Gończy francuski biało-czarny

Szczenię gończego francuskiego biało-czarnego po lewej, dorosły pies przodem pośrodku i z profilu po prawej — Fidello

Chien Français Blanc et Noir - duży pies stadny do polowania na jelenie

Podczas francuskiego polowania na jelenie wszystko zaczyna się od jednego głębokiego głosu, a pół minuty później śpiewa już cała sfora. Chien Français Blanc et Noir (gończy francuski biało-czarny) to właśnie taki pies stadny: duży (65-72 cm u samców), smukły, krótkowłosy, biały z czarnym płaszczem i stworzony do godzinnego podążania za tropem. To odrębna rasa uznana przez FCI, z własnym wzorcem, a nie to samo co trójkolorowe lub biało-pomarańczowe francuskie gończe.

Według wzorca FCI jest przyjazny, związany z ludźmi i łatwy w prowadzeniu w kojcu. Dlatego w domu bywa łagodniejszy, niż sugeruje jego praca. Codziennie potrzebuje dużo pracy nosem i długich, bezpiecznych tras. Największą wadą jest połączenie instynktu łowieckiego, niosącego głosu i bardzo ograniczonej oferty poza Francją: niezawodnego puszczania luzem nie da się obiecać, a znalezienie szczenięcia w Holandii lub Belgii jest trudne.

Najważniejsze dane

  • Nazwa oficjalna: Français blanc et noir (angielska: French White and Black Hound); po holendersku zwykle Chien Français Blanc et Noir
  • Synonimy: brak stałej alternatywnej nazwy; po holendersku czasem tłumaczone swobodnie jako francuski biało-czarny pies stadny
  • Pochodzenie: Francja
  • Uznanie: wzorzec FCI nr 220, grupa 6 (psy gończe, tropiące i rasy pokrewne), sekcja 1.1 duże psy gończe, z próbą pracy; wzorzec obowiązuje od 4 listopada 2008
  • Pierwotna funkcja: pies stadny do polowania na grubą zwierzynę, zwłaszcza jelenie
  • Wysokość w kłbie: samce 65-72 cm, suki 62-68 cm, z tolerancją 1 cm (FCI)
  • Masa: wzorzec FCI nie podaje masy; około 30 kg wymieniane jest w starszych źródłach, niewystarczająco potwierdzone i tylko orientacyjne
  • Długość życia: nie znaleziono danych specyficznych dla rasy; dla dużych psów myśliwskich często podaje się około 10-12 lat, orientacyjnie
  • Sierść: krótka, dość mocna i gęsta
  • Umaszczenie: białe z czarnym, z czarnym płaszczem lub rozproszonymi czarnymi platami; jasne podpalania nad oczami i na policzkach; trójkolorowe jest według wzorca wadą dyskwalifikującą
  • Potrzeba ruchu: wysoka; orientacyjnie ponad dwie godziny całkowitego wysiłku dziennie, rozłożone na kilka momentów, z dużą ilością pracy nosem
  • Wyzwanie szkoleniowe: wysokie przy przywołaniu i puszczaniu luzem; związany z ludźmi i chętny do nauki, ale kierowany nosem
  • Pielęgnacja: niska dla sierści, średnia ze względu na uszy, łapy i kontrolę po wyjściach do lasu
  • Samotność w domu: tylko przy stopniowym przyzwyczajaniu; nie całe dni pracy
  • Klimat: dobrze znosi chłodną i mokrą pogodę; w upale poruszać się wcześnie i późno
  • Początkujący: zwykle nie nadaje się

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

  • możesz codziennie chodzić, wąchać i szukać przez ponad dwie godziny, także w deszczu i w ciemnych miesiącach;
  • masz wysokie, szczelne ogrodzenie i jesteś gotów używać długiej smyczy na otwartym terenie;
  • masz sąsiadów, którzy zniosą głęboki, niosący głos myśliwski;
  • jesteś gotów szukać szczenięcia długą drogą do Francji.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

  • chcesz psa, który może biegać luzem w lesie, na wydmach lub na łące;
  • masz długie dni pracy bez niezawodnej opieki;
  • mieszkasz w mieszkaniu z kiepską izolacją akustyczną;
  • trzymasz koty, króliki lub inne małe zwierzęta luzem w domu lub w ogrodzie.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI nazywa rasę Français blanc et noir, wzorzec nr 220. To odrębna rasa, a nie odmiana barwna ani krzyżówka tworzona za każdym razem od nowa. Nie znaleźliśmy śladu, żeby miała ona stałą własną nazwę po holendersku; szukaj więc pod nazwą francuską. Wzorzec opracowano we współpracy z francuskim klubem rasy Club du chien d'ordre; krajowym związkiem kynologicznym we Francji jest Société Centrale Canine.

Istnieje kilka pokrewnych dużych francuskich psów gończych, wszystkie w grupie FCI 6, sekcja 1.1. Chien Français Tricolore (wzorzec FCI nr 219) ma trójkolorową sierść i nieco szerszy przedział wzrostu (62-72 cm u samców). Chien Français Blanc et Orange (wzorzec FCI nr 316) jest biało-cytrynowy lub biało-pomarańczowy i niższy (62-70 cm). Grand Anglo-Français Blanc et Noir (wzorzec FCI nr 323) ma to samo umaszczenie i taką samą wysokość, ale pochodzi z krzyżowania psa z Saintonge z foxhoundem, ma mocniejszą budowę kośca i krótszy pysk.

Historia i pierwotna funkcja

Według FCI rasa wywodzi się od psa z Saintonge, starego francuskiego typu o niepewnym pochodzeniu. Wzorzec nie wspomina o związku z psem św. Huberta, ale o prawdopodobnym dalekim pokrewieństwie z białymi psami typu Greffier z XVI wieku. Obecny typ pojawił się w drugiej połowie XIX wieku i był później kształtowany przez krzyżowania z Poitevinem i Gascon Saintongeois. Wzorzec pochodzi z 1957 roku.

Psy pracowały w sforze pod kierunkiem myśliwych na grubej zwierzynie, zwłaszcza na jeleniach. Dlatego selekcjonowano je pod kątem dobrego węchu, wytrwałości, powagi w pracy i głosu, który niesie się przez las. Tłumaczy to zachowanie w domu: są przyzwyczajone do współpracy, do bycia słyszanym i do długiego podążania. FCI naliczyło około 2009 roku około 2000 psów, 300-400 urodzeń rocznie; nowszych danych nie znaleźliśmy.

Wygląd i cechy fizyczne

FCI opisuje dużego, dystyngowanego psa stadnego o wyrównanej budowie. Długość tułowia, od stawu barkowego do guza kulszowego, jest równa wysokości w kłbie. Głowa jest dość długa i nigdy ciężka ani gruba; czaszka lekko wysklepiona i dość wąska, pysk długi w stosunku do czaszki, z lekko wypukłym grzbietem nosa. Nos jest czarny z szeroko otwartymi nozdrzami, oczy ciemne o ufnym, inteligentnym wyrazie. Uszy osadzone na wysokości oczu, lekko zwinięte i po przyciągnięciu do przodu sięgają co najmniej do podstawy nosa.

Szyja jest dość długa i mocna, klatka piersiowa głębsza niż szeroka i sięgająca łokci, brzuch lekko podciągnięty. Ogon jest przy nasadzie dość gruby i noszony stosunkowo wysoko. Kończyny są proste, łapy dość długie, suche i odporne na ciężką pracę; okrągłe łapy są wadą dyskwalifikującą. Sierść jest krótka, dość mocna i gęsta. Umaszczenie jest obowiązkowo białe i czarne, z czarnym płaszczem lub mniej lub bardziej rozległymi czarnymi platami, czasem czarno lub niebieskawo nakrapiane. Jasne podpalanie nad każdym okiem i na policzkach, pod oczami i uszami oraz u nasady ogona jest dopuszczalne, podobnie jak tak zwany znak sarny na udzie. Skóra jest biała pod białym włosem i czarna pod czarnym, czasem z niebieskimi plamami na brzuchu i wewnętrznej stronie ud. Wzorzec podaje dla samca i suki osobne przedziały wysokości (65-72 cm i 62-68 cm).

Charakter i temperament

W domu Chien Français Blanc et Noir jest zwykle łagodny, towarzyski i blisko swoich ludzi. Chodzi za tobą z pokoju do pokoju, najchętniej leży przy krześle lub nodze i po dobrym poranku w lesie może spać długo. To opis ze wzorca i opracowań, a nie z badań behawioralnych: traktuj go jako wskazówkę.

Jego przeszłość w sforze sprawia, że zwykle nie jest ostry wobec ludzi ani innych psów; wzorzec wyklucza psy agresywne lub nadmiernie płochliwe. Jego samodzielność tkwi w pracy: na tropie słabo słucha swojego człowieka. Frustracja z braku ruchu objawia się skomleniem, krążeniem i głosem, który przy nudzie niesie się daleko. Powrót do równowagi po strachu jest zwykle dość szybki, ale osobniki się różnią.

Dzieci, psy, koty i goście

  • Niemowlęta i małe dzieci: pies o wzroście ponad 60 cm z machającym ogonem może przewrócić dziecko bez złych intencji. Zawsze nadzoruj i zapewnij psu miejsce odpoczynku.
  • Starsze dzieci: mogą brać udział w zabawach w poszukiwanie, ale nie są przeciwwagą dla psa, który podąża za tropem; nie pozwalaj im wychodzić z nim samym.
  • Nieznane psy: zwykle przyjazny dzięki pracy w sforze, bez gwarancji.
  • Domownicy: często dobrze żyje z innymi psami, najlepiej w towarzystwie stabilnego pobratymca.
  • Koty i małe zwierzęta: często może z nimi żyć, jeśli wychował się z nimi i był spokojnie zapoznany; na zewnątrz biegnący kot może wywołać zachowanie łowieckie. Małe zwierzęta trzeba bezpiecznie od niego oddzielać.
  • Goście i kurierzy: zwykle zgłasza się głośno i przyjaźnie; naucz go najpierw wąchać, a potem kłaść się.

Instynkty i codzienne zachowanie

Nos decyduje o spacerze. Świeży trop zwierzyny waży więcej niż smakołyk czy twój głos; wtedy idzie z nosem nisko, zapomina o otoczeniu i może zniknąć z oczu na dystans. To nie nieposłuszeństwo, ale praca, do której został wyselekcjonowany.

Do tego dochodzi podążanie i pościg, czasem z kopaniem lub podkopywaniem ogrodzenia, jeśli zapach po drugiej stronie jest ciekawszy. Głos uwalnia się na tropie i przy podekscytowaniu; najczęściej usłyszysz go w lasach, przy łąkach ze zwierzyną i wzdłuż krzaków.

Ruch w różnych fazach życia

Szczenię: wiele krótkich wypraw odkrywczych na zróżnicowanym podłożu i dużo snu. Unikaj długich wymuszonych dystansów, powtarzanego chodzenia po schodach i biegania przy rowerze, dopóki rośnie; duży szczeniak korzysta z kontrolowanego obciążenia, a nie ze sztywnej formuły minutowej. Młody pies: nos często wygrywa z przywołaniem. Używaj długiej smyczy, buduj kontrolę impulsów przez zabawę i nie pozwalaj, by uciekanie było ćwiczone niezauważenie.

Dorosły pies: licz orientacyjnie ponad dwie godziny całkowitego wysiłku dziennie, rozłożone na kilka momentów: energiczny marsz, wąchanie i szukanie. Odpoczynek i regeneracja do tego należą. Senior: utrzymuj nos aktywny, ale skracaj dystanse i wybieraj bardziej płaski teren, gdy regeneracja zwalnia. Sztywne wstawanie lub zostawanie w tyle wymaga kontroli u weterynarza. W upale planuj wcześnie i późno.

Wyzwanie umysłowe i praca

Praca nosem pasuje najlepiej: zabawy w szukanie, ukrywanie smakołyków, mantrailing i praca na tropie na długiej smyczy. Wykorzystuje to, do czego został wyselekcjonowany, i męczy głowę lepiej niż rzucanie piłki. Długie, spokojne wyprawy lub canicross mogą być możliwe u zdrowego, w pełni wyrosłego psa, jeśli zostaną wprowadzone stopniowo.

Agility i nieskończone skakanie pasują gorzej niż wytrzymałość i praca nosem. Zwracaj uwagę na nadmierne pobudzenie: niemożność przerwania, coraz głośniejszy głos lub dalsze szukanie w domu to sygnały, że dzień był zbyt chaotyczny.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z jedzeniem i dostępem do otoczenia jako nagrodą: trzy kroki przy nodze, a potem zbadanie pobocza. Krótkie sesje zapamiętują się lepiej niż długi blok powtórzeń. Ostra korekta rzadko działa na psa stadnego kierowanego nosem; lepiej uczyń sytuację przewidywalną.

Zacznij wcześnie od własnego sygnału przywołania, na przykład gwizdka, i ćwicz najpierw bez rozpraszaczy. Chodzenie na smyczy, gości, ruch uliczny, wizyty u weterynarza i jazdę samochodem uczysz małymi krokami; socjalizacja oznacza naukę spokojnej obserwacji, a nie witania wszystkich. Niezawodnego puszczania luzem na otwartym terenie nie da się obiecać. Przy agresywnych reakcjach lub panice poszukaj trenera pracującego na nagrodach, który zna psy myśliwskie.

Zostawanie samemu w domu

Pies stadny jest stworzony do towarzystwa. Zacznij od sekund za bramką, wróć zanim pojawi się niepokój i wydłużaj małymi krokami. Kamera pokazuje, czy śpi, czy cicho czeka. Zmęczenie tuż przed wyjściem nie rozwiązuje stresu separacyjnego.

Nie ma wiarygodnej liczby godzin: niektóre dorosłe psy po treningu mogą zostać same kilka godzin, cały dzień pracy rzadko pasuje. Wycie, szczekanie, niszczenie lub próby ucieczki to sygnały, by skrócić czas. Osoba wyprowadzająca psy, znany opiekun lub opieka, która radzi sobie z psami myśliwskimi, jest często rozsądniejsza niż nadzieja, że się przyzwyczai.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Dom z wysokim, szczelnym ogrodzeniem pomaga, ale ogród nie zastępuje spacerów; sprawdź dolną część ogrodzenia. W mieszkaniu lub domu szeregowym uda się tylko przy poważnej uwadze na hałas, kilka długich wyjść i sąsiadów uprzedzonych wcześniej. W mieście ważniejsze od ruchliwych chodników są trasy do wąchania i spokojne tereny zielone. Wieś ze zwierzyną i łąkami wymaga dodatkowego zarządzania smyczą.

Krótka, gęsta sierść dobrze znosi deszcz i chłodną pogodę; po mokrych krzakach sprawdzasz brzuch, pachy i pachwiny pod kątem kleszczy i cierni. W upale unikaj asfaltu i ciężkiego wysiłku. W samochodzie powinien być zabezpieczony w odpowiednim transporterze lub systemie pasów; dla psa tej wielkości bagażnik jest często najpraktyczniejszy. Zapytaj w pensjonacie lub u opiekuna o ogrodzenie i doświadczenie z psami myśliwskimi.

Rozmiary, obroże i szelki

Oficjalna wysokość w kłbie to 65-72 cm u samców i 62-68 cm u suk. Do obroży i szelek to nie wystarczy, a udokumentowanych obwodów szyi i klatki piersiowej dla rasy nie znaleziono, więc zmierz sam. Zmierz szyję w miejscu, gdzie leży obroża, i zostaw miejsce na dwa płaskie palce. Zmierz obwód klatki piersiowej tuż za przednimi łapami, w najszerszym miejscu klatki, ściśle, ale bez uciskania.

Klatka piersiowa jest głęboka i raczej wąska niż szeroka, więc sprawdź, czy szelki nie zsuwają się na barki ani nie ocierają pach. Patrz na podany zakres rozmiarów w centymetrach, a nie na rozmiar literowy. Do treningu na spokojnym terenie nadaje się długa linka, najlepiej zapięta do szelek, a nigdy do obroży podczas sprintu. U szczenięcia mierz ponownie co kilka tygodni.

Pielęgnacja

  • Szczotkowanie: raz w tygodniu gumową szczotką lub rękawicą, częściej podczas linienia.
  • Mycie i suszenie: tylko gdy brud nie daje się wyszczotkować; po deszczu dobrze osusz.
  • Uszy: lekko zwinięte uszy zatrzymują wilgoć i brud; sprawdzaj co tydzień, zwłaszcza po lesie i wodzie. Zaczerwienienie, zapach lub ból należą do weterynarza.
  • Oczy, łapy i skóra: po pracy sprawdzaj pod kątem cierni, kłosków, małych ran i przestrzeni między palcami.
  • Pazury: przycinaj lub piluj, zanim wpłyną na ustawienie łapy.
  • Zęby: szczotkuj kilka razy w tygodniu.
  • Trymowanie: niepotrzebne. Linienie: średnie, wiosną i jesienią większa utrata sierści.
  • Przyzwyczajanie do dotyku zaczyna się już u szczenięcia, by późniejsza kontrola łap i wizyty u weterynarza przebiegały spokojnie.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla Chien Français Blanc et Noir nie znaleźliśmy publicznych badań zdrowotnych, oficjalnego programu badań przesiewowych ani bazy danych badań. Listy typowych chorób z popularnych stron nie zostały więc przejęte; bez źródła byłyby pozornie precyzyjne. Wzorzec FCI mówi tylko, że do hodowli wolno używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o budowie typowej dla rasy.

To, co wynika z budowy: u dużych psów o głębokiej klatce piersiowej opisuje się ogólnie podwyższoną skłonność do skrętu żołądka i do obciążenia stawów w czasie wzrostu; nie jest to wynik zbadany swoiście dla rasy i nie każdy pies go rozwija. Obwisłe uszy zatrzymują wilgoć, co częściowo zależy od budowy i stylu życia. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają psy rodzicielskie, na przykład pod kątem bioder; zapytaj, jakie badania wykonano, kto je wykonał i z jakimi wynikami, oraz o długość życia i zdrowie kilku pokoleń.

Populacja jest mała (około 2000 psów według FCI około 2009 roku). Zapytaj, jak uwzględnia się pokrewieństwo i chów wsobny. Profil DNA dowodzi pochodzenia, ale nie jest zaświadczeniem o zdrowiu. Omów z weterynarzem nagłe kulawizny, wzdęty lub bolesny brzuch, duszność, uporczywe wymioty lub potrząsanie głową.

Żywienie w różnych fazach życia

Wybierz karmę pełnoporcjową dopasowaną do fazy życia i traktuj opakowanie jako punkt wyjścia. Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy, wieku, kondycji i aktywności; sama nazwa rasy nie wystarcza do ustalenia gramów. Szczenię tej wielkości dostaje kilka małych posiłków i karmę przeznaczoną dla dużych ras, z kontrolowanym wzrostem i bez osobnych suplementów wapnia; dorosły pies często dostaje dwa posiłki.

Podstawą obliczeń jest zapotrzebowanie energetyczne w spoczynku: RER = 70 x masa ciała w kg do potęgi 0,75. Dla psa o masie 30 kg (założenie, nie masa rasy) to około 900 kcal. Dzienne zapotrzebowanie to RER razy współczynnik zależny od aktywności, wieku i kondycji; jako założenie 1,4-1,8, czyli około 1.260-1.615 kcal. Podziel to przez gęstość energetyczną karmy: przy przykładzie 3.800 kcal EM/kg wychodzi około 330-425 gramów dziennie. To tylko przykład obliczeniowy, a nie zalecenie dla twojego psa.

Po dwóch do czterech tygodniach sprawdź masę i kondycję: żeber powinno się dobrze wyczuwać bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia. Wliczaj smakołyki i nagrody oraz karm spokojnie, z odpoczynkiem przed posiłkiem i po nim; twardych gwarancji przed skrętem żołądka nie ma. U seniorów chodzi o utrzymanie mięśni, zęby i strawność. Świeża woda jest zawsze dostępna. Zapytaj weterynarza o radę przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

  • Karma: średnie do wysokiego; duży, aktywny pies je wyraźnie więcej niż średniej wielkości.
  • Weterynarz i ubezpieczenie: średnie do wysokiego; duże psy oznaczają wyższe dawkowanie, znieczulenia i leczenie.
  • Sierść i salon pielęgnacyjny: niskie.
  • Szkolenie: wysokie; przywołanie i zostawanie samemu wymagają miesięcy konsekwentnej pracy.
  • Wyposażenie: średnie; szelki, długa linka, wysokie ogrodzenie, transporter do samochodu.
  • Czas: codziennie kilka długich wyjść, plus praca nosem.
  • Zakup i transport: prawdopodobnie wysokie i niepewne z powodu importu z Francji.

Zalety

  • Łagodny i towarzyski, według wzorca blisko ludzi i łatwy w prowadzeniu;
  • wyjątkowy węch i duża wytrzymałość na długie wyprawy i pracę poszukiwawczą;
  • krótka, łatwa w pielęgnacji sierść bez trymowania;
  • rozpoznawalny biało-czarny typ z wyraźną historią pracy;
  • zwykle dobrze funkcjonuje w grupie z innymi psami.

Wady i punkty uwagi

  • Instynkt łowiecki utrudnia puszczanie luzem i przywołanie i nie da się go zagwarantować;
  • głęboki, niosący głos może przeszkadzać sąsiadom;
  • samotność słabo pasuje do jego społecznego pochodzenia;
  • wielkość i siła, gdy pies ciągnie na smyczy;
  • oferta poza Francją jest bardzo ograniczona, klubu rasy w Holandii ani Belgii nie znaleziono;
  • mało danych zdrowotnych specyficznych dla rasy;
  • ogród ani piłka nie zastępują codziennej pracy nosem.

Dla kogo tak

Dla aktywnego domu z doświadczeniem lub prawdziwą chęcią nauki o psach myśliwskich: osób, które wolą godzinami chodzić po lesie lub wrzosowisku niż robić szybkie rundki, mają wysokie, szczelne ogrodzenie i organizują opiekę na dni, gdy pies nie może iść z nimi. Pasuje też do rodzin ze starszymi, spokojnymi dziećmi, które chcą bawić się w szukanie, oraz do domów ze stabilnym pobratymcem.

Dla kogo nie

Nie dla osób z długimi dniami pracy bez opieki, mieszkaniem z kiepską izolacją akustyczną, swobodnie biegającymi małymi zwierzętami lub wymogiem, by pies zawsze mógł niezawodnie biegać luzem. Nie dla tych, którzy chcą przede wszystkim krótkich spacerów na smyczy, ani rasy, którą w Holandii łatwo znaleźć i ubezpieczyć.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Rasa jest prawie wyłącznie psem myśliwskiej sfory we Francji. Zwykłymi frazami wyszukiwania nie znaleźliśmy holenderskiego ani belgijskiego klubu rasy ani hodowców, więc szczenię oznacza w praktyce kontakt z Société Centrale Canine lub francuskim klubem rasy Club du chien d'ordre i często import. Pytaj o linie robocze i rodzinne, badania zdrowotne rodziców, otoczenie matki i czas oczekiwania. Pies ze sfory myśliwskiej nie jest automatycznie dobrym psem rodzinnym: pytaj o socjalizację i oswojenie z domem.

Sprawdź chip, paszport, wiek przy odbiorze i rejestrację, a zakup, zwrot i wsparcie spisz na piśmie. Przy imporcie z Francji obowiązują przepisy UE dotyczące identyfikacji i szczepień; zapytaj właściwe organy o aktualne wymogi. Unikaj ogłoszeń z zawsze dostępnymi szczeniętami, wieloma rasami lub naciskiem na natychmiastową zapłatę. Przekazanie zdarza się, gdy pies myśliwski nie pasuje do rodziny; zapytaj wtedy o zachowania łowieckie, zostawanie samemu i stosunek do zwierząt.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Chien Français Blanc et Noir to to samo co Grand Anglo-Français Blanc et Noir? Nie. Mają to samo umaszczenie i wysokość w kłbie, ale to osobne rasy FCI (nr 220 i nr 323) o innym pochodzeniu i innej głowie: Grand Anglo-Français ma krew foxhounda, mocniejszą budowę kośca i krótszy pysk.

Czy może biegać luzem? Czasem, w bezpiecznych i czytelnych miejscach. Przy zapachu zwierzyny długa linka lub ogrodzone pole zwykle pozostają mądrzejszym wyborem.

Czy nadaje się na pierwszego psa? Zwykle nie; instynkt łowiecki, siła i głos wymagają doświadczenia lub prowadzenia przez kogoś, kto zna psy myśliwskie.

Czy może żyć z kotami? Często, jeśli wychował się z nimi i był starannie zapoznany; biegnący na zewnątrz kot może wywołać zachowanie łowieckie.

Jak dużo szczeka? Dość głośno na tropie, przy podekscytowaniu i gdy jest sam. Szkolenie pomaga, ale głęboki głos należy do rasy.

Czy rasa jest dostępna lokalnie? Praktycznie nie. Populacja jest we Francji; szczenięta w Holandii i Belgii są oferowane rzadko lub wcale.

Podsumowanie

Kto ma przy sobie Chien Français Blanc et Noir, dostaje łagodnego, związanego z ludźmi psa stadnego o wzorowym węchu i głosie, który niesie się daleko. Jego najsilniejszą stroną jest społeczna, wytrwała praca nosem; najcięższą — połączenie instynktu łowieckiego, potrzeby towarzystwa, wielkości i bardzo ograniczonej dostępności.

Wybierz inną rasę, jeśli wymagasz niezawodnego puszczania luzem, jesteś poza domem przez cały dzień pracy, mieszkasz w mieszkaniu z kiepską izolacją akustyczną lub szukasz prostej drogi zakupu. Warunek dobrostanu: codzienny ruch i praca nosem, towarzystwo, bezpieczne ogrodzenie i hodowca, który w sposób możliwy do wykazania kontroluje zdrowie i pochodzenie.

Fidello klantenservice

© 2026 Fidello

    • American Express
    • Apple Pay
    • Bancontact
    • BLIK
    • Google Pay
    • iDEAL Wero
    • Klarna
    • Maestro
    • Mastercard
    • MB WAY
    • MobilePay
    • PayPal
    • Shop Pay
    • Union Pay
    • USDC
    • Visa

    Login

    Zapomniałeś hasła?

    Nie masz jeszcze konta?
    Załóż bezpłatne konto i ciesz się wieloma korzyściami.