Gryfon gaskoński niebieski

Gryfon gaskoński niebieski - szorstkowłosy pies gończy na zająca i dzika
Krzaczaste brwi, które ledwo odsłaniają oczy, a nad nimi dwie rdzawe plamki, przez które pies wygląda, jakby miał cztery oczy: tak rozpoznasz gryfona gaskońskiego niebieskiego (Griffon bleu de Gascogne). Pod szorstką, łupkowoniebiesko nakrapianą sierścią kryje się francuski pies myśliwski o wysokości 50-57 cm, wyhodowany, by nosem iść za zającem i nie porzucać tropu. Wzorzec FCI opisuje go jako czujnego, czasem nadmiernie pobudzonego, ale przywiązanego.
Jest mniejszy od dużych psów gaskońskich, ale w domu uspokaja się dopiero po długim dniu na zewnątrz. Licz się z długimi spacerami, pracą węchową, solidnie ogrodzonym terenem i głosem, który słyszą sąsiedzi. Jeśli szukasz cichego psa, który w lesie i w polu sam trzyma się przy tobie, wybierz lepiej inną rasę: gdy ślad zapachowy jest ciepły, przestaje cię słuchać, a szkolenie zmienia to tylko częściowo.
Najważniejsze dane
- Oficjalna nazwa: Griffon bleu de Gascogne (wzorzec FCI nr 32; po angielsku: Blue Gascony Griffon)
- Synonimy: w źródłach anglojęzycznych także Roughcoated Gascogny Blue; stałej nazwy polskiej nie znaleziono, dlatego w użyciu jest nazwa francuska
- Pochodzenie: Francja, z korzeniami w Pirenejach
- Uznanie: FCI grupa 6 (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 1.2 (średnie psy gończe), z próbą pracy; ostatecznie uznany przez FCI od 30 września 1963; obowiązujący wzorzec z sierpnia 2023
- Pierwotne zadanie: polowanie na zająca z bronią; dzięki nosowi i zapałowi nadaje się też do tropienia dzika
- Wysokość w kłębie: samce 50-57 cm, suki 48-55 cm (FCI)
- Waga: wzorzec jej nie podaje; jeden francuski przewodnik po rasie wymienia 20-25 kg (orientacyjnie)
- Długość życia: orientacyjnie około 10-14 lat; źródła się różnią
- Szata: twarda, szorstka i potargana; krótsza na głowie, krótka i przylegająca na uszach
- Umaszczenie: czarno-białe nakrapiane o łupkowoniebieskim efekcie, z czarnymi plamami lub bez nich oraz z podpalaniem
- Zapotrzebowanie na ruch: wysokie; licz się z kilkoma godzinami na zewnątrz dziennie, głównie marsz i węszenie (orientacyjnie, nie wartość ze wzorca)
- Trudność szkolenia: wysoka przy przywołaniu, średnia przy podstawowym posłuszeństwie
- Pielęgnacja: średnia; szorstka sierść wymaga regularnego szczotkowania, a zwisające uszy cotygodniowej kontroli
- Zostawanie samemu: słabo pasuje; tylko po stopniowym przyzwyczajaniu i z rozwiązaniem zapewniającym towarzystwo
- Klimat: szorstka sierść chroni przed zaroślami i deszczem; w upał i przy długim wysiłku uważaj na przegrzanie
- Dla początkujących: nie, chyba że z góry zapewnisz sobie wsparcie doświadczonego trenera
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- codziennie długo przebywasz na zewnątrz i pozwalasz psu węszyć, a nie tylko iść;
- masz wysokie, szczelne ogrodzenie i mieszkasz na wsi albo na skraju lasu i pól;
- masz drugiego psa lub często ktoś jest w domu, więc pies rzadko zostaje długo sam;
- akceptujesz słyszalny głos psa, także u sąsiadów.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- chcesz psa, który w lesie i na łące niezawodnie chodzi bez smyczy;
- masz króliki, świnki morskie lub swobodnie chodzące koty w domu lub ogrodzie;
- mieszkasz w lokalu z kiepską izolacją akustyczną i bez zieleni w pobliżu;
- chcesz zostawiać psa samego przez cały dzień pracy.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
FCI prowadzi rasę jako Griffon bleu de Gascogne (nr 32), w grupie psów gończych. Krajem pochodzenia jest Francja; Société Centrale Canine zarządza tam wzorcem krajowym. Nazwa mówi, skąd rasa pochodzi (Gaskonia), jaki kolor sprawia sierść (łupkowy niebieski dzięki czarno-białemu nakrapianiu) i jaki ma rodzaj włosa: gryfon to szorstkowłosy pies myśliwski.
Nie myl go z innymi niebieskimi psami gaskońskimi, bo to osobne rasy. Duży gończy gaskoński (Grand bleu de Gascogne) jest znacznie większy, ma 65-72 cm i krótką sierść. Basset bleu de Gascogne stoi na krótkich łapach. Petit bleu de Gascogne ma u samców 52-58 cm, czyli jest tak samo średni jak gryfon, ale ma krótką, gładką sierść. Gascon Saintongeois i Griffon nivernais to również odrębne rasy.
Historia i pierwotne zadanie
FCI mówi o bardzo starej rasie o pirenejskim pochodzeniu, powstałej ze skrzyżowania średniego Bleu de Gascogne z gryfonem. Anglojęzyczne źródło wymienia przy tym Griffon nivernais i prawdopodobnie Grand griffon vendéen; ta linia jest gorzej udokumentowana, więc traktuj ją jako wskazówkę, a nie ustalony fakt. Rasa prawie zniknęła z oficjalnej kynologii, ale według wzorca przeżywa wyraźne odrodzenie. Francuski przewodnik po rasie podaje 436 wpisów do LOF w 2023 roku, liczbę orientacyjną, która pokazuje, że populacja jest niewielka.
Jego zadaniem było polowanie na zająca z bronią: pies szuka tropu i podąża za nim nosem i głosem. Według wzorca zapał i dobry nos czynią go także cennym pomocnikiem przy tropieniu dzika. To tłumaczy cztery rzeczy, które rozpoznasz w domu: nos, który jest zawsze włączony, głos, który wybucha na ciepłym tropie, samodzielne myślenie w terenie i szorstką sierść, która znosi ciernie.
Wygląd i cechy fizyczne
- Ogólnie: szorstkowłosy, solidnie zbudowany pies myśliwski o rustykalnym wyglądzie, według wzorca w połowie drogi między dwiema rasami, z których pochodzi.
- Głowa i kufa: czaszka lekko sklepiona, pełne czoło i słabo zaznaczony stop; czarny, duży nos z szeroko otwartymi nozdrzami; kufa mniej więcej tak długa jak czaszka, z prostym lub lekko wypukłym grzbietem nosa i słabo rozwiniętymi wargami zakrywającymi żuchwę.
- Oczy: owalne, ciemnobrązowe (kasztanowe) i żywe; jasne oczy to wada dyskwalifikująca. Krzaczaste brwi nie mogą zakrywać oczu.
- Uszy: miękkie, podwinięte do środka, lekko zaostrzone, sięgające początku nosa i osadzone tuż poniżej linii oczu; sierść jest na nich znacznie krótsza i przylegająca.
- Szyja i tułów: dość smukła szyja z niewielką podgardlem, krótki i mocny grzbiet, umięśniona, lekko wysklepiona lędźwie, dobrze rozwinięta klatka piersiowa z zaokrąglonymi żebrami bez przesady oraz pełny bok z lekko podciągniętą linią brzucha.
- Kończyny i łapy: mocne, proste nogi bez ciężkości; owalne łapy ze zwartymi palcami oraz czarnymi poduszkami i pazurami.
- Ogon: dość obficie owłosiony, sięgający stawu skokowego, noszony wesoło w kształcie szabli.
- Skóra i sierść: dość gruba, giętka skóra, czarna lub mocno marmurkowo czarna, nigdy cała biała; twarda, szorstka, potargana sierść.
- Kolor i znaczenia: czerń i biel całkowicie nakrapiane w łupkowoniebieski efekt, z czarnymi plamami lub bez nich. Zwykle po obu stronach głowy leżą dwie czarne płaty z białym odstępem i często małą czarną owalną plamką; dwie podpalane plamy nad oczami oraz ślady podpalania na policzkach, wargach, wewnętrznej stronie uszu, nogach i pod ogonem.
- Samiec i suka: samce są nieco większe od suk (50-57 cm wobec 48-55 cm); innych różnic wzorzec nie wymienia.
Charakter i temperament
FCI opisuje świetny nos, dobry głos, intensywny sposób polowania oraz dużo zapału i przedsiębiorczości. Temperament jest czujny, czasem nadmiernie pobudzony, ale przywiązany. W domu oznacza to często towarzyskiego psa związanego z rodziną, który zawsze chce wiedzieć, co się dzieje. Przewodniki po rasie opisują go jako towarzyskiego wobec innych psów, czasem powściągliwego wobec obcych, a także niezależnego i niekiedy upartego.
Na zewnątrz przełącza się na inny bieg: wystarczająco interesujący zapach całkowicie odciąga jego uwagę od ciebie. Frustracja i nuda objawiają się bieganiem w kółko, wyciem, kopaniem i ucieczkami. U samodzielnego psa tropiącego szkolenie oparte na nagrodach zwykle działa lepiej niż nacisk; lękliwość i agresja są według wzorca wadami. Poszczególne psy się różnią, dlatego socjalizacja w pierwszych miesiącach pozostaje ważna.
Dzieci, psy, koty i goście
- Niemowlęta i małe dzieci: średni, energiczny pies może przewrócić maluch; zapewnij aktywny nadzór i nie pozwalaj dzieciom przeszkadzać mu podczas jedzenia lub odpoczynku.
- Starsze dzieci: dobry towarzysz spacerów dla dzieci, które chodzą spokojnie i lubią zabawy w szukanie; nie pozwalaj dziecku wyprowadzać go samemu.
- Obce psy: zwykle towarzyski, m.in. przez sforową przeszłość; ostra zabawa i niecierpliwość zdarzają się u rozbrykanych szczeniąt.
- Domownicy: często dobrze pasuje do drugiego psa o podobnej energii.
- Koty i małe zwierzęta: kot, który wychował się ze szczeniakiem, może się sprawdzić; uciekający kot, króliki i świnki morskie wzbudzają zachowania łowieckie.
- Goście i kurierzy: zgłasza słyszalnie, ale nie jest stróżem; naucz go po zgłoszeniu iść na swoje miejsce.
Instynkty i codzienne zachowanie
Tropienie i podążanie za zapachem to jego najważniejsza skłonność, widać ją w nosie, który pracuje bez przerwy, w ciele, które idzie za zapachem, i w głosie, który wybucha, gdy ślad jest ciepły. W sforze pracuje na dźwięk pozostałych; w domu szuka tej struktury u ciebie lub u drugiego psa.
W codziennym życiu zauważysz to po węszeniu wzdłuż żywopłotu, szukaniu jedzenia, kopaniu przy ogrodzeniu i upartym spojrzeniu w stronę drzwi. Dobrze ogrodzony teren nie jest więc luksusem. Nauka czekania, puszczania i wracania zmniejsza ryzyko, ale instynkt nie znika.
Ruch w poszczególnych etapach życia
- Szczenię: krótkie, urozmaicone wyjścia na miękkim podłożu, dużo snu i swobodnej zabawy. Unikaj wielogodzinnego przymusowego marszu, schodów i skakania w okresie wzrostu.
- Nastolatek: nos staje się dominujący, a przywołanie często się pogarsza. Pracuj na długiej lince, stopniowo zwiększaj dystans i spodziewaj się nawrotów.
- Dorosły: kilka godzin dziennie na zewnątrz, rozłożonych na marsz, węszenie i szkolenie; kwadrans kółek to za mało. Więcej jest możliwe, dopóki pozwalają na to kondycja i wiek; swobodne bieganie tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie.
- Senior: krócej, spokojniej i częściej, najlepiej na miękkim podłożu. Sztywność, trudność ze wstawaniem lub zmiana wagi zasługują na uwagę weterynarza.
Pies idący tropem nie zwraca uwagi na upał ani zmęczenie. Planuj letnie spacery rano i wieczorem i zabieraj wodę.
Wyzwania umysłowe i praca
Nos jest jego talentem, a więc także najważniejszą odskocznią. Ślady z jedzenia, zabawy w szukanie, tropienie, mantrailing i wykrywanie dają mu zadanie. Poza polowaniem spokojny, kontrolowany ślad daje mu tę samą radość, bez konieczności gonienia prawdziwej zwierzyny.
Sporty, w których musi przede wszystkim patrzeć na ciebie, jak agility, wymagają od niego dużo samokontroli. Długie spacery na długiej lince i ukierunkowane szkolenie tropiące lepiej pasują do tego, do czego został wyhodowany.
Szkolenie i socjalizacja
Zacznij wcześnie od imienia, zwracania uwagi, puszczania, czekania i spokojnego chodzenia na smyczy. Używaj mocno pachnących smakołyków i hojnie nagradzaj powrót, nawet jeśli najpierw zostawił ślad. Utrzymuj krótkie i urozmaicone sesje. Niezawodne przywołanie jest u tej rasy trudne do zagwarantowania; licz się z długą liną i bezpiecznym terenem.
Ćwicz gości, samochód, weterynarza, dotykanie uszu i łap, zostawanie samemu oraz mijanie rowerzystów, zwierzyny i innych psów. Poszukaj trenera pracującego nagrodami, jeśli przywołanie, wycie lub ciągnięcie utknęły w miejscu.
Zostawanie samemu w domu
Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Pies o sforowej przeszłości szuka towarzystwa; zostawanie samemu buduj od sekund i minut i obserwuj wycie, chodzenie w tę i z powrotem oraz niszczenie. Cały dzień pracy w samotności słabo pasuje do rasy i szybciej powoduje uciążliwość dla sąsiadów, bo jego głos niesie się daleko.
Drugi pies, praca zdalna, stały opiekun lub dzienna opieka często robią różnicę. Poszczególne psy się różnią, ale samotność pozostaje ważnym czynnikiem ryzyka problemów behawioralnych.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Rasa najlepiej pasuje na wieś lub na skraj obszaru przyrodniczego z ogrodzonym terenem. Dom szeregowy może się sprawdzić, jeśli codziennie możesz iść daleko, a sąsiedzi akceptują jego głos; mieszkanie w bloku rzadko jest praktyczne. Ogród nie zastępuje spaceru, ale wysokie, szczelne ogrodzenie jest konieczne, bo pies kopie i się wspina, gdy tylko przejdzie zapach lub zwierzyna.
W samochodzie powinien być solidny transporter lub odpowiednie pasy bezpieczeństwa. Nigdy nie zostawiaj go latem w nagrzanym aucie. Szorstka sierść chroni przed deszczem i zaroślami, ale może zebrać dużo błota i kołtunów; osusz psa po mokrym spacerze i sprawdź łapy oraz uszy. Rezerwuj hotel lub opiekę wakacyjną z wyprzedzeniem, bo nie każde miejsce przyjmuje głośnego psa myśliwskiego.
Rozmiary, obroże i szelki
Wzorzec rasy podaje tylko wysokość w kłębie (50-57 cm u samców, 48-55 cm u suk) i nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej. Udokumentowanej miary obwodu nie ma, dlatego zawsze mierz własnego psa, także w czasie wzrostu.
- Obwód szyi: mierz w miejscu, w którym leży obroża, za uszami, i zostaw miejsce na dwa palce.
- Obwód klatki piersiowej: mierz w najszerszym miejscu klatki, kilka centymetrów za przednimi łapami, miękką taśmą. Szorstka sierść sprawia, że tułów wygląda grubiej; mierz przy skórze, a nie na kępce włosów.
- Dopasowanie: łopatki muszą się swobodnie poruszać, pas nie może ocierać pach, a szelki nie mogą dać się ściągnąć przez głowę ani do tyłu. Mierz ponownie przy zmianie wagi; jeśli jesteś między dwoma rozmiarami, wybierz większy, o ile jest regulowany.
Przy pracy na długiej lince i tropieniu dobrze dopasowane szelki lepiej rozkładają siłę ciągnięcia niż sama obroża. Porównuj centymetry z własnym pomiarem; dla wybranych modeli sprawdzaj dokładne zakresy rozmiarów w opisie produktu.
Pielęgnacja
- Szczotkowanie: dwa do trzech razy w tygodniu mocną szczotką lub grzebieniem do szorstkiej sierści; częściej przy kołtunach lub po spacerze przez zarośla.
- Czesanie i wyczesywanie: sierść ma być twarda i szorstka; wełnista lub kręcona sierść jest według wzorca wadą dyskwalifikującą.
- Trymowanie lub skubanie: wzorzec wymaga twardej, szorstkiej sierści; zapytaj groomera lub hodowcę, czy i jak ją pielęgnować, i nie strzyż bez porady.
- Mycie i suszenie: tylko przy zabrudzeniu lub silnym zapachu; potem dobrze osusz uszy i brzuch.
- Uszy: kontroluj co tydzień pod kątem zapachu, zaczerwienienia lub częstego potrząsania głową. Zwisające uszy zatrzymują wilgoć i ciepło; czyść tylko środkiem polecanym przez weterynarza.
- Oczy i pysk: utrzymuj włosy wokół oczu w czystości i obserwuj zaczerwienienie lub łzawienie; brwi nie mogą zasłaniać widoku.
- Pazury i łapy: kontroluj co miesiąc; po spacerze sprawdzaj między palcami, czy nie ma cierni lub kłosków.
- Zęby: myj kilka razy w tygodniu.
- Linienie: nie znaleziono wiarygodnych danych o ilości wypadających włosów; przewodniki po rasie wahają się od minimalnego do regularnego szczotkowania. Szczotkowanie utrzymuje luźne włosy pod kontrolą.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
Dla gryfona gaskońskiego niebieskiego nie znaleziono publicznie dostępnego programu badań przesiewowych dla rasy ani badań populacyjnych. Wzorzec FCI wymienia jako wymóg hodowlany tylko to, że do rozrodu wolno używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o budowie typowej dla rasy. Poniższe punkty pochodzą z przewodników po rasie i są więc punktami uwagi, a nie wartościami procentowymi.
- Biodra i łokcie: dwa przewodniki po rasie wymieniają dysplazję stawu biodrowego i łokciowego; u rasy opisuje się zwiększoną skłonność, ale nie każdy pies ją rozwija.
- Uszy: zwisające uszy zwiększają ryzyko zapalenia; zapach, ból, potrząsanie głową i drapanie wymagają weterynarza.
- Skręt żołądka: jeden przewodnik po rasie wymienia rozdęcie i skręt żołądka jako ryzyko. Szybko wzdęty brzuch, niepokój lub bezskuteczne próby wymiotów to nagły przypadek; jedź od razu do weterynarza.
- Nadwaga: dodatkowe kilogramy obciążają stawy; obserwuj żebra i talię.
Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają psy hodowlane pod kątem bioder i okazują oficjalne wyniki; zapytaj też o badanie łokci. Wynik nie jest gwarancją. Ponieważ populacja rasy jest niewielka, różnorodność genetyczna jest ważna: zapytaj o pokrewieństwo i współczynnik inbredu rodziców oraz o zachowanie robocze obojga rodziców. Omów indywidualne objawy z weterynarzem.
Żywienie w poszczególnych etapach życia
Szczenię rośnie lepiej na kompletnej karmie dla szczeniąt dopasowanej do przewidywanej wielkości dorosłego psa, na przykład Acana Puppy 11,4 kg; dbaj o równomierny wzrost i nie dodawaj wapnia bez konsultacji z weterynarzem. Dla dorosłego psa dostępnych jest wiele karm kompletnych, na przykład Acana Adult Dog 11,4 kg; wybieraj według etapu życia, wielkości i gęstości energetycznej i czytaj całą etykietę.
Ilość zależy od wagi, wieku, aktywności, kondycji, statusu kastracji i gęstości energetycznej karmy. Przykład obliczeń dla dorosłego psa o wadze 22 kg: RER = 70 x 22^0,75, około 711 kcal dziennie. Przy współczynniku 1,4 dla spokojnego i 1,8 dla aktywnego psa wychodzi około 996 do 1 280 kcal dziennie.
Przy karmie o wartości 3 800 kcal ME na kg (gramy dziennie = kcal ÷ ME w kcal/kg × 1000) daje to około 262 do 337 gramów dziennie. To przykład obliczeń z jawnymi założeniami, a nie zalecenie. Odczytaj wartość energetyczną z opakowania, odważ porcję, podziel ją na dwa posiłki i oceń wagę oraz kondycję po dwóch do czterech tygodniach: żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu. Odlicz smakołyki od dziennej porcji i zapewnij świeżą wodę. Pies myśliwski, który dużo chodzi, może potrzebować więcej energii, mało aktywny mniej. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
- Czas dziennie: kilka godzin na zewnątrz, plus szkolenie, pielęgnacja i uwaga społeczna.
- Karma: średnie do wysokich ze względu na aktywność.
- Weterynarz i ubezpieczenie: średnie; miej rezerwę na zapalenia uszu, badania stawów i nieoczekiwane wydatki.
- Sierść i groomer: średnie; szorstka sierść wymaga regularnego szczotkowania i czasem profesjonalnej pomocy.
- Szkolenie: dużo w pierwszym roku na przywołanie, zostawanie samemu i chodzenie na smyczy.
- Opieka: może być potrzebna w dni pracy; wybierz miejsce, które poradzi sobie z głośnym psem myśliwskim.
- Sprzęt: solidne szelki, długa lina, transporter lub pas samochodowy i wysokie ogrodzenie.
- Przestrzeń i transport: średni pies w domu i w samochodzie, ale z wysokimi wymaganiami wobec terenu na zewnątrz.
Ceny zakupu zależą u tej rzadkiej rasy silnie od hodowcy i kraju; zapytaj o aktualne kwoty.
Zalety
- Bardzo dobry nos, który nadaje się do pracy tropiącej i poszukiwawczej.
- Poręczny rozmiar jak na psa myśliwskiego, z szorstką sierścią odporną na zarośla i pogodę.
- Przywiązany, towarzyski wobec innych psów i często dobry z drugim psem.
- Charakterystyczny wygląd z brwiami, podpalaniem i łupkowoniebieskim nakrapianiem.
Wady i punkty uwagi
- Silny instynkt tropienia: swobodne bieganie rzadko jest bezpieczne.
- Słyszalny głos, który może przeszkadzać sąsiadom.
- Dużo ruchu i wysokie wymagania wobec ogrodzenia i terenu zewnętrznego.
- Słabo znosi długie dni w samotności.
- Szorstka sierść wymaga pielęgnacji; zwisające uszy wymagają kontroli.
- Mała populacja i niewiele publicznych danych o zdrowiu; oferta poza Francją prawdopodobnie ograniczona.
Dla kogo tak
Dla aktywnych, cierpliwych ludzi, którzy lubią długo i powoli chodzić po lesie i polach, mają ogrodzony teren i rzadko zostawiają psa samego. Kto ma doświadczenie myśliwskie, tropiące lub prawdziwe zamiłowanie do pracy węchowej, zrozumie go najszybciej. Drugi pies lub dzienna opieka mogą pomóc, o ile świadomie akceptujesz trudne strony, takie jak głos i instynkt tropienia.
Dla kogo nie
Nie dla kogoś, kto chce psa, który może biegać swobodnie w lesie lub na wrzosowisku, ma w pobliżu małe zwierzęta lub swobodnie chodzące koty, mieszka w lokalu z kiepską izolacją lub w mieście albo musi zostawiać psa samego przez długie dni. Także kto szuka przede wszystkim cichego, szybko posłusznego psa, wybierze lepiej coś innego.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie
Rasa jest nieliczna, więc bądź krytyczny wobec ogłoszeń, które zawsze obiecują szczenięta. Odwiedź sukę i jej środowisko, poproś o oryginalne wyniki badań, numery chipów i dane rodowodowe oraz zwróć uwagę na socjalizację. Szczenię zwykle nie opuszcza matki przed około ośmioma tygodniami; ustalenia, opiekę po zakupie i możliwość zwrotu zapisz na piśmie. Zapytaj francuskiego hodowcę o dokumenty LOF i o klub rasy, który według francuskiego przewodnika po rasie istnieje.
Przy przekazaniu przez stowarzyszenie rasy lub schronisko dowiedz się, dlaczego pies jest oddawany, jak zachowuje się wobec innych psów i zwierząt oraz jak wygląda jego zdrowie. Przy imporcie sprawdź identyfikację, szczepienia i aktualne przepisy swojego kraju; przepisy różnią się w zależności od kraju i mogą się zmieniać.
Najczęstsze pytania
Czy gryfon gaskoński niebieski jest odpowiedni dla początkujących? Zazwyczaj nie. Jego przywiązanie pomaga, ale instynkt tropienia, głos i praca na długiej lince wymagają doświadczenia lub dobrego wsparcia.
Czy może biegać bez smyczy? Rzadko. Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie, i nawet wtedy ślad może być silniejszy niż przywołanie.
Ile hałasu robi? Wzorzec wymienia dobry głos, a francuski przewodnik po rasie mówi o częstym, głębokim szczekaniu; licz się z większym hałasem niż przeciętnie, zwłaszcza na tropie, przy podekscytowaniu i w samotności.
Czy może mieszkać w bloku? Rzadko jest to praktyczne: potrzebuje dużo ruchu na zewnątrz, głośnego głosu i towarzystwa.
Jak duży wyrasta? Według FCI 50-57 cm u samców i 48-55 cm u suk; waga nie jest podana we wzorcu.
Czy to to samo co Petit bleu de Gascogne? Nie. Obie rasy są średnie i łupkowoniebiesko nakrapiane, ale gryfon ma twardą, szorstką sierść, a Petit krótką, gładką.
Podsumowanie
Gryfon gaskoński niebieski to nos na czterech łapach, z sympatyczną mordką i dużą dozą własnej woli. Pasuje do ludzi, którzy potrafią zbudować swój dzień wokół pracy węchowej, mają dobrze ogrodzony teren i akceptują hałas oraz wyraźną pasję łowiecką.
Jeśli nie możesz tego zapewnić, więcej szkolenia nie rozwiąże sprawy: wtedy spokojniejsza rasa jest uczciwszym wyborem dla ciebie i dla psa.