znieczulenie również liczy się według wagi, więc wszystko jest droższe niż przy psie średniej wielkości. Pielęgnacja sierści zajmuje czas co tydzień i codziennie w czasie linienia, a pies gubi dużo sierści w domu. Dobre ogrodzenie, przestronny transporter i solidny sprzęt to koszty zakupu. Opieka jest trudna do znalezienia dla psa tej wielkości z tendencjami strażniczymi. Stałych kwot nie podajemy, ponieważ ceny się zmieniają.

Zalety

• Wierny i przywiązany do swojej rodziny.
• Prawdziwy pies strażniczy, który pilnuje terenu bez szkolenia.
• Odporna rasa z sierścią dostosowaną do klimatu, która dobrze chroni także w zimne i mokre okresy.
• Zwykle spokojny w domu, gdy był wystarczająco długo na zewnątrz.
• Wybór między dwiema odmianami sierści: krótka wymaga mniej szczotkowania niż długa.

Wady i punkty uwagi

• Dużo szczeka, zwłaszcza do około drugiego roku życia, i zgłasza wszystko.
• Popęd do wędrowania: łatwo ucieka z niezabezpieczonego ogrodu.
• Uparty i samodzielny; wymaga doświadczenia i konsekwentnego wychowania.
• Powściągliwy do nieufnego wobec obcych; socjalizacja nie jest opcją, lecz wymogiem.
• Dużo sierści i gęsta sierść, która długo pozostaje mokra.
• Waga 35-60 kg utrudnia podróże, transport, wizyty u weterynarza i opiekę.
• Dysplazja biodra i łokcia oraz inne punkty uwagi wymagają starannego wyboru hodowcy.

Dla kogo

Dla doświadczonych miłośników psów z solidnie ogrodzoną posesją na wsi lub na spokojnym skraju miejscowości, którzy chcą samodzielnego, poważnego psa i inwestują czas w wychowanie i socjalizację. Dla tych, którzy szukają psa strażniczego, łagodnego wobec rodziny, akceptującego gości z dystansu, i którzy godzą się na sierść w domu.

Dla kogo nie

Nie dla początkujących, nie dla mieszkających w bloku lub na gęsto zabudowanym osiedlu i nie dla tych, którzy szukają psa radośnie witającego wszystkich. Nie przy długich dniach pracy bez rozwiązania dla psa, nie przy otwartej posesji bez ogrodzenia i nie dla tych, którzy chcą stosować twarde metody szkolenia.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Poproś hodowcę o oficjalne wyniki bioder i łokci obojga rodziców oraz o informacje o sercu, oczach, padaczce i skręcie żołądka w linii. Odwiedź miot, zobacz matkę i otoczenie, nie pozwalaj oddać szczeniaka zbyt wcześnie (nie przed ośmioma tygodniami) i zwróć uwagę na mikroczip, paszport, szczepienia i jasną umowę. Pseudohodowców poznasz po wielu miotach, braku rodziców do zobaczenia i braku pytań do ciebie; klub rasy ostrzega przed szczeniakami sprzedawanymi przy drodze bez rodowodu i szczepień. Związek Kynologiczny w Polsce lub uznany klub rasy może skierować cię do hodowców. Wiarygodnych liczb o dostępności w Polsce nie znaleziono.

Dorosły Estrela może być też przekazany dalej, między innymi przez schroniska i organizacje rasowe. Pokazuje już swój charakter; pytaj o wędrowanie, szczekanie, inne zwierzęta i pozostawanie samemu.

Najczęściej zadawane pytania o psa górskiego Estrela

Czy pies górski Estrela nadaje się dla początkujących? Zwykle nie. Połączenie wielkości, samodzielności i popędu strażniczego wymaga doświadczenia i konsekwentnego prowadzenia.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko na bezpiecznym, ogrodzonym terenie lub na długiej lince. Jego popęd do wędrowania i strażowania sprawia, że swobodne bieganie na otwartym terenie jest ryzykowne, nawet jeśli pies zwykle wraca.

Czy dużo szczeka? Tak, zwłaszcza do około drugiego roku życia; potem zwykle mniej, ale pozostaje czujny.

Jaka jest różnica między długą a krótką sierścią? To ta sama rasa. Długa sierść wymaga więcej szczotkowania i szybciej się kołtuni, krótka jest mniej pracochłonna, ale obie mają gęstą podszerstę i linienię.

Czy może mieszkać w bloku lub szeregowcu? Rzadko rozsądnie: szczekanie, waga i silny popęd strażniczy kolidują z blisko mieszkającymi sąsiadami.

Podsumowanie

Pies górski Estrela nie jest psem do towarzystwa, który przypadkiem jest duży, lecz starym stróżem stada, który poważnie traktuje swój teren i swoich ludzi. To, co czyni go silnym, czyni go też wymagającym: samodzielny, czujny i niemożliwy do zmuszenia.

Należy do kogoś z miejscem, dobrym ogrodzeniem, cierpliwością i doświadczeniem, kto chce budować na zaufaniu zamiast na kontroli i wybiera hodowcę, który bada biodra, łokcie i serce. Kto szuka przede wszystkim łatwego, towarzyskiego psa rodzinnego lub mieszka w gęsto zabudowanym otoczeniu, lepiej wybierze inną rasę. Jego dobrostan zależy od bezpiecznej posesji, wczesnej socjalizacji, zdrowej wagi i opiekuna, który szanuje jego naturę.