Bluetick Coonhound

Bluetick Coonhound - niebiesko nakrapiany gończy o głosie niosącym się daleko
Bluetick Coonhounda zwykle słychać wcześniej, niż się go widzi. Gdy tylko jego nos podejmie trop, głowa opada, a z gardła wydobywa się głęboki, melodyjny głos niosący się przez całą ulicę lub las. To nie jest zły nawyk, lecz dokładnie ta praca, do której rasa została wyhodowana: podążanie nocą za tropem i zgłaszanie myśliwemu, gdzie jest zwierzyna. Sam pies jest atletyczny, ma około 53-68,5 cm w kłębie, błyszczącą, niebiesko nakrapianą sierść i długie, cienkie, zwisające uszy. Według AKC w domu jest czułym czarusiem, ale na tropie wytrwały i uparty. Pasuje do doświadczonych, aktywnych ludzi z bezpiecznym wybiegiem i sąsiadami, którzy zniosą głośny głos. Największym problemem jest głośność połączona z instynktem łowieckim: w wynajmowanym mieszkaniu lub gęsto zabudowanej okolicy rasa ta często sprawia kłopoty, a puszczanie luzem na otwartym terenie jest ryzykowne.
Podstawowe dane
- Oficjalna nazwa: Bluetick Coonhound (UKC i AKC); po polsku także krótko "Bluetick"
- Pochodzenie: Stany Zjednoczone; w historii rasy wymienia się przede wszystkim Luizjanę
- Uznanie: UKC od 1946 jako odrębna rasa (Scenthound Group); AKC od 2009 (Hound Group). Dla tej rasy nie istnieje wzorzec FCI
- Pierwotne zadanie: nocne polowanie na tropie, przede wszystkim na szopów; pies wypracowuje trop i zostaje szczekając pod drzewem
- Wysokość w kłębie: samce 56-68,5 cm, suki 53-63,5 cm (22-27 i 21-25 cali, wzorzec AKC i UKC)
- Waga: wzorzec AKC samce 25-36 kg, suki 20,5-29,5 kg; UKC podaje 55-80 i 45-65 funtów jako wagę idealną, w proporcji do wzrostu
- Sierść: średnio szorstka, krótka i przylegająca, gładka i błyszcząca
- Umaszczenie: ciemnoniebieskie, gęsto marmurkowane czarnymi plamami na grzbiecie, uszach i bokach; głowa i uszy przeważnie czarne; podpalenia (nad oczami, na policzkach, piersi i pod ogonem) oraz czerwone nakrapianie na łapach i podudziach są dopuszczalne
- Długość życia: orientacyjnie około 11-12 lat; dla tej rasy nie znaleziono badania populacyjnego
- Ruch: orientacyjnie ponad dwie godziny dziennie, rozłożone na długie spacery, pracę węchową i swobodny ruch na bezpiecznym terenie
- Trudność szkolenia: wysoka dla początkujących; inteligentny i motywowany zapachem, ale samodzielny i trudny do odciągnięcia od tropu
- Pielęgnacja: niska w przypadku sierści; długie zwisające uszy wymagają regularnej kontroli
- Samotność w domu: tylko po stopniowym przyzwyczajaniu; hałas to największe ryzyko, także dla sąsiadów
- Klimat: krótka sierść słabo chroni przed wilgotnym zimnem; przy upale i wysiłku potrzebna jest dodatkowa ostrożność
- Początkujący: zwykle nie; instynkt łowiecki, głośność i samodzielność wymagają doświadczenia lub dobrego prowadzenia
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- mieszkasz w miejscu, gdzie pies o niosącym się głosie nie wywoła konfliktu z sąsiadami lub wynajmującym, na przykład w wolnostojącym domu poza zabudową;
- potrafisz zapewnić codziennie długie, urozmaicone spacery i pracę węchową oraz używasz długiej smyczy tam, gdzie puszczanie luzem nie jest odpowiedzialne;
- masz doświadczenie z samodzielnymi psami myśliwskimi lub jesteś gotów szukać pomocy u dobrego trenera;
- znajdziesz hodowcę, związek rasy lub organizację adopcyjną, które otwarcie mówią o zdrowiu i zachowaniu.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- mieszkasz w wynajmowanym bloku, szeregowcu lub okolicy, gdzie wszystko słychać;
- szukasz pierwszego psa, który sam wraca;
- masz koty, króliki lub inne małe zwierzęta bez rozdzielenia w domu lub ogrodzie;
- regularnie bywasz poza domem przez długie dni.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
Oficjalna nazwa to Bluetick Coonhound. Rasa jest uznawana w Stanach Zjednoczonych przez United Kennel Club (UKC) i American Kennel Club (AKC). Według UKC blueticki były najpierw rejestrowane jako English; na prośbę miłośników UKC zarejestrował je w 1946 roku jako odrębną rasę. AKC przyjęło rasę w 2009 roku do Hound Group. AKC odsyła w sprawie rasy do National Bluetick Coonhound Association jako ogólnokrajowego związku rasy. Wzorca FCI nie znaleziono. Bluetick nie otrzymuje więc rodowodu FCI przez Związek Kynologiczny w Polsce, a kto dostaje ofertę szczenięcia, musi sam sprawdzić, jaki rejestr za nim stoi.
Pokrewne, ale odrębne rasy to Treeing Walker Coonhound, Redbone Coonhound, Black and Tan Coonhound i amerykański coonhound angielski. Dzielą zadanie łowieckie i wywodzą się z tej samej amerykańskiej tradycji myśliwskiej. Najszybszym znakiem rozpoznawczym jest kolor: bluetick jest niebiesko marmurkowy, redbone rudobrązowy, a black and tan czarny z podpaleniami. Na zdjęciach lub w ogłoszeniach mieszaniec lub pies podobny może uchodzić za bluetick; tylko rodowód i rodzice pokazują, co kupujesz.
Historia i pierwotne zadanie
Dokładne pochodzenie nie jest w pełni wyjaśnione. Wzorzec UKC wskazuje jako najbardziej prawdopodobne, że rasa pochodzi głównie od szybkich angielskich foxhoundów z domieszką francuskich psów do grubej zwierzyny; te francuskie psy były znane jako "cold nosed", w języku myśliwych dobre w utrzymywaniu starych tropów. Inne źródła wymieniają też Grand Bleu de Gascogne, American Foxhounda, Black and Tan Virginia Foxhounda i psy typu cur. Dawna wersja tej strony twierdziła, że francuskie pochodzenie daje mu ostrzejszy węch; nie zostało to wykazane i nie jest tu powtarzane jako fakt.
Zadanie natomiast jest jasne: nocny myśliwy tropowiec, który podąża za tropem szopa lub innej zwierzyny, zapędza zwierzę na drzewo i zostaje pod nim, szczekając. Stąd biorą się jego węch, wytrzymałość i głos. Wzorzec AKC opisuje dźwięk na tropie jako "bawl" lub "bugle", a pod drzewem jako równy, szorstki "chop". W Stanach Zjednoczonych nadal jest psem myśliwskim, ale wiele psów żyje też jako psy rodzinne.
Wygląd i cechy fizyczne
Według wzorca bluetick ma być szybkim, dobrze umięśnionym psem o zwartym, harmonijnym ciele i błyszczącej sierści, nigdy nieporadnym ani ciężkim. Budowa jest kwadratowa lub nieco dłuższa niż wysoka. Klatka piersiowa jest głęboka, a nie szeroka, by zostawić dużo miejsca dla płuc; żebra są długie i dobrze wysklepione, z umiarkowanym podciągnięciem brzucha. Głowa jest szeroka między uszami, z lekko wypukłą czaszką i wyraźnym stopem; kufa jest długa, szeroka i głęboka, z wargami zakrywającymi dolną szczękę. Oczy są duże, okrągłe i ciemnobrązowe, z typowym proszącym spojrzeniem psa gończego. Uszy są cienkie, nisko osadzone, lekko podwinięte i po przyciągnięciu do przodu sięgają prawie nosa.
Nogi są proste i mocne, z okrągłymi, kocimi łapami i grubymi opuszkami. Ogon jest nisko osadzony, zwężający się i bez frędzli; AKC opisuje go jako noszony wysoko z półksiężycem do przodu, natomiast UKC pozwala psu tropiącemu nosić go równolegle do ziemi, nie zawinięty na grzbiet. Umaszczenie jest ważną cechą rasy: ciemnoniebieskie marmurkowe, z większą ilością błękitu niż bieli. Szczenięta są mniejsze i nie mają jeszcze pełnej gęstości koloru dorosłych psów. Samce są przeciętnie większe od suk; wzorzec podaje osobne wymiary.
Charakter i temperament
AKC nazywa bluetick "sweet and affectionate charmer", ale gdy tylko znajdzie trop zapachowy, jest "relentless, bold, and single-minded". Ta różnica jest widoczna każdego dnia. W domu często opiera się o ciebie i jest przyjazny; na zewnątrz, z nosem przy ziemi, twój głos już do niego nie dociera. UKC oczekuje od rasy gościnności wobec ludzi i psów w otoczeniu.
Przywiązuje się do swoich ludzi i nie poddaje się łatwo. To drugie jest zaletą i problemem jednocześnie: pies tropiący, który czegoś chce, próbuje dłużej, niż się spodziewasz. Zachowania głosowe należą do jego pracy. Nie daje głosu tylko na tropie, ale może to robić też z podniecenia, nudy lub gdy jest sam. Zawsze występuje zmienność indywidualna, m.in. ze względu na linię hodowlaną, socjalizację i szkolenie; skłonność do oszczekiwania jest jednak cechą rasy, którą szkolenie może ograniczyć, ale nie usunąć.
Dzieci, psy, koty i goście
Niemowlęta i małe dzieci: pies jest duży i silny i w entuzjazmie może niechcący kogoś przewrócić. Zawsze potrzebny jest aktywny nadzór i własne miejsce odpoczynku dla psa. Starsze dzieci: mogą dobrze uczestniczyć w spacerach i zabawach w szukanie, o ile przestrzegają zasad i nie traktują psa jak zabawki.
Inne psy: na polowaniu często pracuje się w grupie, a wzorzec wspomina gościnność wobec innych psów; wiele blueticków dobrze dogaduje się z pobratymcami. Nowe psy przedstawiaj spokojnie i na neutralnym terenie. Koty i małe zwierzęta: instynkt łowiecki jest wysoki, a poruszające się małe zwierzęta mogą uruchomić trop. Współżycie często się udaje z kotem, z którym pies wyrósł; obcy kot w ogrodzie lub na ulicy pozostaje ryzykiem. Króliki, świnki morskie i ptaki nie należą do bluetick bez rozdzielenia. Goście i dostawcy: często zgłasza ich głośno, ale ochrona nie jest jego zadaniem; według wzorca agresja i skrajna płochliwość są cechami dyskwalifikującymi.
Instynkty i zachowanie na co dzień
Zapach to wszystko. Bluetick chce węszyć przy ziemi, podążać za świeżym tropem i często silniej reaguje na szopa, zająca lub sarnę niż na ciebie. Co zauważysz: mocno ciągnie na smyczy przy miejscu z zapachem, nie słyszy twojego wołania i daje głos, gdy coś znajdzie. Ucieczka nie jest złośliwością, lecz tropem, który jeszcze się nie skończył; solidne ogrodzenie (wysokie, wkopane lub z pełnym dołem) i zamknięta furtka to nie luksus.
Jest też nocnym myśliwym i może być aktywny lub głośny wieczorem i nocą, zwłaszcza gdy wokół domu krążą zwierzyna, lisy lub koty. Kopanie i wspinanie się zdarzają się, gdy jest czego szukać. Podejmowania tropów nie da się „wy”szkolić; można natomiast kierować psem za pomocą długiej smyczy, dobrego przywołania i wystarczającej pracy węchowej jako alternatywy.
Ruch w poszczególnych fazach życia
Szczenię: krótkie, urozmaicone wyjścia na różnych podłożach, dużo snu i odpoczynku. Nie wymuszaj obciążenia wytrzymałościowego i nie pozwalaj rosnącemu psu biegać godzinami ani biegać po schodach w górę i w dół. Nagradzaj wcześnie każdy spokojny relaks, bo to później najtrudniejsza umiejętność. Nastolatek: nos staje się silniejszy niż słuch. W tej fazie przywołanie i chodzenie na smyczy często się cofają, więc zostań przy długiej smyczy i zwiększaj obciążenie stopniowo.
Dorosły: licz orientacyjnie ponad dwie godziny dziennie, rozłożone na jeden lub dwa dłuższe spacery, pracę węchową i swobodny ruch na ogrodzonym terenie. To nie jest oficjalna norma; niektóre psy potrzebują więcej, inne mniej, a jakość liczy się bardziej niż minuty. Krótkie rundki wokół bloku zwykle nie wystarczają. Zaplanuj odpoczynek po ciężkim dniu i ogranicz wysiłek w upale do chłodnych godzin. Senior: krótsze, spokojne spacery, dużo pracy nosa; zwracaj uwagę na sztywność, utratę wagi lub mięśni i daj ocenić zmiany weterynarzowi.
Wyzwania umysłowe i praca
Praca węchowa to najważniejsza odskocznia: ślad z przysmaków na trawie, zabawy w szukanie w domu, maty węchowe, a później mantrailing lub szkolenie tropowe. W Stanach Zjednoczonych odbywają się zawody coonhoundów, w których pies podąża za tropem zapachowym i zostaje pod drzewem. Praktyczne alternatywy tutaj to mantrailing, praca tropowa i zabawy zapachowe robione samodzielnie. Poszukaj klubu, który pracuje pozytywnie, i zadbaj o długą smycz, szelki i bezpieczne otoczenie.
Ćwiczenia posłuszeństwa są możliwe, ale nie oczekuj szybkich, perfekcyjnie wykonanych reakcji; krótkie sesje z wysoką nagrodą działają lepiej niż długie powtarzanie. Pies, który codziennie dostaje tylko rundkę wokół bloku, zaczyna szczekać, kopać i uciekać.
Szkolenie i socjalizacja
Bluetick pracuje z konkretnego powodu: jedzenie, zapach lub trop. Pracuj z dużą ilością nagród i urozmaiceniem, utrzymuj sesje krótkie i kończ pozytywnie. Szybko uczy się tego, co mu się opłaca, ale rzadko porzuca wszystko, by podążać za tobą. Przywołanie ćwiczysz na długiej smyczy, w spokojnych miejscach i z wartościową nagrodą, a puszczasz bez smyczy dopiero wtedy, gdy niezawodność jest udowodniona (i wtedy prawdopodobnie jeszcze nie na otwartym terenie).
Chodzenie na smyczy wymaga cierpliwości, zwłaszcza w miejscach o silnym zapachu. Używaj szelek, a nie samej obroży. Socjalizacja oznacza spokojne oswajanie z ruchem ulicznym, ludźmi, innymi psami, dźwiękami, weterynarzem i transportem, bez wymuszania. Kara za oszczekiwanie nie pomaga i może pogorszyć sytuację; szukaj przyczyny (trop, nuda, samotność) i ucz zachowania alternatywnego. Behawiorysta z doświadczeniem w pracy z psami myśliwskimi jest często cenniejszy niż ogólny kurs.
Zostawanie samemu w domu
Nie istnieje bezpieczna liczba godzin odpowiednia dla wszystkich blueticków. Jest towarzyski i był hodowany do pracy wspólnie z myśliwym i innymi psami, więc długie dni w samotności rzadko są dobrym pomysłem (orientacyjnie). Przyzwyczajanie przebiega małymi krokami: najpierw sekundy, potem minuty, ze spokojnym powrotem. Zwracaj uwagę na oznaki takie jak wycie, oszczekiwanie, drapanie, niszczenie lub odmowa jedzenia i szukaj pomocy, jeśli się utrzymują.
Hałas jest tu najważniejszy: pies, który godzinami zostaje sam, może godzinami dawać głos. W okolicy, gdzie wszystko słychać, to źródło skarg. Opieka nad psem, wyprowadzacz, który zostaje wystarczająco długo, lub domownik pracujący zdalnie może być rozwiązaniem. Drugi pies nie rozwiązuje problemu automatycznie, bo oba psy mogą razem dawać głos.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Tu często wszystko się sypie. Pies, który daje głos, słychać z daleka. W bloku, szeregowcu lub wynajmowanym mieszkaniu z cienkimi ścianami ryzyko skarg sąsiadów lub wynajmującego jest duże. Sprawdź umowę najmu i gminne przepisy o uciążliwości hałasu, zanim weźmiesz bluetick; kto powoduje hałas, musi liczyć się ze skargą do gminy lub wynajmującego. W domu wolnostojącym i na wsi jest lepiej, ale i tam sąsiedzi, zwierzyna i bydło mogą sprawiać kłopoty, a ogród nie zastępuje spaceru. Wysokie, solidne ogrodzenie jest rozsądne. Miasto: mało miejsca do swobodnego biegania, dużo ruchu i wiele zapachów to trudne połączenie.
Krótka sierść chroni tylko umiarkowanie przed zimnem i deszczem; po mokrym dniu pies potrzebuje suchego miejsca, a przy mrozie może pomóc ubranko. Przy upale i dużym wysiłku konieczna jest ostrożność, zwłaszcza u psa myśliwskiego, który idzie dalej, dopóki nie padnie. W samochodzie sprawdzi się transporter lub szelki samochodowe; w podróży i w noclegu sprawdzasz przepisy dla psów i zawsze używasz czipa oraz aktualnych danych, bo pies podążający za tropem może znaleźć się bardzo daleko.
Rozmiary, obroże i szelki
Wzorce AKC i UKC podają wysokość w kłębie 56-68,5 cm dla samców i 53-63,5 cm dla suk. Dla obwodu klatki piersiowej wzorzec podaje obwód klatki (girth) 66-86 cm dla samców i 58-76 cm dla suk. Obwód szyi nie jest określony, więc zmierz własnego psa. Są to wartości wzorcowe dla psa idealnego; twój pies może się różnić.
Mierzenie: ułóż miękką miarkę krawiecką wokół szyi w miejscu, gdzie leży obroża, i zostaw miejsce na dwa palce. Zmierz klatkę w najszerszym miejscu, około długości dłoni za przednimi łapami, również z miejscem na dwa palce. Porównaj z zakresem produktu; przy rozmiarze granicznym wybierz większy rozmiar lub model z większym zakresem regulacji. Szelki powinny zostawiać barki wolne, nie ocierać pach i nie mogą zsuwać się przez głowę. Sama obroża nie jest dobrym pomysłem dla psa, który mocno ciągnie; używaj szelek, zwłaszcza przy długiej smyczy.
Przy szkoleniu i pracy węchowej przydaje się długa smycz tropiąca o wytrzymałym pasie; przypnij ją do szelek, a nie do obroży, i nie owijaj smyczy wokół nadgarstka ani dłoni.
Pielęgnacja
Szczotkowanie: raz w tygodniu gumową lub miękką szczotką usuwa martwą sierść i brud; czesanie, trymowanie i wyczesywanie podszerstka nie są potrzebne. Myć tylko przy zabrudzeniu, szamponem dla psów, dokładnie spłukać i osuszyć. Uszy: długie zwisające uszy zatrzymują wilgoć i brud. Kontroluj je regularnie, szczególnie po mokrych lub leśnych spacerach, pod kątem zapachu, zaczerwienienia, potrząsania głową lub dużej ilości woskowiny, i pozwól weterynarzowi ocenić dolegliwości; nie wkładaj patyczków kosmetycznych głęboko do przewodu słuchowego.
Oczy i skóra: po pracy w terenie sprawdzaj kłosy traw, kleszcze, rany i otarcia. Łapy: kontroluj opuszki pod kątem pęknięć i cierni. Utrzymuj krótkie pazury i regularnie szczotkuj zęby. Sierść linieje przez cały rok, często mocniej przy zmianie pór roku, ale jest łatwa w utrzymaniu. Salon pielęgnacyjny nie jest potrzebny. Oswajanie ze wszystkimi zabiegami zaczyna się już u szczenięcia.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
Dla tej rasy nie znaleziono dużego badania populacyjnego ani oficjalnego programu zdrowotnego. AKC nie podaje badań zdrowotnych zalecanych przez związek rasy. Nie znaczy to, że badania są zbędne: odpowiedzialni hodowcy zazwyczaj badają rodziców pod kątem dysplazji bioder i łokci i pokazują wyniki. Poniższe informacje pochodzą głównie z przewodników po rasie i informacji o rasach pokrewnych, więc mają charakter orientacyjny.
U rasy opisuje się następujące punkty uwagi:
- Uszy: zwiększona skłonność do zapaleń uszu, ponieważ długie zwisające uszy zatrzymują wilgoć i brud.
- Biodra i łokcie: jako duży pies może być podatny na dysplazję; wskaźników procentowych dla rasy nie znaleziono.
- Skręt żołądka (GDV): ryzyko związane z budową przy głębokiej klatce piersiowej. Wzdęty brzuch, bezskuteczne próby wymiotów lub niepokój to nagły przypadek u weterynarza; spokojne karmienie nie jest gwarancją.
- Rzepka (zwichnięcie rzepki): wymieniane w przewodnikach po rasie, bez liczb dla rasy.
- Porażenie coonhoundów: u psów myśliwskich mających kontakt z szopami opisano ostre porażenie nerwów (poliradikuloneuritis). Nagła słabość lub sztywny chód tylnych nóg wymaga natychmiastowej wizyty u weterynarza; chorować mogą też psy bez kontaktu z szopem.
- Dziedziczne choroby metaboliczne: niektóre przewodniki po rasie wymieniają lizosomalne choroby spichrzeniowe, ale brakuje źródła dla rasy; nie przedstawiamy tego jako potwierdzonego ryzyka i zalecamy zapytanie hodowcy o znane przypadki w linii.
Nie każdy pies rozwija te schorzenia, a badania przesiewowe nie są gwarancją. Utrzymanie prawidłowej wagi odciąża stawy i kręgosłup. Omawiaj z weterynarzem indywidualne objawy, takie jak kulawizna, potrząsanie głową, duszność lub wzdęty brzuch. Długość życia 11-12 lat to orientacyjny zakres z przewodników po rasie, a nie prognoza dla twojego psa.
Żywienie w poszczególnych fazach życia
Nazwa rasy nie określa gramów. Licz krokami: ustal aktualną wagę, oszacuj dzienne zapotrzebowanie energetyczne, odczytaj wartość energetyczną (ME w kcal/kg) z etykiety dokładnej karmy i przelicz: gramy dziennie = kcal dziennie ÷ ME w kcal/kg × 1000.
Przykład obliczeń wyłącznie dla wyjaśnienia, nie porada: dla dorosłego psa o wadze 28 kg energia spoczynkowa (RER) wynosi 70 × 28^0,75, około 852 kcal dziennie. Pomnóż to przez odpowiedni współczynnik z aktualnego źródła, na przykład 1,4 dla spokojnego lub wykastrowanego psa i 1,8 dla aktywnego: z grubsza 1.193-1.534 kcal dziennie. Przy karmie o 3.800 kcal ME na kg daje to około 314-404 gramów. Pracujący lub bardzo sportowy bluetick może potrzebować więcej, spokojny pies domowy mniej; koryguj według wagi i kondycji.
- Szczenię: pełnoporcjowa karma dla szczeniąt ras dużych, w kilku małych posiłkach, nastawiona na spokojny, kontrolowany wzrost do masy dorosłego psa około 20-36 kg. Nie dodawaj wapnia bez weterynarza. Przechodź stopniowo na karmę dla dorosłych.
- Dorosły: zwykle dwa posiłki dziennie. Oceń po dwóch do czterech tygodni wagę i kondycję: żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia. Stosuj w miarę możliwości uznaną 9-stopniową skalę.
- Senior: niekoniecznie mniej karmy lub białka. Patrz na aktywność, masę mięśniową, zęby i kondycję i pytaj weterynarza w razie wątpliwości.
Dla dorosłych psów dużych, atletycznych ras istnieją specjalne karmy; zwróć uwagę, by informacja producenta o masie pasowała do twojego psa, bo lżejsze suki mogą lepiej pasować do karmy dla psów średnich. Sprawdź na opakowaniu wartość energetyczną i tabelę karmienia; to twój punkt wyjścia.
Rozdziel karmę na dwa lub więcej posiłków i zapewnij odpoczynek po jedzeniu. Klatka piersiowa jest głęboka, a u psów głębokopiersiowych często wspomina się o spokojnym karmieniu; gwarancji przed skrętem żołądka nie ma. Wlicz nagrody treningowe i gryzaki do dziennej porcji, bo pies, który codziennie wykonuje dużo pracy węchowej z jedzeniem, szybko dostaje dużo dodatkowej energii. Zawsze zapewnij świeżą wodę, więcej w upale i przy wysiłku. Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji i aktywności. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, kontroluj wagę i dostosowuj stopniowo. Przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
Największe obciążenie to czas: codziennie ponad dwie godziny ruchu, plus czas na szkolenie i pracę na smyczy. Karma jest stosunkowo kosztowna przy psie o wadze 20-36 kg. Ubezpieczenie i weterynarz ważą więcej z powodu ryzyka dotyczącego uszu, stawów i żołądka. Sierść kosztuje niewiele czasu i pieniędzy, salon pielęgnacyjny nie jest potrzebny. Więcej waży sprzęt (szelki, długa smycz, ogrodzenie) i opieka podczas nieobecności, podobnie jak możliwość, że będziesz potrzebował wyspecjalizowanego behawiorysty. Nie podajemy stałych kwot w euro, ponieważ ceny mocno się zmieniają; poproś o aktualne wyceny i zaplanuj bufor.
Zalety
- Bardzo dobry węch i duża wytrwałość, które dobrze wykorzystać w pracy węchowej i szkoleniu tropowym.
- W domu czuły i przyjazny, według AKC "sweet and affectionate charmer".
- Gładka, krótka sierść, która wymaga niewiele pielęgnacji i nie potrzebuje salonu.
- Atletyczny i silny; dobry partner na długie spacery w naturze.
- Rozpoznawalny i efektowny dzięki niebiesko marmurkowej sierści.
Wady i punkty uwagi
- Głośne dawanie głosu: cecha rasy, która w wynajmowanych mieszkaniach i szeregowcach często prowadzi do skarg.
- Bardzo wysoki instynkt łowiecki; przywołanie i puszczanie luzem są niepewne przy tropie.
- Samodzielny i trudny do prowadzenia; wymaga doświadczenia, czasu i cierpliwości.
- Dużo codziennego ruchu i pracy węchowej; nuda prowadzi do szczekania, kopania i ucieczek.
- Zdrowie: uszy, biodra, łokcie i skręt żołądka wymagają uwagi, a danych dla rasy brakuje.
- Ograniczona podaż poza Stanami Zjednoczonymi, brak rodowodu FCI i brak jasnej kontroli hodowli, więc trzeba szukać odpowiedzialnego źródła.
Dla kogo
Dla aktywnego domu mieszkającego na wsi lub w domu wolnostojącym, mającego sąsiadów, którzy akceptują głośny głos, i mogącego codziennie poświęcić ponad dwie godziny na długie spacery i pracę węchową. Pasuje do osób z doświadczeniem z psami myśliwskimi, bezpiecznie ogrodzonym terenem, długą smyczą i cierpliwością do pozytywnego szkolenia. Zmotywowany początkujący z dobrym trenerem może dać radę, ale to nadal wymagający wybór.
Dla kogo nie
Dla osób mieszkających w bloku, szeregowcu lub wynajmowanym mieszkaniu z cienkimi ścianami, szukających psa, który słucha sam z siebie i uważających puszczanie luzem za oczywistość, mających koty lub małe zwierzęta bez rozdzielenia, często nieobecnych przez długie dni lub nie znoszących głośnego psa w sąsiedztwie. Nie dla kogoś, kto wybiera hodowcę bez wglądu w rodziców i zdrowie.
Odpowiedzialne nabycie, adopcja lub przekazanie
Ponieważ rasa nie jest uznana przez FCI, nie ma jednolitej kontroli hodowców w Polsce. Podaż tutaj jest naszym zdaniem mała, więc wiele psów pochodzi z zagranicy; ta ocena nie została zweryfikowana. Zacznij od związku rasy (w Stanach Zjednoczonych National Bluetick Coonhound Association) i zapytaj o rejestry i zasady hodowli. Poproś o oryginalne wyniki badań bioder i łokci obojga rodziców, a najlepiej także oczu, odwiedź miejsce chowu, poznaj matkę i zobacz, jak zachowują się rodzice. Szczenię nie opuszcza miotu przed ósmym tygodniem; sprawdź czip, paszport, szczepienia i rodowód oraz spisz ustalenia w umowie. Dobry hodowca zadaje również tobie wiele pytań.
Bądź ostrożny wobec stale dostępnych szczeniąt, kilku ras naraz, przekazania na parkingu i sprzedawców, którzy zbywają pytania. Przy imporcie sprawdź przepisy dotyczące transportu, wieku i zdrowia. Dorosły pies ze schroniska lub z przekazania przez organizację rasową może dobrze pasować; pytaj szczerze o dawanie głosu, zostawanie samemu, inne zwierzęta i instynkt łowiecki i odbądź kilka spacerów, zanim zdecydujesz.
Najczęściej zadawane pytania
Czy Bluetick Coonhound nadaje się dla początkujących? Zwykle nie. Instynkt łowiecki, głośność i samodzielność wymagają doświadczenia lub dobrego prowadzenia.
Czy Bluetick Coonhound dużo szczeka? Tak. Daje głos, głębokim, niosącym się wołaniem, które należy do rasy. To nie jest szczekanie, które się wyszkoli, i niesie się daleko, więc kłopoty z sąsiadami to realne ryzyko.
Czy Bluetick Coonhound może mieszkać w bloku lub wynajmowanym mieszkaniu? Rzadko rozsądne. Z powodu hałasu, potrzeby ruchu i cienkich ścian ryzyko skarg jest duże. Sprawdź umowę najmu i lokalne przepisy i porozmawiaj z wynajmującym.
Czy może biegać luzem? Przy świeżym tropie powrót jest niepewny. Używaj długiej smyczy lub w pełni ogrodzonego terenu.
Czy dogaduje się z kotami? Czasami, jeśli wyrósł z kotem. Obcy kot lub małe zwierzę pozostaje wyzwalaczem.
Czy bluetick dużo linieje? Krótka sierść linieje przez cały rok, w ograniczonym stopniu. Zwykle wystarcza gumowa szczotka.
Podsumowanie
To, czy Bluetick Coonhound do ciebie pasuje, zależy mniej od jego charakteru niż od twojego otoczenia. To przyjazny, silny i bardzo kierowany węchem pies pracujący, ale jego głos i instynkt łowiecki nie są drobiazgiem. Pasuje do kogoś z miejscem, czasem, doświadczeniem i sąsiadami, którzy zniosą głośność; w mieszkaniu, gdzie wszystko słychać, przy oczekiwaniu psa, który sam słucha, lub przy małych zwierzętach bez rozdzielenia skończy się to źle. Wybierz źródło, które pokazuje zdrowie i zachowanie, cierpliwie przyzwyczajaj do samotności, mierz do każdego sprzętu i daj mu to, czego wymagają jego geny: podążać za zapachem na długiej smyczy w bezpiecznym miejscu.