Stabyhoun (wyżeł fryzyjski)

Szczeniak stabyhouna po lewej, dorosły stabyhoun z przodu i dorosły stabyhoun z profilu — Fidello

Stabyhoun - rzadki fryzyjski wszechstronny pies z miękkim chwytem

Stabyhoun, w Holandii nazywany Friese Stabij, to średniej wielkości holenderski pies myśliwski z Fryzji, który dawniej pracował jako wszechstronny pies gospodarski: stojąca stójka na zwierzynie, aportowanie z wody i z lądu, łapanie kretów i szczurów oraz czuwanie w nocy. Ta wszechstronna przeszłość wciąż jest widoczna w zachowaniu: czujny, ale nie nadmiernie podejrzliwy, silnie nastawiony na współpracę i znany z „miękkiego chwytu” przy aportowaniu. Łączy spokojny charakter w domu z wyraźnym zapotrzebowaniem na pracę w tropieniu, wodę i aktywność na dworze. Rasa jest przy tym rzadka: na świecie jest zaledwie kilka tysięcy stabyhounów, większość w Holandii, a kto szuka szczeniaka, musi często liczyć się z listą oczekujących. Stabyhoun najlepiej pasuje do ludzi, którzy codziennie poświęcają czas na szkolenie i tropienie, a mniej do tych, którzy szukają psa mogącego zostawać sam przez cały dzień.

Najważniejsze dane

  • Nazwa oficjalna: Stabyhoun (pisany też Stabijhoun); w Holandii niemal zawsze nazywany Friese Stabij.
  • Synonimy: Stabij, wyżeł fryzyjski, po francusku Chien d'arrêt frison, po niemiecku (również) Friesischer Vorstehhund.
  • Pochodzenie: Fryzja, Holandia (Friese Wouden).
  • Uznanie: wzorzec FCI nr 222, grupa 7 (psy wskazujące), sekcja 1.2 (kontynentalne psy wskazujące, typ spanielowaty). Uznany przez FCI i prowadzony w imieniu Holandii przez Raad van Beheer; Nederlandse Vereniging voor Stabij- en Wetterhounen (NVSW, założona w 1947 r.) jest oficjalnym klubem rasy.
  • Pierwotna funkcja: wszechstronny pies myśliwski na gospodarstwie: stójka i aportowanie zwierzyny, łowca kretów i szczurów, pies stróżujący.
  • Wysokość w kłębie: samiec około 50-53 cm, suka około 48-50 cm (wzorzec rasy).
  • Masa ciała: źródła się różnią; orientacyjnie licz się z około 18-27 kg, samce zwykle cięższe od suk. Pozwól oceniać swojego psa weterynarzowi zamiast kierować się stałą liczbą.
  • Długość życia: zwykle 12-14 lat, z pojedynczymi doniesieniami o dłuższym życiu.
  • Sierść: półdługa, lekko falista, z gęstą, wodoodporną podsierścią i kępami na uszach, łapach i ogonie.
  • Umaszczenie: czarno-białe, brązowo-białe lub pomarańczowo-białe, zwykle z plamami i cetkami.
  • Poziom aktywności: średni do wysokiego, z wyrażną potrzebą tropienia i aportowania poza spacerami.
  • Trudność szkolenia: chętny do nauki i współpracy, z samodzielną żyłką, która wymaga cierpliwości i konsekwencji.
  • Poziom pielęgnacji: średni; cotygodniowe szczotkowanie, bez potrzeby profesjonalnego strzyżenia.
  • Zostawanie samemu: może zostawać sam po spokojnym przyzwyczajaniu, ale z natury jest psem, który lubi być blisko swoich ludzi.
  • Klimat: dzięki wodoodpornej sierści dobrze znosi pogodę i chłód; w upałach potrzebna jest ostrożność.
  • Przydatność dla początkujących: wymaga właściciela, który aktywnie zajmie się szkoleniem i tropieniem; z pomocą do opanowania również dla zmotywowanego początkującego.

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

  • chcesz codziennie poświęcać czas i energię na spacery, tropienie i/lub aportowanie.
  • cenisz psa z charakterem, który myśli, zamiast bezmyślnie posługiwać się posłuszeństwem.
  • masz w pobliżu dostęp do przestrzeni na zewnątrz, wody lub natury.
  • jesteś gotów stanąć na liście oczekujących u rzetelnego hodowcy.
  • nie przeszkadza ci cotygodniowe szczotkowanie i dodatkowa uwaga dla sierści po mokrych wypadach.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

  • szukasz psa, który zostanie sam przez większość dnia.
  • masz mało czasu lub chęci na szkolenie i socjalizację.
  • szukasz psa, którego można kupić szybko, bez czasu oczekiwania.
  • masz w domu małe zwierzęta i nie chcesz inwestować w przyzwyczajanie i nadzór.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Nazwa Stabijhoun pochodzi z języka fryzyjskiego i zwykle jest tłumaczona jako połączenie „sta mij bij” (stój przy mnie) i „houn” (pies): pies, który trzyma się blisko swojego pana. W Holandii powszechna jest nazwa „Friese Stabij”, natomiast międzynarodowo niemal wszędzie używa się „Stabyhoun”. FCI uznaje rasę pod numerem wzorca 222, w grupie 7 (psy wskazujące), sekcja 1.2. Nederlandse Vereniging voor Stabij- en Wetterhounen dba o interesy rasy od 1947 r. i prowadzi bazę danych hodowlanych.

Wetterhoun to inna, odrębnie uznana rasa fryzyjska, którą opiekuje się ten sam klub; nie jest ani odmianą umaszczenia, ani wariantem stabyhouna, lecz osobną rasą o innej sierści i funkcji (pierwotnie pies wodny do polowania na wydry i ryby). Ze względu na wspólną region i klub obie rasy bywają czasem mylone. Pomarańczowo-biała odmiana umaszczenia stabyhouna może też być przez laików mylona z holenderskim Nederlandse Kooikerhondje, choć to dwie zupełnie różne rasy pod względem budowy, wielkości i funkcji.

Historia i pierwotna funkcja

Stabyhoun powstał w gospodarstwach Friese Wouden, gdzie nie był hodowany przez arystokratyczny klub myśliwski, lecz przez rolników i robotników potrzebujących jednego wszechstronnego psa. Używano go do odnajdywania i aportowania zwierzyny, zarówno na lądzie, jak i z wody, do łapania kretów i szczurów nawiedzających zagrody oraz do czuwania w nocy. Ten szeroki, praktyczny zakres zadań tłumaczy, dlaczego rasa do dziś wykazuje połączenie instynktu łowieckiego, miłości do wody i czujności. Rasa została uznana w Holandii w 1942 r., a w 1944 r. otrzymała pierwszy oficjalny wzorzec. Od założenia NVSW w 1947 r. hoduje się w sposób ukierunkowany na zachowanie zdrowia i charakteru, co ze względu na małą populację jest szczególnie ważne.

Wygląd i cechy fizyczne

Stabyhoun ma mocną, dobrze zbudowaną sylwetkę bez przesadnych cech budowy. Głowa jest umiarkowanie długa, o przyjaznym, czujnym wyrazie; uszy osadzone dość wysoko, płasko przylegają do głowy z lekką falą. Sierść jest półdługa i lekko falista, z gęstą, wodoodporną podsierścią oraz wyraźnymi kępami na uszach, tylnych łapach i dobrze owłosionym ogonie. Dopuszczalne umaszczenia to czarno-białe, brązowo-białe i pomarańczowo-białe, zwykle z plamami i cetkami w białej części sierści. Szczenięta mają często jeszcze miększy, mniej falisty włos, który rozwija się w trakcie pierwszego roku życia.

Charakter i temperament

Stabyhoun jest nastawiony na człowieka, chętny do nauki i przywiązany do swojej rodziny, a zarazem ma samodzielną żyłkę wynikającą z przeszłości pracującej: od dawna myślał w pracy samodzielnie, zamiast czekać na każdy krok. Wobec obcych bywa zdystansowany lub wyczekujący, bez agresji; ta czujność sprawia, że zwraca uwagę na gości i dźwięki. W domu, zwłaszcza jako dorosły pies, potrafi być dość spokojny, natomiast na dworze jest zmotywowany i chętny do pracy. Jego słynny „miękki chwyt” - umiejętność ostrożnego trzymania aportu bez jego uszkodzenia - charakteryzuje cały sposób jego obcowania z ludźmi i zwierzętami.

Dzieci, psy, koty i goście

Dobrze zsocjalizowany stabyhoun zwykle cierpliwie odnosi się do dzieci z własnej rodziny, choć przy małych dzieciach nadzór jest konieczny, jak przy każdej rasie. Z innymi psami może dobrze się dogadywać, pod warunkiem dobrej socjalizacji, w domu i na spacerze. W przypadku kotów i małych zwierząt jego instynkt łowiecki i chwytania od dawna był skierowany na małe, szybko poruszające się zwierzęta; współżycie często jest możliwe, ale wymaga przyzwyczajania od młodego wieku i stałej kontroli wobec nieznanych małych zwierząt. Goście są zwykle przyjmowani czujnie, ale nie wrogo: pies daje znać o sobie, a potem zwykle się rozlużnia, gdy jasne jest, że nie ma zagrożenia.

Instynkty i codzienne zachowanie

U tej rasy najbardziej odczuwalne są trzy instynkty. Instynkt łowiecki i tropiący przejawia się zainteresowaniem zapachami, zwierzyną i szybko poruszającymi się zwierzętami podczas spacerów. Instynkt aportowania sprawia, że z entuzjazmem bierze udział w zabawach w przynoszenie i szukanie, także w wodzie i wokół niej. A instynkt stróżujący powoduje, że na niezwykłe dźwięki lub nieznanych ludzi reaguje szczekaniem lub czujnym spojrzeniem, bez automatycznego przechodzenia w agresję. Dla właścicieli oznacza to przede wszystkim: licz się z psem, który używa węchu, kocha wodę i daje znać o sobie, gdy coś się dzieje.

Ruch w poszczególnych etapach życia

Szczeniak stabyhouna potrzebuje przede wszystkim krótkich, bezpiecznych chwil odkrywania, na przemian z dużą ilością odpoczynku; nie wymuszaj długich spacerów ani skakania po schodach, dopóki płytki wzrostowe nie są zamknięte. W okresie dojrzewania, mniej więcej między szóstym miesiącem a drugim rokiem życia, nacisk kładzie się na kontrolę impulsów, chodzenie na smyczy i stopniowe zwiększanie intensywności aktywności. Dorosły, zdrowy stabyhoun potrzebuje kilku wyjść dziennie, w tym co najmniej jednej dłuższej aktywności z miejscem na tropienie, aportowanie lub pływanie; same krótkie rundki wokół domu są u tej rasy zwykle niewystarczające. Seniorzy korzystają z krótszych, spokojniej prowadzonych sesji z większą uwagą na regenerację, stawy i oznaki dyskomfortu, w porozumieniu z weterynarzem.

Wyzwania umysłowe i praca

Ponieważ stabyhoun z pochodzenia jest wszechstronnym psem pracującym, dobrze radzi sobie z zajęciami angażującymi węch i chęć aportowania: tropienie, zabawy w szukanie w domu lub ogrodzie, ćwiczenia aportowania na lądzie i w wodzie oraz trening posłuszeństwa z krótkimi, urozmaiconymi ćwiczeniami. Praca w wodzie i lekki trening agility również dobrze pasują do jego budowy i pochodzenia. Samo fizyczne wybieganie bez zajęcia umysłu pozostawia część jego predyspozycji niewykorzystaną i z czasem może prowadzić do nudy.

Szkolenie i socjalizacja

Stabyhoun zwykle uczy się szybko i chętnie współpracuje, pod warunkiem że trening jest urozmaicony i oparty na pozytywnym wzmocnieniu; ostre korekty źle pasują do jego wrażliwej strony. Samodzielna żyłka może się ujawnić, gdy widzi niewiele powodów do powtarzania ćwiczenia, co wymaga cierpliwości i kreatywności właściciela. Wczesna i szeroka socjalizacja z ludźmi, innymi psami, dźwiękami i tłokiem jest ważna ze względu na jego rezerwę wobec obcych; zapobiega przekształceniu się czujności w nieufność. Przyzwyczajanie do weterynarza, transportu i zabiegów pielęgnacyjnych zasługuje na uwagę już w okresie szczenlęcym.

Zostawanie samemu w domu

Stabyhoun to pies nastawiony na człowieka, który z natury pracował blisko swojego pana, co nie czyni go automatycznie najlepszym wyborem przy długiej, codziennej nieobecności. Przyzwyczajaj do zostawania samemu spokojnie, zaczynaj od krótkich chwil i wydłużaj dopiero, gdy pies pozostaje rozlużniony. Zwracaj uwagę na oznaki nudy lub napięcia, takie jak nadmierne szczekanie, skomlenie lub niszczenie. Jak przy każdej rasie indywidualna wrażliwość na samotność bywa różna; rozważ opiekę lub wyprowadzanie psa, gdy długie dni pracy są stałe.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Dom z ogrodem i łatwym dostępem na zewnątrz najlepiej pasuje do tej rasy, choć dobrze wybiegany stabyhoun w spokojnym otoczeniu miejskim jest również możliwy. Ogród nigdy jednak nie zastępuje codziennych spacerów, tropienia i kontaktu z ludźmi. Dzięki wodoodpornej sierści dobrze znosi deszcz i holenderskie zimy; przy wysokich temperaturach potrzebuje, jak większość psów z gęstą podsierścią, cienia i dostosowanego wysiłku. Jazda samochodem i transport zwykle nie stanowią problemu przy właściwym przyzwyczajeniu, a jego miłość do wody sprawia, że wakacje z możliwością pływania lub wędrowania często okazują się strzałem w dziesiątkę.

Rozmiary, obroże i szelki

Dla stabyhouna oficjalnie określona jest tylko wysokość w kłębie (samiec około 50-53 cm, suka około 48-50 cm); oficjalny obwód szyi lub klatki piersiowej nie jest częścią wzorca rasy. Dlatego zawsze mierz samodzielnie: łóż luźny miarkę wokół najszerszej części szyi dla obroży oraz wokół klatki piersiowej tuż za łapami przednimi dla szelek, zostawiając miejsce na dwa palce między taśmą a sierścią. Uwzględnij gęstą, półdługą sierść, która może sprawiać, że obwód wydaje się większy niż rzeczywisty wymiar ciała. W razie wątpliwości między dwoma rozmiarami wybierz większy, a potem reguluj dalej.

Dla aktywnych, aportujących psów, takich jak stabyhoun, szelki w kształcie litery Y z wolną ruchomością barków są często wygodniejsze niż ciasne szelki typu H. W Polsce dostępne są prostsze rozwiązania: regulowane szelki taśmowe, takie jak CHABA Szelki taśma regulowane nr 4 - obwód 70 cm, to klasyczne, uniwersalne szelki z polipropylenowej taśmy, a nie szelki Y; rozmiar nr 4 odpowiada obwodowi 70 cm, więc i tak najpierw zmierz klatkę piersiową swojego psa. Do codziennego prowadzenia na smyczy sprawdzi się mocna, regulowana obroża, na przykład CHABA Obroża taśma regulowana 25 mm x 60 cm z taśmy polipropylenowej (nie skórzana), o zakresie obwodu szyi 33-56 cm według tabeli producenta. W obu przypadkach najpierw zmierz własnego psa, zanim zamówisz rozmiar.

Pielęgnacja

Półdługa, lekko falista sierść stabyhouna wymaga cotygodniowego szczotkowania w celu usunięcia luźnych włosów i początkujących kołtunów, z dodatkową uwagą w okresie linienia. Po wyjściu na dwór lub do wody warto osuszyć sierść i krótko sprawdzić, czy nie ma kołtunów, zwłaszcza w kępach. Ponieważ uszy zwisające są gorzej wentylowane, ważna jest regularna kontrola uszu, zwłaszcza po pływaniu, aby zapobiec wilgoci i podrażnieniom. Poza tym obowiązują zwykłe punkty uwagi: krótkie pazury, kontrola zebów i w razie potrzeby pielęgnacja zębów oraz okresowe sprawdzanie sierści pod kątem kołtunów i brudu. Profesjonalny salon pielęgnacyjny nie jest dla tej rasy konieczny; dobra szczotka i trochę przyzwyczajenia zwykle wystarczają.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Średnia długość życia stabyhouna wynosi około 12-14 lat. U tej rasy opisuje się zwiększoną predyspozycję do dysplazji bioder i łokci, do padaczki, do wrodzonej wady serca PDA (przetrwały przewód tętniczy) oraz do zaburzenia krzepnięcia krwi, jakim jest choroba von Willebranda typu I. Nie każdy pies rozwija te choroby, a obecność predyspozycji w populacji nie jest gwarancją dla pojedynczego osobnika. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają zwierzęta hodowlane pod kątem dysplazji bioder i łokci, wykonują badanie serca i, gdy to istotne, test DNA na chorobę von Willebranda oraz współpracują z NVSW, która prowadzi bazę danych hodowlanych wspierającą celowe zestawianie par. Ze względu na małą populację odpowiednia różnorodność genetyczna jest u tej rasy szczególnie ważna; zawsze omów z hodowcą wykonane badania zdrowotne. Skonsultuj się z weterynarzem przy utrzymującym się kulawieniu, drgawkach, nagłym osłabieniu lub niewyjaśnionej skłonności do krwawień.

Żywienie w poszczególnych etapach życia

Właściwa ilość karmy zależy od konkretnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji i aktywności psa, a nie tylko od nazwy rasy. Powszechną weterynaryjną podstawą obliczeń jest zapotrzebowanie energetyczne w spoczynku (RER = 70 × masa ciała w kg do potęgi 0,75), z którego przy użyciu odpowiedniego współczynnika dla etapu życia i aktywności wylicza się dzienne zapotrzebowanie energetyczne; tę energię przeliczasz następnie na gramy karmy za pomocą gęstości energetycznej (ME w kcal na kg) podanej na opakowaniu.

Producenci często podają własne zalecenia oparte na masie ciała. Szczenięta potrzebują karmy dostosowanej do kontrolowanego wzrostu do około jedenastu miesięcy, a starsze psy od około siedmiu lat odpowiedniej karmy dla seniorów. U szczeniąt kontrolowany wzrost jest ważniejszy niż jak najwyższy pobór energii; u seniorów aktywność i utrzymanie masy mięśniowej są często ważniejsze niż sam wiek. Wybierz karmę pełnoporcjową odpowiednią do etapu życia i przewidywanej masy dorosłego psa. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, co dwa do czterech tygodni kontroluj masę ciała i kondycję (żebra dobrze wyczuwalne, widoczna talia od góry) i stopniowo dostosowuj ilość. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zasięgnij porady weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Licz się ze stosunkowo wysokim nakładem czasu: kilka wyjść dziennie, regularna praca tropiąca lub aportowanie, cotygodniowe szczotkowanie i wystarczająca socjalizacja, zwłaszcza w pierwszym roku życia. Pod względem kosztów rasa plasuje się w środku stawki w porównaniu z innymi psami średniej wielkości: bez drogich wizyt w salonie pielęgnacyjnym, ale z przeciętnym do nieco wyższego zużyciem karmy ze względu na wielkość i poziom aktywności, plus zwykłe koszty ubezpieczenia, weterynarza i wyposażenia. Ponieważ jest to rasa rzadka, cena zakupu u rzetelnego hodowcy może być wyższa niż w przypadku popularnych ras, a cierpliwość podczas oczekiwania na listę często jest częścią drogi.

Zalety

  • Wszechstronny pies pracujący, który dobrze współpracuje i czerpie radość z tropienia, aportowania i pracy w wodzie.
  • Spokojny charakter w domu po wystarczającej aktywności, połączony z czujną, uważną postawą.
  • Sierść odporna na warunki pogodowe, dobrze znosząca deszcz i holenderskie zimy.
  • Średni poziom pielęgnacji bez konieczności profesjonalnego strzyżenia.
  • Silna więź z własną rodziną i znana z łagodności, ostrożna maniera aportowania.

Wady i punkty uwagi

  • Rzadka rasa: ograniczona oferta rzetelnych hodowców i często lista oczekujących.
  • Zdystansowany wobec obcych bez szerokiej, wczesnej socjalizacji.
  • Instynkt łowiecki i chwytania wymagający uwagi i kontroli w pobliżu małych zwierząt domowych.
  • Nie nadaje się do długiej, codziennej nieobecności właściciela.
  • Wymaga cotygodniowego szczotkowania i dodatkowej uwagi po mokrych aktywnościach na zewnątrz.
  • Specyficzne dla rasy kwestie zdrowotne, które wymagają celowej selekcji hodowlanej i badań.

Dla kogo

Stabyhoun dobrze pasuje do osób lub rodzin, które codziennie mają czas i chęć na spacery, szkolenie i tropienie, które mają w pobliżu dostęp do przestrzeni na zewnątrz lub wody i które chcą psa myślącego, a nie tylko wykonującego komendy. Doświadczenie z psami myśliwskimi lub rasami pracującymi jest plusem, ale nie twardym wymogiem dla zmotywowanego właściciela gotów uczyć się i konsekwentnie socjalizować.

Dla kogo nie

Kto szuka psa, który przez cały dzieńzostanie samodzielnie sam, ma małą potrzebę zajęcia umysłu lub chce szybko nabywać szczeniaka bez czasu oczekiwania, lepiej wybierze inną rasę. Rodziny z małymi zwierzętami, które nie chcą poświęcać czasu na przyzwyczajanie i nadzór, powinny również dobrze rozważyć zakup.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Szczeniaka stabyhouna szukaj najlepiej poprzez Nederlandse Vereniging voor Stabij- en Wetterhounen lub związanego z nią, dbającego o zdrowie hodowcę i pytaj o wykonane badania bioder, łokci, serca oraz choroby von Willebranda u rodziców. Odwiedź miejsce urodzenia i życia miotu, zwróć uwagę na socjalizację od młodego wieku i bądź czujny na oznaki pseudohodowli, takie jak kilka ras jednocześnie na sprzedaż, brak wglądu w matkę lub brak dokumentacji zdrowotnej. Ze względu na małą populację czas oczekiwania na szczeniaka jest często dłuższy niż przy popularnych rasach; to zwykle znak starannej polityki hodowlanej, a nie wada. Przekazanie dorosłych stabyhounów zdarza się rzadziej z uwagi na ograniczoną populację, ale klub rasy może pomóc w znalezieniu odpowiedniego nowego domu, gdy jest to potrzebne.

Często zadawane pytania

Czy stabyhoun to rzadka rasa?
Tak. Szacuje się, że na świecie jest kilka tysięcy stabyhounów, największa część w Holandii, co może wydłużyć czas oczekiwania u hodowców.

Czy stabyhoun może biegać bez smyczy?
Przy dobrym podstawowym posłuszeństwie i stopniowym budowaniu często jest to możliwe, choć jego instynkt łowiecki i tropiący pozostaje punktem uwagi w miejscach ze zwierzyną lub rozproszeniami.

Czy stabyhoun dużo linieje?
Traci trochę sierści przez cały rok, z wyrażnym szczytem w okresie linienia; cotygodniowe szczotkowanie pozwala to opanować.

Czy ta rasa nadaje się dla początkującego?
Przy wystarczającej ilości czasu, motywacji i chęci socjalizowania oraz szkolenia zmotywowany początkujący może dać radę, choć doświadczenie z rasami pracującymi jest atutem.

Podsumowanie

Stabyhoun to rzadki, wszechstronny holenderski pies myśliwski, który najlepiej rozwija się u właścicieli traktujących poważnie jego węch, chęć aportowania i potrzebę towarzystwa. Jego połączenie spokoju w domu i zapału do pracy na zewnątrz jest atrakcyjne, ale wymaga czasu, socjalizacji i cierpliwości w poszukiwaniu odpowiedzialnego hodowcy. Dla tych, którzy mogą to zapewnić, stabyhoun jest lojalnym, pełnym charakteru towarzyszem; dla tych, którzy szukają przede wszystkim psa łatwo dostępnego i niewymagającego, prawdopodobnie lepsza będzie inna rasa.

Fidello klantenservice

© 2026 Fidello

    • American Express
    • Apple Pay
    • Bancontact
    • BLIK
    • Google Pay
    • iDEAL Wero
    • Klarna
    • Maestro
    • Mastercard
    • MB WAY
    • MobilePay
    • PayPal
    • Shop Pay
    • Union Pay
    • USDC
    • Visa

    Login

    Zapomniałeś hasła?

    Nie masz jeszcze konta?
    Załóż bezpłatne konto i ciesz się wieloma korzyściami.