Wyżeł Saint-Germain

Braque Saint-Germain - łagodny pies wystawiający do pierzastej zwierzyny

Gdy Braque Saint-Germain wyłapie zapach ptaka, świat wokół niego znika: zastyga z napiętym ciałem i wskazuje zwierzynę zamiast pędzić za nią. Ten francuski pies wystawiający to pies myśliwski do pierzastej zwierzyny, o wyrównanym i przywiązanym charakterze oraz miękkim chwycie przy aportowaniu. W domu szuka towarzystwa; w polu chce pracować godzinami w poszukiwaniu o średnim zasięgu. Jego biała sierść z matowymi pomarańczowymi (płowymi) znaczeniami jest od razu rozpoznawalna. Pasuje do ludzi, którzy dużo przebywają na zewnątrz, szkolą spokojnie i konsekwentnie oraz dają jego chęci do pracy zadanie, najlepiej polowanie lub podobną pracę nosa. Kto szuka kanapowca, który ma niewiele wymagań, albo stale puszcza psa luźno wśród zwierzyny i małych zwierząt, lepiej wybierze inną rasę. Rasa jest ponadto rzadka, więc znalezienie wiarygodnego hodowcy zajmuje czas.

Dane podstawowe

• Oficjalna nazwa: Braque Saint-Germain (Saint Germain Pointer), wzorzec FCI nr 115
• Synonimy: Saint-Germain Pointer; bywa też nazywany francuskim psem wystawiającym, lecz nazwa ta nie jest jednoznaczna i myli się z innymi francuskimi braque
• Pochodzenie: Francja (królewskie ps iarnie w Compiègne, później Saint-Germain-en-Laye)
• Uznanie: FCI, grupa 7 (psy wystawiające), sekcja 1.2 (kontynentalne psy wystawiające), z próbą pracy
• Pierwotne zadanie: pies wystawiający przede wszystkim do pierzastej zwierzyny (bażant, kuropatwa, słonka); może pracować także na zwierzynie łownej futerkowej
• Wysokość w kłębie: samiec 56-62 cm, suka 54-59 cm, z tolerancją 2 cm dla wyjątkowych psów (FCI)
• Waga: brak miary FCI; ważenie i ocena kondycji są ważniejsze niż średnia rasy
• Sierść: krótka, niezbyt delikatna
• Umaszczenie: matowa biel z pomarańczowymi (płowymi) znaczeniami, bez czerni; lekkie plamkowanie jest tolerowane; ucho jest płowe
• Długość życia: źródła podają z grubsza 11-14 lat (orientacyjnie, nie znaleziono badań populacyjnych)
• Ruch: wysoki; codziennie prawdziwa praca w polu, węszenie i swobodny bieg na bezpiecznym terenie
• Trudność szkolenia: średnia; chętnie się uczy i jest wrażliwy na łagodne podejście
• Pielęgnacja: niska w przypadku sierści, uwaga na uszy i łapy
• Samotność: ograniczona; bardzo związany z ludźmi
• Klimat: dobrze znosi klimat umiarkowany; uwaga na ostre słońce i chłód z powodu krótkiej sierści
• Początkujący: możliwe z wsparciem, jeśli czas i ruch są zapewnione

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• codziennie spędzasz dłuższy czas na zewnątrz i chętnie robisz z psem pracę poszukiwawczą lub myśliwską;
• szkolisz łagodnie i konsekwentnie, bez ostrych korekt;
• masz bezpieczny teren do swobodnego biegu lub używasz długiej smyczy;
• pozwalasz psu być prawdziwym członkiem rodziny.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

• szukasz psa, który spokojnie leży cały dzień na kanapie;
• trzymasz ptaki, króliki lub inną drobną zwierzynę w domu lub ogrodzie;
• zostawiasz psa samego na długie dni pracy;
• chcesz szybko psa, który zawsze wraca bez smyczy.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to Braque Saint-Germain, po angielsku Saint Germain Pointer. FCI zarządza wzorcem; rasa jest uznawana też przez United Kennel Club. Należy do francuskich braque i znajduje się w sekcji 1.2, wśród kontynentalnych psów wystawiających. Nie myl go z Braque Français ani z Braque d’Auvergne: Saint-Germain ma własny wzorzec, płowo-białą sierść bez czerni i wyraźny wpływ pointera angielskiego w lekkim, giętkim galopie. Krzyżówka z innym psem wystawiającym nie jest Braque Saint-Germain, nawet jeśli kolor wygląda poprawnie.

Historia i pierwotne zadanie

Rasa wywodzi się od psów powstałych ze skrzyżowania pointera angielskiego z kontynentalnym psem wystawiającym. Około 1830 roku była hodowana w królewskich psiarniach w Compiègne, później w Saint-Germain-en-Laye, skąd wzięła nazwę. Do początku dwudziestego wieku był bardzo modny, a na pierwszej francuskiej wystawie w 1863 roku był najczęściej pokazywaną rasą wystawiającą. W marcu 1913 roku powstał francuski klub rasy.

Jego zadaniem jest wyszukiwanie ptaków, wskazywanie ich i aportowanie po strzale miękkim chwytem. Wyjaśnia to jego ukierunkowany styl poszukiwania o średnim zasięgu, zdolność spokojnego trwania w stójce i potrzebę współpracy z myśliwym.

Wygląd i cechy fizyczne

Według FCI jest to pies o średnich proporcjach, z czaszką i kufą równoległymi lub bardzo lekko rozbieżnymi oraz umiarkowanie zaznaczonym stopem. Kości są stosunkowo ciężkie, a mięśnie zbudowane pod wytrzymałość. Czaszka jest lekko wypukła; nos szeroki, o szeroko otwartych nozdrzach, ciemnoróżowy. Oczy są duże, złocistobązówe i łagodne w wyrazie. Uszy osadzone na wysokości oczu, niezbyt długie, z podłużnym załomem, zaokrąglone na końcach.

Szyja jest umięśniona, dość długa i lekko wygięta. Grzbiet poziomy, lędźwie krótkie, szerokie i mocne, klatka piersiowa długa, głęboka i szeroka. Ogon osadzony stosunkowo nisko, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi; podczas pracy noszony poziomo. Skóra jest raczej cienka. Czerń na nosie, wargach, podniebieniu lub pazurach jest według wzorca wadą dyskwalifikującą, podobnie jak brązowe lub czarne oczy. Szczenięta nie mają jeszcze proporcji dorosłego psa; mięśnie i głębokość klatki piersiowej pojawiają się w ciągu pierwszego roku.

Charakter i temperament

Wzorzec nazywa go myśliwym przede wszystkim, ale też bardzo towarzyskim, wyrównanym i przywiązanym. Najszczęśliwszy jest w pobliżu ludzi i chce należeć do rodziny. Brutalnego traktowania nie znosi: ostre korekty czynią go raczej niepewnym niż posłusznym, a spokojna wyrazistość sprawia, że łatwo się go szkoli. W polu jest zapalony i skoncentrowany, w domu zwykle łagodny i spokojny po wystarczającym wysiłku. Frustracja przy zbyt małej pracy przejawia się głównie niepokojem, wymyślaniem sobie zajęć i ucieczkami.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: zawsze pod nadzorem; pies jest średniej wielkości, silny i entuzjastyczny.
• Starsze dzieci: zwykle miły partner zabawy i spacerów, jeśli dzieci obchodzą się z nim spokojnie.
• Obce psy: zazwyczaj tolerancyjny, ale zabawa może stać się stanowcza.
• Współlokatorzy: może dobrze mieszkać z innymi psami, także z innymi psami myśliwskimi.
• Koty: często możliwe, jeśli wychowują się razem; obce koty na zewnątrz pozostają ryzykiem.
• Małe zwierzęta domowe i ptaki: wymaga ściśle oddzielonych pomieszczeń; rasa powstała, by znajdować ptaki.
• Goście i kurierzy: zwykle przyjazny i ciekawski, nie jest wyraźnym stróżem.

Instynkty i codzienne zachowanie

Najważniejszym instynktem jest poszukiwanie i wskazywanie. Na spacerze widać to po nosie, który unosi się przy każdym zapachu, po ciele, które nagle zastyga, i po psie, który woli pobiec w pole, niż iść obok ciebie. Aportowanie miękkim chwytem leży w jego naturze: nosi chętnie i ostrożnie. Zające, króliki i ptaki przyciągają jego uwagę, a dobrze zbudowane przywołanie pozostaje konieczne, nawet gdy pies wydaje się niezawodny.

Ruch w poszczególnych fazach życia

Szczenię: krótkie, swobodne wypady, dużo snu i zmienne podłoże, bez narzuconego dystansu.

Nastolatek: chęć poszukiwania i samodzielność rosną; stopniowo zwiększaj swobodne godziny i ćwicz przywołanie na długiej smyczy.

Dorosły: licz się z co najmniej dwiema do trzech godzin dziennie, rozłożonymi na spacery, swobodny bieg na bezpiecznym terenie oraz pracę nosa lub aport; nacisk leży na różnorodność, a nie tylko kilometry.

Senior: krócej i częściej, ze spokojną pracą nosa. Sztywność, mniejsza chęć do skakania lub kulawizna zasługują na badanie weterynaryjne.

Wyzwania umysłowe i praca

Odpowiednie są szkolenia myśliwskie, praca psa wystawiającego, zabawy w tropienie i szukanie, praca z dummy oraz kontrolowany aport. Zabawy w szukanie w domu i krótkie ćwiczenia posłuszeństwa wypełniają dni, gdy praca w polu nie wchodzi w grę. Pies wystawiający bez prawdziwego zadania sam sobie jakieś wymyśli; naucz go więc także stania w miejscu, czekania i odpoczynku na komendę.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z nagrodą, cierpliwością i krótkimi sesjami. Pies dobrze reaguje na spokojną wyrazistość; szorstkie traktowanie działa odwrotnie. Buduj chodzenie na smyczy, przywołanie i czekanie w wielu miejscach, zanim dodasz rozproszenia. Socjalizuj go spokojnie z ludźmi, psami, dźwiękami takimi jak strzały (oswajanie małymi krokami), samochodem, weterynarzem i zabiegami pielęgnacyjnymi. Daj mu szansę obserwować neutralnie, bez chęci witania wszystkiego.

Pozostawanie samemu

Pies silnie się przywiązuje i słabo znosi długie nieobecności. Buduj pozostawanie samemu małymi krokami, od sekund przez minuty do godzin, i zadbaj, by wcześniej został wyprowadzony. Dorosły pies po treningu może czasem zostać sam na kilka godzin, ale cały dzień pracy pasuje źle. Pomocna może być opieka, osoba wyprowadzająca lub drugi pies. Różnice indywidualne są duże.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Najlepiej pasuje dom z bezpiecznie ogrodzonym ogrodem i dużą przestrzenią na zewnątrz. W domu szeregowym lub mieszkaniu jest to możliwe tylko wtedy, gdy ruch, sąsiedzi i codzienny czas na zewnątrz się zgadzają. Ogród nie zastępuje spaceru. Krótka sierść chroni przed zimnem umiarkowanie; w upale wychodź w chłodnych godzinach. W samochodzie pomaga stałe miejsce z odpowiednimi szelkami lub transporterem. Wakacje na łonie natury to dobre połączenie, o ile przestrzega się lokalnych przepisów łowieckich.

Rozmiary, obroże i szelki

FCI podaje tylko wysokość w kłębie (samiec 56-62 cm, suka 54-59 cm); obwody szyi i klatki piersiowej nie są ustalone i różnią się między psami. Dlatego zawsze mierz samodzielnie. Zmierz szyję w miejscu, gdzie będzie leżeć obroża, miękką miarką i zostaw miejsce na dwa palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, tuż za przednimi łapami. Długa, głęboka klatka piersiowa wymaga szelek, które nie ocierają pach; po ustawieniu sprawdź barki, pachy i czy szelki nie mogą zsunąć się przez głowę.

Pielęgnacja

Szczotkowanie: raz w tygodniu gumową szczotką; krótka sierść linieje przez cały rok, wiosną i jesienią mocniej.

Czesanie, wyczesywanie podszerstka, trymowanie: niepotrzebne.

Mycie i suszenie: tylko przy zabrudzeniu, łagodnym szamponem; po mokrej pogodzie dobrze osusz uszy.

Uszy: długie, zwisające uszy zatrzymują wilgoć. Po deszczu, pływaniu i przedzieraniu się przez krzaki sprawdzaj, czy nie ma zaczerwienienia, zapachu lub potrząsania głową; dolegliwości niech oceni weterynarz.

Oczy, łapy, pazury, zęby: sprawdzaj oczy pod kątem gałązek i kurzu, łapy po pracy w polu pod kątem skaleczeń i cierni, przycinaj pazury i myj zęby. Oswajanie od szczenięcia pomaga.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla tej rzadkiej rasy opublikowano niewiele niezależnych danych populacyjnych. Opisy rasy podają długość życia z grubsza 11-14 lat i wymieniają jako punkty uwagi zapalenie ucha przy zwisających uszach, dziedziczne choroby oczu, takie jak postępująca zanik siatkówki, oraz dysplazję stawu biodrowego. Są to schorzenia opisywane u wielu średnich psów myśliwskich; nie każdy pies je rozwija, a wiarygodnych danych z badań przesiewowych dla tej rasy jest niewiele.

Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają zwierzęta rodzicielskie pod kątem bioder i oczu i są otwarci co do danych rodzinnych. Wzorzec FCI stanowi, że do hodowli można używać tylko psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o typowej dla rasy budowie, i wyklucza psy agresywne lub nadmiernie płochliwe.

Nowe kulawizny, czerwone lub mętne oczy, potrząsanie głową, ból lub zmianę zachowania niech oceni weterynarz.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji i aktywności, a nie od nazwy rasy. Powszechną podstawą obliczeń jest RER = 70 × masa ciała w kg^0,75. Pies o wadze 24 kg ma wtedy około 760 kcal zapotrzebowania spoczynkowego; zapotrzebowanie dzienne jest wyższe o współczynnik, który bierzesz z kontrolowanego źródła żywieniowego, na przykład z wytycznych FEDIAF. Następnie przelicz: gramy dziennie = dzienne zapotrzebowanie energetyczne w kcal ÷ ME w kcal/kg karmy × 1000. To wyłącznie przykład obliczeniowy ilustrujący metodę, a nie porada dla twojego psa.

Szczenię: wybierz kompletną karmę dla szczeniąt ras średnich i dużych, utrzymuj smukły wzrost i nie dawaj osobnego wapnia bez weterynarza. Dorosły: dostosuj do wagi i obciążenia pracą; powinieneś dobrze wyczuwać żebra i widzieć talię, a przy pracy sezonowej porcję się dostosowuje. Senior: dostosuj do kondycji i masy mięśniowej zamiast samego wieku. Podziel porcję na dwa posiłki i wliczaj smakołyki.

Zawsze czytaj opakowanie pod kątem gęstości energetycznej i porcji startowej, a przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Największą pozycją jest czas: codziennie kilka godzin na zewnątrz, szkolenie i najlepiej praca myśliwska lub trening poszukiwawczy. Żywienie jest średnie do wysokiego ze względu na rozmiar. Weterynarz i ubezpieczenie są na ściejszym poziomie średniego. Pielęgnacja sierści jest lekka. Licz się z wyposażeniem, takim jak szelki, smycz i transporter, a przy rzadkiej rasie często z kosztami podróży i importu. Stałych kwot nie podajemy bez aktualnej kontroli rynku.

Zalety

• Wyrównany, przywiązany i nastawiony na współpracę.
• Miękki chwyt przy aportowaniu i przyjemna praca z pierzastą zwierzyną.
• Prosta pielęgnacja sierści bez trymowania.
• Pies średniej wielkości, atletyczny, dobrze radzący sobie w sporcie i na spacerach.

Wady i punkty uwagi

• Potrzebuje dużo ruchu i prawdziwego zadania, nie tylko okrążenia.
• Silny instynkt łowiecki wobec ptaków; przywołanie trzeba budować miesiącami.
• Wrażliwy na ostre korekty i długie przebywanie samemu.
• Rzadki: ograniczona oferta i niewiele danych zdrowotnych.
• Nie nadaje się do domu z ptakami lub drobną zwierzyną.

Dla kogo

Dla aktywnych ludzi lub rodzin ze starszymi dziećmi, którzy codziennie spędzają czas na łonie natury, cenią pracę myśliwską lub poszukiwawczą i zapewniają łagodne, konsekwentne wychowanie. Nadaje się też dla myśliwych szukających wyrównanego psa wystawiającego o miękkim chwycie.

Dla kogo nie

Dla osób mających niewiele czasu na zewnątrz, mieszkańców miast bez bezpiecznego terenu do biegania, domów z ptakami lub drobną zwierzyną i tych, którzy szukają spokojnego, samodzielnego psa, który może być sam przez cały dzień.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Szukaj hodowcy lub związku rasy, który zna rasę, najlepiej przez francuski klub rasy lub związek kynologiczny, i pytaj o rodowód, dowody pracy oraz wyniki badań zdrowia bioder i oczu. Odwiedź miejsce odchowu, poznaj matkę i zapytaj o wiek oddania (nie przed ośmioma tygodniami), umowę, chip i paszport. Bądź ostrożny wobec ofert z kilkoma rasami jednocześnie, wywierających presję lub oferujących psa bez rodowodu. Ponieważ rasa jest rzadka, czasem pomaga zapytanie w związkach myśliwskich o dorosłe psy szukające nowego domu; bądź wtedy szczery co do mieszkania i pracy. Przy imporcie dochodzą dodatkowe kontrole rejestracji, szczepień i transportu.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Braque Saint-Germain nadaje się dla początkujących? Tylko z wsparciem i dużą ilością czasu; jego łagodna natura pomaga, ale energia i instynkt łowiecki wymagają doświadczenia.

Czy może żyć z kotami? Często, jeśli wychowują się razem; obce koty na zewnątrz pozostają ryzykiem.

Czy może biegać bez smyczy? Tylko tam, gdzie jest to bezpieczne i dozwolone, oraz po latach budowanego przywołania; ptaki i zwierzyna mogą całkowicie przykuć jego uwagę.

Czy może mieszkać w bloku? Rzadko zalecane; tylko przy dużej ilości codziennego czasu na zewnątrz.

Czy rasa jest łatwo dostępna? Nie, rasa jest rzadka; licz się z czekaniem i być może hodowcą we Francji.

Podsumowanie

Braque Saint-Germain to przyjazny, wyrównany pies myśliwski, który przede wszystkim chce współpracować. Dużo oddaje temu, kto zapewnia mu codzienną pracę, łagodne przewodnictwo i miejsce w domu. Kto chce przede wszystkim spokoju, wolnych ptaków lub długich nieobecności, nie robi przysługi ani jemu, ani sobie. Wybierz go tylko wtedy, gdy prawdziwy czas na zewnątrz, praca myśliwska lub trening poszukiwawczy staną się stałą częścią twojego życia.