Duży gończy anglo-francuski biało-czarny - pies sforny z czarnym płaszczem

Duży gończy anglo-francuski biało-czarny: szczeniak oraz dorosły pies z przodu i z profilu — Fidello

Duży gończy anglo-francuski biało-czarny - pies sforny z czarnym płaszczem

Obok gończego francuskiego biało-czarnego (Chien Français Blanc et Noir) wygląda na pierwszy rzut oka jak bliźniak: ta sama wysokość w kłębie 62-72 cm i to samo białe ciało z czarnym płaszczem. Mimo to duży gończy anglo-francuski biało-czarny (Grand Anglo-Français Blanc et Noir) jest odrębną rasą FCI (nr 323), powstałą ze skrzyżowania dawnego Saintongeois z angielskim foxhoundem. Kufa jest nieco krótsza niż czaszka, a kościec mocniejszy. Jako pies sforny do polowania na sarny i jelenie pracuje godzinami na tropie zapachowym, a FCI opisuje go jako przyjaznego i łatwego w prowadzeniu w psiarni. Pasuje do doświadczonych osób z dużą ilością bezpiecznego terenu leśnego, tolerancyjnymi sąsiadami i czasem, by codziennie pozwalać mu szukać i biegać. Największą wadą jest połączenie silnego instynktu łowieckiego, niosącego się głosu i prawie nieistniejącej oferty poza Francją, przez co w zwykłej dzielnicy mieszkaniowej lub jako pierwszy pies rzadko jest rozsądnym wyborem.

Najważniejsze dane

  • Oficjalna nazwa: Grand Anglo-Français Blanc et Noir (wzorzec FCI nr 323; po angielsku Great Anglo-French White and Black Hound; po niemiecku Großer Anglo-Französischer Weiß-Schwarzer Laufhund)
  • Synonimy: brak ustalonej polskiej nazwy; zwykle używa się nazwy francuskiej lub tłumaczenia duży gończy anglo-francuski biało-czarny
  • Pochodzenie: Francja
  • Grupa i uznanie: FCI grupa 6 (psy gonne, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 1.1 duże psy gonne, z próbą pracy; ostatecznie uznana przez FCI od 27 stycznia 1983, obecny wzorzec obowiązuje od 4 listopada 2008
  • Pierwotne zastosowanie: pies sforny do polowania na grubą zwierzynę, zwłaszcza sarny i jelenie
  • Wysokość w kłębie: samce 65-72 cm, suki 62-68 cm, z tolerancją 1 cm (FCI)
  • Masa ciała: wzorzec FCI nie podaje masy; w źródłach wtórnych pojawia się około 30-35 kg, orientacyjnie i bez oficjalnego potwierdzenia
  • Długość życia: orientacyjnie około 10-12 lat, niektóre opisy rasy podają do 14 lat; brak badań specyficznych dla rasy
  • Sierść: krótka, dość sztywna i gęsta
  • Umaszczenie: obowiązkowo białe i czarne, z czarnym płaszczem lub mniej lub bardziej rozległymi czarnymi plamami; czarne lub niebieskawe nakrapianie jest dopuszczalne, a jasne podpalenia tylko w określonych miejscach; prawdziwie trójkolorowa sierść jest wadą dyskwalifikującą
  • Poziom aktywności: wysoki; orientacyjnie ponad dwie godziny dziennie, zwłaszcza wytrzymałość i praca nosem
  • Wyzwanie szkoleniowe: wysokie; uczy się i jest towarzyski, ale nos idzie pierwszy
  • Pielęgnacja: niska w przypadku sierści, średnia w przypadku uszu, łap i kleszczy
  • Zostawanie samemu: ograniczone; pies sforny przyzwyczajony do towarzystwa
  • Klimat: dobrze znosi chłodną i mokrą pogodę; w upale ogranicz wysiłek
  • Dla początkujących: nie; wymaga doświadczenia z psami myśliwskimi i bezpiecznego środowiska

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

  • codziennie przebywasz na zewnątrz przez wiele godzin, najlepiej w lesie lub na wrzosowisku, gdzie pies może szukać na długiej smyczy;
  • mieszkasz w miejscu, gdzie niosący się głos psa nie wywoła konfliktu z sąsiadami;
  • miałeś już psa myśliwskiego, tropiącego lub innego samodzielnego psa;
  • jesteś gotów pojechać po szczeniaka do Francji lub poczekać na przekazanie.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

  • szukasz psa, który zachowa spokój w mieście lub w domu szeregowym;
  • chcesz, by wracał niezawodnie bez smyczy, gdy tylko pojawi się zapach;
  • puszczasz wolno koty wychodzące, króliki lub świnki morskie;
  • masz zwykły tydzień pracy bez opieki dla psa, który nie znosi samotności.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to Grand Anglo-Français Blanc et Noir; wzorzec FCI jest napisany po francusku, krajem pochodzenia jest Francja, a rasa jest prowadzona przez Société Centrale Canine. Rasa należy do grupy 6, sekcji 1.1 (duże psy gonne), z próbą pracy. Uznaje ją także United Kennel Club, ale poza Francją rasa pozostaje bardzo rzadka.

Z trzema rasami jest często mylony, a każda ma własny wzorzec FCI:

Historia i pierwotne zastosowanie

Według FCI rasa wywodzi się od Bâtard Anglo-Saintongeois, typu, który powstał w połowie XIX wieku ze skrzyżowania Saintongeois z foxhoundem. Powstał w ten sposób pies sforny łączący francuską zapachową gonitwę z krwią angielskiego psa myśliwskiego. Mocny kościec przypomina według wzorca nadal Gascon-Saintongeois.

Pies pracuje w sforze i według FCI wyróżnia się w polowaniu na jelenie i sarny w wilgotnym lub gęsto zarośniętym terenie. Około 2009 roku rasa liczyła według FCI około 2000 psów i około 200 urodzeń rocznie. Tekst wzorca z 2007 roku opracowali Pierre Astié i jego komitet z Club du chien d'ordre we współpracy z Raymondem Triquetem. To pochodzenie tłumaczy, dlaczego jest towarzyski w grupie, ma niosący się głos i nie porzuca łatwo tropu zapachowego; jako pies domowy to właśnie wyzwania.

Wygląd i cechy fizyczne

  • Proporcje ciała: duży, potężny, solidny i z mocnym kośćcem; długość tułowia jest równa wysokości w kłębie.
  • Głowa i kufa: mocna, dość krótka, z równoległymi liniami czaszki i kufy; szeroka, dość płaska czaszka z wyraźnymi łukami brwiowymi i dobrze zaznaczonym stopem. Kufa jest prosta i nieco krótsza od czaszki, z wyraźnie kanciastymi wargami, czarnym nosem i szeroko otwartymi nozdrzami.
  • Oczy: brązowe i stosunkowo głęboko osadzone, ale bez przesady; zbyt jasne oczy to poważna wada.
  • Uszy: osadzone szeroko na wysokości oczu, przy nasadzie dość płaskie, ku końcowi zwinięte, średniej długości, z dość spiczastymi końcami. Przeciągnięte do przodu nie sięgają dalej niż na dwa palce przed czubek nosa.
  • Szyja, grzbiet i klatka piersiowa: mocna, dość krótka szyja, lekka podgardle jest tolerowane; prosty, dobrze noszony grzbiet, dość szeroka i krótka lędźwie, szeroka klatka sięgająca łokcia i umiarkowanie wysklepione żebła.
  • Kończyny i łapy: długie, dobrze umięśnione łopatki, łokcie przylegające do tułowia, proste przedramiona oraz duże, grube, dość okrągłe łapy.
  • Ogon: mocny u nasady, zwężający się, długi i prosty; w ruchu noszony nad linią grzbietu, ale nie pionowo.
  • Sierść i skóra: krótka, dość sztywna i gęsta; biała sierść na białej skórze, czarna sierść na czarnej skórze, czasem niebieskie lub jasnoniebieskie plamy na brzuchu i wewnętrznej stronie ud.
  • Umaszczenie: białe z czarnym płaszczem lub plamami; jasne podpalenia nad oczami, na policzkach, pod oczami i pod uszami; drobne podpalane prążki tylko na kończynach; tak zwany znak sarny na udzie jest dość częsty. Czerń sięgająca warg to poważna wada.
  • Szczeniak i dorosły pies: szczeniaki są pulchne z dużymi łapami i często jaśniej znaczone; pełna głębokość klatki i masa pojawiają się dopiero w ciągu pierwszych lat.
  • Ruch: bez wysiłku; wzorzec podaje jako preferowany chód giętki, wydłużony galop.

Charakter i temperament

FCI opisuje go jako przyjaznego, blisko związanego z ludźmi i łatwego w prowadzeniu w psiarni. Pasuje to do psa, który spędził życie w grupie: szuka kontaktu i jest przyzwyczajony do towarzystwa sfory. Wzorzec wyklucza psy agresywne lub nadmiernie płochliwe.

Jednocześnie jest psem pracującym, a nie towarzyszem. Gdy nos podejmie trop zapachowy, jego uwaga wobec ciebie się zawęża, a przywołanie może pozostać bez skutku. Stróżowanie nie jest jego zadaniem; zgłasza gości głosem i chce przede wszystkim ich przywitać. Głos jest jego środkiem komunikacji, a przy podnieceniu i nudzie może robić dużo hałasu. Poszczególne psy się różnią, a badania zachowania rasy nie znaleziono.

Dzieci, psy, koty i goście

  • Niemowlęta i małe dzieci: duży, silny pies o masie 30 kg lub więcej może niechcący przewrócić maleńkie dziecko. Nigdy nie zostawiaj małych dzieci i psów bez nadzoru, nawet jeśli jest przyjazny.
  • Starsze dzieci: może być entuzjastycznym towarzyszem spacerów dla dzieci, które spokojnie obchodzą się z psem; nie pozwalaj dzieciom wyprowadzać go samych, bo z zapachem w nosie może pocignąć w dal.
  • Obce psy: jako pies sforny zwykle towarzyski, bez gwarancji. Utrzymuj spokojne spotkania i unikaj ostrej zabawy z dużym stresem.
  • Współlokatorzy: często może żyć z innymi psami, czasem nawet lepiej niż samotnie; dwa psy, które wzajemnie nakręcają się do podążania za zapachem, utrudniają jednak zarządzanie.
  • Koty i małe zwierzęta: często może żyć z kotami, które zna od szczenięcia, jeśli zostaną spokojnie przedstawione. Koty na zewnątrz, króliki i świnki morskie pozostają dla psa myśliwskiego zdobyczą; trzymaj je bezpiecznie osobno.
  • Goście i kurierzy: zgłasza głośno i zwykle pozostaje przyjazny; głos niosący się przez ulicę jest jednak tematem dla sąsiadów. Naucz go spokojnie witać gości zamiast skakać na nich.

Instynkty i codzienne zachowanie

Podstawowym instynktem jest podążanie za tropem zapachowym razem ze sforą i z głosem. Zauważysz to na porannym spacerze: pies leży z nosem w rowie, już ci nie słyszy i biegnie bez oglądania się w las, gdy tylko wyłapie zapach. To nie jest nieposłuszeństwo, lecz praca. Może być daleko, zanim zorientuje się, że ciebie już nie ma.

Dlatego wysokie, szczelne ogrodzenie, długa smycz i dobra identyfikacja (chip i adresówka z numerem telefonu) nie są luksusem. Ćwicz przywołanie własnym sygnałem, na przykład gwizdkiem, w spokojnych miejscach bez zwierzyny, i nie licz na jego niezawodność na ruchliwej leśnej drodze. Gdy w pobliżu jest zwierzyna, smycz jest zwykle najrozsądniejszym wyborem.

Ruch w poszczególnych etapach życia

  • Szczeniak: krótkie, bezpieczne wyprawy odkrywcze z dużą ilością snu i zmienną nawierzchnią. Bez długich, wymuszonych dystansów, schodów i wielokrotnych skoków, dopóki płytki wzrostu są otwarte; nie ma uniwersalnej reguły minutowej.
  • Młody pies: energia i rozproszenie rosną, a uwaga może chwilowo słabnąć. Cierpliwie buduj chodzenie na smyczy, przywołanie i spokój przy zapachu, pozwalaj mu poruszać się swobodnie pod kontrolą i unikaj zbyt ciężkiego, długiego obciążenia wytrzymałościowego, dopóki ciało nie jest w pełni wyrośnięte.
  • Dorosły: orientacyjnie ponad dwie godziny dziennie, podzielone na kilka momentów: dłuższy spacer z pracą nosem, część swobodnego ruchu na bezpiecznym terenie i odpoczynek. Samo okrążenie bloku jest zwykle za mało. Uwzględnij podłoże, temperaturę i regenerację.
  • Senior: krótkie rundy na miękkim podłożu, nadal z węszeniem. Sztywność, trudności ze wstawaniem lub mniej energii wymagają kontroli u weterynarza.

W ciepłą pogodę wychodź wcześnie lub późno, a w zimne, mokre dni dokładnie wytrzyj psa po spacerze.

Wyzwania umysłowe i praca

Nos jest jego podstawową zaletą. Zabawy w szukanie w wysokiej trawie lub w lesie, tropienie na długiej smyczy i mantrailing dają mu sensowną pracę bez konieczności gonienia zwierzęcia. Wolny od zwierzyny ślad zapachowy z smakołyku lub substancji zapachowej to bezpieczny początek. Pasują też krótkie, urozmaicone ćwiczenia: czekanie, miejsce, zapinanie smyczy przy zapachu i przywołanie na gwizdek.

Canicross lub długa wycieczka rowerowa może być dla zdrowego, dorosłego psa ujściem energii, ale tylko przy dobrej kondycji i w uprzęży oszczędzającej kark. Do kontrolowanych ćwiczeń stróżujących lub intensywnego szkolenia obronnego nie jest oczywistym kandydatem.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z jedzeniem i oferowaną pracą jako nagrodą: dla psa myśliwskiego dostęp do tropu lub zabawy w szukanie jest często cenniejszy niż zabawka. Utrzymuj sesje krótkie i zaczynaj w spokojnym otoczeniu. Ostre korekty rzadko czynią psa kierowanego nosem bardziej niezawodnym; często czynią go bardziej niepewnym lub głuchym na ciebie.

Socjalizacja oznacza spokojne poznawanie ludzi, psów, ruchu ulicznego, samochodów, dźwięków i podłóg, bez konieczności witania każdego. Ćwicz także zostawanie samemu, wizyty u weterynarza, szczotkowanie oraz dotykanie uszu i łap. Chodzenie na smyczy wymaga cierpliwości: chętnie ciągnie w stronę zapachu. Poszukaj trenera z doświadczeniem w psach myśliwskich lub tropieniu, gdy przywołanie utknie.

Zostawanie samemu w domu

Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Wychował się w grupie i zwykle słabo znosi długą samotność; nuda u psa z głosem objawia się przede wszystkim dźwiękiem, ale także kopaniem i gryzieniem. Buduj zostawanie samemu krok po kroku, zacznij od kilku minut i zostawiaj go na dłużej dopiero wtedy, gdy pozostaje zrelaksowany.

Jeśli cały tydzień pracy spędzasz poza domem, zorganizuj z wyprzedzeniem opiekę, usługę wyprowadzania lub drugiego psa. W pierwszych tygodniach używaj spokojnego pomieszczenia, solidnego kojca lub bezpiecznie wydzielonego kąta i sprawdzaj, czy sąsiedzi nie mają uciążliwości.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Mieszkanie w bloku lub dom szeregowy to wyzwanie: głos niesie się daleko, pies musi codziennie mieć możliwość długiego biegania, a ogród tego nie zastąpi. Lepiej pasuje wolnostojący dom na skraju lasu lub wrzosowiska z wysokim, szczelnym ogrodzeniem, najlepiej bez sąsiadów tuż obok ogrodu. Na wsi zwierzyna, bydło i ruch uliczny wymagają dodatkowej uwagi z powodu jego instynktu łowieckiego.

Krótka sierść chroni umiarkowanie przed chłodem i wilgocią; w zimną i mokrą pogodę zapewnij suche legowisko i koc. W ciepłą pogodę cierpi głównie przy wysiłku; ogranicz aktywność i zapewnij cień oraz wodę. Wcześnie oswajaj z jazdą samochodem i używaj uprzęży bezpieczeństwa lub solidnego kojca w bagażniku. Duży pies w małym samochodzie, hotelu lub pociągu wymaga planowania; pies o dużym głosie jeszcze to utrudnia.

Rozmiary, obroże i szelki

Wzorzec podaje tylko wysokość w kłębie; nie ma wiarygodnego wzorca rasy dla obwodu szyi i klatki piersiowej, więc zawsze mierz samego psa.

  • Obwód szyi: mierz w miejscu, gdzie leży obroża, i zostaw około dwóch palców luzu między tasiemką mierniczą a szyją.
  • Obwód klatki piersiowej: mierz wokół najszerszego miejsca klatki, tuż za przednimi łapami, nie napinając miary. Przy szerokiej, głębokiej klatce jest to zwykle miara decydująca.
  • Dopasowanie: szelki muszą zostawiać łopatki wolne, nie docierać do pach, nie dawać się zsunąć przez głowę i nie ocierać. Sprawdź ponownie po wzroście i zmianach masy.

Dla psa, który nagle ciągnie za zapachem, szelki są wygodniejsze niż obroża, bo nacisk nie spoczywa na karku. Porównaj centymetry szelek ze swoim własnym pomiarem. Długa smycz tropiąca do budowania przywołania w bezpiecznym miejscu występuje zwykle w długościach 5, 10 lub 15 metrów; sprawdź, czy wytrzymałość pasuje do dużego, silnego psa, zanim pozwolisz mu pobiec z pełną prędkością.

Pielęgnacja

  • Szczotkowanie i czesanie: raz w tygodniu gumową szczotką zwykle wystarczy do usunięcia luźnej sierści i brudu.
  • Trymowanie i pluckowanie: niepotrzebne; krótka, sztywna sierść nie wymaga trymowania.
  • Myć i suszyć: tylko przy prawdziwym brudzie, po błocie lub kąpieli; dobrze wytrzyj, szczególnie w zimnych miesiącach.
  • Uszy: sprawdzaj co tydzień pod kątem zapachu, brudu, zaczerwienienia lub drapania; wiszące, zwinięte ku końcowi uszy zatrzymują wilgoć. Nie czyść głęboko.
  • Oczy: obserwuj łzawienie, zaczerwienienie lub mrużenie; przy bólu do weterynarza.
  • Łapy i pazury: po każdym spacerze po lesie sprawdzaj łapy, przestrzenie między palcami i pachy pod kątem gałązek, nasion i kleszczy; trzymaj pazury krótkie.
  • Zęby: szczotkuj kilka razy w tygodniu.
  • Linienie: umiarkowane; licz się z większą ilością sierści wiosną i jesienią, choć krótkie włosy nie są dużym problemem.
  • Oswajanie: przyzwyczajaj go jako szczeniaka do szczotkowania, kontroli uszu i łap oraz mycia zębów.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Długość życia wynosi orientacyjnie około 10-12 lat, z szerszym zakresem w niektórych źródłach. Wielkość, linia, masa, pielęgnacja i przypadek mają znaczenie, a dane populacyjne nic nie mówią o twoim psie. Nie znaleziono oficjalnego programu badań przesiewowych specyficznego dla rasy ani recenzowanego badania; wzorzec FCI mówi jedynie, że do hodowli wolno używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o typowej dla rasy budowie. Polityka hodowlana różni się zależnie od kraju i związku.

  • Biodra i łokcie: w popularnych opisach rasy wymieniane są dolegliwości stawów, jak u wielu dużych ras. To nie jest oficjalnie udokumentowane ryzyko rasowe. Zapytaj hodowcę o badania rodziców i omów kulawiznę lub trudności ze wstawaniem z weterynarzem.
  • Uszy: u rasy wymienia się wiszące uszy jako punkt uwagi ze względu na wilgoć i stan zapalny. Zaczerwienienie, zapach lub potrząsanie głową wymaga oceny weterynarza.
  • Obciążenia związane z budową: głęboka, szeroka klatka jest typowa dla dużego psa myśliwskiego; u dużych psów o głębokiej klatce występuje skręt żołądka. Karm spokojnie i unikaj intensywnego wysiłku tuż przed lub po posiłku, ale to nie daje gwarancji. Wzdęty brzuch, duszność lub niepokój wymagają natychmiastowej pomocy weterynarza.
  • Masa ciała: szczupła kondycja mniej obciąża stawy.

Nie każdy pies rozwija te schorzenia. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają psy rodzicielskie, pokazują oryginalne wyniki z numerem chipa i uczciwie mówią, czego o tej rzadkiej rasie nie wiadomo. Wynik nie jest dożywotnią gwarancją. Omawiaj indywidualne objawy z weterynarzem.

Żywienie w poszczególnych etapach życia

Dla szczeniaka wybierz karmę pełnoporcjową dla dużych ras, przeznaczoną dla oczekiwanej masy dorosłej ponad 25-30 kg lub więcej, i zwracaj uwagę na równomierny wzrost i kondycję zamiast szybkiego wzrostu. Nie dodawaj wapnia bez weterynarza. Dla dorosłego psa wybierz karmę pełnoporcjową dopasowaną do masy i aktywności; dla psa od 30 kg istnieją karmy dla dużych psów, a dla lżejszego psa lepiej pasuje karma przeznaczona dla mniejszej masy. Młodym szczeniakom podawaj kilka małych posiłków i stopniowo zmniejszaj do dwóch dziennie.

Właściwa porcja zależy od konkretnej karmy, masy, wieku, kondycji i aktywności. Przykład obliczeń wyłącznie dla wyjaśnienia, dla dorosłego psa o masie 32 kg (założenie, nie masa rasowa): RER = 70 × 320,75 ≈ 940 kcal. Przy współczynnikach 1,4 dla spokojnego i 1,8 dla bardzo aktywnego psa (założenia, nie stałe wartości) otrzymasz około 1 320 do 1 700 kcal dziennie. Przy karmie o 3 800 kcal EM na kg (gramy dziennie = kcal ÷ EM w kcal/kg × 1000) daje to około 350 do 445 gramów dziennie. Odczytaj wartość energetyczną z opakowania wybranej karmy.

Traktuj to jako punkt wyjścia i po dwóch do czterech tygodniach sprawdź masę i kondycję. Żebła powinny być wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia. Odejmij energię przysmaków treningowych od porcji. Zapewnij świeżą wodę i karm dorosłe psy zwykle dwa razy dziennie. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza o radę.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

  • Czas dziennie: wysoki; ponad dwie godziny na zewnątrz z pracą nosem oraz szkolenie i nadzór.
  • Karma: wysoki koszt; duży, aktywny pies dużo je.
  • Weterynarz i ubezpieczenie: średni do wysokiego; zaplanuj bufor na stawy, uszy i problemy żołądkowe.
  • Sierść i salon: niski.
  • Szkolenie i sprzęt: średni do wysokiego; wysokie ogrodzenie, długa smycz, dobrze dopasowane szelki, lokalizator GPS lub adresówka i solidny kojec.
  • Opieka i transport: wysoki; duży pies potrzebuje dużego samochodu, a szczeniak z Francji oznacza długą podróż.

Ceny różnią się znacznie w zależności od hodowcy, kraju i wyborów; pytaj o aktualne kwoty zamiast zakładać stałe liczby.

Zalety

  • Przyjazny i towarzyski według wzorca FCI, łatwy w prowadzeniu w grupie.
  • Silny nos i wytrzymałość do pracy tropiącej i poszukiwawczej.
  • Krótka sierść, która wymaga niewiele pielęgnacji.
  • Solidny, silny i odporny na chłodną, mokrą pogodę.
  • Rzadki, z wyraźną funkcją i dobrze rozpoznawalnym typem.

Wady i punkty uwagi

  • Silny instynkt łowiecki; niezawodnego puszczania luzem nie da się obiecać.
  • Niosący się głos, który w dzielnicy mieszkaniowej szybko prowadzi do skarg.
  • Dużo ruchu i pracy nosem każdego dnia, także w złej pogodzie.
  • Słabo pasuje do długiej samotności i do zwierząt-ofiar w domu.
  • Duży i silny; ogród lub mały samochód ogranicza możliwości.
  • Rzadki poza Francją; mało danych zdrowotnych specyficznych dla rasy i prawie brak oferty.

Dla kogo tak

Dla doświadczonego opiekuna lub rodziny obeznanej z psami myśliwskimi lub tropieniem, mieszkającej w lesie lub wrzosowisku albo blisko nich i mogącej codziennie być na zewnątrz przez kilka godzin. Masz wysokie ogrodzenie, sąsiadów wyrozumiałych dla głosu i cierpliwość do treningu przywołania na długiej smyczy. Chcesz towarzyskiego, przyjaznego psa pracującego, a nie idealnego posłuszeństwa.

Dla kogo nie

Dla osób szukających spokojnego psa rodzinnego, mieszkających w bloku lub w źle wyciszonej dzielnicy, trzymających swobodnie małe zwierzęta lub koty, regularnie nieobecnych przez długie dni bez opieki albo chcących psa, który zawsze od razu słucha. Kto szuka pierwszego psa lub chce szybko znaleźć szczeniaka w swoim regionie, rozsądniej wybierze inną rasę.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Oferta ogranicza się prawie wyłącznie do Francji, gdzie pies zwykle pochodzi z linii roboczych; w Holandii i Belgii nie znaleziono ani związku rasy, ani stałego hodowcy. Zapytaj Société Centrale Canine o uznanych hodowców i kluby rasy, odwiedź miejsce chowu, poznaj matkę i zapytaj o wykorzystanie myśliwskie rodziców. Poproś o oryginalne wyniki badań zdrowotnych z numerem chipa, sprawdź chip, paszport, rodowód i umowę i nie zabieraj szczeniaka młodszego niż ośmiotygodniowy. Uważaj na ogłoszenia z ciągle dostępnymi miotami, niejasnymi dokumentami i naciskiem na szybką płatność.

Dorosły pies ze schroniska lub z przekazania może być dobrym wyborem, gdy zachowanie, zdrowie i powód oddania są uczciwie udokumentowane. Pytaj o instynkt łowiecki, przywołanie, zostawanie samemu oraz kontakt z dziećmi i innymi zwierzętami. Dostępność różni się w zależności od regionu i może oznaczać długie poszukiwania.

Najczęściej zadawane pytania

Czym różni się od Chien Français Blanc et Noir? Oba są białe z czarnym płaszczem i mają 62-72 cm, ale to odrębne rasy FCI (nr 323 i 220). Grand Anglo-Français ma krew foxhounda, nieco krótszą kufę i mocniejszy kościec.

Czy nadaje się dla początkujących? Nie. Połączenie instynktu nosa, głosu i siły wymaga doświadczenia z psami myśliwskimi i bezpiecznego środowiska.

Czy może biegać luzem? Tylko na ogrodzonym terenie; gdzie indziej długa smycz jest bezpieczniejsza, ponieważ zapach może całkowicie przejąć jego uwagę.

Czy dogaduje się z kotami? Czasem z kotami, które zna od szczenięcia; koty na zewnątrz i małe zwierzęta pozostają ryzykiem.

Ile szczeka? Dużo, zwłaszcza na tropie, przy podnieceniu i gdy jest sam. Głos jest jego narzędziem pracy.

Czy łatwo go znaleźć? Nie. Rasa występuje prawie wyłącznie we Francji, a szczeniak lub pies do przekazania w Holandii czy Belgii jest rzadkością.

Podsumowanie

To, co ma do zaoferowania duży gończy anglo-francuski biało-czarny, rozgrywa się na zewnątrz: nos, który trzyma trop, ciało, które wytrzymuje godzinami, i przyjazny charakter w grupie. Trudność tkwi w instynkcie łowieckim i głosie oraz w prawie nieistniejącej ofercie poza Francją.

Pasuje do doświadczonego domu żyjącego na zewnątrz, z dużą ilością bezpiecznego terenu i tolerancyjnymi sąsiadami. Kto szuka psa do miasta, pierwszego psa lub niezawodnego towarzysza biegającego luzem, wybierze lepiej inną rasę. Zadbaj, by codziennie miał prawdziwą pracę dla nosa, towarzystwo i dobrze ogrodzone miejsce do wyciszenia.

Fidello klantenservice

© 2026 Fidello

    • American Express
    • Apple Pay
    • Bancontact
    • BLIK
    • Google Pay
    • iDEAL Wero
    • Klarna
    • Maestro
    • Mastercard
    • MB WAY
    • MobilePay
    • PayPal
    • Shop Pay
    • Union Pay
    • USDC
    • Visa

    Login

    Zapomniałeś hasła?

    Nie masz jeszcze konta?
    Załóż bezpłatne konto i ciesz się wieloma korzyściami.