Terier myśliwski niemiecki

Terier myśliwski niemiecki - zwarty terier pracujący z silnym instynktem łowieckim
Pies poniżej czterdziestu centymetrów i około dziesięciu kilogramów wygląda na papierze na wygodnego towarzysza domowego. W przypadku teriera myśliwskiego niemieckiego to największe nieporozumienie: jego rozmiar dobrano tak, by mieścił się w borsuczej norze, a nie po to, by spokojnie mieszkać w bloku. Niemieccy myśliwi wyhodowali go po I wojnie światowej z myślą o odwadze, twardości i wyraźnym instynkcie łowieckim, a te cechy mieszczą się w małym, szybkim i zdecydowanym ciele. Wymaga codziennie dobrze ponad półtorej godziny na zewnątrz, pracy dla węchu i właściciela, który konsekwentnie wyznacza granice. Może pasować do myśliwego lub osoby z dużym doświadczeniem z terierami lub psami myśliwskimi, z bezpiecznie ogrodzonym terenem i bez kotów czy gryzoni w domu. Największym problemem jest połączenie instynktu łowieckiego z zawziętą determinacją wobec zwierzyny: nie znika ono samym szkoleniem.
Najważniejsze dane o rasie
- Oficjalna nazwa: Deutscher Jagdterrier (wzorzec FCI nr 103); po angielsku German Hunting Terrier, po polsku terier myśliwski niemiecki
- Synonimy: Jagdterrier, DJT, German Jagdterrier
- Pochodzenie: Niemcy
- Uznanie: FCI grupa 3 (teriery), sekcja 1 (teriery duże i średniej wielkości), z próbą pracy; obowiązujący wzorzec opublikowany 19 marca 2015
- Pierwotna funkcja: wszechstronny pies myśliwski, szczególnie do polowania pod ziemią i jako pies płoszący
- Wysokość w kłębie: 33–40 cm, dla samców i suk (wzorzec FCI)
- Masa: wzorzec FCI nie podaje kilogramów, a jedynie «zgodna z budową, nie za lekka i nie za ciężka»; opisy rasy podają masę roboczą około 7,5–10 kg, suki lżejsze (orientacyjnie)
- Obwód klatki piersiowej: według wzorca o 10–12 cm większy niż wysokość w kłębie, czyli w przybliżeniu 43–52 cm (wyliczone z proporcji wzorca)
- Oczekiwana długość życia: opisy rasy podają zwykle 12–14 lat; przedział, nie prognoza, a większego badania kohortowego nie znaleziono (orientacyjnie)
- Sierść: przylegająca i gęsta, szorstka (twarda) lub gładka, lecz twarda w dotyku
- Umaszczenie: czarne, ciemnobrązowe lub szaroczarne z wyraźnie odgraniczonymi żółtorudymi znaczeniami; jasna lub ciemna maska dopuszczalna, małe białe znaczenia na piersi i palcach tolerowane
- Ruch: orientacyjnie od półtorej do dwóch godzin dziennie, w kilku porach, plus praca umysłowa
- Wymagania szkoleniowe: wysokie; chętny do nauki, ale z silnymi własnymi popędami i instynktem łowieckim wymagającym stałej kontroli
- Pielęgnacja: niska do średniej; cotygodniowe szczotkowanie, przy sierści szorstkiej trymowanie kilka razy w roku (orientacyjnie)
- Samotność w domu: dopiero po stopniowym oswajaniu i przy wystarczającej pracy i ruchu
- Klimat: brak opisanej skrajnej wrażliwości; uważaj na przegrzanie przy dużym wysiłku i wychłodzenie po mokrej pracy
- Początkujący: nie nadaje się
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- polujesz lub regularnie pracujesz z doświadczonym prowadzącym myśliwskim i możesz dać psu prawdziwą pracę;
- masz doświadczenie z samodzielnymi psami i jesteś gotów latami utrzymywać przywołanie i samokontrolę;
- mieszkasz z bezpiecznie ogrodzonym ogrodem i bez kotów, królików czy innych małych zwierząt w domu.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- szukasz pierwszego psa lub małego psa do towarzystwa, który łatwo idzie z tobą;
- trzymasz koty, świnki morskie, króliki lub drób albo masz je w najbliższym sąsiedztwie;
- długo przebywasz poza domem lub chcesz puścić psa luzem w lesie, na wydmach czy łąkach.
Nazwa, uznanie i rasy spokrewnione
Oficjalna nazwa to Deutscher Jagdterrier, wzorzec FCI nr 103, kraj pochodzenia Niemcy. W kręgach myśliwskich mówi się krótko Jagdterrier lub DJT. Klubem rasy jest Deutscher Jagdterrier-Club e.V., założony w 1926 roku. Poza FCI rasę uznaje od 1 stycznia 1993 United Kennel Club.
Spokrewnione funkcją, nie pochodzeniem, są foksterier, terier walijski oraz jack russell i parson russell terier. W powstaniu rasy rolę odegrały linie foksterierów i terier walijski, ale jagdterrier jest ciemniejszy i konsekwentniej selekcjonowany pod kątem pracy myśliwskiej. Jack russell i parson russell to brytyjskie teriery pracujące z własnym wzorcem. Krzyżówki z innymi terierami istnieją, ale nie są uznaną rasą i niewiele mówią o charakterze czy zdrowiu.
Historia i pierwotna funkcja
Według wzorca FCI po I wojnie światowej grupa myśliwych odłączyła się od dużego klubu foksterierów. Chcieli rasy, w której liczy się wyłącznie wydajność myśliwska. Rudolf Frieß, Walter Zangenberg i Carl-Erich Grünewald wybrali czarno-podpalanego psa myśliwskiego, szczególnie przydatnego do pracy pod ziemią. Pomógł im przypadek: dyrektor zoo Lutz Heck podarował Zangenbergowi cztery czarno-podpalane teriery, pochodzące według wzorca z czystych linii foksterierów.
Po latach hodowli i celowych krzyżowań z Old English Wirehaired Terrier i terierem walijskim wygląd został utrwalony. Jednocześnie hodowcy selekcjonowali wszechstronnego, dobrze prowadzonego, twardego psa, który daje głos, chętnie wchodzi do wody i ma wyraźny instynkt łowiecki. To ostatnie nie jest drobiazgiem: rasa jest przeznaczona do polowania na lisa i borsuka pod ziemią i w praktyce służy też do wypłaszania zwierzyny z ukrycia oraz do poszukiwań postrzałków. Kto bierze takiego psa jako towarzysza, dostaje przy okazji pracownika.
Wygląd i cechy fizyczne
Wzorzec opisuje małego, zwykle czarno-podpalanego, zwartego i dobrze zbudowanego psa myśliwskiego do pracy. Tułów jest tylko nieznacznie dłuższy niż wysokość w kłębie, klatka piersiowa głęboka (około 55–60 procent wysokości w kłębie) z dobrze wysklepionymi żebrami, grzbiet mocny i prosty, brzuch lekko podciągnięty. Daje to muskularnego, zwinnego psa bez przesady. Skóra jest gruba i napięta, bez fałd.
Głowa jest wydłużona i lekko klinowata, z płaską czaszką i lekkim stopem. Pysk jest nieco krótszy od czaszki, z silnymi mięśniami żuchwy i wyraźną dolną szczęką. Nos jest czarny, lub brązowy przy przeważająco brązowej sierści. Oczy są ciemne, małe, owalne i głęboko osadzone, o zdecydowanym wyrazie. Uszy są wysoko osadzone, w kształcie litery V i opadają w połowie do przodu. Uzębienie liczy 42 zęby z pełnym zgryzem nożycowym.
Sierść jest przylegająca i gęsta, szorstka i twarda lub gładka, ale szorstka. Umaszczenie: czarne, ciemnobrązowe lub szaroczarne z żółtorudymi znaczeniami na brwiach, pysku, piersi, kończynach i u nasady ogona. Ogon tradycyjnie kupiowano o około jedną trzecią. W krajach z zakazem kupiowania ogon może według wzorca pozostać naturalny i jest wtedy noszony poziomo lub lekko szablasto. Wzorzec nie podaje różnicy wzrostu między samcami i sukami; opisy rasy podają zwykle lżejsze suki.
Charakter i temperament
Wzorzec opisuje jagdterriera jako odważnego i twardego, chętnego do pracy, wytrzymałego, żywotnego i pełnego temperamentu, niezawodnego, towarzyskiego i dobrze prowadzonego, ani lękliwego, ani agresywnego. Psy agresywne lub nadmiernie lękliwe są według wzorca dyskwalifikowane. To oficjalny ideał; nie mówi nic o pojedynczym psie i niewiele o tym, jak zachowuje się w domu. W praktyce opisy rasy mówią o upartym, samodzielnie pracującym psie, zmotywowanym do osiągnięć, ale rzadko po prostu robiącym to, o co prosisz.
Co widzisz na co dzień: pies reaguje natychmiast na ruch, dźwięk i zapach, z entuzjazmem bierze się za każde zadanie i trudno mu się «wyłączyć», gdy jest coś do zdobycia. Przy gościach zwykle zgłasza się głośno. Po napiętej chwili często szybko dochodzi do siebie, ale frustracja, nuda i za mało pracy objawiają się niszczeniem, kopaniem i szczekaniem. Licz się z psem, którego musisz poznać, a nie z psem, który dostosuje się automatycznie.
Dzieci, psy, koty i goście
Niemowlęta i małe dzieci. Szybki, impulsywny pies pracujący z małą cierpliwością dla niezdarnego dotyku nie jest oczywistym wyborem przy niemowlęciu czy maluchu. Małe dzieci i psy zawsze potrzebują aktywnego nadzoru; przy tym psie spokój, oddzielne przestrzenie i jasna zasada dotycząca zabawek i jedzenia są szczególnie ważne. Starsze dzieci. Dzieci, które potrafią spokojnie obchodzić się z psem, pomagać w szkoleniu i szanować jego granice, mogą zbudować dobrą więź, ale odpowiedzialność pozostaje przy dorosłych.
Obce psy i domownicy. Wzorzec opisuje psa jako towarzyskiego, ale teriery mogą być wybiórcze wobec innych psów, zwłaszcza obcych psów tej samej płci (ogólna skłonność terierów, nieopisana osobno dla tej rasy). Buduj kontakt z innymi psami w kontrolowany sposób i nie zostawiaj obcych psów razem bez nadzoru. Pies, który wychował się z innym psem, może często z nim mieszkać, jeśli zarządzanie jest w porządku.
Koty i małe zwierzęta. Pies wyhodowany do wytropienia, chwytania i trzymania zwierzyny nie widzi kota, królika, świnki morskiej, fretki czy kury jako współlokatora, lecz jako zdobycz. Źródła opisują więc wspólne życie jako trudne; czasem udaje się z kotem obecnym od szczenięcia, ale nie jest to pewne i zawsze wymaga rozdzielenia przy nieobecności. Dom z małymi zwierzętami lepiej wybierze inną rasę.
Goście i kurierzy. Zgłasza, co dzieje się przy drzwiach, często szczekaniem. Poproś gości, by ignorowali psa, trzymaj go na smyczy lub za przegrodą, dopóki nie jest spokojny, i dopilnuj, by kurierzy i dzieci sąsiadów nie mieli z nim kontaktu bez nadzoru.
Instynkty i codzienne zachowanie
Instynkt łowiecki to rdzeń rasy. Widać go w szybkim pościgu za wszystkim, co się rusza, intensywnym tropieniu z nosem przy ziemi, kopaniu przy każdej dziurze oraz w długotrwałym daniu głosu, gdy znajdzie ślad lub norę. Zwracaj uwagę na moment przed wybuchem: sztywne, niemal ciche wpatrzenie. Kto woła dopiero wtedy, woła często za późno.
Wrodzony instynkt łowiecki nie daje się wyszkolić. Szkolenie może budować samokontrolę, przywołanie z odległości i zadania alternatywne, ale predyspozycja pozostaje. W praktyce oznacza to: smycz lub ogrodzony teren przy zwierzynie, mocne ogrodzenie (także wkopane lub z obrzeżem na dole) i właściciela, który nie pozwala psu odejść na własną rękę. Oprócz polowania może stróżować, kopać i uciekać; ogród musi być do tego przygotowany.
Ruch w poszczególnych fazach życia
Szczenię. Bezpieczne poznawanie różnych podłoży, dużo snu, krótkie spacery i zabawa. Żadnego wymuszonego obciążenia wytrzymałościowego, żadnej sztywnej formuły minutowej. Zacznij wcześnie od spokojnego ćwiczenia «zostań», krótkiej smyczy i przywołania w ogrodzie.
Pies młody. Od około sześciu do ośmiu miesięcy i daleko w drugi rok życia rośnie rozpraszalność, a wcześniej wyuczone zachowania mogą się cofnąć. Używaj długiej linki, buduj swobodę małymi krokami i unikaj wolnego biegu tam, gdzie może pojawić się zwierzyna. Stopniowe obciążanie jest mądrzejsze niż długie, ciężkie sesje.
Dorosły. Licz orientacyjnie od półtorej do dwóch godzin dziennie, w kilku porach: dłuższy spacer lub bieg, do tego prace poszukiwawcze, szkolenie i swobodny ruch na bezpiecznie ogrodzonym terenie. Liczy się tempo, praca węchu i celowe zadania, nie tylko minuty. Zapewnij odpoczynek po dużym wysiłku i uważaj na upał oraz mokrą, zimną pogodę.
Senior. Zachowaj masę mięśniową krótszymi, częstszymi spacerami i pracą węchu. Zwracaj uwagę na sztywność, spadek wytrzymałości, mętne lub zaczerwienione oczy i zmiany zachowania i omów to z weterynarzem.
Wyzwanie umysłowe i praca
Ten pies potrzebuje zadania. Praca węchu dobrze pasuje do jego predyspozycji: zabawy w szukanie w domu i ogrodzie, tropienie, tropy ciągnięte i proste ćwiczenia trailingowe. Posłuszeństwo i sztuczki trenują samokontrolę i współpracę. Ćwiczenia zwinności i równowagi dają świadomość ciała, jeśli są dobrze zbudowane. Aportowanie dummy to ujście dla noszenia i przynoszenia.
Ćwicz także świadomie przeciwieństwo: spokój i dystans, na przykład pozostanie na macie, gdy coś się porusza. Prawdziwa praca myśliwska, jak poszukiwanie postrzałków czy praca pod ziemią, należy do wykwalifikowanych kół łowieckich i myśliwych, z odpowiednimi zasadami bezpieczeństwa i dobrostanu zwierząt. To nie hobby do własnego ogrodu.
Szkolenie i socjalizacja
Pracuj krótkimi, urozmaiconymi sesjami, z wartościową nagrodą i wieloma powtórzeniami. Jagdterrier szybko uczy się, co mu się opłaca. Przymus lub kara nie rozwiązują instynktu łowieckiego i mogą zwiększać frustrację lub lęk; szkolenie oparte na nagrodach z jasnymi zasadami działa lepiej. Buduj przywołanie systematycznie, najpierw w domu, potem na zewnątrz na długiej lince, i traktuj je jako coś, co stale utrzymujesz, a nie umiejętność, która kiedyś będzie gotowa.
Socjalizacja nie oznacza, że ma witać każdego, ale że potrafi spokojnie obserwować, dochodzić do siebie i zaakceptować dotyk weterynarza i groomera. Ćwicz ruch uliczny, transport, gości, inne psy i wizyty u weterynarza małymi, pozytywnymi krokami. Licz się z tym, że chodzenie na smyczy pozostanie pracą, dopóki w pobliżu jest zwierzyna lub ruch, i trenuj je więc wcześnie oraz dokładnie.
Zostawanie samemu w domu
Nie ma gwarantowanej liczby godzin. Jagdterrier jest samodzielny, ale z natury nie jest psem, który zadowolony zostaje w domu bez zadania. Nuda, dźwięki z zewnątrz i zdobycz w ogrodzie mogą prowadzić do szczekania, kopania, niszczenia lub ucieczki.
Buduj zostawanie samemu małymi krokami, po dobrym spacerze i z czymś do roboty, na przykład matą węchową lub czymś do gryzienia. Obserwuj, co robi; przy stresie lub uporczywym niszczeniu rozsądna jest pomoc behawiorysty. Przy długich dniach pracy niezawodna opieka lub dog sitter jest bardziej realistyczna niż liczenie na samodzielność.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Dom z dobrze ogrodzonym ogrodem pasuje lepiej niż mieszkanie w bloku, nie z powodu wielkości psa, lecz ze względu na hałas, bodźce i ryzyko ucieczki. W mieszkaniu codzienny ruch trzeba zapewnić w pełni, hałas dla sąsiadów musi być do przyjęcia, a pies musi mieć możliwość odpoczynku. Ogród nie zastępuje spacerów, pracy ani uwagi.
Na wsi lub w pobliżu zwierzyny, bydła i drobiu jego zachowanie jest najtrudniejsze do kontrolowania; trzymaj go tam na smyczy. W mieście wyzwaniem są tłum, ruch i inne psy. Podróże samochodem przebiegają dobrze z bezpiecznym rozwiązaniem transportowym. Chroń łapy i uszy po pracy w zaroślach i osusz psa po deszczu i pływaniu.
Rozmiary, obroże i szelki
Wzorzec podaje wysokość w kłębie 33–40 cm i obwód klatki piersiowej o 10–12 cm większy niż wysokość w kłębie, czyli w przybliżeniu 43–52 cm u psa o budowie wzorcowej. Traktuj to jako wskazówkę; nie mówi to nic o dopasowaniu twojego psa. Dlatego zawsze mierz sam.
- Obwód klatki piersiowej: ułóż miękką miarkę krawiecką wokół najszerszego miejsca klatki, tuż za przednimi łapami, ciasno, ale bez uciskania.
- Szyja: zmierz obwód w miejscu, gdzie leży obroża, nisko na szyi, a nie tuż za uszami; między obrożą a szyją powinny zmieścić się dwa palce.
- Kontrola: szelki nie mogą się przesuwać ani obcierać za przednimi łapami, a łopatki muszą swobodnie się poruszać; przy rozmiarze granicznym wybierz większy, regulowany rozmiar.
Szelki w kształcie litery Y lub typu norweskiego z szeroką taśmą rozkładają nacisk równomiernie. CHABA szelki taśma regulowane nr 2 mają według opisu produktu obwód 50 cm. Sprawdź dane na stronie produktu, zmierz najpierw psa i porównaj.
Pielęgnacja
Szczotkuj sierść co tydzień, przy odmianie szorstkowłosej twardą szczotką lub grzebieniem; przy gładkowłosej wystarczy gumowa szczotka lub miękka rękawica. Sierść szorstką można trymować kilka razy w roku, by usunąć martwy włos, najlepiej przez znawcę lub w salonie groomerskim (orientacyjnie). Asortyment szczotek dla psów i pielęgnacji sierści pomaga w wyborze.
Kąp go tylko w razie potrzeby, na przykład po błotnistym spacerze. Dobrze osusz sierść i uszy po kontakcie z wodą. Po każdym spacerze lub pracy sprawdzaj łapy, opuszki, uszy i sierść pod kątem ciern, kłosków, ran i kleszczy. Zaglądaj do uszu co tydzień, skracaj pazury w porę i szczotkuj zęby, bo rasa ma pełny zgryz nożycowy, a problemy z zębami występują u każdego psa. Przyzwyczajanie do dotyku zaczyna się w okresie szczenięcym.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
Opisy rasy określają jagdterriera zwykle jako odpornego, z długością życia najczęściej 12–14 lat. To średnia z serwisów o rasie, nie gwarancja: wielkość, linia, masa ciała, pielęgnacja i przypadek odgrywają rolę. Budowa jest funkcjonalna, bez krótkiego pyska czy luźnej skóry, ale nie każdy pies jest zdrowy. Dwie choroby dziedziczne zasługują u tej rasy na uwagę.
- Pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL): u rasy opisuje się zwiększoną predyspozycję do tej dziedzicznej choroby oka, w której soczewka się uwalnia. Wariant genu ADAMTS17 występuje u wielu terierów, w tym u jagdterriera. Istnieje test DNA; odpowiedzialni hodowcy zwykle badają psy hodowlane.
- Metaboliczna miopatia wysiłkowa (EIMM): dziedziczna choroba mięśni opisana u niemieckich terierów myśliwskich, z osłabieniem i bólem mięśni po wysiłku. Znana jest przyczyna genetyczna w genie ACADVL, a choroba dziedziczy się recesywnie. Zapytaj hodowcę o status DNA obojga rodziców i metodę testu.
Ponadto pracujący terier myśliwski ma ryzyko ran szarpanych i ciętych, złamań i przegrzania. Nie każdy pies zachoruje, a wynik rodziców nie jest dożywotnią gwarancją. Zapytaj hodowcę, jakich badań zdrowotnych wymaga związek rasy, i poproś o pokazanie dokumentów. Skontaktuj się z weterynarzem przy bolesnym, czerwonym lub mętnym oku, nagłej kulawiźnie, osłabieniu lub sztywności po wysiłku albo wyraźnej zmianie zachowania.
Żywienie w poszczególnych fazach życia
Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji i aktywności. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, kontroluj masę i dostosowuj stopniowo. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza. Sama nazwa rasy nie wystarcza do ustalenia gramów.
Metoda obliczeniowa. Powszechną podstawą weterynaryjną jest zapotrzebowanie energetyczne w spoczynku (RER): 70 × masa ciała w kg do potęgi 0,75. Przy 8 kg to około 333 kcal, przy 10 kg około 394 kcal. U dorosłego psa mnoży się to często przez współczynnik około 1,6–2, więcej przy ciężkiej pracy. Daje to dla 8 kg około 533–666 kcal, a dla 10 kg około 630–787 kcal dziennie.
To szacunek wyjściowy; indywidualne zapotrzebowanie może się mocno różnić. Przeliczenie na gramy: dzienne kcal ÷ ME karmy w kcal/kg × 1000. Przykład wyłącznie dla wyjaśnienia: 600 kcal ÷ 3800 kcal/kg × 1000 to około 158 gramów, nie jest to zalecenie dla twojego psa. Zważ psa po dwóch–czterech tygodniach i oceń kondycję.
Szczenię. Wybierz kompletną karmę dla szczeniąt ras małych i dostosuj porcję do obecnej masy, wieku i wzrostu. Masa i kondycja powinny rosnąć w sposób kontrolowany. Dla ras małych w asortymencie jest na przykład Royal Canin Mini Puppy 2 kg, przeznaczona dla szczeniąt ras małych (od 2 do 10 miesiąca życia według opisu produktu). Samiec o masie 10 kg jest przy górnej granicy; sprawdź, czy zalecenia na opakowaniu pasują do jego masy.
Dorosły. U aktywnego psa zapotrzebowanie może być wyższe niż u spokojnego psa domowego. Royal Canin Mini Adult 4 kg to przykład karmy kompletnej dla małych dorosłych psów; przeczytaj opakowanie, by poznać gęstość energetyczną. Trzymaj smakołyki małe i wliczaj je: u psa o masie 8 kg każdy smakołyk daje stosunkowo dużo energii, zwłaszcza przy dużej ilości szkolenia. Kontroluj kondycję rękami: żebra dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, z góry widoczna talia, z boku podciągnięty brzuch. Świeża woda do picia jest zawsze dostępna, więcej przy upale i wysiłku.
Senior. Seniorzy nie są automatycznie mniej aktywni. Zwracaj uwagę na masę mięśniową, zęby i kondycję i zmieniaj karmę według potrzeb, nie tylko według wieku. Royal Canin Mini Adult 8+ 800 g to przykład karmy dla starszych psów małych ras. Podziel dzienną porcję na dwa posiłki i zmieniaj karmę stopniowo przez siedem do dziesięciu dni.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
- Czas: wysoki; codziennie kilka godzin ruchu, szkolenia i nadzoru, także w weekendy i przy złej pogodzie.
- Karma: niski do średniego; mały pies je niewiele, ale szkolenie i dużo ruchu wymagają dobrej karmy i kontroli smakołyków.
- Weterynarz i ubezpieczenie: średni; mogą zdarzyć się urazy robocze i kontrole oczu, więc dobra ochrona ubezpieczeniowa jest rozsądna.
- Sierść i salon: niski; wystarczy szczotkowanie w domu, czasem trymowanie.
- Szkolenie i prowadzenie: wysoki; licz na pomoc doświadczonego trenera, zwłaszcza w pierwszych latach.
- Sprzęt i ogrodzenie: średni; mocne ogrodzenie, długa linka i bezpieczne szelki nie są luksusem.
- Opieka: trudna; nie każdy opiekun poradzi sobie z tym psem.
Zalety
- Zwarty rozmiar z mocnym, wytrzymałym ciałem.
- Odważny, chętny do pracy i szybko się uczący dla tego, kto da mu zadanie.
- Prosta pielęgnacja sierści bez maszynki i codziennego czesania.
- Czujny i obecny: zgłasza, co się dzieje.
- Nadaje się do pracy poszukiwawczej i węchowej, trailingu i współpracy łowieckiej.
- Rasa bez wyraźnych skrajności budowy, takich jak krótki pysk czy luźna skóra.
Wady i punkty uwagi
- Bardzo silny instynkt łowiecki i determinacja wobec zwierzyny; wolny bieg w wielu miejscach nie jest odpowiedzialny.
- Wspólne życie z kotami i małymi zwierzętami jest trudne i często niemożliwe.
- Duża potrzeba pracy i ruchu; bez zadania pojawia się niszczenie, kopanie i szczekanie.
- Samodzielny i uparty; potrzeba dużo szkolenia i doświadczenia.
- Może głośno reagować, także przy gościach i zdobyczy.
- Choroby dziedziczne (PLL, EIMM) wymagają uwagi przy wyborze hodowcy.
- Hodowle zorientowane na pracę nie zawsze chętnie oddają psy rodzinom bez zaplecza myśliwskiego.
Dla kogo ta rasa jest
Terier myśliwski niemiecki pasuje do doświadczonego właściciela, który chce dać psu prawdziwą pracę: myśliwego lub kogoś, kto współpracuje z kołem łowieckim, trenerem lub doświadczonym właścicielem terierów. Dom jest wystarczająco spokojny, by pilnować granic, nie ma kotów ani małych zwierząt, ogród jest bezpiecznie ogrodzony i jest dość czasu, także gdy pada. Oczekiwania są realistyczne: zwarty pracownik, nie mały pies do towarzystwa.
Dla kogo ta rasa nie jest
Nie nadaje się na pierwszego psa, do domów z kotami, królikami, świnkami morskimi lub drobiem, dla osób, które długo są poza domem, dla tych, którzy chcą puścić psa luzem bez ograniczeń, ani dla szukających spokojnego, prostego psa tylko dlatego, że jest mały.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie psa
Rasa od dawna jest hodowana do polowania, a część hodowców woli oddawać psy myśliwym. Osoba niepolująca może chcieć jagdterriera, ale musi się liczyć z krytycznymi pytaniami, listą oczekujących lub odmową. Hodowle zorientowane na towarzystwo i na pracę różnią się; pytaj szczerze o linię, wyniki pracy i zachowanie rodziców wobec zdobyczy.
Poproś o pokazanie wyników badań zdrowotnych obojga rodziców (PLL, EIMM i to, czego poza tym wymaga związek rasy), odwiedź matkę i szczenięta w ich środowisku i nie pozwalaj oddać szczenięcia przed ósmym tygodniem. Sprawdź chip, paszport, rodowód i umowę. Zachowaj ostrożność wobec stale dostępnych szczeniąt, kilku ras naraz, spotkań na parkingu i sprzedawców, którzy lekceważą badania. Dostępność różni się regionalnie; zapytaj Związek Kynologiczny w Polsce lub Deutscher Jagdterrier-Club e.V. o uznanych hodowców.
Dorosły jagdterrier z przekazania może pasować, ale pytaj szczerze o instynkt łowiecki, inne zwierzęta, zostawanie samemu i wcześniejsze incydenty oraz idź z psem na kilka spacerów, zanim zdecydujesz.
Najczęściej zadawane pytania
Czy terier myśliwski niemiecki nadaje się dla początkujących? Nie. Instynkt łowiecki, samodzielność i duża potrzeba pracy wymagają doświadczenia z psami, które same podejmują decyzje.
Czy terier myśliwski niemiecki może żyć z kotem? Rzadko niezawodnie. Pies jest hodowany do polowania; kot obecny od początku czasem się udaje, ale to nie pewność.
Czy można go puścić luzem? Tylko na bezpiecznym, ogrodzonym terenie lub po dokładnym szkoleniu i ze znajomością okolicy. W innym razie używaj długiej linki.
Czy terier myśliwski niemiecki dużo szczeka? Rasa daje głos przy śladzie i zdobyczy i zgłasza gości; ile szczeka, różni się u poszczególnych psów.
Czy terier myśliwski niemiecki może mieszkać w bloku? Rzadko rozsądnie. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy pies codziennie dostaje dość ruchu i pracy, a sąsiedzi akceptują hałas.
Czym różni się od jack russell teriera? Oba to teriery pracujące, ale jagdterrier jest rasą niemiecką z własnym wzorcem, ciemną sierścią i silnym doborem łowieckim.
Podsumowanie
Terier myśliwski niemiecki nie jest pomniejszoną wersją psa do towarzystwa, lecz pełnoprawnym psem pracującym w zwartym ciele. Jego najsilniejszą stroną jest odważny, wytrzymały, chętny do pracy charakter; najtrudniejszą jest instynkt łowiecki, którego nie da się wyszkolić i który wymaga codziennej kontroli.
Należy do doświadczonego właściciela, który ma dla niego zadania, bezpieczne ogrodzenie i dom bez zwierząt łownych. Kto szuka spokojnego psa domowego, psa rodzinnego dla początkujących lub psa do domu z kotami, lepiej wybierze inną rasę. Jego dobrostan zależy od pracy dla węchu, cierpliwego wyznaczania granic i hodowcy, który potrafi udokumentować zdrowie i zachowanie rodziców.