Griffon fauve de Bretagne - szorstkowłosy pies gończy o urywanym głosie

Griffon fauve de Bretagne - szorstkowłosy pies gończy o urywanym głosie

Kiedy przesuniesz ręką po Griffonie fauve de Bretagne, od razu czujesz, do czego to ciało jest stworzone: twarda, sucha sierść na żylastym, umięśnionym ciele o wysokości 48–56 cm. To francuski pies gończy do polowania na zająca, lisa, sarnę i dzika, i widać to we wszystkim: nos zawsze jest w gotowości, głos pojawia się w krótkich, powtarzanych dźwiękach, a wytrzymałość wydaje się niewyczerpana.

Według FCI w domu jest dobroduszny, towarzyski i przywiązany. Pasuje do osób, które codziennie spedzają na dworze co najmniej półtorej godziny, mają wysokie ogrodzenie i traktują długą smycz jako stały element życia. Największą wadą jest to, że ciekawy trop na chwilę czyni cię nieosiągalnym, więc swobodny spacer poza ogrodzonym terenem rzadko jest rozsądny.

Najważniejsze dane

• Oficjalna nazwa: Griffon fauve de Bretagne (po angielsku: Fawn Brittany Griffon)
• Pochodzenie: Francja (Bretania)
• Uznanie: wzorzec FCI nr 66 (obowiązuje od 25 marca 2003), grupa 6 (psy gończe i rasy pokrewne), sekcja 1.2 (średnie psy gończe), z próbą pracy
• Pierwotna funkcja: pies gończy do polowania na zająca, lisa, sarnę i dzika
• Wysokość w kłębie: 48–56 cm dla samców i suk; wzorzec dopuszcza 2 cm więcej u wyjątkowych osłw
• Masa ciała: FCI nie podaje masy; orientacyjnie około 18–22 kg (źródło praktyczne, nie wzorzec)
• Sierść: bardzo szorstka, twarda i dość krótka, nigdy wełnista ani kędzierzawa
• Umaszczenie: płowe, od złocistej pszenicy do cegiełkowej czerwieni
• Długość życia: orientacyjnie około 10–14 lat; źródła się różnią, często podaje się 12–13 lat
• Ruch: duży; licz się z półtorej do dwóch godzin dziennie, głównie spacery i praca w śladzie
• Szkolenie: średnio trudne do wymagającego; samodzielna praca leży w jego naturze
• Pielęgnacja: niska do średniej; cotygodniowe szczotkowanie, kontrola uszu, łap i kleszczy
• Zostawanie samemu: tylko po spokojnym przygotowaniu, nigdy jako stały układ na cały dzień pracy
• Klimat: dobrze znosi chłód z osłoną; skrajny upał jest mniej odpowiedni
• Dla początkujących: zwykle nie zalecany

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

• codziennie robisz długie spacery po lesie, wrzosowisku lub polach, najlepiej na długiej smyczy;
• masz wysokie, szczelne ogrodzenie lub możesz je postawić;
• szukasz towarzyskiego psa, który chętnie żyje z ludźmi, a czasem z drugim psem;
• znosisz głos, który krótkimi, powtarzanymi uderzeniami niesie się po okolicy.

Raczej nie pasuje, jeśli:

• mieszkasz w bloku lub w ruchliwym mieście bez szybkiego dostępu do spokojnej zieleni;
• chcesz psa, który niezawodnie pozostaje swobodnie przy tobie;
• masz króliki, kury albo wychodzącego kota w domu lub ogrodzie;
• musisz zwykle zostawiać psa samego przez cały dzień pracy.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Francuska nazwa opisuje rasę niemal dosłownie: „griffon” wskazuje na szorstką, jeżową sierść, „fauve” na płową do rudożółtej barwę, a „de Bretagne” na region pochodzenia. FCI zarządza wzorcem (nr 66), a brytyjski Kennel Club także rejestruje rasę. Nie wymienia on żadnych punktów uwagi specyficznych dla rasy dla sędziów.

Ta rasa to nie to samo co Basset fauve de Bretagne. Według FCI wywodzi się on od Griffona, ale ma krótkie nogi i wysokość w kłębie 32–38 cm. Briquet griffon vendéen to również szorstkowłosy francuski pies gończy, ale ma białą bazę umaszczenia z kolorowymi plamami zamiast jednolicie płowej sierści. Mieszańce o wyglądzie fauve nie należą do tego opisu rasy.

Historia i pierwotna funkcja

Według FCI jest to jedna z najstarszych francuskich ras psów gończych. Już w XIV wieku niejaki Huet des Ventes trzymał sforę tych psów. Aż do XIX wieku były niezastąpione przy polowaniu na wilki w Bretanii, a gdy wilk zniknął, rasa mocno podupadła.

W 1949 roku Marcel Pambrun założył Club du Fauve de Bretagne, aby zachować rasę. Od lat osiemdziesiątych pod kierunkiem Bernarda Vallée rasa ponownie zajęła stałe miejsce wśród francuskich psów gończych, a mottem klubu pozostaje „łowy przede wszystkim”. To tłumaczy, dlaczego psy nadal dobiera się pod kątem zdolności pracy: muszą umieć godzinami iść po trudnym terenie.

Wygląd i cechy fizyczne

• Budowa: żylasta i umięśniona, odporna na pogodę i trudna do zmęczenia. Grzbiet jest krótki i szeroki, nigdy zapadnięty; lędźwie są szerokie i umięśnione, linia brzucha unosi się tylko lekko.
• Głowa i pysk: dość długa czaszka z wyraźnym guzem potylicznym, ledwo zaznaczony stop i czarny lub ciemnobrązowy nos z szeroko otwartymi nozdrzami. Pysk lekko zwęża się ku końcowi, a wąsy są tylko słabo rozwinięte.
• Oczy: ciemnobrązowe, ani wypukłe, ani zbyt głęboko osadzone, o żywym spojrzeniu.
• Uszy: delikatnie osadzone na linii oka, po przeciągnięciu do przodu sięgające końca nosa, zakończone szpicem i skręcone do wewnątrz, pokryte drobniejszym i krótszym włosem niż reszta ciała.
• Szyja i klatka piersiowa: dość krótka, umięśniona szyja; głęboka i szeroka klatka piersiowa z dość okrągłymi żebrami.
• Nogi i łapy: mocne kości, ukośne łopatki i długie, umięśnione uda. Łapy są zwarte, z ciasno ułożonymi palcami, mocnymi pazurami i twardymi poduszkami. Według wzorca nie występują pazury wilcze.
• Ogon: noszony lekko szablasto, średniej długości, gruby u nasady i często szczeciniasty. W ruchu noszony jest nad linią grzbietu i regularnie porusza się na boki.
• Sierść i umaszczenie: bardzo szorstka, twarda i dość krótka; pysk nie może być zbyt kosmaty. Umaszczenie waha się od złocistej pszenicy do ceglastej czerwieni. Pojedyncze czarne włosy na grzbiecie i uszach są tolerowane; mała biała gwiazdka na piersi zdarza się czasem i nie jest pożądana.

Charakter i temperament

FCI opisuje namiętnych myśliwych, którzy są jednocześnie dobroduszni, towarzyscy, przywiązani i zrównoważeni wobec ludzi. W terenie są odważne, przebiegłe i wytrwałe. Wzorzec dodaje, że przy dobrym prowadzeniu są posłuszne i łatwo wracają; jest to więc efekt szkolenia, a nie oczywista cecha.

W domu jest przede wszystkim nastawiony na towarzystwo. Opisy rasy określają go jako głośnego i słabo nadającego się na strażnika, co pasuje do myśliwego, który sygnalizuje, ale nie broni. Napięte lub znudzone zachowanie wyraża się zwykle wyciem, kopaniem lub ucieczkami. Twarde traktowanie kiepsko pasuje do natury psa sforowego, podczas gdy spokojna, przewidywalna praca oparta na nagrodach zwykle sprawdza się lepiej.

Dzieci, psy, koty i goście

• Niemowlęta i małe dzieci: pies jest zwykle przyjazny, ale jego siła i energia wymagają nadzoru. Nie pozwalaj dzieciom przeszkadzać mu podczas jedzenia i snu.
• Starsze dzieci: dobry towarzysz długich spacerów i zabaw w szukanie, jeśli dzieci szanują jego granice.
• Obce psy: jako pies sforowy zwykle towarzyski, ale podniecenie i jedzenie mogą prowadzić do kłótni.
• Domownicy: często dobrze żyje z drugim psem, zwłaszcza jeśli jest do tego przyzwyczajony od młodości.
• Koty i małe zwierzęta: kot, z którym rośnie, może zostać zaakceptowany, ale instynkt łowiecki pozostaje. Obcy kot na dworze, króliki i kury są zagrożone.
• Goście i kurierzy: zgłasza się głośno, a potem często wita przyjaźnie. Naucz go, by po zgłoszeniu szedł na swoje miejsce.

Instynkty i codzienne zachowanie

Tropienie nosem i podążanie za śladem to jego najważniejszy instynkt. Widać to po psie, który podczas spaceru idzie z nosem prawie przy ziemi, nagle znika w krzakach i zaczyna dawć głos w krótkich, powtarzanych dźwiękach. FCI opisuje ten głos jako „hakujący”: krótkie, powtarzane dźwięki.

W ogrodzie to samo przejawia się jako kopanie, wspinanie się i szukanie luk w ogrodzeniu. Ćwiczenie zatrzymania, czekania, wymiany i przywołania zmniejsza ryzyko, ale nie usuwa popędu. Długa smycz lub ogrodzony teren to więc zwyczajne zarządzanie, a nie znak, że szkolenie się nie powiodło.

Ruch na kolejnych etapach życia

• Szczenię: krótkie wyprawy odkrywcze po zmiennym podłożu, dużo snu i swobodnej zabawy. Unikaj długich wymuszonych dystansów i wielu schodów, dopóki rośnie szkielet.
• Nastolatek: szybki, ciekawy i kierowany nosem. Pracuj na długiej smyczy i buduj przywołanie krok po kroku, zanim pozwolisz mu biegać swobodnie.
• Dorosły: źródła się różnią. Brytyjski Kennel Club podaje do około godziny dziennie, a inne opisy rasy dochodzą do dwóch godzin. Dla rasy o charakterze myśliwskim bardziej realistyczna jest wyższa część tego przedziału, rozłożona na spacery, wąchanie i szkolenie.
• Senior: krótsze, częściej powtarzane spacery po miękkim podłożu. Sztywność, trudności z wstawaniem lub przyrost masy zasługują na uwagę weterynarza.

Ciepła pogoda jest dla tego psa mniej odpowiednia. Wychodź wtedy rano lub wieczorem i zapewnij cień i wodę.

Wyzwanie umysłowe i praca

Jego nos jest jego największym talentem, a więc i najlepszym ujściem energii. Ślad z jedzenia, praca w śladzie, mantrailing i zabawy w szukanie dają mu zadanie, które nie jest skierowane na zwierzynę. Krótkie sesje z dużą ilością nagród działają lepiej niż długie powtórzenia.

Ostry canicross lub jazda na rowerze w odpowiednich szelkach jest możliwa po stopniowym przygotowaniu, ale tylko na miękkim podłożu i nie w upał. Agility jest możliwe, ale praca nosem lepiej pasuje do jego natury.

Szkolenie i socjalizacja

Zacznij wcześnie od imienia, chodzenia na smyczy, czekania, wymiany i zatrzymania awaryjnego. Używaj pachnących nagród i hojnie nagradzaj powrót, nawet jeśli najpierw musiał zostawić ślad. Kara za podążanie za zapachem przychodzi za późno i szkodzi współpracy. Utrzymuj ćwiczenia krótkie i różnorodne.

Ćwicz przede wszystkim to, czego będzie później często potrzebować: gości, samochód, weterynarza, dotyk uszu i łap, przejeżdżający ruch, rowerzystów i inne psy. Trener z doświadczeniem w pracy z samodzielnie pracującymi psami gończymi może zaoszczędzić wiele frustracji.

Zostawanie samemu w domu

Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Buduj samotność od sekund i minut i obserwuj wycie, chodzenie w kółko i niszczenie. Opisy rasy przedstawiają psa, który chętnie żyje w grupie i może posmutnieć, gdy zostaje zupełnie sam. Cały dzień pracy kiepsko do tego pasuje.

Jego głos niesie się daleko. Pies, który jest sam i wyje, szybciej zwraca uwagę sąsiadów niż przeciętny szczekacz. Zorganizuj spacerowicza, opiekuna lub opiekę dzienną, jeśli twoje dni są długie.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Dom z wysokim, szczelnym ogrodzeniem na wsi lub na skraju miejscowości jest najbardziej praktyczny. Opisy rasy uznają mieszkanie w bloku lub ruchliwe miasto za nieodpowiednie, zwłaszcza ze względu na potrzebę ruchu i głos. Ogród nie zastępuje spaceru, bo jego potrzeba ruchu i tropienia szuka przestrzeni.

Chłód z osłoną znosi dobrze, upał gorzej. W podróży zabierz szelki lub transporter do samochodu i korzystaj z hotelu lub pensjonatu z bezpiecznym ogrodzeniem. Sprawdzaj łapy i sierść po każdym spacerze po trudnym terenie.

Rozmiary, obroże i szelki

Wzorzec rasy podaje tylko wysokość w kłębie (48–56 cm) i nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej. Nie ma więc udokumentowanej normy rasy dla rozmiaru szelek lub obroży. Dlatego zawsze zmierz własnego psa.

• Szyja: mierz tam, gdzie spoczywa obroża, i zostaw miejsce na dwa płaskie palce.
• Klatka piersiowa: mierz w najszerszym miejscu klatki, kilka centymetrów za przednimi łapami, ciasno, ale bez wcinania.
• Dopasowanie: łopatki muszą poruszać się swobodnie, pas nie może obcierać pach, a szelki nie mogą dać się zsunąć przez głowę ani do tyłu. Sierść i budowa wpływają na rozmiar; jeśli jesteś między dwoma rozmiarami, wybierz regulowane szelki, które jeszcze się zapinają, i zmierz ponownie po zmianie masy ciała.

Przy pracy w śladzie i na długiej smyczy dobrze dopasowane szelki lepiej rozkładają siłę pociągu niż sama obroża. Porównaj centymetry ze swoimi pomiarami:

• Szelki WauDog Nylon rozmiar M 20 mm: według tabeli producenta obwód A 42–68 cm, obwód B 50–80 cm.
• Szelki WauDog Nylon rozmiar L 25 mm: według tabeli producenta obwód A 52–88 cm, obwód B 60–100 cm.

Porównaj te zakresy z własnym pomiarem i sprawdź opis produktu, który obwód oznacza A, a który B.

Pielęgnacja

• Szczotkowanie: raz w tygodniu mocną szczotką; luźne włosy i brud zostają w szorstkiej sierści.
• Czesanie i rozplątywanie: grzebień do brody, pach i pachwin; rozplątywanie zwykle nie jest potrzebne.
• Trymowanie lub skubanie: prawidłowa twarda sierść może być okresowo skubana ręcznie. Poproś osobę znającą rasę, by oceniła, czego potrzebuje twój pies; strzyżenie lub golenie może zmienić strukturę sierści.
• Mycie i suszenie: tylko przy brudzie lub zapachu; potem dobrze osusz uszy i brzuch.
• Uszy: kontroluj co tydzień zapach, zaczerwienienie lub potrząsanie głową. Czyść tylko produktem polecanym przez weterynarza.
• Oczy i broda: obserwuj zaczerwienienie lub łzawienie i utrzymuj brodę w czystości po jedzeniu i piciu.
• Łapy i pazury: po spacerze sprawdzaj poduszki i palce pod kątem kłosków i drobnych ran; przycinaj pazury w razie potrzeby, bo chodzenie po miękkim podłożu ściera je niewiele.
• Zęby: szczotkuj kilka razy w tygodniu.
• Linienie: gubi trochę sierści przez cały rok, więcej wiosną i jesienią; szczotkowanie utrzymuje to w ryzach. Po krzakach i wysokiej trawie sprawdzaj, czy nie ma kleszczy.
• Salon pielęgnacyjny i oswajanie: przyzwyczajaj szczenię wcześnie do dotyku uszu, łap i zębów.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla tej rasy istnieje niewiele niezależnych danych populacyjnych, więc poniższe punkty to punkty uwagi, a nie wartości procentowe. Brytyjski Kennel Club podaje długość życia powyżej dziesięciu lat, opisy rasy 12–14 lat. Wielkość, linia, masa ciała, opieka i przypadek mają na to wpływ.

• Predyspozycja specyficzna dla rasy: u tej rasy w sprawdzonych oficjalnych źródłach nie opisuje się zwiększonej predyspozycji do konkretnej choroby dziedzicznej. Brytyjski Kennel Club nie podaje programu testów DNA ani badań przesiewowych specyficznego dla rasy ani punktów uwagi specyficznych dla rasy.
• Ogólne punkty uwagi: niektóre opisy rasy wymieniają dysplazję stawu biodrowego i łokciowego, problemy z oczami i alergie, ale bez danych populacyjnych. Traktuj to jako ogólne punkty uwagi dla psa średniej wielkości, a nie udowodniony problem rasy.
• Uszy i skóra: skręcone do wewnątrz uszy i szorstka sierść mogą ukrywać podrażnienie. Zapach, ból lub nawracające swędzenie wymagają badania przez weterynarza.
• Praca i łapy: kto często chodzi po zaroślach, szybciej nabawia się ran, kłosków lub kleszczy. Nagłe kulawienie wymaga oceny weterynarza.
• Masa i kondycja: zdrowa masa ciała odciąża stawy i serce. Obserwuj talię i żebra.

Ponieważ nie ma programu specyficznego dla rasy, warto zapytać hodowcę, jakie badania wykonano u rodziców, i obejrzeć wyniki. Wzorzec FCI stanowi, że do hodowli należy używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych, o typowej dla rasy budowie. Nie każdy pies zachoruje, a wynik nie jest gwarancją dla życia konkretnego psa; omawiaj objawy z weterynarzem. Karma, suplementy i wyposażenie nie zapobiegają chorobie dziedzicznej ani jej nie leczą.

Żywienie na kolejnych etapach życia

Dla szczenięcia wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras średnich i dbaj o równomierny wzrost zamiast szybkiego przybierania na wadze. Nie podawaj dodatkowego wapnia bez konsultacji z weterynarzem. Dorosłe psy dostają pełnoporcjową karmę dopasowaną do aktywności; pies pracujący codziennie godzinami może potrzebować więcej energii niż spokojny pies domowy o tej samej masie. Zobacz karmę dla szczeniąt i suchą karmę dla psów.

Ilość zależy od masy, wieku, aktywności, kondycji, statusu kastracji i gęstości energetycznej karmy. Przykład obliczeń dla dorosłego psa o masie 20 kg: RER = 70 x 20^0,75, około 662 kcal dziennie. Przy współczynniku 1,4 dla spokojnego psa i 1,8 dla aktywnego wychodzi około 927–1 192 kcal dziennie.

Przy karmie o 3 800 kcal ME na kg (gramy dziennie = kcal : ME w kcal/kg x 1000) daje to około 244–314 gramów dziennie. To przykład obliczeń z jawnymi założeniami, a nie zalecenie: właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy, wieku, kondycji ciała i aktywności. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, podziel na dwa posiłki, po dwóch do czterech tygodniach sprawdź masę i kondycję i koryguj stopniowo. Żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu.

Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka. Karm więc spokojnie i najlepiej nie bezpośrednio przed lub po dużym wysiłku; zapytaj weterynarza o indywidualne ryzyko. Odejmuj smakołyki od dziennej porcji, zapewnij świeżą wodę i w razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

• Czas dziennie: około półtorej do dwóch godzin ruchu i wąchania, plus krótkie szkolenie i kontrola łap, uszu i sierści.
• Karma: średnie dla psa średniej wielkości; wyższe zapotrzebowanie na energię przy dużej pracy.
• Weterynarz i ubezpieczenie: średnie; licz się z kontrolami i opatrywaniem ran i odkładaj rezerwę.
• Sierść i salon pielęgnacyjny: niskie do średnich; ręczne skubanie lub trymowanie dochodzi czasem.
• Szkolenie: stosunkowo dużo w pierwszym roku na przywołanie i zostawanie samemu.
• Opieka: może być potrzebna przy długich dniach pracy.
• Wyposażenie i miejsce: długa smycz, szelki, solidne ogrodzenie i duże legowisko.
• Transport: transporter lub szelki do samochodu; szczenię zza granicy to dodatkowy czas podróży.

Ceny zakupu różnią się znacznie w zależności od hodowcy i kraju; zapytaj o aktualne kwoty i dolicz pierwsze wyposażenie i kontrole.

Zalety

• Towarzyski i przywiązany do ludzi, chętnie przy swojej rodzinie.
• Znakomity nos, który urozmaica spacery i pracę w śladzie.
• Wytrzymałe, odporne na pogodę ciało, które wiele zniesie.
• Twarda sierść, którą łatwo utrzymać cotygodniowym szczotkowaniem.

Wady i punkty uwagi

• Silny instynkt łowiecki: swobodne bieganie bez zabezpieczenia rzadko jest rozsądne.
• Słyszalny głos, który może przeszkadzać sąsiadom.
• Duża potrzeba ruchu; spokojne życie rzadko pasuje.
• Samodzielny i uparty w szkoleniu, zwłaszcza gdy nos jest w akcji.
• Ograniczone dane zdrowotne i niewielka dostępność poza Francją.

Dla kogo ta rasa

Dla aktywnych właścicieli z czasem na długie spacery w otwartym terenie, dobrze ogrodzonym ogrodem i psem, który żyje jako członek rodziny. Doświadczenie z psami myśliwskimi pomaga, a kto go nie ma, może dać radę z dobrym trenerem. Drugi pies lub opieka dzienna może pomóc przy długich dniach pracy.

Dla kogo nie

Nie dla tych, którzy szukają spokojnego psa do towarzystwa, mieszkają w bloku lub bardzo hałaśliwym lokalu, mają małe zwierzęta lub swobodnie chodzące koty albo muszą codziennie zostawiać psa samego na długo. Kto wybiera przede wszystkim ze względu na wygląd lub kolor, lepiej wybierze inną rasę.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przejęcie

Rasa jest rzadka poza Francją; bądź krytyczny wobec ogłoszeń, które zawsze obiecują szczenięta. Odwiedź matkę i jej otoczenie, zapytaj, jakie badania zdrowotne wykonano u rodziców, i sprawdź chip, paszport i rodowód. Ponieważ klub rasy ma za motto „łowy przede wszystkim”, wiele szczeniąt pochodzi z linii roboczych; pytaj otwarcie o charakter, instynkt łowiecki i umieszczenie jako pies do towarzystwa. Szczenię nie powinno opuszczać matki przed końcem około ośmiu tygodni. Ustalenia, opiekę po zakupie i możliwość zwrotu zapisz na piśmie.

Uznanych hodowców znajdziesz przez krajową organizację kynologiczną, w Polsce przez Związek Kynologiczny w Polsce. Przy przejęciu psa przez stowarzyszenie rasy lub schronisko pytaj o powód oddania, zachowanie wobec psów i małych zwierząt oraz zdrowie. Dostępność bardzo się różni w zależności od regionu; przy imporcie sprawdź identyfikację, szczepienia i aktualne przepisy.

Najczęstsze pytania

Czy Griffon fauve de Bretagne nadaje się dla początkujących? Zwykle nie. Połączenie instynktu łowieckiego, głosu i samodzielności wymaga doświadczenia lub dobrego prowadzenia.

Czy może biegać bez smyczy? Rzadko. Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie; trop może być silniejszy niż przywołanie.

Czy może żyć z kotem? Czasem, po wczesnym oswojeniu i pod nadzorem. Obce koty, małe gryzonie i kury pozostają zagrożone.

Jak dużo szczeka i linieje? Użycie głosu jest duże, zwłaszcza na tropie, przy podnieceniu i w samotności. Linienie jest umiarkowane przy cotygodniowym szczotkowaniu.

Czy może mieszkać w bloku? Opisy rasy uznają to za nieodpowiednie. Jego potrzeba ruchu i głos lepiej pasują do domu z ogrodzonym ogrodem i zielenią w pobliżu.

Podsumowanie

Griffon fauve de Bretagne to myśliwy w przyjaznej, szorstkiej sierści. Jego najsilniejszą stroną jest połączenie wytrwałej pracy w śladzie z przywiązaną naturą w domu; jego największym wymaganiem jest to, że codziennie musi móc używać nosa w bezpiecznych granicach.

Wybierz go tylko wtedy, gdy masz te godziny i możesz zagwarantować wysokie ogrodzenie. Spokojne życie domowe, swobodne bieganie lub mieszkanie w bloku nie pasują do tej rasy. Kto do niego pasuje, dostaje mocnego towarzysza wypraw, chętnie przy swojej rodzinie, o ile dostanie pracę pasującą do jego natury.