Treeing Walker Coonhound - szybki pies myśliwski o doniośnym głosie

Treeing Walker Coonhound - szybki pies myśliwski o doniośnym głosie
Treeing Walker Coonhounda nie wypuszcza się tylko na szybkie siku. Gdy tylko jego nos wyłapie zapach, wypracowuje ślad, którego ty nie widzisz, a gdy go odnajdziesz, może już stoi kilometr dalej pod drzewem i szczeka. To lekki, długonogi amerykański pies myśliwski, zwykle biały z czarnymi plamami i brunatnymi znaczeniami, w domu często łagodny i spokojny, o ile na zewnątrz dostał dosyć zajęcia. Pasuje do doświadczonego, aktywnego opiekuna z bezpiecznie ogrodzonym terenem, długą smyczą i sąsiadami, którzy zniosą czysty, daleko niosący się głos. Najpoważniejszym minusem jest połączenie wytrzymałości, instynktu łowieckiego i głośności: na świeżym śladzie powrotu nie można zagwarantować, a w domu z cienkimi ścianami szybko staje się problemem. Ogród tego nie rozwiąże, bo brakuje mu pracy dla nosa.
Najważniejsze dane
- Nazwa oficjalna: Treeing Walker Coonhound (UKC i AKC)
- Synonimy i przydomki: Treeing Walker; UKC rejestrował go od 1945 roku najpierw jako Walker (Treeing); w standardzie AKC nazywany jest wśród coonhoundów „the people's choice”
- Pochodzenie: Stany Zjednoczone, Wirginia i Kentucky, z angielskich foxhoundów Walker
- Uznanie: UKC od 1945 roku jako odrębna rasa (Scenthound Group); AKC w pełni uznane od 1 stycznia 2012 roku (Hound Group); standardu FCI nie znaleziono
- Pierwotna funkcja: w nocy podążanie śladem szopów praczów lub innej zwierzyny i „drzewienie” zwierzęcia: pozostanie pod drzewem i szczekanie
- Wysokość w kłębie: psy 22–27 cali (około 56-69 cm), suki 20–25 cali (około 51-64 cm); AKC i UKC podają te same zakresy
- Waga: standardy nie podają kilogramów, tylko wagę „w proporcji do wysokości”; opisy rasy podają orientacyjnie 23–32 kg (50–70 funtów)
- Oczekiwana długość życia: orientacyjnie 12–13 lat; badania populacyjnego dla tej rasy nie znaleziono
- Sierść: gładka, błyszcząca, drobna, ale gęsta, krótka i twarda sierść psa gończego
- Umaszczenie: preferowane trójkolorowe (białe, czarne i podpalane); białe z podpalanymi lub czarnymi plamami jest dopuszczalne; inne kolory są odrzucane w UKC
- Ruch: orientacyjnie ponad dwie godziny dziennie, rozdzielone, z wąchaniem i pracą węchową (własna ocena na podstawie funkcji)
- Wyzwanie szkoleniowe: wysokie przy zapachu i zwierzynie, średnie przy codziennych ćwiczeniach
- Pielęgnacja: niewiele pracy z sierścią; uszy, pazury i opuszki wymagają uwagi
- Sam w domu: tylko stopniowo budowane, bez stałej liczby godzin
- Klimat: cienka, krótka sierść; chłód i mokry wiatr mogą szybko go wychłodzić, przy upale i wysiłku potrzebna jest ostrożność
- Początkujący: zwykle nie
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- szkoliłeś już psa myśliwskiego lub inną samodzielną rasę kierowaną zapachem;
- możesz codziennie zapewnić długie spacery i pracę węchową, z długą smyczą lub dobrze ogrodzonym terenem;
- nie masz sąsiadów, którym przeszkadza głośny, melodyjny głos;
- znajdziesz hodowcę lub organizację adopcyjną otwartą w sprawie zdrowia i zachowania.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- szukasz pierwszego psa, który zawsze wraca;
- masz swobodnie chodzące koty lub małe zwierzęta;
- mieszkasz w mieszkaniu z cienkimi ścianami lub w ruchliwej dzielnicy;
- często jesteś poza domem przez długie dni.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
Oficjalna nazwa to Treeing Walker Coonhound; „Treeing” odnosi się do zapędzania zwierzyny na drzewo, „Walker” do linii Walker wśród foxhoundów. W UKC psy te były najpierw rejestrowane jako część rasy English Coonhound. W 1945 roku na prośbę hodowców Walkerów otrzymały własny rejestr, najpierw jako Walker (Treeing), później jako Treeing Walker. AKC uznało rasę w pełni 1 stycznia 2012 roku jako szósty coonhound. Standardu FCI nie znaleziono; rodowodu FCI przez holenderski Raad van Beheer więc nie ma, a szczenięta mają zwykle rejestrację UKC lub AKC albo inny rejestr prywatny.
Pomyłka z pokrewnymi coonhoundami jest łatwa. Bluetick Coonhound ma cięższą kostnę i niebiesko marmurkową sierść, Redbone Coonhound jest jednolicie czerwony, a American English Coonhound jest zwykle czerwono- lub niebiesko-nakrapiany i pracuje przede wszystkim na ciepłych śladach. Treeing Walkera rozpoznasz po czystej bieli z wyraźnie odznaczonymi czarnymi i brunatnymi plamami. Także zwykły foxhound lub mieszaniec może przypominać Walkera; tylko rodowód i rodzice pokażą, co kupujesz.
Historia i pierwotna funkcja
Według UKC rasa pochodzi od Virginia hounds: angielskich psów myśliwskich, które Thomas Walker sprowadził do Ameryki w 1742 roku, a George Washington w 1770 roku. Z tej linii powstał Walker foxhound, przy którym UKC wymienia dwóch mężczyzn z Kentucky, George'a Washingtona Maupina i Johna W. Walkera. W dziewiętnastym wieku doszło szczególne włączenie obcej krwi: skradziony pies z Tennessee o nieznanym pochodzeniu, znany jako Tennessee Lead. Nie wyglądał jak psy z Wirginii, ale miał według standardu dużo zmysłu łowieckiego, popędu, szybkości oraz czysty, krótki głos.
Ta historia wyjaśnia, co opiekun zauważa w domu. Pies jest stworzony do biegania mocno i długo w nocy, do samodzielnego wypracowywania śladu i niepoddawania się pod drzewem. Jest więc szybki, wytrwały i przyzwyczajony do podejmowania decyzji bez wskazówek. AKC opisuje go jako szybkiego, gorąconosego i rozsądnego myśliwego; jako pies rodzinny ma funkcję łowiecką, którą musisz przede wszystkim szanować.
Wygląd i cechy fizyczne
Standard wymaga dobrze zrównoważonego, symetrycznego i wdzięcznego psa: kwadratowego do nieco dłuższego niż wysoki, z głęboką, a nie szeroką klatką piersiową, długimi wypęklonymi żebrami, mocnym grzbietem z krótką, lekko wypukłą lędźwią i umiarkowanie podciągniętym brzuchem. Nogi są proste i umięśnione, łapy zwarte i kocie z grubymi opuszkami. Ogon jest osadzony wysoko, zwężający się i bez pióra, noszony jak szabla w łagodnym łuku ku górze. Łaćwki są gładkie i ukośne, bez ciężkiego lub przeciążonego wyglądu.
Głowa jest szeroka i pełna, z wyraźnym guzem potylicznym, kufa dość długa i kwadratowa. Oczy są duże, ciemnobrązowe lub czarne, o miękkim, błagalnym spojrzeniu psa gończego. Uszy są średnio długie, osadzone dość nisko, aksamitnie miękkie i lekko zwijają się, gdy głowa jest uniesiona; AKC opisuje je jako sięgające nosa lub prawie nosa. Sierść jest krótka, gładka i błyszcząca. Szczenięta są wyższe na nogach i mniej wypełnione niż dorosłe psy; standard nie podaje dla nich osobnych wymiarów. Psy są zwykle większe od suk, co widać w wysokości w kłębie.
Charakter i temperament
UKC opisuje energicznego, inteligentnego, aktywnego, uprzejmego, opanowanego, pewnego siebie, nieustraszonego i łagodnego psa z „nadmiarem rozsądku” i dużą wytrzymałością. AKC określa rasę jako czujną i odważną, z duchem rywalizacji. Kto ma takiego psa w domu, widzi zwykle otwartego, towarzyskiego psa, który lubi być z ludźmi i po wystarczającej pracy szuka kanapy. Lękliwe lub agresywne zachowanie nie należy do pożądanego typu; UKC odrzuca skrajną płochliwość i złośliwe zachowanie.
Drugą stroną jest jego samodzielność. Inteligentny pies myśliwski patrzy najpierw na zapach, a dopiero potem na ciebie, a frustracja u tej rasy często przejawia się głosem, kopaniem lub ucieczką. To, jak szybko pies uspokaja się po podekscytowaniu, jest różne u różnych osobników i linii; patrz więc na rodziców, nie tylko na rasę.
Dzieci, psy, koty i goście
Niemowlęta i małe dzieci: atletyczny pies o wadze 20–30 kilogramów może przewrócić malucha, a dzieci i psy zawsze wymagają aktywnego nadzoru. Starsze dzieci: mogą dobrze uczestniczyć w zabawach w poszukiwanie i spacerach, jeśli nauczą się spokojnie obchodzić z psem. Inne psy: jako pies sfory często dobrze się dogaduje, jeśli zapoznanie przebiega spokojnie. Koty i małe zwierzęta: instynkt łowiecki jest silny; pies wychowany z kotem często może z nim żyć, ale obcy kot w ogrodzie jest wyzwalaczem. Króliki, świnki morskie i ptaki wymagają oddzielnej przestrzeni.
Goście i dostawcy: zwykle zgłasza ich głosem, ale agresja stróżująca nie należy do typu. Opisy rasy określają go jako powściągliwego wobec obcych, więc pozwól gościom spokojnie się zapoznać i daj psu miejsce na zachowanie dystansu.
Instynkty i codzienne zachowanie
Najważniejszym instynktem jest podążanie za śladem zapachowym z nisko opuszczonym nosem. Widać to po napiętej, skupionej postawie, szybkim kroku, a potem czystym okrzyku. UKC oczekuje „clear, ringing bugle” lub równego chop, ze słyszalną zmianą głosu, gdy pies jest przy drzewie. W domu rozpoznasz to, gdy zostaje stojąc pod oknem lub przy płocie i nie ustępuje.
Poza tym ma silny odruch pościgu na wszystko, co ucieka: wiewiórkę, kota, rowerzystę. Jego wytrwałość oznacza, że podąża za śladem kilometrami i niewiele robi sobie z ogrodzenia, drzwi czy gwizdka. Płot, furtka i drzwi zasługują więc na szczególną uwagę, a mikroczip z aktualnymi danymi jest rozsądnym uzupełnieniem.
Ruch w poszczególnych etapach życia
Szczenię: krótkie, swobodne chwile zabawy, dużo snu, spacery po miękkim, zmiennym podłożu i żadnych długich wymuszonych dystansów ani wielu schodów i skoków w czasie wzrostu. Nastolatek: siła i szybkość rosną, podczas gdy kontrola impulsów słabnie; pracuj nad chodzeniem na smyczy, długą smyczą i krótkimi zadaniami węchowymi i stopniowo buduj kondycję. Dorosły pies: orientacyjnie ponad dwie godziny dziennie, z dłuższym wyjściem, czasem na wąchanie i treningiem, uzupełnione bezpiecznym bieganiem na ogrodzonym terenie. Same krótkie kółka wokół domu nie wystarczą.
Senior: krótsze, spokojne spacery, nadal z pracą węchową, i uwaga na wagę i stawy; sztywność lub kulawiznę ocenia weterynarz. Upał wymaga ostrożności przy długim wysiłku, więc trenuj rano lub wieczorem, zapewnij wodę i cień i przerwij z odpowiednim wyprzedzeniem, zanim zacznie dyszeć z wyczerpania. Regeneracja po długim dniu liczy się tak samo jak sam wysiłek.
Wyzwanie umysłowe i praca
Jego mózg pracuje na zapachu. Zabawy w poszukiwanie w domu i ogrodzie, ślad zapachowy, mantrailing i kursy pracy węchowej dają mu bezpieczne ujście. U myśliwych bierze udział w nocnych polowaniach i zawodach coonhoundów; jako pies rodzinny najlepszą alternatywą są kontrolowane zadania poszukiwawcze. Canicross lub wędrówki w szelkach są możliwe po zakończeniu wzrostu, ale bez pracy węchowej program dnia pozostaje niepełny.
Nieskończone rzucanie piłki pasuje gorzej: podnosi pobudzenie, nie karmiąc nosa. Ćwiczenia stróżujące nie są potrzebne ani pożądane. Przeplataj trudne zadania poszukiwawcze krótkimi chwilami odpoczynku, aby jego uwaga mogła wrócić do ciebie.
Szkolenie i socjalizacja
Pracuj z nagrodami o wysokiej wartości, krótkimi sesjami i przewidywalnym układem. Chce współpracować, ale jego motywacja leży w nosie, więc konkurujesz z zapachami. Ćwicz chodzenie na smyczy, czekanie przy drzwiach, awaryjne zatrzymanie i przywołanie najpierw w domu, a potem na zewnątrz, zawsze na długiej smyczy. Niezawodnego biegania bez smyczy przy świeżym śladzie zwierzyny nie należy oczekiwać; licz się z długą smyczą lub ogrodzonym terenem.
Socjalizacja oznacza naukę neutralnego zachowania wobec ludzi, psów, ruchu ulicznego, samochodów i dźwięków, a nie witanie każdego. Ćwicz pielęgnację uszu, łap i zębów, wizyty u weterynarza i jazdę samochodem już od szczeniąt. Przy ciągłych atakach, skrajnej płochliwości lub nie do powstrzymania szczekaniu wcześnie skorzystaj z pomocy behawiorysty.
Zostawanie samemu w domu
Nie ma stałej liczby godzin, która by pasowała. Rasa pochodzi z sfor i szuka towarzystwa, a jego głos sprawia, że samotność od razu są słychać u sąsiadów. Buduj to od sekund do minut, łącz ze spokojem i zajęciem i sprawdzaj kamerą, czy pozostaje zrelaksowany. Jeśli twój dzień pracy jest długi, opiekun, przedszkole dla psów lub drugi pies z uwagą są często rozsądniejsze niż nadzieja, że wszystko pójdzie dobrze; wiele miejsc opieki nie chce jednak głośnego hounda.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Mieszkanie w bloku lub dom szeregowy jest zwykle niepraktyczny z powodu hałasu i potrzeby ruchu. Dom wolnostojący i wieś dają przestrzeń, ale ogród nie zastępuje spacerów; wysokie, solidne ogrodzenie jest rozsądne, i uważaj na zwierzynę, bydło i sąsiadów. W mieście tłok i brak bezpiecznych miejsc do biegania są kłopotliwe, bo jego instynkt łowiecki działa również wśród rowerów i samochodów.
Cienka sierść słabo chroni przed mokrym chłodem, więc suche legowisko i ewentualnie kubraczek po długich deszczowych spacerach są praktyczne. W samochodzie sprawdza się szelki samochodowe lub kennel; sprawdź z wyprzedzeniem zasady przewozu, noclegu i ubezpieczenia. W podróży pomaga stałe miejsce do leżenia, a mikroczip z aktualnymi danymi jest ważny, jeśli podąża za śladem w nieznanej okolicy.
Rozmiary, obroże i szelki
Standard podaje wysokość w kłębie 22–27 cali dla psów i 20–25 cali dla suk (około 56-69 i 51-64 cm). Dla obwodu szyi i klatki piersiowej nie ma dla tej rasy wiarygodnego, uzasadnionego standardu, więc nie podajemy stałych wymiarów: zmierz własnego psa.
Pomiar: ułóż miękką miarkę krawiecką wokół szyi w miejscu, gdzie leży obroża, i zostaw miejsce na dwa palce. Zmierz klatkę piersiową w najszerszym miejscu, około długości dłoni za przednimi łapami, również z miejscem na dwa palce. Porównaj z zakresem produktu; przy rozmiarze granicznym wybierz większy rozmiar lub model z dodatkowym zakresem regulacji. Szelki powinny zostawiać łaćwki wolne, nie obcierać pod pachami i nie mogą się zsuwać przez głowę. Długą smycz zawsze przypinaj do szelek, nigdy do obroży.
Pielęgnacja
Szczotkowanie: raz w tygodniu gumową szczotką usuwa luźne włosy; czesanie, wyczesywanie podszerstka i trymowanie nie są potrzebne. Kąpiel tylko przy zabrudzeniu, szamponem dla psów, dobrze spłukać i wysuszyć; wilgotna szmatka utrzymuje sierść świeżą. Uszy: wiszące uszy zatrzymują wilgoć i brud. Po każdym spacerze przez las lub mokrą trawę sprawdź zapach, zaczerwienienie, potrząsanie głową lub dużo woskowiny i daj weterynarzowi ocenić dolegliwości.
Oczy i skóra: po pracy w terenie sprawdź kłosy traw, kleszcze, rany i otarcia. Łapy: zwracaj uwagę na starte opuszki i pęknięcia po szorstkim podłożu; trzymaj pazury krótko i regularnie myj zęby. Krótka sierść linieje przez cały rok w ograniczonym stopniu; salon pielęgnacyjny nie jest potrzebny. Oswajanie ze wszystkimi czynnościami zaczyna się już u szczenięcia.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
AKC wymienia dla rasy badania bioder, oczu i tarczycy jako zalecane przez klub rasy; strona innego klubu rasy nie wymienia żadnych zalecanych badań. Ta różnica pokazuje, że nie ma silnego formalnego programu badań przesiewowych. Odpowiedzialni hodowcy zazwyczaj badają rodziców pod tym kątem i mogą pokazać wyniki; wynik jest oszacowaniem ryzyka, nie gwarancją.
U rasy opisuje się zwiększoną skłonność do następujących punktów uwagi, głównie na podstawie opisów rasy, a nie dużych badań populacyjnych:
- Biodra: wymieniana jest dysplazja stawu biodrowego; wskaźników procentowych dla rasy nie znaleziono.
- Oczy: wymieniane są choroby oczu, w tym zaćma.
- Uszy: długie, zwisające uszy mogą zatrzymywać wilgoć, co może sprzyjać zapaleniom uszu.
- Skręt żołądka (GDV): ryzyko związane z budową przy głębokiej klatce piersiowej; wzdęty brzuch, bezskuteczne wymioty lub niepokój to nagły przypadek u weterynarza, spokojne karmienie nie jest gwarancją.
- Waga: pies, który ma niewiele pracy, może szybko przybrać; pilnuj kondycji.
- Coonhound paralysis: rzadka choroba nerwów o podłożu immunologicznym (ostre zapalenie wielokorzonkowo-nerwowe), nazwana od tego typu psów; zwykle pojawia się jeden do dwóch tygodni po kontakcie ze śliną szopa pracza, ale może wystąpić także bez niego. Osłabienie tylnych łap należy natychmiast pokazać weterynarzowi.
Nie każdy pies rozwija te choroby. Oczekiwana długość życia: orientacyjnie 12–13 lat; wielkość, linia, waga, pielęgnacja i przypadek wpływają na nią, a dana populacyjna nie przewiduje życia pojedynczego psa. Pytaj każdego hodowcę o zdrowie i wiek rodziców i dziadków i wybieraj najlepiej psy, które swobodnie oddychają, poruszają się sprawnie i wykazują stabilne zachowanie.
Żywienie w poszczególnych etapach życia
Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji i aktywności. Użyj opakowania jako punktu wyjścia, kontroluj wagę i dostosowuj stopniowo; przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach poproś o radę weterynarza.
Metoda: ustal aktualną wagę i oblicz energię spoczynkową według wzoru RER = 70 × waga w kg do potęgi 0,75. Dla psa o wadze 23 kg to około 735 kcal, dla psa o wadze 32 kg około 940 kcal. Dzienne zapotrzebowanie jest o pewien współczynnik wyższe, u zdrowego dorosłego psa z grubsza między 1,4 a 1,8 razy RER w zależności od aktywności i kondycji, a przy ciężkiej pracy myśliwskiej wyższe. To szacunek wyjściowy, nie zalecenie.
Gramy dziennie = kcal dziennie ÷ ME w kcal/kg × 1000; dla wyjaśnienia: 600 kcal ÷ 3 800 kcal/kg × 1000 to około 158 gramów, nie zalecenie dla rasy. Oceń wagę i kondycję po dwóch do czterech tygodniach.
Szczenię: wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeniąt ras średnich i dużych, utrzymuj spokojny wzrost i podziel porcję dzienną na kilka posiłków; nie podawaj osobnego wapnia bez weterynarza. Dorosły: zwykle dwa posiłki, ze spokojem wokół jedzenia, bo ma głęboką klatkę piersiową. Dla cięższych, atletycznych dorosłych psów od około 25 kg istnieją specjalne karmy dla dużych, atletycznych ras; wartość energetyczną (ME) przeczytaj na opakowaniu.
Senior: dostosuj do aktywności, masy mięśniowej i zębów, nie tylko do wieku. Wyczuj żebra: mają być wyczuwalne bez warstwy tłuszczu, a z góry ma być widoczna talia. Smakołyki liczą się, zwłaszcza przy pracy węchowej; odejmij je od porcji dziennej. Świeża woda musi być zawsze dostępna, więcej przy upale i wysiłku.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
Czas: wysoki, codziennie, także przy złej pogodzie. Żywienie: średnie, zależne od aktywności i wagi. Ubezpieczenie i weterynarz: średnie, z zapasem na uszy, stawy lub żołądek. Sierść i salon: niskie. Szkolenie i prowadzenie: średnie do wysokiego, zwłaszcza w pierwszym roku. Wyposażenie: szelki, długa smycz, ochrona samochodu i duże legowisko. Opieka i transport: mogą być kosztowne, bo wiele miejsc opieki nie chce głośnego, samodzielnego hounda. Przestrzeń: ogrodzony teren na zewnątrz to wielka zaleta. Nie podajemy stałych kwot; zapytaj o aktualne ceny i oferty.
Zalety
- Przyjazny i towarzyski według standardu rasy, bez ostrego instynktu stróżującego;
- dużo wytrzymałości i dobry nos, który można sensownie wykorzystać w pracy tropiącej i poszukiwawczej;
- krótka, praktyczna sierść bez trymowania;
- w domu często spokojny i przywiązany po wystarczającej pracy;
- lżejsza, zwinniejsza budowa niż u wielu innych coonhoundów.
Wady i punkty uwagi
- Głośny, daleko niosący się głos, który może przeszkadzać sąsiadom;
- silny instynkt łowiecki i pościgu, niepewne bieganie bez smyczy przy świeżym śladzie;
- wysoka codzienna potrzeba ruchu i pracy nosa;
- punkty uwagi związane z budową, takie jak skręt żołądka i problemy z uszami;
- brak uznania FCI, więc krytyczny wybór hodowcy;
- linie myśliwskie i rodzinne mogą się różnić.
Dla kogo tak
Dla dorosłego, doświadczonego domu, który mieszka na zewnątrz lub blisko otwartej przestrzeni, ma ogrodzony teren lub bezpieczne trasy z długą smyczą i widzi pracę węchową jako stałe zadanie dnia. Masz sąsiadów, którzy akceptują głośnego psa, dzieci spokojnie obchodzące się z psami i jesteś gotów być krytyczny przy wyborze hodowcy i linii. Widzisz w nim psa myśliwskiego z życiem rodzinnym, a nie cichego psa domowego.
Dla kogo nie
Nie dla kogoś, kto szuka łatwego pierwszego psa, mieszka w mieszkaniu z cienkimi ścianami lub w ruchliwym mieście, chce psa, który zawsze wraca lub może biegać bez smyczy, albo często jest poza domem przez długie dni. Także nie dla domów ze swobodnie chodzącymi kotami lub małymi zwierzętami bez wyraźnego rozdziału ani dla kogoś, kto szuka cichego, biernego psa.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie
Zapytaj o wyniki badań bioder, oczu i ewentualnie tarczycy rodziców, odwiedź miejsce chowu, poznaj matkę i zobacz, jak rodzice chodzą, oddychają i reagują. Szczenię nie opuszcza miotu przed ośmioma tygodniami. Sprawdź paszport, mikroczip, szczepienia i pochodzenie rodowodu; ponieważ rasa nie jest uznana przez FCI, pytaj o rejestr (UKC, AKC lub inny) i o klub rasy. Unikaj przekazania na parkingu, kilku od razu dostępnych miotów i presji szybkiej zapłaty. Zapytaj też, czy rodzice pochodzą z linii myśliwskiej czy rodzinnej, bo to decyduje o popędzie i energii.
Oferta w Holandii i Belgii jest naszym zdaniem niewielka i niezweryfikowana, więc wiele psów pochodzi z zagranicy; przy imporcie sprawdź zasady przewozu, wieku i zdrowia. Przy przekazaniu opcją są organizacje specyficzne dla rasy i hound-rescue; bądź szczery co do swojej sytuacji mieszkaniowej i sąsiadów.
Często zadawane pytania
Czy Treeing Walker Coonhound to pies dla początkujących? Zwykle nie; nos, głos i samodzielność wymagają doświadczenia lub dobrego prowadzenia.
Czy może żyć z kotami? Czasem, jeśli wychował się z kotem. Obcy kot lub małe zwierzę pozostaje wyzwalaczem.
Czy może biegać bez smyczy? Przy świeżym śladzie powrót jest niepewny. Użyj długiej smyczy lub ogrodzonego terenu.
Czy dużo szczeka? Tak. Jego głos należy do pracy; w domu, ogrodzie i podczas samotności hałas może stać się problemem.
Czy może mieszkać w bloku? Rzadko praktyczne, zwłaszcza z powodu hałasu i potrzeby ruchu.
Jaka jest różnica w stosunku do Redbone lub Bluetick? Wszystkie trzy to amerykańskie coonhoundy, ale Treeing Walker jest zwykle trójkolorowy z dużą ilością bieli, Redbone jednolicie czerwony, a Bluetick niebiesko marmurkowy z cięższą kostną.
Podsumowanie
Najpiękniejsze w Treeing Walkerze jest to, co potrafi: biegać długo, używać nosa i potem łagodnie leżeć obok ciebie. Najtrudniejszy jest jego głos i samodzielny nos, które w złym otoczeniu powodują wiele kłopotów. Wybierz go, jeśli mieszkasz na zewnątrz lub codziennie możesz tam być, masz doświadczenie z psami myśliwskimi i jesteś gotów zaakceptować długą smycz. Poszukaj wtedy hodowcy, który pokazuje zdrowie i charakter, i dawaj mu codziennie pracę dla nosa. Bez tego stanie się niespokojnym, głośnym domownikiem; kto tego nie chce, lepiej wybierze innego psa.