Shiba inu

Shiba inu - zwarty japoński pies myśliwski z własną wolą

Gdy shiba inu leży w domu, widać zwartego psa o lisim wyglądzie, ze sztywno stojącymi uszami i zakręconym ogonem. Gdy prowadzi się go na smyczy, odkrywa się upartego łowcę, który sam decyduje, jak ciekawa jest dana komenda. To najmniejszy z pierwotnych japońskich ras, wyhodowany do tropienia ptaków i drobnej zwierzyny w górskim terenie, a ta samodzielność nigdy nie zniknęła. W domu jest czysty, czujny i silnie związany z własną rodziną, ale wobec obcych często powściągliwy i nie zawsze tolerancyjny wobec innych psów. Podwójna sierść wymaga na co dzień niewiele pracy, poza okresami linienia.

Największy problem nie leży więc w pielęgnacji, lecz w wychowaniu: puszczanie luzem jest ryzykowne, a silna wola wymaga cierpliwego opiekuna, który woli negocjować niż rozkazywać.

Najważniejsze dane

• Nazwa oficjalna: Shiba (FCI); w praktyce niemal zawsze nazywany shiba inu
• Synonimy: shiba japoński; „inu" to po japońsku „pies"
• Pochodzenie: Japonia
• Uznanie: wzorzec FCI nr 257, grupa 5 (szpice i psy w typie pierwotnym), sekcja 5 (szpice azjatyckie i rasy pokrewne), bez prób pracy
• Pierwotne zadanie: polowanie na ptaki i drobną zwierzynę; dziś głównie pies towarzyszący
• Wysokość w kłębie: samiec 39,5 cm; suka 36,5 cm; tolerancja 1,5 cm w górę lub w dół
• Waga: orientacyjnie około 9-11 kg u samców i 7-9 kg u suk; wzorzec FCI nie podaje wagi
• Sierść: podwójna, z twardym, prostym włosem okrywowym i miękkim, gęstym podszerstkiem
• Umaszczenie: rude, czarne podpalane, sezamowe, czarne sezamowe i rude sezamowe, zawsze z jasnymi znaczeniami „urajiro"
• Długość życia: orientacyjnie 12-15 lat (źródła się różnią)
• Zapotrzebowanie na ruch: średnie do wysokiego
• Trudność szkolenia: wysoka ze względu na samodzielność i własną wolę
• Poziom pielęgnacji: średni, z intensywnymi okresami linienia
• Wskazanie do zostawania samemu: średnie, tylko po stopniowym przyzwyczajaniu
• Klimat: dobrze znosi zimno, wrażliwy na upał z powodu gęstego podszerstka
• Dla początkujących: w ograniczonym stopniu

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• pies z własnym zdaniem jest dla ciebie cechą charakteru, a nie problemem
• masz solidnie ogrodzony ogród i poza nim konsekwentnie chodzisz na smyczy
• chcesz szkolić spokojnie i nagrodami, bez walki o dominację
• akceptujesz, że podczas linienia pojawia się dużo sierści, szczotkowania i odkurzania

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• szukasz psa, który prawie wszędzie może biegać luzem
• chcesz drugiego psa lub kota bez starannego zapoznania i rozdzielenia
• oczekujesz psa przytulanki, który wita wszystkich entuzjastycznie
• wiele godzin dziennie jesteś poza domem i zostawiasz wtedy psa samego

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI nazywa rasę po prostu Shiba; dopisek inu (pies) jest powszechny w Polsce i za granicą. W klasyfikacji FCI rasa ma numer 257 w grupie 5, sekcji 5, razem z innymi szpicami azjatyckimi. Japońska organizacja ochrony ras Nihon Ken Hozonkai (NIPPO) zalicza shibę do sześciu ras Nihon Ken, wśród których jest jedynym małym typem; pozostałe pięć to akita, kai, kishu, shikoku i hokkaido.

Nazwy takie jak mame-shiba, mini-shiba czy ko-shiba wprowadzają w błąd: NIPPO nie uznaje ich za rasę, ponieważ te psy wykraczają poza wzorcową wysokość. Shiba to też nie to samo co akita inu, która jest wyraźnie większa i cięższa, ani szpic japoński, który jest biały i inaczej zbudowany.

Historia i pierwotna funkcja

Według FCI shiba od dawna jest rodzimą rasą japońską, utrzymywaną w górach od strony Morza Japońskiego i używaną do polowań na ptaki i drobne zwierzęta. Między około 1868 a 1912 rokiem sprowadzono do kraju angielskie settery i pointery; krzyżowanie z tymi psami myśliwskimi stało się powszechne, a czysta shiba stała się rzadkością.

Od 1928 roku myśliwi i miłośnicy zaczęli na poważnie chronić pozostałe linie, a w 1934 roku po raz pierwszy ujednolicono wzorzec. Wkrótce potem rasa otrzymała status japońskiego pomnika przyrody, a po drugiej wojnie światowej populację trzeba było odbudować. Łowiecka przeszłość tłumaczy, dlaczego pies uważnie śledzi ruch, chętnie sam bada otoczenie i rzadko słucha ślepo.

Wygląd i cechy fizyczne

Shiba to zwarty, mocno zbudowany pies z dobrze rozwiniętą muskulaturą; stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 10 do 11. Czoło jest szerokie, stop wyraźny z lekką bruzdą, nos czarny, a kufa średnio gruba z ściśle przylegającymi wargami. Oczy są trójkątne, nie za małe i ciemnobrązowe, z lekko uniesionymi zewnętrznymi kącikami. Uszy są stosunkowo małe, trójkątne, lekko pochylone do przodu i mocno sztywno stojące. Grzbiet jest prosty i mocny, klatka piersiowa głęboka, a brzuch lekko podciągnięty. Ogon jest osadzony wysoko, gruby i noszony energicznie zakręcony lub w kształcie sierpa.

Sierść składa się z twardego, prostego włosa okrywowego z miękkim, gęstym podszerstkiem; na ogonie włos jest nieco dłuższy i odstaje. Dozwolone umaszczenia to rude, czarne podpalane, sezamowe, czarne sezamowe i rude sezamowe. Do wszystkich barw należy urajiro: jasne znaczenia na policzkach, szczękach, szyi, piersi, brzuchu, spodzie ogona i po wewnętrznej stronie kończyn. Szczenięta mają jeszcze miększą, puchatszą sierść. Wzorzec uznaje brak dymorfizmu płciowego za wadę, więc samce powinny być wyraźnie mocniejsze i nieco większe niż suki.

Charakter i temperament

FCI opisuje temperament jako wierny, z wyostrzonymi zmysłami i dużą czujnością. W codzienności oznacza to psa, który stale skanuje otoczenie i o wiele bardziej zwraca uwagę na dźwięk za żywopłotem niż na drugie wołanie. Shiba silnie przywiązuje się do własnej rodziny, czasem szczególnie do jednej osoby, i często pozostaje powściągliwa wobec obcych. Według amerykańskiego wzorca jest niezależna, wierna i serdeczna wobec tych, którzy zdobyli jej zaufanie, ale może być agresywna wobec innych psów. Przy frustracji wydaje czasem wysokie, przenikliwe dźwięki, które właściciele często nazywają krzykiem shiby.

Pies lękliwy lub wręcz agresywny nie odpowiada wzorcowi.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: zawsze nadzór i własne miejsce odpoczynku dla psa. Shiba, którą się chwyta lub goni, może wyraźnie pokazać swoje granice.
• Starsze dzieci: dzieci, które szanują to, że pies sam szuka kontaktu, i potrafią ćwiczyć z nagrodami, zazwyczaj dogadują się z nim lepiej niż małe dzieci, które chcą głównie przytulać.
• Obce psy: tolerancja jest różna u poszczególnych psów, a amerykański wzorzec ostrzega, że rasa może być agresywna wobec innych psów. Pozwól na zapoznanie na długiej lince i zachowaj dystans, gdy tylko narasta napięcie.
• Domownicy: drugi pies może się sprawdzić, jeśli zapoznanie przebiega spokojnie, ale jedzenie, zabawki i legowiska wymagają osobnych miejsc i nadzoru.
• Koty: wspólne dorastanie pomaga, ale kot z zewnątrz, który ucieka, może mimo wszystko uruchomić odruch łowiecki. Shiba, która w domu leży spokojnie obok kota, nie zachowuje się na zewnątrz automatycznie tak samo.
• Małe zwierzęta: chomiki, króliki i ptaki muszą zawsze pozostawać poza zasięgiem psa ze względu na łowiecką funkcję rasy.
• Goście i kurierzy: często sygnalizuje i trzyma dystans; obcy, którzy chcą od razu przytulać, powinni poczekać, aż pies sam podejdzie.

Instynkty i codzienne zachowanie

FCI określa shibę jako psa myśliwskiego do ptaków i drobnych zwierząt, więc ruch i zapach natychmiast przyciągają jej uwagę. Gołąb na chodniku, wiewiórka na drzewie czy nagle uciekający kot mogą zamienić zwykły spacer w sprint, a podniesiony głos niewiele wtedy pomaga.

Rasa jest też mistrzem ucieczek: według Dogs NSW niektóre osobniki potrafią przeskoczyć nawet wysokie ogrodzenia. Do ogrodu należy więc bezpieczne, szczelne ogrodzenie, a przy każdych drzwiach rytuał, w którym pies wychodzi dopiero po sygnale. Czujność jest obecna: pies sygnalizuje obce dźwięki, ale nie jest prawdziwym psem obronnym. Poza tym wiele shib jest bardzo czystych i przy konsekwentnym podejściu stosunkowo łatwo nauczyć je czystości.

Ruch w poszczególnych fazach życia

• Szczenię: krótkie, spokojne spacery, dużo snu i zabawa na nieśliskim podłożu. Dogs NSW zaleca unikanie skoków z mebli i śliskich podłóg; rzepki kolanowe są u rasy znanym punktem uwagi.
• Młody pies: od około sześciu miesięcy do dwóch lat rośnie energia i upór. To faza, w której przywołanie i chodzenie na smyczy są najbardziej wystawiane na próbę; trzymaj linkę długą, a nagrody cenne.
• Dorosły: licz orientacyjnie 45-90 minut dziennie, rozłożone na spacery, zabawę i krótką sesję szkoleniową. Dogs NSW wspomina o około 40 minutach celowego ruchu oraz codziennych spacerach; zapotrzebowanie różni się u poszczególnych psów.
• Senior: krócej i spokojniej, ale bez rezygnacji z ruchu. Sztywność, kulawizna lub nagła niechęć do skakania to powód do wizyty u weterynarza.

Wyzwania umysłowe i praca

Ponieważ jest to samodzielny tropiciel, praca węchowa pasuje lepiej niż niekończące się powtarzanie komend „siad" i „leżeć". Zabawy w szukanie w domu i ogrodzie, tropienie na długiej lince i nosework pozwalają wykorzystać instynkt łowiecki bez udziału prawdziwego zwierzęcia. Agility i małe tory przeszkód sprawdzają się u wielu osobników, o ile sesje są krótkie, a nagroda ważniejsza niż wygoda. Aportowanie jest zabawą dla niektórych psów, ale każda shiba sama decyduje, czy przyniesie przedmiot z powrotem.

Kto trenuje cierpliwie, widzi mądrego rozwiązywacza problemów; kto zmusza, dostaje często psa, który zamiera lub po prostu odchodzi.

Szkolenie i socjalizacja

Krótkie sesje trwające kilka minut, nagroda wysokiej wartości oraz wyraźny początek i koniec pasują do tej rasy najlepiej. Podnoś wymagania powoli i zawsze kończ na czymś, co się udało, aby nie doszło do walki; ostre korekty czynią shibę raczej upartą lub lękliwą niż posłuszną. Zacznij socjalizację, gdy tylko szczenię trafi do domu: różni ludzie, dźwięki, podłoża, jazda samochodem i spokojna wizyta u weterynarza. Ponieważ wiele shib jest powściągliwych wobec obcych, ważne są pozytywne doświadczenia z nieznajomymi i innymi psami, ale bez zmuszania psa.

Traktuj przywołanie jako cel nauki, który buduje się bezpiecznie na długiej lince, i nie licz na to, że w otwartym terenie zadziała w każdych okolicznościach. Ćwicz też od małego, małymi krokami, czynności pielęgnacyjne, takie jak szczotkowanie, wycieranie łap, obcinanie pazurów i kontrola pyska, aby pies później na nie pozwalał.

Zostawanie samemu w domu

Shiba może nauczyć się zostawać sama przez część dnia, ale wymaga to stopniowego przyzwyczajania: najpierw kilka minut, potem pół godziny i dopiero później godziny. Nuda może przejawiać się własną rozrywką, na przykład gryzieniem mebli, rozszarpywaniem poduszek lub próbami otwarcia drzwi albo furtki. Jeśli regularnie nie ma cię cały dzień pracy bez przerwy dla psa, lepiej poszukać opiekuna lub psiego przedszkola. To, jak dobrze pies radzi sobie sam, bardzo różni się u poszczególnych osobników; wrzask lub uporczywe skomlenie w spokojnej chwili świadczy o zbyt szybkim tempie.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Shiba nadaje się do mieszkania w bloku, jeśli codziennie wychodzi na zewnątrz, a ty poradzisz sobie z czujnym psem, który sygnalizuje dźwięki z klatki schodowej. Ogród jest plusem, ale tylko jeśli ogrodzenie jest wysokie i szczelne, a pies nie jest tam zostawiany sam. Podwójna sierść dobrze chroni przed zimnem i wilgocią, ale czyni psa wrażliwym na upał; latem spaceruj wcześnie lub późno i nigdy nie zostawiaj go w nagrzanym samochodzie.

Podróże zwykle przebiegają dobrze, jeśli pies zna samochód i podróżuje w dobrze zabezpieczonym transporterze lub w odpowiednich szelkach bezpieczeństwa. Na wakacjach trzeba też uwzględnić jego skłonność do ucieczek, na przykład w wynajętym domu bez zamkniętego ogrodu.

Rozmiary, obroże i szelki

Zmierz szyję miękką miarką w miejscu, w którym będzie leżeć obroża, zostawiając tyle luzu, by pod opaską zmieściły się dwa palce, a klatkę piersiową w najszerszym miejscu tuż za przednimi łapami. Mierz przez gęstą sierść, gdy jest w dobrym stanie; podczas linienia lub po kąpieli miara może się różnić. Do transportera lub klatki zmierz dodatkowo długość od nosa do nasady ogona oraz wysokość w kłębie i wybierz klatkę, w której pies może stać, obracać się i leżeć.

Wzorzec FCI podaje wysokość w kłębie 39,5 cm dla samców i 36,5 cm dla suk, z tolerancją 1,5 cm. Dla obwodu szyi i klatki piersiowej nie istnieją oficjalne wymiary rasy, więc zawsze mierz samodzielnie i nie sugeruj się średnią. Wybierz szelki, które szeroko podtrzymują klatkę piersiową i nie uciskają barków, oraz obrożę, która nie może zsunąć się przez głowę, bo luźno zapięta opaska łatwo się ściąga.

Opcje do porównania, każda z własną tabelą rozmiarów: szelki CHABA regulowane nr 2 (obwód 50 cm), szelki CHABA regulowane nr 3 (obwód 60 cm) oraz obroża CHABA z taśmy regulowana (20 mm x 46 cm). Zawsze porównuj własny pomiar z zakresem podanym w tabeli rozmiarów.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie: raz w tygodniu metalowym grzebieniem lub szczotką z pinami zwykle wystarcza; podczas linienia częściej, najlepiej codziennie.
• Usuwanie podszerstka: gęsty podszerstek odpada dużymi kępkami. Grzebień do podszerstka lub szczotka do linienia usuwa luźny włos; nie ciągnij za mocno trzymające się kępki.
• Trymowanie: niepotrzebne i niepożądane. Amerykański wzorzec karze za trymowanie, a strzyżenie niszczy ochronne działanie sierści.
• Mycie i suszenie: ogranicz do tego, co konieczne, na przykład po tarzaniu się w brudzie. Dokładnie spłucz i wysusz aż do podszerstka, bo wilgoć może powodować podrażnienia skóry.
• Uszy i oczy: regularnie sprawdzaj zaczerwienienie, zapach lub łzawienie. Uporczywe problemy z oczami lub pocieranie oczu zasługują na wizytę u weterynarza.
• Łapy i pazury: zacznij wcześnie obcinać pazury; wiele shib jest w tym uparta. Trzymaj włosy między opuszkami krótko i sprawdzaj, czy nie zaschł tam brud.
• Zęby: problemy z zębami występują u rasy, więc myj regularnie i daj weterynarzowi skontrolować jamę ustną.
• Linienie: raz lub dwa razy w roku pies przez kilka tygodni gubi dużo sierści; Dogs NSW zaleca wtedy codzienne szczotkowanie, co ogranicza też sierść na meblach i ubraniach.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Shiba uchodzi za rasę wytrzymałą, ale istnieją schorzenia, które zasługują na uwagę w hodowli. Amerykański klub rasy wymienia zwichnięcie rzepki (patellaluksację) jako najczęstszą chorobę dziedziczną; stopień sięga od kolana, w którym rzepkę można na chwilę wypchnąć, po rzepkę trwale przemieszczoną. Dysplazja stawów biodrowych występuje według tego samego źródła dość regularnie, mimo niewielkich rozmiarów. W badaniach oczu stwierdzano zaćmę i inne odchylenia, a jaskra (podwyższone ciśnienie w oku) często ujawnia się dopiero w wieku pięciu-sześciu lat. Pies z bolesnym, zaczerwienionym lub zmętniałym okiem szybko potrzebuje weterynarza.

Często wymienia się też alergie, na przykład na ukąszenia pcheł, karmę lub pyłki; zwykle można je kontrolować przez całe życie, ale nie wyleczyć. Gangliozydoza GM1 to rzadka, śmiertelna dziedziczna choroba metaboliczna komórek nerwowych, dziedziczona recesywnie; istnieje test DNA, a we wcześniejszych japońskich badaniach przesiewowych mutację stwierdzono u około 1-3 procent zbadanych shib (nosiciele). Odpowiedzialni hodowcy testują więc w kierunku GM1 i oceniają kolana, biodra i oczy.

Zdrowa waga odciąża stawy i jest jednym z niewielu czynników, na które sam masz wpływ. Długość życia wynosi orientacyjnie 12 do 15 lat; źródła się różnią, a znaczenie mają linia i okoliczności.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Właściwa ilość karmy zależy od aktualnej wagi, fazy życia, poziomu aktywności, kondycji i gęstości energetycznej wybranej karmy. Powszechnie stosowaną weterynaryjną podstawą obliczeń jest spoczynkowe zapotrzebowanie energetyczne (RER): RER = 70 × masa ciała w kg^0,75. Dla dorosłej shiby o wadze na przykład 10 kg daje to około 390 kcal dziennie zapotrzebowania spoczynkowego. To wyłącznie przykład obliczeniowy, nie zalecenie żywieniowe.

Rzeczywiste zapotrzebowanie bytowe jest wyższe, o współczynnik zależny od aktywności, wieku i statusu kastracji; skorzystaj w tym celu z aktualnego, sprawdzonego źródła żywieniowego. Następnie przeliczasz: gramy dziennie = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ EM w kcal/kg × 1000, odczytując EM wybranej karmy z opakowania.

Szczenię rośnie szybko, więc stosuj pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras małych i regularnie dostosowuj porcję do wagi i kondycji. Nie dodawaj samodzielnie wapnia. Dorosła shiba jest na granicy dwóch rozmiarów karmy: wiele karm dla ras małych jest przeznaczonych dla psów do 10 kg, a ciężki samiec może ją nieznacznie przekroczyć. Patrz wtedy na rzeczywistą wagę i ewentualnie na karmy dla psów średnich. U seniorów liczą się przede wszystkim waga, kondycja i komfort stawów, nie sam wiek.

Podziel porcję dzienną na dwa posiłki, nie pozwalaj na intensywny wysiłek zaraz po jedzeniu i co dwa do czterech tygodni kontroluj wagę i kondycję (żebra dobrze wyczuwalne, widoczna talia). Wliczaj przysmaki, zapewnij świeżą wodę i zmieniaj karmę stopniowo przez około tydzień. Uporczywe problemy skórne lub żołądkowo-jelitowe omów z weterynarzem, ponieważ alergia pokarmowa występuje u rasy.

Dla porównania, możliwe opcje na poszczególne fazy życia: Brit Care Mini Puppy Lamb (mokra karma w saszetce 85 g), Royal Canin Mini Adult (sucha karma, 2 kg) oraz Animonda vom Feinsten Dog Senior (mokra karma, 150 g); sprawdź na opakowaniu zalecany przedział wagowy psa.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Koszty karmy plasują się ze względu na rozmiar w niższej do średniej kategorii. Ubezpieczenie i weterynarz mieszczą się w średnim przedziale, ze szczególną uwagą na kolana, oczy i alergie. Sierść wymaga tygodniowo niewiele, ale dużo w okresach linienia, a salon groomerski jest prawie zbędny. Największą inwestycją jest czas na szkolenie i bezpieczne spacery: długa linka, solidnie ogrodzony ogród i regularne ćwiczenia. Wyposażenie i transport są skromne dzięki zwartej budowie.

Zalety

• Zwarty rozmiar i rozpoznawalny lisi wygląd.
• Czysty w domu i według Dogs NSW stosunkowo łatwy do nauczenia czystości.
• Czujny i wierny własnej rodzinie, nie będąc natarczywym.
• Podwójna sierść, która poza okresami linienia wymaga niewiele pielęgnacji.
• Mądry i samodzielny pies dla tych, którzy lubią pracę węchową i rozwiązywanie problemów.

Wady i punkty uwagi

• Silna własna wola; właściciele oczekujący szybkiego posłuszeństwa często się frustrują.
• Instynkt łowiecki i skłonność do ucieczek czynią puszczanie luzem w otwartym terenie ryzykownym.
• Może być agresywna wobec innych psów i wymaga starannego zapoznania.
• Silne linienie z dużą ilością luźnego podszerstka.
• Dziedziczne punkty uwagi, takie jak kolana, oczy i alergie, oraz GM1 przy nieodpowiedzialnej hodowli.

Dla kogo

Rasa pasuje do dorosłego gospodarstwa domowego lub rodziny ze spokojnymi starszymi dziećmi, w której ktoś ma czas na krótkie sesje szkoleniowe i codzienne spacery na smyczy. Doświadczenie z samodzielną rasą pomaga, ale cierpliwy początkujący z dobrą szkołą dla psów także może sobie poradzić. Mieszkanie z solidnie ogrodzonym ogrodem lub bezpieczny wybieg dla psów w pobliżu jest wygodny, podobnie jak gotowość do zaakceptowania psa z charakterem takim, jaki jest. Kto lubi pracę węchową i negocjacje, zyskuje mądrego, wiernego domownika.

Dla kogo nie

Rasa jest mniej odpowiednia dla tych, którzy chcą, by pies mógł biegać luzem wszędzie, dla osób szukających przede wszystkim przytulanki lub dla domów, w których małe zwierzęta swobodnie poruszają się po mieszkaniu. Także ten, kto jest poza domem wiele godzin dziennie, chce dodać drugiego psa bez przygotowania lub ma mało cierpliwości do konsekwentnego szkolenia, często przeżywa z tym psem niespodzianki.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub oddanie

Wybierz hodowcę, który potrafi pokazać badania zdrowotne obojga rodziców: kolana, biodra, oczy i test DNA na GM1. Zapytaj o matkę i środowisko, w którym dorastają szczenięta, oraz sprawdź, czy szczenięta od małego oswajane są z ludźmi, dźwiękami i domowymi sytuacjami.

Szczenię powinno pozostać przy matce co najmniej osiem tygodni. Pisemna umowa, chip i paszport oraz jasne ustalenia dotyczące zdrowia to podstawa. Bądź nieufny wobec hodowców z kilkoma miotami jednocześnie, wobec szczeniąt oddawanych przed tym wiekiem i wobec sprzedawców, którzy poganiają.

Dorosła shiba ze schroniska lub poprzez klub rasy może być dobrym wyborem dla kogoś, kto już wie, czego rasa wymaga. Pytaj o przeszłość, relacje z innymi psami i kotami oraz zachowanie na smyczy. Dostępność różni się znacznie w zależności od regionu i momentu.

Najczęstsze pytania

Czy shiba inu nadaje się dla początkujących? W ograniczonym stopniu: własna wola, instynkt łowiecki i powściągliwość wobec obcych wymagają cierpliwości i konsekwencji, nawet jeśli pies jest mały.

Czy shiba inu może biegać luzem? Tylko na w pełni ogrodzonym terenie. W otwartej przestrzeni istnieje duże ryzyko, że bodziec przejmie jej uwagę.

Czy rasa może żyć z kotami? Czasami, zwłaszcza jeśli pies wychował się z kotem, ale koty z zewnątrz mogą obudzić odruch łowiecki.

Jak bardzo linieje shiba inu? Regularnie trochę, a w okresach linienia dużo; w tych tygodniach potrzebne jest codzienne szczotkowanie.

Czy rasa dużo szczeka? Głównie sygnalizuje dźwięki i przy frustracji może wydawać wysokie, przenikliwe okrzyki; trening na spokojny sygnał pomaga.

Czy shiba inu może mieszkać w bloku? Tak, jeśli codzienne spacery, zajęcie umysłowe i spokój w domu są dobrze zorganizowane, a sąsiedzi akceptują czujność psa.

Podsumowanie

Shiba inu to wyraźnie uparty mały łowca, a nie uległy towarzysz. Kto to docenia, zyskuje czujnego, czystego i wiernego domownika o zwartych rozmiarach. Największym wyzwaniem nie jest sierść, lecz wychowanie: puszczanie luzem pozostaje ryzykowne, inne psy wymagają uwagi, a zdobywanie zaufania działa lepiej niż przymus. Idealny właściciel jest spokojny, konsekwentny i gotów uczyć się od samego psa. Wyraźnym powodem, by zrezygnować z rasy, jest pragnienie psa, który zawsze słucha. Najważniejszym warunkiem jego dobrostanu jest bezpieczne otoczenie z odpowiednią ilością ruchu, pracy węchowej i cierpliwego, pozytywnego prowadzenia.