Retriever z zatoki Chesapeake

Chesapeake Bay retriever - pies wodny z tłustą sierścią

Po skoku do zimnej wody Chesapeake Bay retriever otrząsa się raz i jest już prawie suchy: krótka, falująca sierść z wełnistym, tłustym podszerstkiem jest stworzona po to, by woda nie docierała do skóry. To silny amerykański retriever (psy 58-66 cm, suki 53-61 cm według FCI), który wokół zatoki Chesapeake wykonywał długie, lodowate aporty dla myśliwych polujących na ptactwo wodne. To tłumaczy jego wytrzymałość, miłość do wody i samodzielność.

Każdego dnia wymaga ponad dwóch godzin ruchu, pracy i głowy, która jest czymś zajęta. Pasuje do doświadczonych, aktywnych ludzi, którzy mają w pobliżu wodę, las lub pola. Główne zastrzeżenie to charakter: opiekuńczy, powściągliwy wobec obcych i z własną wolą, a więc mniej ustępliwy niż labrador. Dla kogoś, kto szuka łatwego psa rodzinnego, rzadko bywa najlepszym wyborem.

Najważniejsze cechy rasy

• Oficjalna nazwa: Chesapeake Bay Retriever (wzorzec FCI nr 263)
• Synonimy: Chessie, Chesapeake; historycznie także Chesapeake Ducking Dog i Chesapeake Water Dog
• Pochodzenie: Stany Zjednoczone (okolice zatoki Chesapeake, Maryland)
• Uznanie: FCI grupa 8 (aportery, płochacze i psy wodne), sekcja 1 aportery, z próbami pracy; obowiązujący wzorzec opublikowany 14 lutego 1995, ostatecznie uznany przez FCI w 1964
• Pierwotna funkcja: aporter ptactwa wodnego, równie sprawny na lądzie i w wodzie
• Wysokość w kłębie: psy 58-66 cm, suki 53-61 cm (FCI)
• Waga: psy 29,5-36,5 kg, suki 25-32 kg (FCI)
• Długość życia: orientacyjnie około 10-13 lat; Kennel Club podaje „ponad 10 lat”, a wyniki ankiet wynoszą raczej 10-11 lat
• Sierść: krótka, gęsta, tłusta sierść okrywowa (nigdzie dłuższa niż 4 cm) z wełnistym podszerstkiem; lekko falująca na łopatkach, szyi, grzbiecie i lędźwiach
• Umaszczenie: brąz w każdym odcieniu, sedge (rudawy brąz) lub deadgrass (kolor słomy lub siana); preferowane jednolite, mała biała plamka na piersi, brzuchu lub palcach jest dozwolona
• Potrzeba ruchu: wysoka; Kennel Club podaje ponad dwie godziny dziennie, wraz z pracą i pływaniem
• Trudność szkolenia: średnia do wysokiej; inteligentny i chętny do pracy, ale samodzielny i z własnym zdaniem
• Poziom pielęgnacji: niski do średniego; szczotkowanie raz w tygodniu, częściej w okresie linienia
• Zostawanie samemu: tylko po stopniowym przyzwyczajaniu; nie jest to pies na długie dni w samotności
• Klimat: bardzo dobrze znosi zimno i wodę; w upale potrzebuje cienia, odpoczynku i wody
• Dla początkujących: ograniczenie; według AKC jego opiekuńcza, samodzielna natura nie czyni go oczywistym wyborem na pierwszego psa

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• codziennie możesz chodzić, pływać, aportować lub trenować przez ponad dwie godziny, także przy złej pogodzie;
• masz doświadczenie z psami lub jesteś gotów szukać wsparcia;
• masz w pobliżu bezpieczną wodę i solidnie ogrodzony ogród lub rozległy teren spacerowy;
• potrafisz prowadzić spokojnie, konsekwentnie i bez twardej ręki.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• szukasz łatwego psa, który z entuzjazmem wita każdego gościa;
• regularnie zostawiasz psa samego na cały dzień pracy;
• nie masz ochoty na mokrego psa, błoto i zapach tłustej sierści;
• mieszkasz w małym mieszkaniu bez zieleni lub wody w pobliżu.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to Chesapeake Bay Retriever (po polsku także retriever z zatoki Chesapeake); miłośnicy zwykle mówią Chessie. FCI prowadzi rasę pod numerem 263, z krajem pochodzenia Stany Zjednoczone, w grupie 8 i z próbami pracy. W tekstach niderlandzkich czasem spotyka się pisownię Chesapeake Bay-retriever. To uznana rasa z własnym wzorcem, nie odmiana ani krzyżówka.

Często myli się go z labradorem retrieverem lub golden retrieverem, ale Chessie ma krótszą, tłustą, falującą sierść w odcieniach brązu, jasne żółte do bursztynowych oczy i wyraźnie bardziej niezależny charakter. W historii rolę odgrywa też nowofundland, ale to znacznie cięższa i długowłosa rasa.

Historia i pierwotna funkcja

Przekaz zaczyna się w 1807 roku, gdy załoga uratowała dwa szczenięta typu pies wodny świętego Jana z uszkodzonego statku u wybrzeży Marylandu. Według AKC nazywały się Sailor i Canton. Historię trudno zweryfikować; prawdopodobnie rasa powstała w XIX wieku wokół zatoki Chesapeake z psów wodnych podobnych do nowofundlandów, krzyżowanych z lokalnymi retrieverami, jak opisuje to także Kennel Club.

Zawodowi myśliwi używali tych psów do aportowania setek kaczek dziennie i pilnowania zdobyczy, często przez lód i fale. Około 1887 roku miłośnicy różnych lokalnych odmian postanowili stworzyć z nich jedną rasę; AKC wymienia ją jako pierwszą uznaną rasę retrieverów, a Maryland w 1964 roku wybrał ją na psa stanowego. Wzorzec FCI wciąż opisuje to samo zadanie: aportowanie w trudnych warunkach pogodowych i wodnych, w razie potrzeby z kruszeniem lodu. Ta historia tłumaczy jego opiekuńczą, samodzielną naturę.

Wygląd i cechy fizyczne

• Budowa: mocna, zrównoważona i średniej długości; wysokość w kłębie jest nieco mniejsza niż długość tułowia. Wzorzec nie chce przesadnej ciężkości, ponieważ to aktywny pies roboczy.
• Głowa i kufa: szeroka, okrągła czaszka z umiarkowanym stopem; kufa jest mniej więcej tak długa jak czaszka i zwęża się do czubka, ale nie ostro. Wargi są cienkie i niewiszące.
• Oczy: średnie do dużych, szeroko rozstawione, bardzo jasne i żółtawe do bursztynowych, z inteligentnym wyrazem.
• Uszy: małe, wysoko osadzone i luźno zwisające.
• Grzbiet i klatka piersiowa: krótki, mocny grzbiet; klatka jest głęboka i szeroka z dobrze wysklepionymi żebrami. Zad stoi tak wysoko jak łopatki lub nieco wyżej.
• Kończyny i łapy: proste, mocne kończyny; łapy są dobrze spięte błoną pławną (błony pławne), duże i okrągłe. Zad dostarcza siły do pływania.
• Ogon: średniej długości, przy nasadzie dość gruby, prosty lub lekko zagięty i nieskręcony na grzbiet.
• Sierść: krótka i gęsta, nigdzie dłuższa niż 4 cm, z wełnistym podszerstkiem; twarz i kończyny mają bardzo krótki, prosty włos, a fala występuje tylko na łopatkach, szyi, grzbiecie i lędźwiach. Umiarkowane frędzle z tyłu zadu i na ogonie są dozwolone.
• Umaszczenie: brąz w każdym odcieniu, sedge lub deadgrass; czarne, kręcona sierść i biel poza piersią, brzuchem i palcami są według wzorca wadami dyskwalifikującymi.
• Szczenię i dorosły pies: szczenięta mają jeszcze miększą sierść; struktura sierści i budowa rozwijają się do czasu po dojrzewaniu.

Charakter i temperament

FCI opisuje pogodnego, inteligentnego psa o trzeźwym rozsądku i kochającej, opiekuńczej naturze; skrajna płochliwość lub agresja są niepożądane. W domu zwykle widzisz psa, który chętnie jest blisko swoich ludzi, ale narzuca się mniej niż labrador i najpierw obserwuje obcych.

Jego niezależność i opiekuńcza natura wynikają z pracy, w której samodzielnie podejmował decyzje i pilnował zdobyczy. Wymaga to spokojnego, ale wyraźnego prowadzenia. Nuda i niedostateczna stymulacja objawiają się wymyślanymi zajęciami, takimi jak kopanie, niszczenie lub szczekanie. Temperament może się różnić w zależności od linii i osobnika.

Dzieci, inne psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: młody Chessie o wadze 30 kg lub więcej może niechcący przewrócić malucha. Zapewnij aktywny nadzór i daj psu własne miejsce odpoczynku.
• Starsze dzieci: często pasuje do sportowych dzieci, które spokojnie uczą się obchodzić z psem i chętnie chodzą na spacery lub aportują. Jego własna wola wymaga, by dorosły nadal prowadził szkolenie.
• Obce psy: może być powściągliwy lub uparty. Buduj spotkania spokojnie i bądź ostrożny wobec nieokiełznanych wybiegów dla psów.
• Domownicy: często może żyć z innymi psami, zwłaszcza przy dobrej socjalizacji i spokojnej hierarchii.
• Koty i małe zwierzęta: koty mogą się udać przy wczesnym oswajaniu; gryzonie i ptaki nie powinny przebywać bez nadzoru w jego pobliżu, bo to aporter z instynktem łowieckim.
• Goście i kurierzy: zgłasza i często pozostaje powściągliwy. Daj mu stałe miejsce i naucz relaksu po zgłoszeniu; nie wymuszaj przytulania przez obcych.

Instynkty i codzienne zachowanie

Jego najważniejszą skłonnością jest aportowanie, zwłaszcza z wody. Gdy widzi kałużę, rów lub jezioro, chce tam wejść, także w listopadzie i także w twojej nowej kurtce. Chętnie nosi rzeczy w pysku, od dummy po but. W drodze może z wielką determinacją ruszyć za zestrzeloną kaczką albo piłką.

Ma też czujną stronę: obserwuje otoczenie, zgłasza to, co wydaje mu się dziwne, i może zachowywać dystans wobec obcych. To przydatne, ale wymaga nauczenia go, co może zgłaszać i kiedy może przestać. Swobodny spacer bez smyczy wymaga niezawodnego przywołania, zwłaszcza przy wodzie, zwierzynie lub bydle.

Ruch w poszczególnych fazach życia

• Szczenię: krótkie, urozmaicone spacery, bezpieczne poznawanie świata i dużo snu. Unikaj długiego biegania po twardym podłożu, częstego chodzenia po schodach i powtarzanych skoków, dopóki rośnie szkielet. Spokojne pływanie w niezbyt zimnej, płytkiej wodzie może być łagodnym ćwiczeniem.
• Młody pies: dużo energii i mało hamulców. Buduj chodzenie na smyczy, przywołanie i spokojne czekanie przy wodzie; jego własna wola staje się w tej fazie wyraźniejsza.
• Dorosły: licz na ponad dwie godziny aktywności dziennie, rozłożone na długie spacery, pływanie, aportowanie i trening. Ogród tego nie zastąpi.
• Senior: ruszaj się codziennie, krótszymi, spokojniejszymi rundami na miękkim podłożu; pływanie często oszczędza stawy. Sztywne wstawanie lub kulawiznę omów z weterynarzem.

Ciepła pogoda wymaga uwagi: jego gęsta sierść i chęć do pracy sprawiają, że ciągnie zbyt długo. Planuj duży wysiłek wcześnie rano lub późno wieczorem, zapewnij cień i wodę i obserwuj oznaki przegrzania.

Wyzwania umysłowe i praca

Potrzebuje pracy, która pasuje do jego zadania: aportowanie z lądu i z wody, trening dummy, markowanie i praca węchowa. Pasuje też tropienie i posłuszeństwo, o ile są urozmaicone. Chessie, który może pracować, staje się spokojniejszy w domu.

Utrzymuj sesje krótkie i zróżnicowane; powtórzenia bez celu szybko go nudzą. Nagradzaj spokój i czekanie przy wodzie, aby podekscytowanie nie było jedyną formą współpracy. Kto nie poluje, może znaleźć aportowanie, próby dummy lub testy pracy dla retrieverów.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj nagrodą, zabawą i wyraźnymi granicami. Twarde korekty źle pasują do samodzielnego psa roboczego; konsekwencja jest ważniejsza niż surowość. Ucz wcześnie reakcji na imię, przywołania, czekania, spokojnego chodzenia na smyczy i oddawania znalezionych rzeczy.

Socjalizacja oznacza u tej rasy przede wszystkim naukę neutralnego patrzenia na obcych, inne psy, ruch uliczny i dźwięki, bez konieczności witania każdego. Oswajaj go z pielęgnacją, samochodem, weterynarzem i strzałami, jeśli ma zostać psem myśliwskim. Szukaj pomocy przy utrzymującym się strachu, agresji lub uporczywym zachowaniu stróżującym.

Zostawanie samemu w domu

Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Buduj samotność od sekund do minut, gdy pozostaje zrelaksowany, i sprawdź, czy po dobrym spacerze potrafi spokojnie spać. Niedostatecznie pobudzony Chessie może zacząć kopać, niszczyć lub szczekać. Regularnie cały dzień pracy samemu to nie jest rozsądne; zorganizuj wtedy osobę wyprowadzającą, opiekuna lub psie przedszkole i sprawdź, czy pasuje to do jego charakteru.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Kennel Club jako ideał wskazuje duży dom z dużym ogrodem na wsi. Dom szeregowy lub mieszkanie nie jest niemożliwe przy dużej ilości zajęć na zewnątrz, ale wymaga dużo czasu, rozległych terenów spacerowych i dobrej nauki odpoczynku. Ogrodzenie musi być wysokie i solidne; potrafi kopać i się wspinać, jeśli czegoś chce. Przy wodzie zawsze zadbaj o bezpieczne wejścia i wyjścia, a zimą uważaj na lód, prąd i sinice.

W samochodzie jego miejsce jest w dobrze dopasowanym transporterze lub przypięty do pasów bezpieczeństwa dla psów, z ręcznikiem dla mokrego psa. Dobrze osusz go po pływaniu i sprawdzaj uszy oraz opuszki łap. Jego sierść chroni przed zimnem i deszczem, ale nie przed przegrzaniem.

Rozmiary, obroże i szelki

Dla tej rasy istnieją wzorce wysokości w kłębie i wagi, ale brak udokumentowanej średniej dla obwodu szyi i klatki piersiowej. FCI podaje w przybliżonych wymiarach do oceny obwód szyi blisko łopatki 20-22 cali (około 51-56 cm), ale to wymiar wystawowy, a nie rozmiar obroży. Dlatego zawsze mierz samego psa.

• Obwód szyi: mierz miękką miarką tam, gdzie spoczywa obroża, i zostaw miejsce na dwa palce.
• Obwód klatki piersiowej: mierz wokół najszerszego miejsca klatki, tuż za przednimi łapami, nie naciągając miarki.
• Dopasowanie: szelki nie mogą zsuwać się przez łopatki ani głowę i muszą omijać pachy. Sprawdź po dopasowaniu i po dziesięciu minutach marszu, a przy wzroście lub zmianie wagi zmierz ponownie.

Dla silnego psa, który ciągnie do wody, dobrze dopasowane szelki są zwykle wygodniejsze niż obroża. Porównaj centymetry z własnym pomiarem: CHABA Szelki taśma regulowane nr 5 mają obwód 80 cm, a Champion Szelki Taśma regulowana odblaskowa 90 to regulowany model w większym rozmiarze. Do treningu przywołania przy wodzie przydaje się długa linka treningowa w długościach 5, 10 lub 15 metrów. Przy rozmiarze granicznym wybierz ten z największym zakresem regulacji i regularnie sprawdzaj zapięcia.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie i czesanie: raz w tygodniu solidną szczotką zwykle wystarcza, jak radzi Kennel Club; częściej w okresie linienia.
• Linienie: krótka sierść linieje umiarkowanie do obficie; licz się z włosami w domu i na ubraniach.
• Trymowanie lub skubanie: niepotrzebne; strzyżenie zmienia strukturę sierści, a tym samym ochronę przed wodą i zimnem.
• Mycie i suszenie: myj rzadko. Naturalny tłuszcz w sierści utrzymuje ją wodoodporną, a zbyt dużo szamponu go usuwa. Spłucz błoto i sól lub chlor i dobrze osusz psa po pływaniu.
• Uszy: zwisające uszy zatrzymują wilgoć, zwłaszcza przy dużym pływaniu. Sprawdzaj co tydzień zapach, zaczerwienienie lub drapanie i nie czyść głęboko.
• Oczy, łapy i pazury: po zabawie na dworze sprawdzaj opuszki, przestrzenie między palcami i błony pławne; trzymaj pazury krótko.
• Zęby: myj regularnie i kontroluj uzębienie.
• Oswajanie: ćwicz od szczenięcia szczotkowanie i dotykanie łap, uszu i pyska.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla tej rasy nie znaleziono mocnych, niezależnych danych populacyjnych o długości życia. Kennel Club podaje „ponad 10 lat”; wyniki ankiet z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych wynoszą około 10-11 lat, ale zostały przejęte z drugiej ręki. Wielkość, linia, waga, opieka i przypadek mają znaczenie, a przedział nie przewiduje, jak długo będzie żył twój pies.

• Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych: u rasy opisuje się zwiększoną skłonność, jak u wielu dużych retrieverów. Kennel Club i American Chesapeake Club zalecają badania przesiewowe bioder i łokci u zwierząt hodowlanych. Sztywne wstawanie, trudności ze skakaniem lub kulawiznę omów z weterynarzem.
• Postępujący zanik siatkówki (prcd-PRA) i inne choroby oczu: Kennel Club zaleca test DNA na prcd-PRA oraz badanie oczu rodziców.
• Zwyrodnieniowa mielopatia (DM): Kennel Club opisuje tę chorobę neurologiczną jako bardzo rozpowszechnioną u rasy i zaleca test DNA u zwierząt hodowlanych oraz ostrożną politykę hodowlaną w celu zachowania różnorodności genetycznej. Wynik DNA wskazuje na skłonność, a nie pewność.
• Zapaść wysiłkowa (EIC): American Chesapeake Club zaleca test DNA; odpowiednią mutację znaleziono między innymi u Chesapeake Bay retrievera. Zapaść po intensywnej pracy lub ekscytacji wymaga weterynarza.
• Skręt żołądka: duże psy z głęboką klatką mają znaną skłonność związaną z budową; nie znaleziono danych specyficznych dla rasy. Wzdęty brzuch, niepokój lub bezskuteczne odruchy wymiotne wymagają natychmiast weterynarza. Spokojne karmienie jest praktyczne, ale nie daje gwarancji.

Nie każdy pies rozwija te choroby, a wynik nie jest dożywotnią gwarancją. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców i pokazują oryginalne wyniki z numerem chipa. Kennel Club zalicza rasę do kategorii 1 Breed Watch (brak punktów uwagi specyficznych dla rasy dla sędziów). Polityka hodowlana różni się w zależności od kraju i związku; zapytaj o zasady kynologicznego związku lub klubu rasy, do którego należy hodowca.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Wybierz karmę pełnoporcjową dopasowaną do fazy życia i spodziewanej wagi dorosłego psa, 25-36,5 kg. Dla szczenięcia dużej rasy ważna jest karma wspierająca kontrolowany wzrost: nie podawaj osobnego wapnia ani dodatkowych suplementów bez weterynarza i nie pozwalaj mu rosnąć zbyt szybko. Dla dorosłych psów: wybieraj karmę według pracy i kondycji, a nie nazwy rasy.

Przykład obliczeniowy wyłącznie dla wyjaśnienia, dla dorosłego psa o wadze 30 kg: RER = 70 × 30^0,75 ≈ 900 kcal. Przy współczynniku 1,4 dla spokojnego i 1,8 dla bardzo aktywnego psa (założenia, nie stałe wartości) dochodzisz do około 1.250-1.600 kcal dziennie. Przy karmie o 3.800 kcal EM na kg (gramy dziennie = kcal ÷ EM w kcal/kg × 1000) to około 330-425 gramów dziennie. Ten przykład nie dotyczy konkretnej karmy: odczytaj wartość energetyczną z opakowania.

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji i aktywności. Użyj opakowania jako punktu wyjścia, kontroluj wagę i korygowaj stopniowo po dwóch do czterech tygodniach. Żebra powinny być wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia, także pod gęstą sierścią. Podziel dzienną porcję na dwa posiłki, odlicz energię z przysmaków treningowych, podawaj świeżą wodę, także w drodze, i przechodź na nową karmę przez pięć do siedmiu dni. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

• Czas dziennie: wysoki; ponad dwie godziny aktywnego prowadzenia, plus trening i pielęgnacja.
• Karma: średnio wysoka do wysokiej, odpowiednia dla aktywnego psa o wadze 25-36,5 kg.
• Weterynarz i ubezpieczenie: średnie do wysokiego; licz się z badaniami bioder i łokci oraz urazami podczas pracy lub w wodzie.
• Sierść i pielęgnacja: niskie do średniego; sprawdzaj głównie uszy i opuszki i susz po wodzie.
• Szkolenie: stosunkowo dużo w pierwszym roku: kurs dla szczeniąt, przywołanie i ewentualnie szkolenie retrievera.
• Wyposażenie: dobre szelki, długa linka, ręczniki, transporter lub pas samochodowy i torba na mokre ubrania.
• Opieka i transport: duży, chętny do pracy pies sprawia, że opieka jest droższa i trudniejsza do zorganizowania.

Ceny bardzo się różnią w zależności od hodowcy, kraju i wybranej opieki; zapytaj o aktualne kwoty zamiast polegać na stałych liczbach. Ponieważ rasa nie jest powszechna, czas oczekiwania i koszty dojazdu po szczenię mogą rosnąć.

Zalety

• Silny pies wodny z wytrzymałością i sierścią odpychającą wodę i zimno.
• Chętny do pracy i inteligentny, dobry w aportowaniu, poszukiwaniu i pracy z dummy.
• Lojalny i opiekuńczy wobec własnych ludzi, bez uznawania każdego za przyjaciela.
• Mało pielęgnacji sierści w porównaniu z wieloma rasami długowłosymi.
• Wytrzymała, silna budowa, która pasuje do aktywnych ludzi.

Wady i punkty uwagi

• Ponad dwie godziny ruchu dziennie i duża potrzeba pracy; niedostateczna stymulacja prowadzi do problemów z zachowaniem.
• Uparty i powściągliwy wobec obcych: socjalizacja i prowadzenie wymagają doświadczenia.
• Chęć pływania może być kłopotliwa przy kanałach, lodzie, wodzie płynącej i sinicach.
• Mokry pies, błoto i tłusta sierść trafiają do domu i do samochodu.
• Znane punkty uwagi to DM, dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, prcd-PRA i EIC; badania hodowcy są ważne.
• Niepowszechnie dostępny, więc dostępność i rzetelnych hodowców trudno znaleźć.

Dla kogo

Dla aktywnych dorosłych lub rodzin ze starszymi dziećmi, którzy codziennie są na dworze, chętnie pracują z psem i mają w pobliżu wodę, las lub pola. Masz doświadczenie lub korzystasz ze wsparcia, akceptujesz jego własną wolę i inwestujesz w trening aportowania, przywołanie i socjalizację. Myśliwy lub miłośnik sportów retrieverów znajdzie w nim sprawnego, wytrzymałego partnera.

Dla kogo nie

Dla kogoś, kto szuka ustępliwego psa dla wszystkich, często jest nieobecny przez długie dni, ma małe mieszkanie bez terenów spacerowych lub niewiele czasu na szkolenie i ruch. Także ten, kto boi się mokrych śladów łap, zapachu i błota, albo chce psa, który zawsze niezawodnie wraca bez smyczy, lepiej wybierze inną rasę.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Rasa nie jest powszechna w Holandii i Belgii, więc dostępność, czas oczekiwania i odległość bardzo się różnią. Szukaj hodowcy należącego do uznanego związku kynologicznego lub klubu rasy; własnego holenderskiego klubu rasy z regulaminem hodowlanym nie znaleziono podczas badań do tej strony, więc zapytaj krajowy związek kynologiczny (w Holandii Raad van Beheer, w Polsce Związek Kynologiczny w Polsce) i patrz na zagraniczne kluby rasy jako punkt odniesienia. Zapytaj, jakie badania wykonano u obojga rodziców: biodra, łokcie, oczy oraz testy DNA na prcd-PRA, DM i EIC.

• Obejrzyj oryginalne wyniki z numerem chipa i poznaj matkę oraz, jeśli to możliwe, ojca.
• Zapytaj o długość życia i przyczyny śmierci w rodzinie.
• Oceń zachowanie rodziców w zwykłych sytuacjach, także wobec obcych.
• Nie bierz szczenięcia młodszego niż osiem tygodni.
• Unikaj ogłoszeń z kilkoma od razu dostępnymi miotami, niejasnymi dokumentami, przekazaniem na parkingu lub naciskiem na szybką płatność.
• Przy imporcie sprawdź chip, szczepienia, paszport i aktualne zasady wwozu.

Przy przekazaniu lub adopcji pytasz o zachowanie wobec obcych, wodę, zostawanie samemu, kontakt z dziećmi i ewentualne zachowanie stróżujące oraz bierzesz pod uwagę możliwą nieznaną historię zdrowia. Karma, suplementy ani sprzęt nie zapobiegają chorobie dziedzicznej ani jej nie leczą.

Najczęstsze pytania

Czy Chesapeake Bay retriever to pies dla początkujących? Ograniczenie. Jest inteligentny, ale jego własna wola, zachowanie stróżujące i energia wymagają doświadczenia lub dobrego wsparcia.

Czy jest tak łatwy jak labrador? Zwykle nie. Jest bardziej powściągliwy, samodzielny i mniej skłonny do witania każdego.

Czy może żyć z kotami? Czasem, po wczesnym oswajaniu i pod nadzorem. Kot uciekający na dworze może obudzić jego instynkt łowiecki.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko z niezawodnym przywołaniem i w bezpiecznym otoczeniu; przy wodzie, zwierzynie i drogach rozsądniejsza jest długa linka.

Czy dużo linieje? Umiarkowanie do obficie, zwłaszcza w okresie linienia. Cotygodniowe szczotkowanie to ogranicza, ale nie sprawia, że dom będzie wolny od włosów.

Czy dużo szczeka? Przeciętnie; zgłasza to, co uważa za dziwne, i szczeka więcej z nudów lub podekscytowania.

Czy może mieszkać w mieszkaniu? Rzadko do polecenia. Możliwe tylko przy dużej codziennej aktywności na zewnątrz, wodzie w pobliżu i dobrej nauce odpoczynku.

Podsumowanie

Chesapeake Bay retrievera nie wybiera się dlatego, że wygląda twardo, lecz dlatego, że codziennie można mu zaoferować wodę, pracę i czas. Daje wierność, wytrwałość i sierść, która zniesie niejedno, a w zamian wymaga przewodnika, który zachowa spokój, gdy on sam uzna, że jego plan jest lepszy.

Cichy dom, mało czasu lub chęć, by każdy gość od razu został przyjacielem, wskazują na inną rasę. Kto go bierze, robi to u hodowcy, który potrafi pokazać biodra, łokcie, oczy i wyniki DNA (prcd-PRA, DM, EIC) rodziców, i zadba o dość ruchu, urozmaicenia i bezpieczne miejsce do pływania.