Redbone Coonhound - jednolicie rudy pies myśliwski o donośnym głosie

Redbone Coonhound: szczenię oraz dorosły pies z przodu i z profilu — Fidello

Redbone Coonhound - jednolicie rudy pies myśliwski o donośnym głosie

Kto po raz pierwszy widzi Redbone Coonhounda, patrzy na foxhounda w jednym kolorze: miedziano-rudego od nosa po ogon, z cienkimi zwisającymi uszami i błagalnym spojrzeniem. AKC opisuje go w domu jako spokojnego i łagodnego, ale na tropie jako „tygrysa”. Ta druga część decyduje o codzienności: rasę stworzono na południu Stanów Zjednoczonych, by szła za tropem zapachowym i „drzewiła” zwierzynę, a robi to szybko, wytrwale i głośno.

Pasuje do aktywnych, najlepiej doświadczonych ludzi, którzy codziennie mogą spacerować godzinami, zapewnić pracę węchową i korzystać z ogrodzonego terenu lub długiej linki. Największą wadą jest to, że instynkt tropienia i donośny głos zostają, nawet jeśli w domu pies sprawia wrażenie najłagodniejszego na ulicy. Puszczanie luzem przy świeżym tropie jest zawodne, a w domu ze słabą izolacją akustyczną hałas szybko staje się problemem.

Podstawowe dane

  • Oficjalna nazwa: Redbone Coonhound (AKC i UKC)
  • Synonimy: Redbone; historycznie pierwsze rude psy z czarnym siodłem nazywano „Saddlebacks”
  • Pochodzenie: południowy wschód Stanów Zjednoczonych, z Georgią jako głównym obszarem hodowli
  • Uznanie: UKC (Scenthound Group, druga rasa coonhound w księdze, od 1902 r.) i AKC (Hound Group; wzorzec zatwierdzony 6 lutego 2009 r., obowiązujący od 30 grudnia 2009 r.); uznania FCI nie znaleziono
  • Pierwotna funkcja: podążanie tropem szopa pracza i innej zwierzyny oraz „drzewienie” zwierzęcia; używany też na niedźwiedzia, pumę i rysia rudego (bobcat), często w grupie psów
  • Wysokość w kłębie: AKC: psy 22–27 cali (ok. 56–68,5 cm), suki 21–26 cali (ok. 53–66 cm), preferowany średni rozmiar. UKC: psy 22–27 cali, suki 21–25 cali (ok. 53–63,5 cm)
  • Waga: żaden wzorzec nie podaje kilogramów, tylko „proporcjonalnie do wysokości i budowy kośćca”; opisy rasy podają ok. 20–32 kg (orientacyjnie)
  • Długość życia: źródła się różnią, z grubsza 10–15 lat (orientacyjnie); badania populacyjnego dla rasy nie znaleziono
  • Szata: krótka, gładka i na tyle szorstka, by chronić
  • Umaszczenie: preferowane jednolicie rude; ciemny pysk i niewielka ilość bieli na piersi i łapach są dozwolone
  • Ruch: orientacyjnie półtorej do dwóch godzin dziennie, rozłożone, z pracą węchową (własna ocena na podstawie funkcji; opisy rasy podają co najmniej ok. godziny)
  • Wyzwanie szkoleniowe: średnie przy codziennych ćwiczeniach, wysokie, gdy w grę wchodzi zapach lub zwierzyna
  • Pielęgnacja: mało pracy z sierścią; uszy, pazury i opuszki wymagają uwagi
  • Samotność w domu: tylko stopniowe oswajanie; bez stałej liczby godzin
  • Klimat: krótka, cienka sierść z małą izolacją; ostrożność przy upale oraz przy długotrwałym zimnie i deszczu
  • Początkujący: zwykle nie

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

  • chcesz codziennie długo i różnorodnie spacerować, także w deszczu, i dajesz czas na wąchanie;
  • masz bezpiecznie ogrodzony teren lub konsekwentnie używasz długiej linki;
  • masz sąsiadów, którzy zniosą psa o głębokim, donośnym głosie;
  • znajdziesz hodowcę lub organizację adopcyjną otwarcie mówiącą o zdrowiu i zachowaniu rodziców.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

  • szukasz pierwszego psa, który sam wraca;
  • masz koty lub małe zwierzęta bez rozdzielenia w domu lub ogrodzie;
  • często nie ma Cię w domu przez długie dni;
  • mieszkasz w słabo wyciszonym mieszkaniu lub gęstej dzielnicy miejskiej.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to Redbone Coonhound; w praktyce słychać też po prostu „Redbone”. Rasa jest uznana przez UKC, gdzie w 1902 r. zarejestrowano ją jako drugą rasę coonhound, oraz przez AKC, które zatwierdziło wzorzec w 2009 r. AKC odsyła w sprawie rasy do National Redbone Coonhound Club. Wzorca FCI nie znaleziono, więc nie istnieje rodowód FCI za pośrednictwem Związku Kynologicznego w Polsce; przy każdym szczenięciu zapytaj, który rejestr wystawił jaki rodowód.

Pomylenie z innymi coonhoundami jest łatwe, bo wywodzą się z tych samych angielskich psów myśliwskich. American English Coonhound ma często czerwono-biało nakrapianą szatę, Bluetick Coonhound jest niebiesko marmurkowy z czernią, a Treeing Walker Coonhound jest zwykle trójkolorowy. Redbone jest jedyną z tych ras, która powinna być jednolicie ruda. Rudy pies z dużą ilością bieli lub czarnym siodłem odbiega od wzorca; może to być krzyżówka lub inny typ.

Historia i pierwotna funkcja

Według UKC myśliwi polujący na szopy pracze nazywali dawniej „Redbone” każdego rudego psa nieznanego pochodzenia o udowodnionym talencie do tropienia i drzewienia. Potem kilku hodowców zaczęło celowo selekcjonować psa, który przekazywał typ i kolor w sposób stabilny. Podstawa współczesnej rasy pochodzi od George'a F.L. Birdsonga z Georgii, który w latach 40. XIX wieku otrzymał sforę doktora Thomasa Henry'ego. Przodkami były foxhoundy; podobno skrzyżowano je także z bloodhoundem, a psy irlandzkie wymienia się jako możliwe źródło bieli na piersi i łapach, która czasem wciąż pojawia się u szczeniąt. Źródła wtórne wymieniają też rude szkockie i irlandzkie foxhoundy jako przodków. Pierwsze psy miały czarne siodło; wyselekcjonowano je.

Co właściciel z tego zauważa: myśliwy trzymający nos nisko, szybki w trudnym terenie i pływający bez wahania (UKC nazywa go znakomitym psem wodnym). AKC chwali jego „zimny nos”, zdolność utrzymania starszego tropu. Ponieważ często pracuje w grupie, jest zwykle towarzyski wobec innych psów (orientacyjnie). Dziś w USA nadal jest psem myśliwskim, ale też domowym.

Wygląd i cechy fizyczne

Wzorzec opisuje umięśnionego, zrównoważonego psa o tułowiu mniej więcej tak długim jak wysoki (UKC dopuszcza „nieco dłuższy niż wysoki”), z głęboką, szeroką klatką piersiową z dobrze wysklepionymi żebrami i grzbietem lekko wyższym w kłębie niż w biodrach. Kończyny są proste i mocno umięśnione i kościste, łapy zwarte, kocie, z mocnymi opuszkami. Ogon jest średniej długości, szablasty, z bardzo lekkim szczotkowaniem.

Głowa jest średnio szeroka z płaską czaszką i kwadratowym pyskiem; nos jest czarny. Oczy są szeroko rozstawione, ciemnobrązowe do orzechowych i dają „błagalny” wyraz (pleading). Uszy są nisko osadzone, o delikatnej strukturze i wyciągnięte sięgają niemal końca nosa. Sierść jest krótka, gładka i akurat tak szorstka, by chronić. Kolor to rudy; ciemny pysk i odrobina bieli na piersi i łapach są dozwolone, ale AKC zalicza do wad więcej bieli na piersi, niż pokryje otwarta dłoń, biel sięgającą poza palce i białe „skarpetki”. Szczenięta często wyglądają na długonogie i nieukończone; wzorce nie podają osobnych wymiarów dla szczeniąt.

Charakter i temperament

AKC pisze: w domu zrównoważony, ale zapalczywy myśliwy, podatny na formalne szkolenie, dobry pies rodzinny, który chce się podobać. UKC opisuje go jako zrównoważonego i przywiązanego, z silną chęcią zadowolenia człowieka, i wspomina o „słodkim” głosie. Agresja lub skrajna lękliwość to w UKC dyskwalifikacja. W praktyce brzmi to jak pies, który lubi być blisko Ciebie, ale w terenie wykonuje własną pracę.

Czego możesz się spodziewać: nastawiony na ludzi, zwykle przyjazny wobec znajomych, w trakcie tropu prawie nieosiągalny. Frustracja często wyraża się hałasem, kopaniem lub ucieczką. To, jak szybko pies uspokaja się po pobudzeniu, zależy od osobnika i linii; patrz więc na rodziców, nie tylko na nazwę rasy. Linia pracująca może być bardziej zapalczywa niż linia rodzinna.

Dzieci, psy, koty i goście

Niemowlęta i małe dzieci: atletyczny pies o wadze 20–30 kg może przypadkiem przewrócić dziecko; nigdy nie zostawiaj ich razem bez nadzoru dorosłego i daj psu własne miejsce odpoczynku. Starsze dzieci: mogą pomagać w zabawach w szukanie i spokojnie spacerować, o ile nie traktują psa jak zabawki.

Inne psy: ponieważ był hodowany do pracy w grupie, często idzie dobrze, ale zapoznawaj je spokojnie i na neutralnym terenie. Koty i małe zwierzęta: popęd łowiecki jest wysoki; z kotem, z którym wyrósł, bywa możliwe, nieznany kot w ogrodzie pozostaje wyzwalaczem. Króliki, świnki morskie i ptaki powinny być oddzielone. Goście i kurierzy: zapewne zgłosi ich głosem, ale ochrona nie jest jego zadaniem.

Instynkty i codzienne zachowanie

Podstawowy instynkt to tropienie: nos nisko, tempo w górę, a potem donośny, melodyjny okrzyk. Gdy złapie zapach, odcina Twój głos, gwizdek, a czasem nawet smakołyki. Widać to po nagłym napięciu ciała i psie, który płynie zamiast iść.

To „drzewienie” można rozpoznać w domu: zostaje pod oknem, przy płocie lub u stóp drzewa i szczeka. Płot z luźnymi deskami, otwarta furtka lub ogród bez głębokiego fundamentu to dla niego zaproszenie do podążania tropem. Jest mocnym pływakiem, więc nawet rów czy staw nie są granicą.

Ruch w poszczególnych fazach życia

Szczenię: krótkie, swobodne chwile zabawy, dużo snu i spacery po miękkim, zmiennym podłożu. Bez długich dystansów i powtarzanych skoków oraz schodów w okresie wzrostu. Nastolatek: siła i rozproszenie rosną, a kontrola impulsów spada. Trzymaj się długiej linki, rób krótkie zadania węchowe i powoli buduj kondycję; opisy rasy podają intensywne, udarowe aktywności dopiero około 18–24 miesiąca życia (orientacyjnie).

Pies dorosły: orientacyjnie półtorej do dwóch godzin, składających się ze spacerów, wąchania, szkolenia, pływania i bezpiecznego biegania na ogrodzonym terenie; samo okrążenie bloku to za mało. Senior: krótsze, spokojne rundy nadal z pracą węchową; obserwuj stawy, wagę i sztywność. Przy upale trenuj rano lub wieczorem i zadbaj o wodę i cień; po długim dniu naprawdę potrzebuje odpoczynku.

Wyzwania umysłowe i praca

Potrzebuje pracy dla nosa: śladu zapachowego, zabaw w szukanie z jedzeniem w domu i ogrodzie, mantrailingu lub kursu pracy węchowej. To pasuje, bo całe jego ciało jest zbudowane do tropienia. Pływanie i wędrówki po zmiennym terenie dają fizyczną różnorodność. Niekończące się rzucanie piłki pasuje gorzej; podnosi adrenalinę, nie karmiąc nosa.

Ćwiczenia ochronne nie są potrzebne. Dla chętnych w USA istnieją zawody i nocne polowania, na których psy podążają tropem i wskazują drzewo; tutaj praktyczną alternatywą są praca węchowa i tropienie.

Szkolenie i socjalizacja

AKC nazywa go podatnym na formalne szkolenie i to prawda, o ile pracujesz z dużą ilością nagród, krótkimi sesjami i przewidywalnym układem. Jego motywacja tkwi w nosie, więc konkurujesz z zapachami. Ćwicz chodzenie na smyczy, czekanie przy drzwiach, spokojne leżenie, awaryjne zatrzymanie i przywołanie najpierw w domu, potem na zewnątrz, zawsze na długiej lince. Łagodne, konsekwentne podejście zwykle działa najlepiej; ostre korekty słabo pasują do psa, który chce się podobać.

Niezawodnego przywołania przy świeżym tropie nie można po tej rasie oczekiwać. Lokalizator GPS i chip pomagają, jeśli mimo to zniknie. Socjalizacja oznacza uczenie się neutralnego zachowania wobec ludzi, psów, ruchu ulicznego, samochodów i dźwięków. Wcześnie ćwicz pielęgnację uszu, łap i zębów, wizyty u weterynarza i jazdę samochodem. Przy uporczywym szczekaniu, lękliwości lub wybuchach skonsultuj się z behawiorystą.

Samotność w domu

Nie ma stałej liczby godzin, która pasuje. Rasa pochodzi ze sfor i jest silnie nastawiona na ludzi i pobratymców, a jej głos sprawia, że samotność jest słyszalna dla sąsiadów. Buduj to od sekund do minut, daj zajęcie i spokój i sprawdzaj kamerą, czy się odpręża. Długie dni pracy wymagają opiekuna, spacerowicza lub żłobka dla psów; drugi pies nie rozwiązuje tego sam z siebie.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Mieszkanie i dom szeregowy: zwykle niepraktyczne ze względu na hałas i potrzebę ruchu. Dom wolnostojący i wieś: miejsce pomaga, ale ogród nie zastępuje spacerów ani wspólnych zajęć; solidny, wysoki płot jest rozsądny. Miasto: mało bezpiecznego miejsca i dużo bodźców utrudniają codzienne wyjścia. Sprawdź umowę najmu i lokalne przepisy o uciążliwości hałasu, zanim wybierzesz.

Jego krótka sierść chroni umiarkowanie przed zimnem i deszczem: po mokrym dniu zadbaj o suche legowisko. Przy upale i dużym wysiłku potrzebna jest ostrożność. W samochodzie sprawdza się szelki samochodowe lub transporter; sprawdź wcześniej zasady dotyczące noclegu i podróży i zadbaj, by chip i dane były aktualne na wypadek, gdyby podążył tropem w obcym miejscu.

Rozmiary, obroże i szelki

Wzorzec podaje dla psów 22–27 cali, a dla suk 21–26 cali (AKC; UKC dla suk 21–25 cali), patrz podstawowe dane. Dla obwodu szyi i klatki piersiowej nie istnieje dla tej rasy wiarygodny, udokumentowany wzorzec, więc nie podajemy stałych wymiarów: zmierz własnego psa.

Mierzenie: ułóż miękką miarkę wokół szyi w miejscu, gdzie leży obroża, i zostaw miejsce na dwa palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, mniej więcej na szerokość dłoni za przednimi łapami, również z zapasem dwóch palców. Porównaj z zakresem produktu; przy rozmiarze granicznym wybierz większy lub model z większym zakresem regulacji. Szelki powinny zostawiać barki wolne, nie ocierać pod pachami i nie móc zsunąć się przez głowę.

Do treningu i pracy węchowej przydaje się długa linka tropiąca, którą zawsze przypinaj do szelek, nie do obroży. Na polskim rynku nie podlinkowaliśmy obecnie dopasowanego produktu tej kategorii; dobierz szelki i linkę według własnych pomiarów.

Pielęgnacja

Szczotkowanie: raz w tygodniu gumową szczotką usuwa martwy włos; czesanie, trymowanie i usuwanie podszerstka nie są potrzebne. Kąpiel tylko przy zabrudzeniu, szamponem dla psów, dobrze spłukać i wysuszyć. Uszy: zwisające uszy zatrzymują wilgoć i brud, zwłaszcza po pływaniu; regularnie sprawdzaj zapach, zaczerwienienie, potrząsanie głową lub dużo woskowiny i zlecaj ocenę problemów weterynarzowi. Oczy i skóra: po pracy w terenie sprawdź kłosy, kleszcze i rany.

Łapy: zwracaj uwagę na starte opuszki i pęknięcia po szorstkim podłożu. Trzymaj pazury krótko, regularnie szczotkuj zęby. Linieje przez cały rok, często mocniej przy zmianie pory roku. Salon groomerski nie jest potrzebny. Przyzwyczajanie do wszystkich zabiegów zaczyna się już u szczeniaka.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

AKC nie podaje dla tej rasy żadnych badań zdrowotnych zalecanych przez klub rasy, a formalnego programu badań przesiewowych dla rasy nie znaleziono. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców pod kątem dysplazji stawu biodrowego i łokciowego i mogą pokazać wyniki. Podstawa poniżej pochodzi głównie z ogólnych opisów rasy i informacji weterynaryjnych, nie z dużych badań populacyjnych.

U rasy opisuje się zwiększoną skłonność do następujących punktów uwagi:

  • Uszy: zapalenia uszu, ponieważ zwisające uszy zatrzymują wilgoć i brud.
  • Biodra i łokcie: jako pies średniej do dużej wielkości może być podatny na dysplazję; wartości procentowych dla rasy nie znaleziono.
  • Skręt żołądka (GDV): ryzyko związane z budową przy głębokiej klatce piersiowej. Wzdęty brzuch, próby wymiotów bez efektu lub niepokój to nagły przypadek u weterynarza; spokojne karmienie nie jest gwarancją.
  • Paraliż coonhound: rzadka, immunologiczna choroba nerwów (ostre zapalenie wielokorzeniowo-nerwowe), nazwana od tego typu psa myśliwskiego. Występuje zwykle po kontakcie ze śliną szopa pracza, ale też bez kontaktu z szopem i u każdej rasy. Nagła słabość lub kłopoty z chodzeniem tylnych łap wymagają natychmiast weterynarza.

Nie każdy pies rozwija te schorzenia.

Długość życia: źródła podają różne przedziały, z grubsza 10–15 lat. Wielkość, linia, waga, opieka i przypadek mają wpływ; liczba populacyjna nie przewiduje życia pojedynczego psa. Szczupła sylwetka i regularna kontrola uszu w praktyce robią dużą różnicę. Zapytaj hodowcę o zdrowie i wiek rodziców i dziadków.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji ciała i aktywności. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, kontroluj wagę i dostosowuj stopniowo; przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza.

Metoda: ustal aktualną wagę i oblicz energię spoczynkową wzorem RER = 70 × waga w kg do potęgi 0,75. Przy 20 kg to około 662 kcal, przy 25 kg około 783 kcal, a przy 30 kg około 897 kcal. Dzienne zapotrzebowanie zdrowego dorosłego psa jest o czynnik wyższe, z grubsza 1,4–1,8 razy RER w zależności od aktywności i kondycji, a przy ciężkiej pracy łowieckiej wyższe. Przelicz według wartości ME wybranej karmy: gramy dziennie = kcal dziennie ÷ ME w kcal/kg × 1000. Przykład obliczeń wyłącznie dla wyjaśnienia, nie porada dla rasy: pies o wadze 25 kg wychodzi na około 1096–1409 kcal; przy karmie o 3800 kcal/kg ME to około 288–371 gramów. Po dwóch do czterech tygodniach oceń wagę i kondycję ciała.

Szczenię: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras średnich i dużych, utrzymuj spokojne tempo wzrostu i podziel porcję dzienną na kilka posiłków; bez dodatkowego wapnia bez weterynarza. Dorosły: zwykle dwa posiłki, ze spokojem wokół jedzenia, bo ma głęboką klatkę piersiową. Senior: dostosuj do aktywności, masy mięśniowej i uzębienia, nie tylko do wieku. Wyczuj żebra: powinny być dobrze wyczuwalne bez warstwy tłuszczu, z widoczną talią od góry. Smakołyki się liczą, zwłaszcza przy pracy węchowej; odejmij je od porcji dziennej. Świeża woda jest zawsze dostępna, więcej przy upale i wysiłku.

Na polskim rynku nie podlinkowaliśmy obecnie dopasowanej karmy tej kategorii; do ustalenia gramatury odczytaj wartość energetyczną i zalecenia żywieniowe z opakowania.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

Najcięższą pozycją jest czas: codzienny długi ruch, praca węchowa i szkolenie, także przy złej pogodzie. Karma: średnie do wysokich przy aktywnym psie 20–30 kg. Ubezpieczenie i weterynarz: średnie, z zapasem na uszy, stawy lub żołądek. Sierść i groomer: niskie. Szkolenie i prowadzenie: średnie do wysokich, zwłaszcza w pierwszym roku. Sprzęt: szelki, długa linka, ochrona w samochodzie, lokalizator GPS i duże legowisko. Opieka: trudniejsza, bo wiele miejsc opieki nie chce głośnego, samodzielnego psa. Miejsce: ogrodzona przestrzeń na zewnątrz to duża zaleta. Nie podajemy stałych kwot; poproś o aktualne ceny i oferty.

Zalety

  • Przyjazny i zrównoważony według wzorców rasy, z chęcią zadowolenia;
  • atletyczny i szybki, z dużą wytrzymałością i zamiłowaniem do pływania, dobry dla sportowych piechurów;
  • silny węch, który możesz sensownie wykorzystać w pracy tropiącej i węchowej;
  • krótka, gładka sierść bez trymowania;
  • jednolicie rudy, rozpoznawalny wygląd.

Wady i punkty uwagi

  • Donośny głos, który może przeszkadzać sąsiadom;
  • wysoki popęd łowiecki; puszczanie luzem przy świeżym tropie jest zawodne;
  • codziennie dużo ruchu i pracy węchowej;
  • brak uznania FCI i mało danych zdrowotnych, więc potrzebny krytyczny wybór hodowcy;
  • punkty uwagi związane z budową, jak uszy i skręt żołądka;
  • mała oferta w Polsce (nasza ocena, niezweryfikowana).

Dla kogo tak

Dla aktywnego domu z doświadczeniem z psami myśliwskimi lub dobrym trenerem, ogrodzonym terenem lub stałymi trasami z długą linką i sąsiadami akceptującymi hałas. Widzisz pracę węchową i długie spacery jako stałe zadanie dnia, dzieci spokojnie obchodzą się z psami, a chcesz psa myśliwskiego z życiem rodzinnym, nie cichego psa kanapowego.

Dla kogo nie

Nie dla tego, kto szuka pierwszego, łatwego psa, mieszka w słabo wyciszonym mieszkaniu, chce psa, który zawsze wraca lub może biegać luzem, często jest nieobecny przez długie dni albo ma w domu koty i małe zwierzęta bez rozdzielenia.

Odpowiedzialne zakupienie, adopcja lub przekazanie

Zapytaj o wyniki badań bioder, łokci i ewentualnie oczu rodziców, odwiedź miejsce chowu, poznaj matkę i zobacz, jak rodzice chodzą i reagują. Szczenię nie opuszcza miotu przed ósmym tygodniem. Sprawdź paszport, chip, szczepienia i pochodzenie rodowodu; ponieważ rasa nie jest uznana przez FCI, nie ma jednolitej kontroli, więc pytaj o rejestr i klub rasy. Unikaj przekazania na parkingu, kilku od razu dostępnych miotów i presji na szybką płatność.

Oferta w Polsce jest według naszej oceny mała (niezweryfikowana), więc wiele psów pochodzi z zagranicy. Przy imporcie sprawdź przepisy dotyczące transportu, wieku i zdrowia. Do przekazania istnieją rasowe hound-rescue; bądź szczery co do warunków mieszkaniowych i sąsiadów.

Najczęstsze pytania o Redbone Coonhounda

Czy Redbone Coonhound nadaje się dla początkujących? Zwykle nie; popęd łowiecki, głos i samodzielność wymagają doświadczenia lub dobrego prowadzenia.

Czy może żyć z kotami? Czasem, zwłaszcza jeśli wyrósł z kotem. Nieznany kot lub małe zwierzę pozostaje wyzwalaczem.

Czy może biegać luzem? Przy świeżym tropie przywołanie jest niepewne. Używaj długiej linki lub ogrodzonego terenu.

Czy dużo szczeka? Daje głos na tropie, przy pobudzeniu i z nudy; UKC nazywa jego głos „słodkim”, ale niesie się daleko.

Jak bardzo linieje? Ma krótką, gładką sierść; wystarczy cotygodniowe szczotkowanie.

Czym różni się od American English Coonhounda? Redbone jest jednolicie rudy; American English ma często nakrapiane lub łatane umaszczenia z bielą.

Podsumowanie

Redbone Coonhound to piękny, przyjazny i chętny do pracy pies tropiący, ale wymaga więcej, niż sugeruje jego łagodne spojrzenie. Kto codziennie spaceruje, zapewnia pracę węchową, bezpiecznie ogradza i ma sąsiadów znoszących jego głos, dostaje zrównoważonego domownika i znakomitego partnera sportowego. Kto szuka spokoju, posłuszeństwa lub psa bez popędu łowieckiego, lepiej wybierze inną rasę. Wybierz hodowcę pokazującego zdrowie i zachowanie rodziców, cierpliwie ucz zostawania samemu i dawaj mu codziennie szansę użycia nosa.

Fidello klantenservice

© 2026 Fidello

    • American Express
    • Apple Pay
    • Bancontact
    • BLIK
    • Google Pay
    • iDEAL Wero
    • Klarna
    • Maestro
    • Mastercard
    • MB WAY
    • MobilePay
    • PayPal
    • Shop Pay
    • Union Pay
    • USDC
    • Visa

    Login

    Zapomniałeś hasła?

    Nie masz jeszcze konta?
    Załóż bezpłatne konto i ciesz się wieloma korzyściami.