Płochacz niemiecki

Płochacz niemiecki: szczenię, dorosły pies od przodu i z profilu — Fidello

Płochacz niemiecki - głośno tropiący pies myśliwski do lasu i wody

W gęstym młodniku świerkowym słychać szczekanie psa, którego jeszcze nie widać. Wziął trop i daje głos, dopóki za nim podąża: ta głośna praca na tropie odróżnia płochacza niemieckiego (Deutscher Wachtelhund) od wielu innych psów myśliwskich. Płoszy zwierzynę samodzielnie w gęstym ukryciu, poluje szerokimi łukami wokół myśliwego, wraca na wezwanie i aportuje zwierzynę z lasu lub wody. Przy wysokości w kłębie 45–54 cm i masie około 18–25 kg jest średniej wielkości i umięśniony, ale orientacyjnie potrzebuje ponad dwóch godzin ruchu dziennie i prawdziwej pracy nosem. Może pasować do myśliwego lub do kogoś, kto razem z kołem łołowieckim lub trenerem zapewni mu poważne zadania. Największa wada: został wyhodowany przez myśliwych dla myśliwych, nie lubi długich dni w samotności i nie należy go po prostu spuszczać ze smyczy na terenach obfitujących w zwierzynę.

Podstawowe dane

  • Nazwa oficjalna: Deutscher Wachtelhund (wzorzec FCI nr 104); po angielsku German Spaniel (nazwa FCI), po holendersku Duitse wachtelhond
  • Synonimy: Wachtelhund, Wachtelhond, DW, German Spaniel
  • Pochodzenie: Niemcy
  • Uznanie: FCI grupa 8 (aportery, płochacze i psy wodne), sekcja 2 (płochacze), z próbą użytkowości; obowiązujący wzorzec opublikowany 24 lipca 1996 (dokument FCI z 12 marca 1999); uznany także przez amerykański United Kennel Club
  • Pierwotne przeznaczenie: płochacz i wszechstronny pies myśliwski użytkowy, zwłaszcza na tereny leśne i wodne z gęstą osłoną
  • Wysokość w kłębie: samce 48–54 cm, suki 45–52 cm (wzorzec FCI)
  • Masa: zależnie od wielkości około 18–25 kg, suki nieco lżejsze (wzorzec FCI)
  • Długość życia: około 12–14 lat według opisów rasy; nie ma stałej normy rasowej ani dużego badania (orientacyjnie)
  • Sierść: długa, mocna i przylegająca, zwykle falista, czasem kręcona lub gładka, z gęstym podszerstkiem i piórami
  • Umaszczenie: jednolicie brązowe (rzadziej rude) i brązowo-srokate (rzadziej rudo-srokate), także białe z dużymi brązowymi plamami oraz tygrysie (białe w brązowe kropki); często z białymi lub srokatymi znaczeniami i rudymi znaczeniami („brand”); bez czerni
  • Ruch: orientacyjnie ponad dwie godziny dziennie, rozłożone na kilka momentów, z pracą w poszukiwaniu, tropieniu lub aportowaniu
  • Wymagania szkoleniowe: średnie do wysokich; chętny do nauki i wrażliwy, ale z silnym własnym instynktem łowieckim
  • Pielęgnacja: średnia; szczotkowanie, kontrola uszu i łap, usuwanie roślin z sierści
  • Zostawanie samemu: tylko po stopniowym wprowadzeniu i na krótko; klub rasy uznaje stały brak kontaktu za nie do zniesienia dla rasy
  • Klimat: gęsta sierść z podszerstkiem; lubi wodę, ale przy wysiłku w ciepłą pogodę uważaj na przegrzanie
  • Początkujący: zwykle nieodpowiedni

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

  • sam polujesz lub potrafisz regularnie zorganizować prawdziwą pracę w lesie i w wodzie, na przykład przez koło łołowieckie;
  • możesz w każdej porze roku i przy każdej pogodzie poświęcić ponad dwie godziny dziennie;
  • poradzisz sobie z psem, który daje głos na tropie, i masz dom, w którym zazwyczaj ktoś jest.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

  • chcesz spokojnego pierwszego psa, który zadowoli się godzinnym spacerem dziennie;
  • zostawiasz psa codziennie samego na wiele godzin;
  • masz koty, króliki lub drób albo chcesz pozwalać psu biegać swobodnie na terenach bogatych w zwierzynę.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to Deutscher Wachtelhund, wzorzec FCI nr 104, kraj pochodzenia: Niemcy. Słowo Wachtel oznacza przepiórkę, ale pies jest znacznie bardziej wszechstronny, niż sugeruje nazwa. Księgę rodowodową prowadzi Verein für Deutsche Wachtelhunde (VDW); w Holandii rasa jest nieliczna, więc warto zapytać holenderski związek kynologiczny (Raad van Beheer), jakie stowarzyszenie lub osoba kontaktowa opiekuje się tam rasą. W klasyfikacji FCI należy do grupy 8, sekcji 2 (płochacze), z obowiązkową próbą użytkowości. Poza FCI jest uznawany pod nazwą German Spaniel przez United Kennel Club.

Nie myl go z niemieckimi psami wystawiającymi z grupy 7. One wystawiają zwierzynę; u płochacza niemieckiego predyspozycji do wystawiania według wzorca FCI od początku w hodowli nie brano pod uwagę. Wyglądem przypomina spaniele, ale jest proporcjonalnie dłuższy, niższy na nogach i pracuje bardziej samodzielnie i głośniej na tropie. Rasa ma dwie linie barwne, brązową i brązowo-srokatą, które w hodowli utrzymuje się oddzielnie, aby zachować różnorodność genetyczną. Mieszaniec z inną rasą nie jest płochaczem niemieckim i niewiele mówi o predyspozycjach roboczych czy zdrowiu.

Historia i pierwotne przeznaczenie

Według wzorca FCI od wieków udokumentowane są psy myśliwskie podobne do dzisiejszego płochacza, używane do wypłaszania zwierzyny z ukrycia. Hodowla księgowa rozpoczęła się na przełomie wieków od przodka Lord Augusta 1834 L ze Staufenberg w Górnej Bawarii i kilku odpowiednich suk. Na początku były tylko psy brązowe i biało-brązowe; suka Baby auf der Schanze 1838 L wprowadziła do hodowli umaszczenie brązowo-srokate. United Kennel Club podaje lata 80. XIX wieku jako początek odtwarzania dawnego płochacza i rok 1903 jako rok oficjalnego uznania; tych dat nie ma we wzorcu FCI, więc należy je czytać jako źródło uzupełniające. To, że dokrzyżowywano także spaniele, jak opisuje United Kennel Club, również nie występuje w tekście FCI; dowodów na krew retrieverów, jak twierdzą starsze teksty, nie znaleziono w sprawdzonych źródłach.

Rudolf Frieß, który przez dziesięciolecia wpływał na hodowlę, kazał hodować linie barwne osobno, by uniknąć szkód inbredowych. Brązowe uchodziły za krótkich myśliwych, brązowo-srokate za chętnych do tropienia dalekich myśliwych; ta różnica nie jest dziś już wiarygodna. Rasa zawsze była hodowana przez myśliwych dla myśliwych. To tłumaczy jej zachowanie: pies, który samodzielnie szuka daleko, ale wraca na komendę, wytrzymuje w wodzie i aportuje upolowaną zwierzynę.

Wygląd i cechy fizyczne

Wzorzec opisuje średniej wielkości, długowłosego, bardzo umięśnionego płochacza o szlachetnej głowie i mocnych kościach. Jest wyraźnie dłuższy niż wysoki, ze stosunkiem długości tułowia do wysokości w kłębie około 1,2 do 1, i nigdy nie może sprawiać wrażenia wysokonogiego. Grzbiet jest krótki i mocny, lędźwie szerokie i umięśnione, klatka piersiowa z przodu owalna, sięgająca poniżej łokcia, z dobrze wysklepionymi żebrami, ani beczkowatymi, ani płaskimi. Brzuch jest umiarkowanie podciągnięty. Skóra przylega ściśle, bez fałd.

Głowa ma płaską, umiarkowanie szeroką czaszkę i słabo zaznaczony stop. Kufa jest mocna i nie krótsza niż czaszka, z dużym ciemnym nosem i lekko garbatym grzbietem nosa, który zdobi psa. Oczy są średnio brązowe, najlepiej ciemne, z ściśle przylegającymi powiekami. Wysoko i szeroko osadzone uszy zwisają płasko przy głowie i po przyciągnięciu do przodu sięgają nosa; nie są grube ani oklapnięte i są pokryte falistą lub kręconą sierścią. Uzębienie liczy 42 zęby, najlepiej w zgryzie nożycowym.

Sierść jest mocna, przylegająca i zwykle falista, czasem kręcona (astrachan) lub gładka, z gęstym podszerstkiem; nie jest zbyt długa, ani cienka, ani jedwabista. Kark, uszy i zad mają często loki, tylna strona nóg i ogon są dobrze opierzone, a często występuje kryza. Sierść między palcami jest gęsta, ale nie za długa. Ogon w spoczynku noszony jest prosto lub w dół, a przy podniecaniu lekko uniesiony. Tradycyjnie można go skracać w pierwszych trzech dniach życia najwyżej o jedną trzecią; w krajach z zakazem kupirowania, takich jak Holandia, pozostaje naturalny. Różnice między samcami a sukami wzorzec wymienia tylko w wielkości. O różnicach między szczenięciem a psem dorosłym wzorzec nie mówi nic.

Charakter i temperament

Wzorzec FCI opisuje płochacza jako żywego i bardzo pasjonującego się łowiectwem, przyjaznego i pewnego w otoczeniu, bardzo pojętnego i przystosowującego się, ani lękliwego, ani agresywnego. Rasa ma silną wolę znajdowania, podąża za tropem pewnie i z głosem, lubi aportować i pływać oraz jest ostra na zwierzynę i drapieżniki. Ta lista dotyczy głównie cech roboczych; o zachowaniu w rodzinie mówi niewiele. W domu klub rasy opisuje go jako dobrodusznego i przyjaznego, ze słabiej rozwiniętym instynktem stróżującym i ochronnym; nie jest dzwonkiem alarmowym, a tym bardziej obrońcą.

Na co dzień spotykasz psa, który szybko przywiązuje się do rodziny i od razu używa nosa, gdy tylko wyjdzie na zewnątrz. Reaguje wrażliwie na ton głosu i lepiej na życzliwą konsekwencję niż na twardość. Nuda objawia się niepokojem, kopaniem, niszczeniem lub polowaniem na własną rękę. Jak się rozwinie, zależy też od linii hodowlanej, socjalizacji i szkolenia; są linie nastawione na pracę i bardziej na towarzystwo, a w każdej z nich każdy pies jest inny.

Dzieci, psy, koty i goście

Niemowlęta i małe dzieci. Nastawiony na ludzi i zwykle przyjazny, ale młody, energiczny płochacz jest silny, mokry i głośny w zabawie i może przewrócić małe dziecko. Małe dzieci i psy zawsze wymagają aktywnego nadzoru; daj psu własne miejsce odpoczynku. Starsze dzieci. Dzieci, które potrafią chodzić razem z psem, bawić się w poszukiwania i spokojnie z nim postępować, zyskują aktywnego towarzysza, o ile dorosły bierze na siebie szkolenie i spacery.

Obce psy i domownicy. Wzorzec wymaga pewności w otoczeniu bez agresji; dobrze zsocjalizowane psy zwykle dobrze dogadują się z innymi psami. Drugi pies może ułątwić samotność, ale dwa psy nastawione na łowiectwo mogą też nakręcać się nawzajem.

Koty i drobne zwierzęta. Pies, który ma być ostry na zwierzynę i drapieżniki, szybko traktuje gwałtowne ruchy kotów, królików czy drobiu jako zdobycz. Współżycie może czasem się udać, jeśli rośnie razem z nimi, ale nie jest pewne; zapewnij rozdzielenie pod nieobecność. Goście i kurierzy. Często zgłasza na chwilę, ale rzadko jest psem stróżującym. Naucz go spokojnie czekać na macie, aż będzie można się przywitać.

Instynkty i zachowanie na co dzień

Podstawową predyspozycją jest płoszenie (stöbern): samodzielne przeszukiwanie gęstego ukrycia, znajdowanie zwierzyny i pędzenie jej z głosem w kierunku strzelca. Wzorzec FCI określa psa mianem bogenrein: poluje szerokimi łukami i pozostaje w zasięgu myśliwego. Do tego dochodzi praca na tropie i tropie farby (podążanie za śladem krwi rannej zwierzyny), aportowanie zagubionej zwierzyny oraz praca w wodzie. W praktyce widzisz psa, który od razu chce do lasu, idzie z nosem nisko w trawie i nie reaguje, dopóki zapach jest silniejszy niż Twój głos.

Pokoleń selekcji na wyniki łowieckie nie rozwiąże się kursem. Szkoleniem budujesz przywołanie, sygnał stopu i samokontrolę, ale chęć szukania pozostaje. To, że rasa jest głośna na tropie, oznacza, że szczeka lub wyje, gdy tylko podąża za śladem; na osiedlu mogą cierpieć sąsiedzi. Jeśli po drugiej stronie ogrodzenia poczuje coś interesującego, może kopać lub próbować przeskoczyć, więc wybierz solidne, wysokie ogrodzenie.

Ruch w poszczególnych etapach życia

Szczenię. Klub rasy zaleca w pierwszym roku dużo swobodnego ruchu, ale bez przymusu biegania: bez forsownych marszów i bez roweru czy biegu przy samochodzie, dopóki rośnie szkielet, mniej więcej do roku. Brak sztywnej formuły w minutach; dbaj o sen, zmienne podłoże i bezpieczne odkrywanie. Klub rasy wymienia też ryzyko chorób szkieletu, takich jak dysplazja stawu biodrowego, dysplazja stawu łokciowego i zwichnięcie rzepki, jeśli wzrost jest zbyt szybki lub zbyt ciężki.

Dorastający pies. W drugim roku życia zaczyna się właściwe szkolenie (według klubu rasy zwykle po próbie młodzieżowej). Nos i rozpraszacze w tym okresie często wygrywają z Twoim przywołaniem, więc używaj długiej linki i zwiększaj swobodę małymi krokami. Zwiększaj obciążenie stopniowo.

Dorosły. Licz orientacyjnie na ponad dwie godziny dziennie, rozłożone na kilka momentów, z co najmniej jedną dłuższą aktywnością oraz dodatkowo pracą w poszukiwaniu, tropieniu lub aportowaniu. Liczy się użycie nosa i zadania, nie tylko minuty. Daj mu odpocząć po dużym wysiłku i uważaj na upał, wilgoć i zimno.

Senior. Zachowaj masę mięśniową krótszymi, częstszymi spacerami i pracą nosem. Zwracaj uwagę na sztywność, mniejszą wytrzymałość lub zmianę zachowania i omów to z weterynarzem.

Wyzwanie umysłowe i praca

Ten pies używa nosa do wszystkiego. Ciągnięcie śladu z jedzeniem lub ciągnięta zwierzyna, tropienie na długiej lince, zabawy w poszukiwanie w domu i ogrodzie, aportowanie dummy oraz praca w wodzie pasują do jego predyspozycji. Posłuszeństwo, sztuczki i agility dają współpracę i świadomość ciała. Długie linki i akcesoria do pracy w poszukiwaniu i tropieniu znajdziesz w kategorii Śledzenie z psem.

Prawdziwa praca łowiecka, jak płoszenie, praca na farbie i po strzale, należy do myśliwych oraz odpowiednich szkoleń i prób. To nie hobby do swobodnych spacerów w przyrodzie. Ćwicz też coś przeciwnego: spokój na macie i zatrzymanie na sygnał, gdy coś się rusza.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj w krótkich, zróżnicowanych sesjach, z dobrą nagrodą i wieloma powtórzeniami. Płochacz uczy się szybko i chce współpracować, ale lepiej reaguje na kochającą konsekwencję niż na twardość. Klub rasy radzi poświęcić dużo czasu w pierwszym i drugim roku i rozpoczynać formalne szkolenie dopiero po próbie młodzieżowej. Budujecie przywołanie systematycznie: najpierw w domu, potem na zewnątrz na długiej lince, potem z rozpraszaczami, i trenuj sygnał stopu.

Socjalizacja nie oznacza, że ma witać każdego, lecz że potrafi spokojnie obserwować, wracać do równowagi i znosić dotyk weterynarza i groomera. Oswajaj go wcześnie z ruchem ulicznym, samochodem, gośćmi, innymi psami i głośnymi dźwiękami. United Kennel Club wymienia lęk przed strzałem i lęk przed wodą jako poważne wady; nie strzelaj więc bezmyślnie w pobliżu szczenięcia lub młodego psa. Chodzenie na smyczy pozostaje pracą, dopóki jest zapach lub ruch.

Zostawanie samemu w domu

Nie istnieje gwarantowana liczba godzin. Klub rasy stwierdza, że rasa absolutnie nie znosi stałego braku kontaktu z przewodnikiem lub przynajmniej z innym psem. Nuda i stres rozłąki mogą objawiać się wyciem, szczekaniem, niszczeniem lub ucieczką.

Buduj zostawanie samemu małymi krokami, po dobrym spacerze i z jakimś zajęciem, na przykład matą węszarską lub gryzakiem. Obserwuj, co robi; przy utrzymującym się stresie rozsądna jest pomoc behawiorysty. Przy długich dniach pracy niezawodna opieka, dog-sitter lub żłobek dla psów są bardziej realistyczne niż liczenie na samodzielność.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Dom z dobrze ogrodzonym ogrodem pasuje lepiej niż mieszkanie, nie z powodu wielkości psa, lecz hałasu, aktywności i ryzyka ucieczki. Według klubu rasy psa dobrze utrzymywać w domu lub kojcu, a w samochodzie zajmuje niewiele miejsca, co ułatwia podróże, jeśli transport jest bezpieczny. Ogród nie zastępuje spacerów, pracy ani uwagi; ogrodzenie musi być wysokie i solidne.

Na wsi, przy zwierzynie, bydłu lub drobiu, jego zachowanie najtrudniej kontrolować; trzymaj go tam na smyczy. W mieście wyzwaniem są ruch, tłok i mało miejsc do swobodnego biegania. Jego gęsta sierść z podszerstkiem chroni przed wilgocią i zimnem, ale po pływaniu musi dobrze wyschnąć, a przy wysiłku latem trzeba uważać na upał. Chroń uszy, opuszki i sierść po pracy w gęstwinie.

Rozmiary, obroże i szelki

Wzorzec podaje wysokość w kłębie 48–54 cm dla samców i 45–52 cm dla suk. Dla obwodu szyi i klatki piersiowej wzorzec nie podaje liczb, więc nie da się ich wyprowadzić z rasy. Dlatego zawsze mierz sam, bo budowa, sierść i kondycja różnią się u każdego psa, a średnia rasowa nic nie mówi o dopasowaniu Twojego psa.

  • Obwód klatki piersiowej: zmierz elastyczną miarką krawiecką najszersze miejsce klatki piersiowej, tuż za łokciami. Miara przylega, ale nie wciska się w sierść.
  • Szyja: zmierz w miejscu, gdzie będzie obroża, u podstawy szyi, a nie tuż pod uszami. Dla kontroli wsuń dwa palce pod miarkę.
  • Dopasowanie: szelki nie mogą ocierać pach i muszą zostawiać barki swobodne. Jeśli jesteś pomiędzy dwoma rozmiarami, wybierz większy, regulowany wariant i dopasuj go.

Dla średniego psa roboczego z gęstą sierścią najpraktyczniejsze są szelki regulowane. Szelki CHABA taśma regulowane nr 5 mają według tabeli rozmiarów w opisie produktu obwód 80 cm i są regulowane. Do treningu przywołania możesz użyć smyczy treningowej Chaba o długości 10 metrów. Sprawdź dane na stronie produktu, najpierw zmierz psa, a potem porównaj.

Pielęgnacja

Szczotkuj sierść raz lub dwa razy w tygodniu szczotką z pinami lub grzebieniem, szczególnie za uszami, na kryzie, na piórach nóg i pod brzuchem. Po pracy w gęstwinie w sierści często są rzepy, nasiona i ciernie. Trymowanie lub skubanie nie jest wymagane; niektórzy właściciele przycinają nadmiar włosa między palcami lub pod uszami. Kąp go tylko w razie potrzeby i dobrze susz sierść oraz uszy po wodzie.

Po każdym spacerze sprawdzaj łapy, opuszki, uszy, pióra i sierść pod kątem ran i kleszczy. Zaglądaj do uszu co tydzień: zwisające, opierzone uszy zatrzymują wilgoć, a wzorzec FCI wymienia zbyt wąskie kanały uszne jako wadę. Przycinaj pazury w porę i szczotkuj zęby. Okresy linienia są różne u różnych psów; w czasie linienia licz się z dodatkowym szczotkowaniem. Przyzwyczajanie do dotyku zaczyna się w wieku szczenięcym.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Opisy rasy podają długość życia około 12–14 lat. To orientacyjna wskazówka z baz danych ras, nie gwarancja: wielkość, linia, masa, opieka i przypadek odgrywają rolę. Płochacz jest zbudowany funkcjonalnie, bez krótkiego pyska i luźnej skóry. Poniższe punkty zasługują na uwagę przy wyborze hodowcy.

  • Dysplazja stawu biodrowego (HD) i dysplazja stawu łokciowego (ED): niemiecki klub rasy VDW bada rentgenowsko zwierzęta hodowlane pod kątem obu. Według przepisów hodowlanych VDW (wersja 2018) do hodowli mogą być używane tylko psy z klasą HD A, B lub C, a badanie ED jest obowiązkowe dla psów urodzonych od 2010 roku (ED wolny lub ED 1). Poproś o wyniki obojga rodziców.
  • Choroby neurologiczne: padaczka i inne choroby układu nerwowego wymieniane są w zasadach hodowlanych jako powód wykluczenia z hodowli. W sprawdzonych źródłach nie znaleziono liczb dla tej rasy; jest to więc punkt uwagi, a nie ustalona predyspozycja.
  • Uszy i skóra: wzorzec FCI wymienia zbyt wąskie kanały uszne (skłonność do problemów z uszami) jako wadę, a zmiany skórne, takie jak zapalenie skóry i atopia, jako wadę poważną. U rasy zwraca się więc uwagę na zdrowie uszu i skóry; indywidualne objawy omawiaj z weterynarzem.
  • Zwichnięcie rzepki: klub rasy wymienia je obok HD i ED jako ryzyko dla szkieletu przy zbyt szybkim wzroście, bez podawania liczb.

Ponadto pracujący pies myśliwski jest narażony na podwyższone ryzyko ran ciętych, złaman, kleszczy i przegrzania. Nie każdy pies zachoruje, a wynik rodziców nie jest dożywotnią gwarancją; badania przesiewowe szacują ryzyko i przydatność hodowlaną, weterynarz ocenia konkretnego psa. Zgłoś się do weterynarza przy nagłym kulawieniu, utrzymujących się problemach z uszami lub skórą, bolesnym oku lub wyraźnej zmianie zachowania. Polityka hodowlana różni się w zależności od kraju i stowarzyszenia.

Żywienie w poszczególnych etapach życia

Właściwa porcja zależy od konkretnej karmy, masy, wieku, kondycji i aktywności. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, kontroluj masę i dostosowuj stopniowo. Przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza. Sama nazwa rasy nie wystarcza do ustalenia gramów.

Metoda obliczeń. Powszechną weterynaryjną podstawą obliczeń jest zapotrzebowanie energetyczne w spoczynku (RER): 70 × masa ciała w kg do potęgi 0,75. Daje to około 612 kcal przy 18 kg, 711 kcal przy 22 kg i 783 kcal przy 25 kg. Dla psa dorosłego mnoży się to zwykle przez współczynnik około 1,6–2, czyli około 980–1 220 kcal dziennie przy 18 kg i 1 250–1 570 kcal przy 25 kg. Przy dużej pracy zapotrzebowanie może być wyższe.

To oszacowanie wyjściowe; indywidualne zapotrzebowanie może się znacznie różnić. Przeliczenie na gramy: dzienne kcal ÷ ME karmy w kcal/kg × 1 000. Przykład obliczenia wyłącznie dla wyjaśnienia: 1 300 kcal ÷ 3 800 kcal/kg × 1 000 to około 342 gramy, nie zalecenie dla Twojego psa. Zważ po dwóch do czterech tygodniach i oceń kondycję.

Szczenię. Klub rasy wymaga w pierwszym roku wysokiej jakości, zbilansowanego i zróżnicowanego pożywienia, które nadąża za wzrostem, i ostrzega przed zbyt dużą ilością karmy lub dodatkowymi witaminami. Wybierz kompletną karmę dla szczeńąt, dąż do szczupłej kondycji i nie podawaj osobnego wapnia bez weterynarza. Jako przykład asortyment zawiera Acana Puppy 11,4kg, z tabelą dawkowania dla szczeńąt o przewidywanej masie dorosłej do 30 kg.

Dorosły. U aktywnego psa roboczego zapotrzebowanie jest wyższe niż u spokojnego psa domowego. Wybierz karmę pełnoporcjową dla dorosłych psów średniej wielkości odpowiednio do rzeczywistej masy i przeczytaj na opakowaniu gęstość energetyczną. Utrzymuj małe przysmaki i wliczaj je, zwłaszcza przy dużej ilości treningów. Kontroluj kondycję rękami: żebła dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, z góry widoczna talia, z boku podciągnięty brzuch; gęsta sierść może zniekształcać obraz. Świeża woda do picia jest zawsze dostępna, tym bardziej przy upale i wysiłku.

Senior. Seniorzy nie są automatycznie mniej aktywni. Zwracaj uwagę na masę mięśniową, zęby i kondycję i zmieniaj karmę według potrzeb, nie tylko według wieku. Zmianę karmy wprowadzaj w ciągu siedmiu do dziesięciu dni.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

  • Czas: wysoki; codziennie ponad dwie godziny ruchu i pracy, plus szkolenie i nadzór.
  • Karma: średnio; pies roboczy 18–25 kg je więcej niż pies domowy tej samej wielkości.
  • Weterynarz i ubezpieczenie: średnio; badania przesiewowe, urazy w pracy oraz problemy z uszami lub skórą mogą się zdarzyć, więc dobra ochrona jest rozsądna.
  • Sierść i groomer: średnio; regularne szczotkowanie w domu, salon nie jest wymagany.
  • Szkolenie i prowadzenie: średnio do wysoko; szkoła dla psów lub koło łołowieckie pomaga, zwłaszcza w pierwszych latach.
  • Sprzęt i ogrodzenie: średnio; solidne ogrodzenie, długa linka i odpowiednie szelki.
  • Opieka: trudna; nie każdy opiekun potrafi zapewnić dwie godziny pracy dziennie, a pies słabo znosi samotność.

Zalety

  • Wszechstronny: płoszenie, trop, aportowanie zagubionej zwierzyny i praca w wodzie w jednym psie.
  • Bardzo pojętny i przywiązany do rodziny.
  • Średniej wielkości, zajmuje niewiele miejsca w samochodzie.
  • Gęsta sierść z podszerstkiem chroni przed wilgocią.
  • Słabo rozwinięty instynkt stróżujący i ochronny, według klubu rasy.
  • Hodowla z obowiązkowymi wynikami HD i ED oraz próbami użytkowości w aktywnym klubie rasy.

Wady i punkty uwagi

  • Silny, samodzielny instynkt łowiecki; swobodne bieganie na terenach bogatych w zwierzynę często nie jest odpowiedzialne.
  • Głośny na tropie: na tropie szczeka lub wyje, co może przeszkadzać sąsiadom.
  • Duża potrzeba pracy i ruchu, także w deszczu.
  • Współżycie z kotami i drobnymi zwierzętami jest niepewne.
  • Słabo znosi samotność; wrażliwy na nudę.
  • Pielęgnacja opierzonej sierści i uszu wymaga uwagi.
  • HD, ED oraz problemy z uszami lub skórą wymagają uwagi przy wyborze hodowcy.
  • Hodowany przez myśliwych dla myśliwych; zakup przez nie-myśliwego może być trudny.

Dla kogo

Płochacz niemiecki pasuje do myśliwego lub kogoś, kto chce dać psu prawdziwą pracę: płoszenie, trop, aportowanie i wodę, ewentualnie z kołem łołowieckim lub trenerem. Dom jest aktywny, jest bezpieczny ogród, nie ma kotów ani drobnych zwierząt i zawsze ktoś jest w pobliżu. Akceptujesz, że część jego zachowań wymaga stałego zarządzania i że może być głośny.

Dla kogo nie

Rasa nie pasuje do osoby, która bierze psa po raz pierwszy, do osób nieobecnych przez długie dni, do domów z kotami, królikami lub drobiem, do kogoś, kto szuka spokojnego towarzysza, oraz do kogoś, kto nie potrafi żyć z psem głośno szczekającym lub wyjącym na tropie.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Rasa jest nieliczna i hodowana przez myśliwych dla myśliwych. To utrudnia szukanie szczenięcia nie-myśliwym bardziej niż przy popularnych rasach towarzyszących. Niemiecki klub rasy, taki jak VDW, może wskazać hodowców; rasa zdobywa popularność także w Skandynawii i innych krajach. Część hodowców zapyta o Twoje doświadczenie łowieckie lub plan pracy; zapytaj szczerze, czy pies i praca do siebie pasują.

Poproś o pokazanie wyników zdrowotnych obojga rodziców (HD i ED według programu rasy, uzupełnione tym, co stowarzyszenie dodatkowo nakazuje), odwiedź matkę i szczenięta w ich środowisku i nie pozwalaj, by szczenię odeszło przed ósmym tygodniem. VDW według swoich przepisów zezwala na wydanie najwcześniej w dzień po ukończeniu ośmego tygodnia życia i zabrania sprzedaży do sklepów lub handlarzom. Sprawdź chip, paszport, rodowód i umowę. Uważaj na stale dostępne szczenięta, kilka ras jednocześnie i sprzedawców lekceważących badania. Dostępność różni się w zależności od regionu; zapytaj holenderski Raad van Beheer o uznanych hodowców.

Dorosły płochacz z przekazania może pasować, ale zapytaj szczerze o instynkt łowiecki, inne zwierzęta, zostawanie samemu i wcześniejsze incydenty, i idź z psem kilka razy na spacer, zanim zdecydujesz.

Najczęściej zadawane pytania

Czy płochacz niemiecki nadaje się dla początkujących? Rzadko. Połączenie instynktu łowieckiego, potrzeby pracy i niskiej tolerancji samotności wymaga doświadczenia; zmotywowany początkujący z dobrym prowadzeniem czasem sobie poradzi, ale rasa nie jest przyjazna początkującym.

Czy płochacz może żyć z kotem? Często tylko pod warunkami, na przykład jeśli od szczenięcia rośnie razem z kotem. Licz się z rozdzieleniem pod nieobecność i z nadzorem.

Czy może biegać swobodnie? Na ogrodzonym terenie tak. Na otwartym terenie ze zwierzyną rozsądnym wyborem jest długa linka, także przy dobrze wyszkolonym psie.

Czy płochacz dużo szczeka? Daje głos na tropie i może wyć lub szczekać z nudy lub gdy jest sam; ile, zależy od psa.

Czy może mieszkać w mieszkaniu? Rzadko wskazane. Uda się tylko, jeśli codziennie dostaje wystarczająco pracy i ruchu, a sąsiedzi akceptują hałas.

Czy można go trzymać bez polowania? Możliwe, jeśli dostanie zadanie zastępcze, jak tropienie, poszukiwanie lub aportowanie. Samo bieganie rzadko wystarcza płochaczowi.

Wniosek końcowy

Jako myśliwy lub poważny właściciel psa roboczego dostajesz z płochaczem niemieckim kompaktowego, ostrego specjalistę od gęstych lasów i wody, ze znakomitym węchem i silnym związkiem z przewodnikiem. Cena: samodzielny instynkt łowiecki wymagający stałego zarządzania, głośny trop, który może przeszkadzać sąsiadom, i pies, który prawie nie znosi samotności.

Jeśli to nie pasuje do Twojego życia, na przykład z powodu długich dni pracy, kotów w domu lub życzenia spokojnego psa do towarzystwa, wybierz inną rasę. Dla samego psa liczy się codzienna praca nosem, bliskość ludzi i hodowca, który potrafi pokazać wyniki zdrowotne i zachowanie robocze rodziców.

Fidello klantenservice

© 2026 Fidello

    • American Express
    • Apple Pay
    • Bancontact
    • BLIK
    • Google Pay
    • iDEAL Wero
    • Klarna
    • Maestro
    • Mastercard
    • MB WAY
    • MobilePay
    • PayPal
    • Shop Pay
    • Union Pay
    • USDC
    • Visa

    Login

    Zapomniałeś hasła?

    Nie masz jeszcze konta?
    Załóż bezpłatne konto i ciesz się wieloma korzyściami.