Pointer angielski

Pointer angielski - krótkowłosy legawiec z charakterystyczną stójką
Pointer angielski nie jest stworzony do krótkiego spaceru po osiedlu. Wyhodowano go do wielogodzinnych poszukiwań na otwartym terenie, wyłapywania woni i zastygania w chwili znalezienia tak nagle, że nos, grzbiet i ogon tworzą jedną linię, często z uniesioną przednią łapą. To średni do dużego, krótkowłosy legawiec o wysokości 61-69 cm, pochodzący z Wielkiej Brytanii, o suchej, lekkiej budowie. W domu jest zwykle łagodny, spokojny i nastawiony na ludzi, o ile na zewnątrz dostał dość ruchu. Może pasować osobom, które codziennie spędzają dużo czasu na dworze i chcą pozwolić mu pracować nosem. Największa wada to pełny program dnia: mało ruchu, długie dni samotności i swobodne bieganie w terenie bogatym w zwierzynę przy niepewnym przywołaniu rzadko się udają.
Najważniejsze dane
- Nazwa oficjalna: English Pointer (wzorzec FCI nr 1), potocznie po prostu pointer
- Synonimy: pointer, English Pointer, pointer angielski
- Pochodzenie: Wielka Brytania
- Uznanie: FCI grupa 7 (legawce), sekcja 2.1 (brytyjskie i irlandzkie pointery i setery), z próbą pracy; uznany także przez brytyjski Kennel Club (gundogs)
- Pierwotne zadanie: legawiec, który wyszukuje i wskazuje zwierzynę
- Wysokość w kłębie: psy 63-69 cm, suki 61-66 cm (wzorzec FCI)
- Masa ciała: wzorzec FCI nie podaje masy; orientacyjnie około 20-34 kg zależnie od płci i linii
- Długość życia: orientacyjnie około 12-14 lat; brytyjski Kennel Club podaje ponad 12 lat
- Szata: krótka, delikatna, twarda, gładka i lśniąca
- Umaszczenie: cytrynowo-białe, pomarańczowo-białe, wątrobiano-białe i czarno-białe; dopuszczalne są też umaszczenia jednolite i trójkolorowe
- Poziom ruchu: wysoki; licz na około dwie godziny łącznej aktywności dziennie, rozłożone na kilka razy
- Wyzwanie szkoleniowe: średnie do wysokiego; wrażliwy na metodę, ale szybko rozpraszany przez zapachy i ruch
- Poziom pielęgnacji: niski jeśli chodzi o sierść; zwykle wystarcza cotygodniowe szczotkowanie
- Zostawanie samemu: trzeba budować krok po kroku; bez stałej liczby godzin
- Klimat: cienka, krótka sierść słabo izoluje przy zimnie i wilgoci; przy wysiłku w upale potrzebna szczególna ostrożność
- Początkujący: nie jest to oczywiste; potrzeba ruchu i instynkt łowiecki wymagają dostosowania codzienności
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- wychodzisz na dwór kilka razy dziennie, a co najmniej raz na długo, także przy złej pogodzie;
- chętnie pozwalasz psu szukać, tropić lub biegać w bezpiecznym, ogrodzonym miejscu;
- poradzisz sobie z wrażliwym psem, którego chcesz uczyć nagrodami i cierpliwością;
- chcesz znaleźć hodowcę, który pokaże wyniki badań bioder obojga rodziców.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- chcesz spokojnego psa, który zadowoli się krótkimi spacerami;
- często wychodzisz na długie dni bez rozwiązania dla psa;
- spodziewasz się, że w terenie bogatym w zwierzynę zawsze wróci na zawołanie;
- masz w domu króliki, ptaki lub kota i nie chcesz ścisłej organizacji.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
Oficjalna nazwa FCI to English Pointer, z Pointer w nawiasie; po polsku spotkasz pointer angielski, pointer lub English Pointer. Rasa jest w pełni uznana przez FCI (nr 1, grupa 7, sekcja 2.1) oraz przez brytyjski Kennel Club. Nie jest to więc krzyżówka ani lokalna odmiana.
Pomyłki zdarzają się głównie z innymi psami, w których nazwie występuje „pointer”, lub które pracują podobnie. Niemieckie legawce, jak wyżeł niemiecki krótkowłosy, są mocniej zbudowane i bardziej wszechstronne w polu, lesie i wodzie. Setery, jak seter angielski, mają dłuższą, frędzlowaną sierść. Rasy typu braque oraz inne rasy z pointerem w nazwie, jak pudelpointer czy pointer z Ariège, mają własny wzorzec i własne cechy. Pointer angielski jest w tym gronie lekki, krótkowłosy i szybki.
Historia i pierwotne zadanie
Dokładnego pochodzenia nie da się w pełni ustalić. Według najczęstszego poglądu pointer wywodzi się od hiszpańskich legawców sprowadzonych do Anglii. Jak i kiedy dokładnie to nastąpiło, źródła opisują różnie, a znane opowieści o przybyciu w konkretnym roku trudno dobrze udokumentować. Wymienia się też krzyżowania między innymi z chartem i foxhoundem, co pasuje do dzisiejszego szybkiego, lekkiego typu. W Anglii pies służył do wyszukiwania i wskazywania zwierzyny, zanim myśliwi strzelili lub ją wypłoszyli.
Jego zadanie wyjaśnia wiele z codziennego zachowania. Legawiec często pracuje na dystans, z nosem wysoko w wietrze, i musi to wytrzymać godzinami. W efekcie powstał pies o dużej wytrzymałości, czułym nosie i silnej potrzebie podążania za zapachem. Dziś jest przede wszystkim psem myśliwskim, partnerem sportowym i psem rodzinnym dla ludzi, którzy znają jego potrzeby.
Wygląd i cechy fizyczne
Wzorzec opisuje symetrycznego psa o sylwetce złożonej z płynnych łuków: silnego, ale giętkiego. Czaszka jest średnio szeroka z wyraźnym guzem potylicznym i dobrze zaznaczonym stopem. Kufa jest lekko wklęsła, co daje lekko „talerzowaty” profil z niewielkim zagłębieniem pod oczami. Oczy są orzechowe lub brązowe, dobrane do umaszczenia, o łagodnym wyrazie. Uszy są cienkie, osadzone dość wysoko, przylegają do głowy i są lekko zaostrzone.
Szyja jest długa, umięśniona i lekko wygięta, bez luźnej skóry pod gardłem. Klatka piersiowa jest tylko tak szeroka, by zapewnić dużo miejsca dla serca, sięga do poziomu łokci, z dobrze wysklepionymi żebrami i krótką, mocną lędźwią. Ogon jest średniej długości, gruby u nasady i zwężający się, noszony na poziomie grzbietu i w ruchu chłoszczący na boki. Kończyny są proste i mocne, z owalnymi, zwartymi łapami. Chód jest płynny z dobrym napędem zadu; wysoko podnoszony chód „hackney” jest niepożądany. Sierść jest krótka, twarda i przylegająca, z wyraźnym połyskiem.
Młode psy są smuklejsze i dłuższe w nogach niż dorosłe; klatka piersiowa i mięśnie wypełniają się z czasem. Psy są średnio wyższe niż suki (63-69 cm wobec 61-66 cm).
Charakter i temperament
Wzorzec nazywa pointera „arystokratycznym”: czujny, z wrażeniem siły, wytrzymałości i szybkości oraz życzliwym, wyrównanym usposobieniem. Wiele osób rozpoznaje to na żywo. W polu są skoncentrowane i wytrwałe; w domu wiele pointerów jest łagodnych, przywiązanych i dość spokojnych, o ile potrzeba ruchu jest zaspokojona. Wiele reaguje wrażliwie na głos i nastrój opiekuna i przy surowych korektach może się wyciszyć lub stracić uwagę.
Są też mniej łatwe strony. Pointer potrafi tak zatopić się w zapachu, że na chwilę o tobie zapomni. Bez zadania staje się niespokojny i sam szuka sobie zajęcia. Tolerancja frustracji i wrażliwość na bodźce bardzo się różnią zależnie od linii i osobnika; linie wystawowe i robocze mogą wyraźnie różnić się energią. Wiarygodnych danych o szczekaniu brak.
Dzieci, psy, koty i goście
Niemowlęta i małe dzieci: pointer jest duży, szybki i bywa niesforny. Rzadko ma złe zamiary, ale może niechcący przewrócić malucha. Zawsze nadzoruj i ucz dzieci spokojnego obchodzenia się z psem.
Starsze dzieci: dzieci, które lubią biegać, aportować lub chodzić razem, są dobrym ujściem energii, o ile poznają granice psa.
Obce psy i domownicy: większość pointerów jest towarzyska, ale zabawny młody pies bywa szorstki. Pomaga dobra socjalizacja i kontrolowane spotkania.
Koty i małe zwierzęta: instynkt łowiecki jest obecny. Pointer często może mieszkać z kotem lub królikiem, jeśli wychował się z nimi, a dom jest dobrze zorganizowany; obce koty i uciekające zwierzęta na zewnątrz pozostają jednak interesujące. Ptaki, chomiki i świnki morskie nie powinny przebywać w tym samym pomieszczeniu bez nadzoru.
Goście i kurierzy: jest zwykle przyjazny i nie jest prawdziwym psem stróżującym. Ryzyko leży raczej w entuzjastycznym skakaniu niż w agresji.
Instynkty i codzienne zachowanie
Cztery rzeczy zauważysz najszybciej. Pierwsza to stójka: pointer zastyga przy ptaku, króliku, a czasem nawet kocie, z uniesioną łapą i napiętą postawą. Dla niego to praca, nie nieposłuszeństwo. Druga to poszukiwanie na dystans: u psa puszczonego luzem widzisz, że szybko zatacza duży krąg i sam z siebie nie pilnuje ciebie. Trzecia to nos: na spacerze zapach jest ważniejszy niż ty. Czwarta to pościg za szybkim ruchem, jak zające, rowerzyści czy biegacze.
Nie jest typowym aporterem jak retriever; noszenie i przynoszenie trzeba budować. Ten instynkt najlepiej kierować pracą; stłumienie rzadko się udaje.
Ruch w poszczególnych etapach życia
Szczenię: krótkie, urozmaicone wypady po zmiennym podłożu, dużo odpoczynku i snu. Bez wymuszonego obciążenia wytrzymałościowego, bez niekończących się schodów i wysokich skoków, gdy stawy rosną. Stała reguła minut nie jest prawem; patrz na szczenię i na to, jak się regeneruje.
Pies dorastający: energia sięga szczytu, a uwaga na ciebie się waha. To czas na kontrolę impulsów, chodzenie na smyczy i niezawodne przywołanie na długiej lince. Buduj swobodę stopniowo i unikaj ciężkich, długich tras.
Dorosły: licz na około dwie godziny łącznej aktywności dziennie, jak podaje też brytyjski Kennel Club: kilka wyjść, co najmniej jedna długa aktywność i do tego praca nosem lub trening. Kółko wokół bloku nie wystarczy. Bieganie lub jazda na rowerze są możliwe po zakończeniu wzrostu, wprowadzane stopniowo i nie w upale.
Senior: krótsze, częstsze spacery, podłoże oszczędzające stawy i praca nosem dla utrzymania umysłu i mięśni. Zwracaj uwagę na sztywność po odpoczynku i omawiaj zmiany z weterynarzem.
Wyzwania umysłowe i praca
Nos to jego najsilniejsze narzędzie. Zabawy w szukanie w domu i ogrodzie, tropienie na spokojnym polu, szukanie jedzenia lub mantrailing dają mu pracę pasującą do jego predyspozycji. Praca w polu to logiczny wybór dla linii roboczych; FCI zalicza rasę do ras z próbą pracy. Agility i ćwiczenia równowagi trenują świadomość ciała. Canicross i bieganie pasują do jego budowy.
Codzienny trening po pięć do dziesięciu minut, rozłożony na cały dzień, często działa lepiej niż jedna długa sesja. Dzięki temu pozostaje zmotywowany i się nie wyłącza.
Szkolenie i socjalizacja
Stosuj nagrody, które są dla niego cenne: jedzenie, zabawę lub wspólne robienie czegoś. Wiele pointerów ma łagodną naturę i źle reaguje na presję, więc buduj na zachęcie i jasności. Sesje niech będą krótkie i różnorodne. Inteligentny pies nie jest z automatu chętny do współpracy; jego rozpraszanie się zapachami jest realne.
Ćwicz wcześnie solidne przywołanie, najlepiej na długiej lince i w spokojnych miejscach, a rozproszenia zwiększaj dopiero potem powoli. Ucz go chodzić na luźnej smyczy; energiczny pointer szybko zaczyna ciągnąć, jeśli nie ćwiczysz tego wcześnie. Socjalizacja oznacza spokojne obserwowanie ludzi, psów, ruchu ulicznego i rowerów, a nie to, że ma witać każdego. Ćwicz także zabiegi pielęgnacyjne, wizyty u weterynarza i transport.
Zostawanie samemu w domu
Pointer jest nastawiony na swoich ludzi i nie ma naturalnego powodu, by długo być sam. Nuda i zbyt mało ruchu często prowadzą do wycia, niszczenia lub niepokoju. Buduj zostawanie samemu krok po kroku, zacznij od minut i zadbaj, by wcześniej dostał dość ruchu. To indywidualne, jak szybko to pójdzie.
Liczby godzin nikt nie zagwarantuje. Jeśli pracujesz długo, zaplanuj opiekę dzienną, osobę wyprowadzającą psa lub drugą osobę. To uczciwsze niż liczenie, że się przyzwyczai.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Mieszkanie w bloku jest możliwe, jeśli program na zewnątrz naprawdę działa, a niepokój nie powoduje uciążliwości. Ogród pomaga, ale nie zastępuje ruchu: wybierz wysokie, solidne ogrodzenie bez dziur, bo sportowy pies pokona wiele. Na wsi może się wyszaleć, ale zwierzyna, bydło i drogi wymagają smyczy lub ogrodzonego terenu. W mieście się uda, jeśli regularnie jeździsz do lasów lub na pola.
Przez cienką, krótką sierść słabo izoluje przy zimnie, wietrze i deszczu; płaszczyk pomaga na długich spacerach w chłodną pogodę lub u starszych psów. W upale przy wysiłku może szybko się przegrzać, więc ruszaj się wtedy wcześnie lub późno. W samochodzie jego miejsce jest w transporterze lub w szelkach bezpieczeństwa. W podróży zadbaj o bezpieczne ogrodzenie lub smycz, bo nowe otoczenie pełne zapachów zachęca do ucieczki.
Rozmiary, obroże i szelki
Wzorzec FCI podaje wysokość w kłębie 63-69 cm u psów i 61-66 cm u suk. Dla obwodu szyi i klatki piersiowej nie ma oficjalnych wymiarów rasowych, dlatego nie podaje się tu średniej rasowej: budowa, wiek i kondycja zbyt się różnią.
Zmierz sam. Zmierz szyję w miejscu, gdzie leży obroża, z miejscem na dwa płaskie palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami, u stojącego, rozluźnionego psa, miarką napiętą, ale nieuciskającą. Szelki nie mogą blokować łopatki, ocierać pach ani się obracać. Przy krótkiej sierści brakuje ochrony, więc sprawdź skórę i pachy po pierwszych spacerach. Szczenię szybko rośnie, wybierz więc regulowane wyposażenie.
Porównaj swój pomiar z zakresem produktu, na przykład CHABA szelki taśma regulowane nr 5 (obwód 80 cm); regulowane szelki z taśmy są dostępne w kilku rozmiarach (od 30 do 120 cm w tabeli producenta). Jeśli jesteś pomiędzy dwoma rozmiarami, wybierz ten, który zostawia luz, ale z którego pies nie może się wywinąć.
Pielęgnacja
Szczotkowanie: raz w tygodniu miękką szczotką lub gumową rękawicą zwykle wystarcza. Pointer linieje; wiarygodnych danych o ilości brak.
Mycie i suszenie: tylko przy brudzie lub zapachu. Wysusz go dobrze po deszczu i błocie, zwłaszcza że krótka sierść szybko się wychładza.
Uszy i oczy: uszy zwisają i dostaje się do nich mało powietrza; sprawdzaj je co tydzień pod kątem brudu lub zapachu i w razie potrzeby przecieraj oczy.
Łapy i pazury: po pracy w polu sprawdź pęknięcia, ciernie i drobne skaleczenia; przytnij pazury, gdy stukają o twarde podłoże.
Zęby: szczotkuj regularnie i przyzwyczajaj go od młodego wieku.
Po polu: przeszukaj sierść pod kątem kleszczy, nasion i drobnych ran. Profesjonalny salon pielęgnacyjny nie jest potrzebny.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
U rasy opisuje się zwiększoną predyspozycję do dysplazji stawów biodrowych. Brytyjski Kennel Club wymienia ocenę bioder według schematu BVA/KC jako zalecany test, a także amerykański klub rasy wymienia dysplazję stawów biodrowych. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają więc zwierzęta hodowlane. Wynik nie jest dożywotnią gwarancją i nie każdy pies rozwija tę chorobę.
Ponadto amerykański klub rasy opisuje, że padaczka występowała w przeszłości u tej rasy i według jego oceny wydaje się pojawiać rzadziej, ale nadal pozostaje punktem uwagi. Zaleca też badanie łokci, oczu i tarczycy. Brytyjski Kennel Club nie wspomina o testach DNA specyficznych dla rasy ani o szczególnych punktach dla sędziów. Zapytaj hodowcę o padaczkę w liniach i o zdrowie krewnych.
Budowa jest w wzorcu ukierunkowana na giętkość: głęboka, stosunkowo wąska klatka piersiowa i krótka lędźwia. Szczupły pies z krótką, cienką sierścią ma niewielką naturalną ochronę w zaroślach i przy zimnie. Zdrowa masa ciała jest ważna dla stawów. Zawsze omów z weterynarzem kulawiznę, napady drgawkowe, duszność, uporczywe wymioty lub wyraźną zmianę zachowania. Długość życia to orientacyjnie około 12-14 lat, ale wielkość, linia i przypadek mają wpływ.
Żywienie w poszczególnych etapach życia
Nazwa rasy nie określa porcji. Właściwa ilość zależy od konkretnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji i aktywności, a ta ostatnia u pointera mocno się waha między spokojnym tygodniem a tygodniem z dużą ilością ruchu. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, waż psa regularnie i koryguj porcję stopniowo; w razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.
Sposób obliczania: energia spoczynkowa to RER = 70 x masa ciała w kg do potęgi 0,75. Przy 20 kg to około 662 kcal, przy 25 kg około 783 kcal, a przy 30 kg około 897 kcal. Dzienne zapotrzebowanie jest wyższe, ze współczynnikiem aktywności z FEDIAF lub wytycznych weterynaryjnych. Gramy dziennie = dzienna energia w kcal podzielona przez ME twojej karmy w kcal na kg, razy 1000. Odczytaj ME z opakowania swojej karmy; dlatego nie podaje się tu stałej ilości w gramach.
Szczenię: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt dopasowaną do oczekiwanej masy dorosłej (orientacyjnie 20-34 kg, czyli średni do duży) i utrzymuj kontrolowany wzrost. Nie podawaj dodatkowego wapnia bez weterynarza. Młode szczenięta dostają kilka małych posiłków, starsze stopniowo mniej. Zapytaj hodowcę, jaką karmę dostawało szczenię, i zmieniaj spokojnie.
Dorosły: wybierz karmę dla dorosłych psów pasującą do masy i aktywności i zawsze sprawdź ME na etykiecie, zanim zaczniesz liczyć.
Kondycja i przysmaki: żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu; z góry widać talię, a z boku podciągnięty brzuch. Sprawdź masę i kondycję po dwóch do czterech tygodniach. Nagrody podczas treningu odejmuje się od dziennej porcji.
Posiłki, woda i senior: dorosłe psy często jedzą dwa razy dziennie. Karm spokojnie i nie tuż przed ani po dużym wysiłku; to środek ostrożności u psów ze stosunkowo głęboką klatką piersiową, nie gwarancja przed skrętem żołądka. Zadbaj, by świeża woda była zawsze dostępna, szczególnie w upale i przy wysiłku. Senior nie jest automatycznie mniej aktywny; patrz na utrzymanie mięśni, zęby i kondycję.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
Czas to najcięższa pozycja: około dwóch godzin dziennie na zewnątrz, plus trening i odpoczynek. Karma to średni do dużego koszt, a ubezpieczenie i weterynarz są na poziomie dużego psa. Pielęgnacja sierści jest lekka i salon nie jest potrzebny. Opieka lub osoba wyprowadzająca psa może być dodatkowym kosztem w pracowite tygodnie. Wyposażenie jest skromne: solidne szelki, długa linka, płaszczyk i transporter. Przestrzeń oznacza przede wszystkim bezpieczny teren zewnętrzny, a niekoniecznie duży dom; licz jednak z czasem dojazdu na pola lub do lasów. Stałych kwot się nie podaje, ponieważ ceny się zmieniają.
Zalety
- Elegancka, sucha budowa i sierść wymagająca niewielkiej pielęgnacji.
- Nastawiony na człowieka i zwykle przyjazny, także w domu, gdy się wybiegał.
- Ogromna wytrzymałość: zapalony towarzysz wędrówek, biegania i sportu.
- Silny nos i własny styl pracy, co daje wiele możliwości zabaw w szukanie i pracy w polu.
- Otwarty, wyrównany charakter według wzorca.
Wady i punkty uwagi
- Duża dzienna potrzeba ruchu i wrażliwość na bodźce; mała tolerancja na życie z krótkimi spacerami.
- Silny instynkt łowiecki i nastawienie na zapach: swobodne bieganie wymaga poważnej pracy.
- Wrażliwy na surowe szkolenie i zmienne warunki.
- Krótka, cienka sierść słabo chroni przed zimnem i wilgocią.
- Dysplazja stawów biodrowych i w niektórych liniach padaczka to punkty uwagi w hodowli.
- Trudniej zostawić go samego, niż wielu się spodziewa.
Dla kogo
Dla aktywnych osób lub rodzin, które znają rasę, mieszkają na wsi lub regularnie tam bywają i poświęcają czas na szkolenie i pracę. Dla kogoś, kto szuka wrażliwego, energicznego psa z własną wolą i czerpie z tego radość, i kto ma ogrodzone miejsce do biegania. Pomaga druga dorosła osoba lub stała opieka na pracowite dni.
Dla kogo nie
Nie dla osób, które mają mało czasu, chcą spokojnych spacerów lub niewymagającego psa do towarzystwa. Nie przy długich dniach pracy bez opieki, nie bez bezpiecznego miejsca do swobodnego biegania i nie przy wolno chodzących kotach, królikach lub ptakach bez ścisłego oddzielenia. Także nie, jeśli chcesz stosować surowe metody.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie
Poproś hodowcę o wyniki badań bioder obojga rodziców i o szczerość w sprawie padaczki oraz zdrowia w liniach. Zapytaj, czy są linie wystawowe czy robocze i co to oznacza dla energii. Zobacz matkę i otoczenie, nie pozwól oddać szczenięcia zbyt wcześnie (nie przed ósmym tygodniem) i zwróć uwagę na chip, paszport, szczepienia i jasną umowę. Pseudohodowców rozpoznasz po licznych miotach, braku rodziców do obejrzenia i braku pytań do ciebie. Związek Kynologiczny w Polsce lub uznany klub rasy może skierować cię do hodowców. Wiarygodnych danych o dostępności w Polsce nie znaleziono.
Pointery można też adoptować, między innymi przez schroniska i organizacje dla psów myśliwskich. Dorosły pies już pokazuje swój charakter; zapytaj o swobodne bieganie, zachowania łowieckie i zostawanie samemu.
Najczęstsze pytania o pointera angielskiego
Czy pointer angielski nadaje się dla początkujących? Nie bez zastrzeżeń. Potrzeba ruchu i instynkt łowiecki wymagają dostosowania; zmotywowany początkujący z pomocą może sobie poradzić, ale rasa nie jest automatycznie przyjazna początkującym.
Czy może biegać luzem? Tylko w bezpiecznym, ogrodzonym miejscu lub na długiej lince, dopóki przywołanie nie jest niezawodne, a nawet wtedy ostrożnie w terenie bogatym w zwierzynę.
Czy pointer może mieszkać w bloku? To możliwe, jeśli twój program na zewnątrz naprawdę działa, a on uczy się być spokojny. Ogród nie zastępuje ruchu.
Czym różni się od wyżła niemieckiego krótkowłosego lub setera? Wyżeł niemiecki jest mocniejszy i bardziej wszechstronny, seter ma długą, frędzlowaną sierść. Pointer jest lżejszy, krótkowłosy i nastawiony głównie na szybkie poszukiwanie i stójkę.
Podsumowanie
Pointer angielski to elegancki biegacz z czułym nosem i łagodną stroną, który lubi mieć swoich ludzi blisko. Jego największą siłą jest połączenie wytrzymałości i życzliwości; największym wyzwaniem ilość pracy, jakiej wymagają jego ciało i nos.
Należy do kogoś, kto codziennie może spędzać na dworze dość czasu, ma cierpliwość do wrażliwego psa i wybiera hodowcę, który potrafi udokumentować wyniki bioder i zdrowie w liniach. Kto szuka spokoju, krótkich spacerów lub psa biegającego luzem bez zadań, wybierze lepiej inną rasę. Jego dobrostan zależy od codziennej dawki ruchu, pracy nosem i tego, by nigdy nie był sam zbyt długo.