Szkocki deerhound - szorstkowłosy chart o spokojnej godności

Szkocki deerhound - szorstkowłosy chart o spokojnej godności

Deerhound spędza większość dnia zwinięty na kanapie, z głową zwisającą przez poręcz, i potrafi w trzech krokach zmienić się w sprintera, gdy tylko coś ucieknie w oddali. To duży, szorstkowłosy chart o minimalnej wysokości w kłębie 76 cm (pies) lub 71 cm (suka), opisany w standardzie jako większy, mocniej zbudowany szorstkowłosy greyhound o łagodnym, godnym wyglądzie. FCI opisuje go jako przyjaznego, posłusznego i nigdy nieufnego ani agresywnego.

Pasuje do ludzi z dużym, wysoko ogrodzonym terenem, przestronnym samochodem i czasem na spokojny, dawkowany ruch. Największą wadą jest połączenie wielkości, instynktu łowieckiego i krótkiej długości życia: nie wolno go puszczać bez zabezpieczenia, dużo je i kosztuje, a ma podwyższone ryzyko chorób serca i raka kości.

Najważniejsze informacje

• Nazwa oficjalna: Deerhound (standard FCI nr 164)
• Synonimy: Scottish Deerhound, szkocki deerhound; w Holandii również po prostu Deerhound
• Pochodzenie: Wielka Brytania, z tradycyjnym rdzeniem w szkockich górach
• Uznanie: FCI grupa 10 (charty), sekcja 2 (charty szorstkowłose), bez próby pracy
• Pierwotna funkcja: polowanie na jeśleniowate; w standardzie wymieniony jako pies wyścigowy, myśliwski i do towarzystwa
• Wysokość w kłębie: pies co najmniej 76 cm, suka co najmniej 71 cm (pożądane minimum, brak maksimum w standardzie)
• Masa: pies około 45,5 kg, suka około 36,5 kg według standardu; w praktyce zależy od wielkości i budowy
• Sierść: szorstka, gęsta, przylegająca i potargana, na tułowiu, szyi i zadzie około 8 do 10 cm; miękka na głowie, piersi i brzuchu
• Umaszczenie: ciemny niebieskoszary, jaśniejsze i ciemniejsze szarości, pręgowane, żółte, piaskowoczerwone lub czerwone z czarnymi punktami; białego tylko niewiele
• Długość życia: orientacyjnie około 8 do 10 lat; badania rasy podają dla obu płci średnio około 8 do 9 lat
• Zapotrzebowanie na ruch: średnie pod względem czasu, wysokie pod względem miejsca i bezpiecznego sprintu
• Trudność tresury: średnia; według standardu pojetny i chętny, ale instynkt łowiecki i wielkość decydują o tym, co jest bezpieczne
• Pielęgnacja: średnia; sierść jest szorstka i wymaga regularnego szczotkowania oraz okazjonalnego trymowania lub usuwania luźnego włosa
• Zostawanie samemu: dopiero po spokojnym budowaniu; rasa towarzyska, która nie pasuje do całych dni pracy w pustym domu
• Klimat: dobrze znosi zimno i deszcz; ciepła pogoda wymaga odpoczynku, cienia i wody
• Dla początkujących: w ograniczonym stopniu; przyjazny charakter, ale miejsce, koszty i ryzyko zdrowotne są duże

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• masz bardzo dobrze ogrodzony teren, na którym może sprintować, oprocz codziennych spokojnych spacerów;
• masz miejsce dla olbrzyma, który lubi rozciągnąć się na kanapie lub w dużym leżaku;
• jesteś gotów na ostrożne budowanie kondycji w okresie wzrostu i rezerwę finansową na dużą rasę;
• szukasz łagodnego, cichego psa rodzinnego, który instynkt łowiecki zostawia na zewnątrz.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• chcesz psa, który może niezawodnie biegać luzem na otwartym terenie;
• masz koty lub małe zwierzęta swobodnie biegające po ogrodzie;
• mieszkasz w małym mieszkaniu bez windy lub masz mało miejsca w samochodzie;
• oczekujesz długiego życia i bezproblemowego zdrowia.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI prowadzi rasę pod nazwą Deerhound w standardzie nr 164, z Wielką Brytanią jako krajem pochodzenia. Rasa była długo znana jako Scottish Deerhound; ta nazwa jest nadal w użyciu. To odrębna rasa, a nie odmiana innej rasy.

Nie myl deerhounda z wilczarzem irlandzkim, który jest cięższy i większy, ani z greyhoundem, który jest krótkowłosy i lżejszy. Borzoj, chart afgański i saluki to również odrębne charty z inną sierścią i historią. Standard krótko opisuje deerhounda jako szorstkowłosego greyhounda o większych rozmiarach i mocniejszych kościach.

Historia i pierwotna funkcja

Pochodzenie rasy jest według standardu owiane tajemnicą. Zgodnie ze standardem istnieją powody, by sądzić, że fenicjanie przywieźli rasę do Szkocji; pewne jest, że szybkie psy myśliwskie były tam już, gdy przybyli Rzymianie. FCI wspomina, że rasa poluje na jelenie od tysiąca lat i zachowała swój typ przez wieki.

Zadaniem było wytropienie, dogonienie i zatrzymanie jelenia na otwartym, trudnym terenie. Tłumaczy to budowę: szybkość, siła i wytrzymałość w jednym ciele, z sierścią chroniącą przed wiatrem i deszczem. Gdy to polowanie zanikło, rasa stała się głównie psem do towarzystwa i wystawowym, lecz instynkt pogoni za szybko poruszającym się celem pozostał.

Wygląd i cechy fizyczne

• Proporcje ciała: większy greyhound z mocniejszymi kośéćmi; głęboka, niezbyt szeroka klatka piersiowa, dobrze wysklepione lędźwia i zad opadający ku ogonowi. Płaski grzbiet jest niepożądany.
• Głowa i kufa: długa głowa, raczej płaska niż okrągła i bez stopu; lekko orli czarny nos i kufa zwężająca się ku nosowi, z wąsami i odrobiną brody.
• Oczy: ciemne, zwykle ciemnobrązowe lub orzechowe; miękkie w spoczynku, ostre i patrzące w dal, gdy pies jest poruszony. Jasne oczy są niepożądane.
• Uszy: wysoko osadzone i w spoczynku złożone do tyłu; przy pobudzeniu uniesione z zachowaniem fałdy. Małe, miękkie i błyszczące jak sierść myszy, bez długiego włosa.
• Szyja i łopatka: bardzo mocna szyja o dobrym zasięgu, czasem zasłonięta grzywą; dobrze ułożone łopatki.
• Nogi i łapy: proste, szerokie i płaskie przednie kończyny; zad o dużej długości od biodra do stawu skokowego i dobrze kątowanych kolanach; zwarte łapy z mocnymi pazurami.
• Ogon: długi, gruby u nasady i sięgający prawie ziemi; zwisa prosto lub lekko zakrzywiony i w ruchu nigdy nie jest noszony powyżej linii grzbietu. Ogon zakręcony jest niepożądany.
• Sierść: szorstka i potargana, przylegająca, nie wełnista; wełnista sierść jest według standardu bardzo niepożądana. Miękka na głowie, piersi i brzuchu.
• Umaszczenie: ciemny niebieskoszary, jaśniejsze i ciemniejsze szarości, pręgowane, żółte, piaskowoczerwone lub czerwone z czarnymi punktami. Biała pierś, białe palce i niewielka biała końcówka ogona są dopuszczalne; biała strzałka na głowie lub biały kołnierz nie.
• Szczeniak i dorosły pies: szczenięta rosną szybko i są długie i kątowate; sierść i ostateczne umaszczenie rozwijają się często dopiero w pierwszych latach.

Chód jest opisywany jako lekki, aktywny i prawidłowy, z długim krokiem. Większe psy naturalnie osiągają około 76 cm lub więcej; standard nie wyznacza górnej granicy, a duże psy wymagają szczególnej uwagi dla stawów, serca i żywienia.

Charakter i temperament

Standard opisuje deerhounda jako łagodnego, przyjaznego, posłusznego i chętnego, o spokojnie godnej postawie. Nigdy nie jest nieufny, agresywny ani nerwowy. W domu to widać: duży pies, który cicho staje obok ciebie, kładzie głowę na twoim kolanie i prawie nie szczeka.

Łagodny nie znaczy łatwy. Może być wrażliwy na ostre korekty i lepiej pasuje do ciepłego, konsekwentnego prowadzenia. Na zewnątrz w ciągu sekundy może przełączyć się na zachowanie łowieckie. Różnice indywidualne są duże; wychowanie i socjalizacja wiele znaczą.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: zwykle łagodny, ale duży i z zamaszystym ogonem; jeden niezdarny ruch może przewrócić malucha. Zawsze nadzór i własne miejsce odpoczynku.
• Starsze dzieci: dobrzy towarzysze spokojnych spacerów, o ile uczą się, że pies nie może biegać luzem na niezabezpieczonym terenie.
• Nieznane psy: zwykle przyjazny i spokojny; ostrożnie z małymi, szybko poruszającymi się psami na zewnątrz.
• Współlokatorzy: może dobrze żyć z innymi chartami lub spokojnymi psami.
• Koty: współżycie może się udać, jeśli pies dorasta z kotem; kot uciekający na zewnątrz może wywołać pogoń za zwierzyną na wzrok.
• Małe zwierzęta: króliki, świnki morskie i małe psy mieszczą się w jego schemacie ofiary; trzymaj je osobno.
• Goście i kurierzy: rzadko szczeka i często wita gości spokojnie lub wyczekująco. Nie jest psem stróżującym; jego wielkość jednak odstrasza.

Instynkty i codzienne zachowanie

Jego wielką predyspozycją jest pogoń za zwierzyną na wzrok. Jeśli zobaczysz, że na spacerze nagle zamiera, unosi głowę i śledzi ptaka, zająca lub uciekającego kota, reakcja już się zaczęła; jego sprint jest prawie niemożliwy do przerwania. Dlatego bieganie luzem poza ogrodzonymi terenami nie pasuje do tej rasy, nawet przy dobrym przywołaniu.

W domu jest często jednym z najspokojniejszych psów, jakie można mieć. Lubi leżeć wyciągnięty i śledzi cię wzrokiem. Wysokie, szczelne ogrodzenie, długa lina i sprinty w bezpiecznej przestrzeni to więc nie luksus, lecz codzienność. Coursing bez żywej zwierzyny może być odpowiedzialnym ujściem energii.

Ruch w poszczególnych fazach życia

• Szczeniak: krótkie, spokojne wyjścia na trawę i piasek, dużo snu i swobodna zabawa na bezpiecznym podłożu. Unikaj długich wymuszonych dystansów, twardego podłoża, schodów i skoków, dopóki kości rosną.
• Nastolatek: szybkość i instynkt łowiecki się budzą; zwiększaj dystans i tempo równomiernie i ćwicz przywołanie na długiej smyczy. Ciało jest długie i jeszcze niestabilne.
• Dorosły: orientacyjnie od godziny do półtorej godziny dziennie, podzielone na kilka spokojnych spacerów, uzupełnione od czasu do czasu sprintem na ogrodzonym terenie. Więcej nie zawsze znaczy lepiej; regeneracja się liczy.
• Senior: krócej, częściej i na miękkim podłożu. Sztywne wstawanie, wahanie na schodach lub kulawizna zasługują na uwagę weterynarza.

Przy ciepłej pogodzie planuj ranek i wieczór i pozwól mu spokojnie ostygnąć po sprincie. U psa z głęboką klatką piersiową obserwuj ilość wody i karmy wokół wysiłku i omów z weterynarzem, jak ograniczyć ryzyko problemów żołądkowych.

Wyzwania umysłowe i praca

Rasa nie musi być zajęta przez cały dzień, ale docenia różnorodność. Spokojna praca tropiąca i poszukiwawcza, kontrolowany coursing za sztuczną przynętą, spokojne sesje treningowe i poznawanie nowych miejsc pasują do jego natury. Gdy ma zadanie, jego instynkt łowiecki łatwiej kierować.

Agility z wysokimi skokami pasuje gorzej do tak dużego, ciężkiego ciała. Wybierz raczej spokojne posłuszeństwo, spacery z zadaniami i ćwiczenia świadomości ciała na miękkim podłożu.

Szkolenie i socjalizacja

Uczy się dobrze i chce sprawiać przyjemność swoim ludziom, ale jest wrażliwy na presję. Stosuj nagrody, krótkie sesje i dużo powtórzeń w spokojnym otoczeniu. Ćwicz przywołanie, czekanie, spokojne chodzenie na smyczy i akceptację dotyku uszu, łap i ogona. Szelki lub obroża, których nie da się zsunąć przez głowę, są rozsądne, ponieważ jego głowa jest wąska.

Wczesna socjalizacja z ludźmi, ruchem ulicznym, małymi psami i innymi zwierzętami jest ważna, w sensie neutralnego obserwowania, a nie witania wszystkich. Ćwicz wcześnie jazdę samochodem i wizyty u weterynarza; pies tej wielkości musi dać się w razie potrzeby nieść lub podnieść.

Zostawanie samemu

Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Zacznij od sekund, gdy pies jest zrelaksowany, zwiększaj małymi krokami i w razie potrzeby użyj kamery, by obserwować wycie, chodzenie w tę i z powrotem lub niszczenie. Deerhound jest towarzyski i silnie związuje się z rodziną; wiele godzin samotnie w pustym domu do niego nie pasuje.

Z powodu swojej długości i siły znudzony lub lękliwy pies może narobić dużo szkód w meblach lub drzwiach. Przy długich dniach zorganizuj opiekuna, osobę wyprowadzającą lub odpowiednią opiekę dzienną i zapewnij wcześniej spokojny spacer.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Najlepiej pasuje dom z dużym, wysoko ogrodzonym terenem. Ogród nie zastępuje codziennego spaceru. W mieszkaniu rasa jest rzadko praktyczna: wielkość, schody i miejsce na bezpieczny sprint tworzą razem problem, szczególnie bez windy.

Szorstka sierść dobrze chroni przed zimnem i deszczem, ale osusz go po mokrych spacerach. W upale potrzebuje cienia, wody i odpoczynku; nigdy nie zostawiaj go w nagrzanym samochodzie. Podróżuj z odpowiednim systemem pasów lub szelek albo w przestronnym transporterze; zmierz wcześniej psa (od nosa do nasady ogona i wysokość w kłębie) i sprawdź, czy może leżeć wyciągnięty. Podróże z psem tej wielkości wymagają przestronnego samochodu, a wakacje lub pensjonat zorganizuj wcześnie.

Rozmiary, obroże i szelki

Standard rasy nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej, więc nie ma tu średnich dla rasy. Zawsze mierz własnego psa; budowa, kondycja i sierść bardzo się różnią.

• Obwód klatki piersiowej: zmierz najszersze miejsce klatki, kilka centymetrów za przednimi łapami, miękką taśmą mierniczą, która przylega bez wcinania się.
• Obwód szyi: zmierz w miejscu, gdzie spoczywa obroża, i zostaw miejsce na dwa płaskie palce. Przy wąskiej głowie i grubej szyi obroża nie może dać się zsunąć przez głowę.
• Dopasowanie: łopatki muszą poruszać się swobodnie, pas nie może obcierać pach, a szelki nie mogą dać się zsunąć do tyłu. Jeśli pies jest między dwoma rozmiarami, wybierz ten, w którym wszystko da się wyregulować. Zmierz ponownie przy zmianie masy.

Dla charta szerokie, miękkie szelki są zwykle wygodniejsze niż wąska obroża. Porównaj centymetry z własnym pomiarem u swojego sprzedawcy; w tej wersji językowej nie polecamy konkretnych szelek, ponieważ nie zweryfikowano rozmiarów dla tak dużego psa.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie: dwa do trzech razy w tygodniu mocną szczotką lub grzebieniem; częściej przy luźnym włosie.
• Czesanie, trymowanie: od czasu do czasu usuwaj luźny włos ręcznie lub drobnym grzebieniem do trymowania; typowy potargany wygląd zostaje. Profesjonalista może pokazać, jak.
• Kąpiel i suszenie: tylko przy brudzie lub zapachu; osusz sierść, brodę i łapy po mokrych spacerach.
• Uszy: małe i miękkie; sprawdzaj co tydzień pod kątem brudu, zapachu lub zaczerwienienia. Nie czyść na oślep.
• Broda i wąsy: codziennie usuwaj resztki jedzenia i brud i osusz po piciu.
• Łapy i pazury: sprawdzaj po każdym spacerze pod kątem ran lub nasion; obcinaj pazury co miesiąc, jeśli nie ścierają się same.
• Zęby: szczotkuj kilka razy w tygodniu.
• Linienie i oswajanie: linieje umiarkowanie; oswajaj psa wcześnie z dotykiem i badaniem ciała i zębów.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Standard stanowi, że do hodowli wolno używać tylko psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o typowej dla rasy budowie. Brytyjski plan zdrowia rasy (2018) wymienia kardiomiopatię rozstrzeniową, raka kości (mięsaka kości) i skręt żołądka (bloat) jako główne punkty; poniższe punkty to punkty uwagi, a nie wskaźniki procentowe. Nie każdy pies rozwija te choroby.

• Serce: u rasy opisuje się podwyższoną predyspozycję do kardiomiopatii rozstrzeniowej; w brytyjskiej ankiecie wśród członków choroba serca była najczęściej wymienianą przyczyną śmierci. Poddawaj serce regularnej kontroli weterynaryjnej.
• Rak kości: mięsak kości opisuje się u dużych ras chartów; w amerykańskiej ankiecie rasy z 2011 roku był przyczyną śmierci u około jednej piątej zmarłych suk. Utrzymujące się kulawienie lub bolesny obrzęk wymaga weterynarza.
• Rozdęcie i skręt żołądka: u psów z głęboką klatką żołądek może się rozdąć lub skręcić. To nagły wypadek; przy wzdętym brzuchu, niepokoju lub nieskutecznych wymiotach natychmiast jedź do weterynarza.
• Przetoka wrotno-ścienna wątroby (PSS): brytyjski klub rasy ma program badań szczeniąt; wśród ponad 900 przebadanych szczeniąt zgłoszono występowanie około 2,4 %.
• Znieczulenie: charty reagują czasem inaczej na niektóre środki znieczulające; poinformuj o rasie i omów to z weterynarzem przed zabiegiem.
• Wzrost i masa: szybki wzrost dużej rasy wymaga kontrolowanego żywienia i szczupłej kondycji, także później w życiu.

Brytyjski plan rasy stwierdza, że nie istnieją uznane przez Kennel Club testy DNA dla rasy. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badą rodziców zgodnie z aktualnymi zaleceniami klubu rasy, między innymi pod kątem serca i przetoki wątrobowej, i pokazują oryginalne wyniki. Wynik nie jest gwarancją na całe życie, a ani karma, ani suplementy, ani wyposażenie nie zapobiegają chorobie dziedzicznej; omów indywidualne objawy z weterynarzem.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Dla szczeniaka wybierz kompletną karmę dla szczeniąt ras dużych i utrzymuj równomierny, szczupły wzrost; nie podawaj luźnego wapnia bez konsultacji z weterynarzem. Dla dorosłego deerhounda istnieje wiele kompletnych karm dla dużych psów. Zobacz na przykład Acana Puppy Large Breed oraz Brit Premium by Nature Adult L Large i zawsze czytaj wartość energetyczną na opakowaniu. Psy mogą przekraczać zakres masy tej klasy rozmiaru; w razie wątpliwości zapytaj weterynarza.

Przykład obliczeń dla dorosłego psa o masie 40 kg: RER = 70 x 40^0,75, około 1 113 kcal dziennie. Przy przykładowych współczynnikach 1,4 (spokojny lub wykastrowany), 1,6 (średni) i 1,8 (aktywny) otrzymujesz około 1 559, 1 781 i 2 004 kcal dziennie. Przy karmie o wartości 3 700 kcal EM na kg (gramy dziennie = kcal ÷ EM w kcal/kg x 1000) daje to około 421, 481 i 542 gramy dziennie. To przykład obliczeniowy z założeniami, a nie porada dla rasy.

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy, wieku, kondycji ciała i aktywności. Zacznij od scenariusza niskiego lub średniego, zważ porcję, podziel ją na dwa lub więcej małych posiłków i wliczaj przysmaki. Podawaj jedzenie i wodę spokojnie wokół wysiłku. Oceń po dwóch do czterech tygodni masę i kondycję: żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia; gęsta sierść może to ukrywać, więc badać rękami. Zapewnij świeżą wodę. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości poproś o radę weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

• Czas dziennie: około jednej do półtorej godziny spaceru i moment sprintu na bezpiecznym terenie, plus trening i kontrola ciała.
• Czas tygodniowo: szczotkowanie, trymowanie, uszy, pazury i zęby razem około godziny, plus czyszczenie brody i łap.
• Karma: wysoka; pies tej wielkości je znacznie więcej niż rasa średniej wielkości.
• Weterynarz i ubezpieczenie: wysokie; licz się z kontrolami serca, kosztami znieczulenia i leków dla dużego zwierzęcia oraz rezerwą na nagłe przypadki.
• Sierść i salon trymerski: średnie; wielu właścicieli trymuje samodzielnie, salon może czasem pomóc.
• Szkolenie i opieka: stosunkowo dużo w pierwszym roku na przywołanie i zostawanie samemu; przy długich dniach pracy opieka może być potrzebna.
• Wyposażenie i transport: duże legowisko, duży transporter lub przestronny bagażnik, solidne szelki, długa linka i mocne ogrodzenie.

Ceny zakupu są bardzo różne w zależności od hodowcy, kraju i terminu; zapytaj o aktualne kwoty i wlicz badania zdrowia rodziców.

Zalety

• Łagodny, przyjazny i zwykle bardzo spokojny w domu.
• Rzadko szczeka i rzadko jest natrętny wobec gości.
• Imponujący, elegancki wygląd z odporną na pogodę szorstką sierścią.
• Wrażliwy i chętny, łatwy do prowadzenia łagodną ręką.
• Dobrze pasuje do ludzi, którzy chodzą po przyrodzie i mają bezpieczny teren.

Wady i punkty uwagi

• Silny instynkt pogoni za zwierzyną na wzrok: bieganie luzem na nieogrodzonym terenie jest ryzykowne.
• Duża wielkość z wysokimi kosztami karmy, weterynarza, transportu i wyposażenia.
• Stosunkowo krótka długość życia i ryzyko zdrowotne, takie jak serce, rak kości i skręt żołądka.
• Wrażliwy na ostre korekty; wymaga cierpliwości i konsekwencji.
• Rasa mało liczna: oferta hodowców z badaniami zdrowia jest ograniczona.

Dla kogo tak

Dla ludzi lub rodzin z dużym, wysoko ogrodzonym terenem, przestronnym samochodem i czasem na spokojne codzienne spacery i sprint. Doświadczenie z chartami lub dużymi rasami jest plusem; kto jest gotów zainwestować w prowadzenie, kontrole serca i rezerwę na nagłe wydatki, zyska ciepłego, spokojnego domownika.

Dla kogo nie

Nie dla kogoś, kto chce niezawodnego psa bez smyczy, pozwala kotom lub małym zwierzętom swobodnie biegać, mieszka w małym lub wysoko położonym mieszkaniu albo spodziewa się, że duża rasa łatwo się zestarzeje. Kto zostawia psa samego na całe dni pracy, lepiej wybierze inną rasę.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Znajdź przejrzystego hodowcę przez klub rasy, odwiedź sukę matkę i jej otoczenie i poproś o oryginalne wyniki badań serca i wątroby oraz dane chipa. Rasa jest mała, a szczenięta rzadkie; listy oczekujących są normalne. Unikaj przekazania na parkingu, zawsze dostępnych szczeniąt i presji szybkiej płatności. Szczeniak zwykle nie wyjeżdża przed około ośmiu tygodniami; ustal na piśmie umowę, opiekę po zakupie i odbiór.

Przy przekazaniu przez klub rasy lub schronisko dorosły deerhound może czasem pasować właśnie dobrze, o ile powód oddania, zachowania łowieckie, zachowanie wobec innych zwierząt i zdrowie są rzetelnie udokumentowane. Sprawdź przy imporcie identyfikację, szczepienia i przepisy swojego kraju. Jeśli chcesz najpierw poznać inną dużą rasę, przeczytaj o borzoju.

Najczęściej zadawane pytania

Czy deerhound nadaje się dla początkujących? W ograniczonym stopniu. Charakter jest łagodny, ale wielkość, instynkt łowiecki i ryzyko zdrowotne wymagają przygotowania lub prowadzenia.

Czy może biegać luzem? Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie. Pogoń za zwierzyną na wzrok może przeważyć nawet dobre przywołanie.

Czy dużo szczeka? Nie, rzadko; jest bardziej cichą obecnością niż psem stróżującym.

Czy może żyć z kotami? Czasem, jeśli dorasta z nimi i kot nie ucieka; małe gryzonie pozostają narażone.

Czy może mieszkać w mieszkaniu? Rzadko praktyczne: wielkość, schody i miejsce na bezpieczny sprint tworzą razem problem.

Podsumowanie

Deerhound to duży, szorstkowłosy chart o łagodnym usposobieniu, w domu prawie niewidoczny, a na zewnątrz pozostaje myśliwym. Kto go chce, musi obiecać szanować jego instynkt wysokimi płotami, długimi smyczami i spokojnie budowanym ruchem oraz wziąć na siebie opiekę nad dużym, wrażliwym ciałem.

Jeśli to pasuje do twojego życia, zyskasz cichego, wiernego towarzysza. Jeśli nie, wybierz mniejszą lub mniej kierowaną instynktem rasę. Szczupła kondycja, bezpieczne bieganie i regularne kontrole serca to warunki jego dobrostanu.