Duży gończy anglo-francuski biało-pomarańczowy - francuski pies gończy do pracy w sforze

Duży gończy anglo-francuski biało-pomarańczowy: szczeniak oraz dorosły pies z przodu i z profilu — Fidello

Duży gończy anglo-francuski biało-pomarańczowy - francuski pies gończy do pracy w sforze

Biały tułów z cytrynowymi lub pomarańczowymi łatami, zwisające uszy i nos, który ledwo odrywa się od ziemi: tak pracuje Grand Anglo-Français Blanc et Orange w terenie łowieckim. To francuski pies gończy pracujący w sforze, który według opisów rasy powstał z krzyżowania psa Billy z angielskimi foxhoundami, a FCI (wzorzec 324) zalicza go do dużych psów gończych z próbą pracy. Ma 60 do 70 cm w kłębie. Przedrostek „Grand" odnosi się do grubej zwierzyny, na którą poluje, a nie do olbrzymiego rozmiaru. Chce codziennie biegać daleko, podążać tropem i używać głosu, najchętniej razem z innymi psami. Pasuje to do doświadczonego właściciela na wsi, z dużym ogrodzonym terenem, tolerancyjnymi sąsiadami i czasem na pracę tropową. Największy minus: gdy złapie trop, twój głos przegrywa z jego nosem. Puszczanie luzem rzadko jest rozsądne, a poza Francją rasę prawie nie da się znaleźć.

Najważniejsze dane

  • Nazwa oficjalna: Grand Anglo-Français Blanc et Orange (wzorzec FCI nr 324; angielski: Great Anglo-French White and Orange Hound; niemiecki: Großer Anglo-Französischer Weiß-Oranger Laufhund)
  • Synonimy: brak ustalonej polskiej nazwy zwyczajowej; w praktyce używa się nazwy francuskiej. Nie mylić z Grand Anglo-Français Blanc et Noir, Grand Anglo-Français Tricolore ani Chien Français Blanc et Orange
  • Pochodzenie: Francja
  • Grupa i uznanie: FCI grupa 6 (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 1.1 (duże psy gończe), z próbą pracy; ostatecznie uznana 27 stycznia 1983; obecny wzorzec obowiązuje od 1 sierpnia 2023
  • Pierwotne zastosowanie: polowanie w sforze na grubą zwierzynę po zapachu
  • Wysokość w kłębie: 60-70 cm według wzorca FCI, bez osobnego przedziału dla psów i suk
  • Waga: nie określona we wzorcu; orientacyjnie ok. 30-36 kg według źródeł wtórnych, które się różnią
  • Długość życia: nie znaleziono badania dla całej rasy; orientacyjnie ok. 10-13 lat
  • Sierść: krótka i niezbyt gruba, skóra biała z pomarańczowymi lub żółtymi plamami
  • Umaszczenie: biało-cytrynowe lub biało-pomarańczowe, o ile pomarańcz nie jest zbyt ciemny ani nie przechodzi w czerwień
  • Poziom aktywności: wysoki; orientacyjnie 2 do 3 godzin dziennie, rozłożone w czasie i z pracą nosa
  • Wyzwanie szkoleniowe: wysokie; nie z braku inteligencji, lecz z powodu popędu tropienia i samodzielności
  • Poziom pielęgnacji: niski dla sierści, średni dla uszu, łap i kondycji
  • Pozostawanie samemu: ograniczone; tylko po stopniowym przygotowaniu i nie jako stała rutyna dnia pracy
  • Klimat: znosi umiarkowaną pogodę; przy upale i dużym wysiłku albo w mokrym chłodzie po pracy w terenie potrzebna jest dodatkowa uwaga
  • Dla początkujących: nie

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

  • masz doświadczenie z psami myśliwskimi lub psami sforowymi i wiesz, co ślad zapachowy robi z takim psem;
  • możesz codziennie spacerować, wąchać i trenować 2 do 3 godzin, w każdą pogodę;
  • mieszkasz poza gęstą zabudową, a sąsiedzi znoszą niosący się głos myśliwski;
  • możesz postawić wysokie, szczelne ogrodzenie i znaleźć rzetelnego hodowcę lub organizację zajmującą się przekazywaniem psów.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

  • szukasz pierwszego psa albo psa, który zawsze od razu słucha;
  • mieszkasz w mieście, w bloku albo w szeregowcu z kiepską izolacją akustyczną;
  • trzymasz koty, króliki lub gryzonie swobodnie w domu albo w ogrodzie;
  • regularnie zostawiasz psa samego na cały dzień pracy.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

Oficjalna nazwa to Grand Anglo-Français Blanc et Orange. FCI prowadzi wzorzec pod numerem 324; Francja jest krajem pochodzenia, a językiem oficjalnym wzorca jest francuski. Tekst zaktualizowano 6 października 2023 r., a obowiązująca wersja jest opublikowana z datą 1 sierpnia 2023 r. We Francji rasa jest uznawana przez Société Centrale Canine. Według Wikipedii rejestruje ją także United Kennel Club. Poza Francją jest rzadka.

Kilka ras łatwo pomylić, a FCI traktuje je wszystkie osobno:

Grand Anglo-Français Blanc et Orange rozpoznasz po krótszej i szerszej głowie niż u trójkolorowego krewniaka, uszach osadzonych na wysokości oczu lub tuż nad nimi oraz białej sierści z cytrynowymi lub pomarańczowymi łatami, bez czarnego płaszcza. Sama FCI pisze, że jego głowa wykazuje więcej angielskiej krwi.

Historia i pierwotne zastosowanie

Psy Grand Anglo-Français powstały we Francji przez krzyżowanie dawnych francuskich psów gończych z angielskimi foxhoundami. W przypadku Blanc et Orange opisy rasy wskazują jako francuską bazę psa Billy, z krzyżowaniami w drugiej połowie XIX wieku. Źródła są w tej sprawie zwięzłe i nie odwołują się do ksiąg hodowlanych; traktuj to więc jako zarys główny, a nie pełną historię rodowodu. Według źródeł wtórnych rasy Anglo-Français otrzymały obecne nazwy w 1957 roku.

Psy selekcjonowano do polowań w sforze na grubą zwierzynę, taką jak sarna, dzik i lis: wspólne utrzymanie tropu zapachowego, tempo, wytrzymałość i sygnalizowanie głosem, gdzie biegnie zwierzyna. To wyjaśnia jego samodzielność, ukierunkowanie na grupę oraz głośny, niosący się głos. Rasa jest nadal trzymana głównie we Francji jako pies użytkowy; jako pies towarzyszący poza światem łowieckim jest bardzo niezwykła.

Wygląd i cechy fizyczne

  • Budowa: mocny, silny pies gończy z większą ilością angielskiej krwi w głowie niż jego trójkolorowy krewniak; lekki chód
  • Głowa i kufa: dość krótka i szeroka głowa; szeroka, płaska czaszka bez wyraźnego guza potylicznego i z dobrze zaznaczonym stopem; dość krótki grzbiet nosa; wargi zachodzą na żuchwę i nadają kufie kwadratowy wygląd; nos czarny lub pomarańczowobrązowy
  • Oczy: duże, brązowe i ciemne; jasne oczy są wadą
  • Uszy: osadzone dość szeroko na wysokości oczu lub nieco powyżej, dość grube, lekko skręcone do wewnątrz i raczej krótkie
  • Szyja, grzbiet i klatka piersiowa: prosta szyja z lekką podgardlą; szeroki, muskularny grzbiet, szerokie i dość krótkie lędźwie, dość zaokrąglony zad; dość głęboka klatka piersiowa z długimi, lekko wysklepionymi żebrami; dobrze wypełniony bok
  • Kończyny i łapy: mocne, szerokie i pionowe kończyny przednie z umięśnionymi łopatkami blisko klatki; umięśnione, mięsiste uda i lekko zgięte stawy skokowe blisko ziemi; dość okrągłe łapy
  • Ogon: dość długi; czasem ku końcowi sterczą dłuższe, grubsze włosy
  • Sierść i skóra: krótka i niezbyt gruba; skóra biała z pomarańczowymi lub żółtymi plamami
  • Umaszczenie: biało-cytrynowe lub biało-pomarańczowe; czarne lub czerwone włosy są wadą
  • Szczenię i dorosły pies: szczenięta są lżejsze i mniej głęboko zbudowane; klatka piersiowa, mięśnie i wytrzymałość rozwijają się w trakcie dorastania

Charakter i temperament

Wzorzec o charakterze mówi tylko tyle, że psy agresywne lub nadmiernie lękliwe są dyskwalifikowane. Z funkcji i z opisów rasy wyłania się pies, który dobrze współpracuje w grupie, może być przyjazny wobec swoich ludzi i pozostaje skupiony na jednej rzeczy: zapachu. Został wyhodowany do samodzielnego podejmowania decyzji w lesie, a nie do wykonywania poleceń przewodnika. Dla psa rodzinnego to niezwykłe zadanie.

W domu dobrze wybiegany pies bywa spokojny. Na zewnątrz zmienia się to, gdy trop jest ciekawszy niż twoje wołanie. Jego głos słychać przy tropie, napięciu, nudzie lub gdy jest sam. Zachowanie różni się w zależności od linii: pies z pracującej sfory reaguje inaczej niż pies wychowany jako domownik. Nie znaleziono badań behawioralnych dotyczących wyłącznie tej rasy; obraz opiera się na wzorcu, funkcji i wtórnych opisach rasy.

Dzieci, psy, koty i goście

  • Niemowlęta i małe dzieci: pies o wysokości 60-70 cm i wadze ponad 30 kg może przypadkiem przewrócić dziecko. Pilnuj aktywnie i zapewnij mu miejsce odpoczynku poza zasięgiem dzieci.
  • Starsze dzieci: dzieci, które potrafią chodzić na spacery, przestrzegają zasad i nie przeszkadzają mu podczas snu lub jedzenia, mogą być dobrymi towarzyszami.
  • Nieznane psy: jako pies sforowy zwykle towarzyski, ale to nie gwarancja. Pozwól spotkaniom przebiegać spokojnie.
  • Domownicy: często może mieszkać z innymi psami, zwłaszcza z pobratymcami. Uważaj na wspólne pobudzenie, gdy w pobliżu jest zapach lub dzika zwierzyna.
  • Koty i małe zwierzęta: współżycie czasem się udaje, jeśli wychowuje się z nimi i prowadzisz oswajanie, ale pogoń nadal jest możliwa. Króliki, świnki morskie i gryzonie trzymaj bezpiecznie osobno.
  • Goście i kurierzy: głośno zgłasza gości, ale nie jest obrońcą. Ogrodzenie lub stałe miejsce przy drzwiach zapobiega kłopotom.

Instynkty i codzienne zachowanie

Podstawowym instynktem jest podążanie za śladem zapachowym w grupie. Poznasz go po psie, który podczas spokojnego spaceru nagle staje, opuszcza nos nisko przy rowie lub skraju lasu, przestaje reagować i po chwili zaczyna swoim charakterystycznym głosem. Gdy jest puszczony luzem, często słyszysz go już tylko gdzieś w krzakach, kiedy wołasz.

Także w domu wciąż szuka: sprawdza ogród i ogrodzenie pod kątem słabych miejsc i śladów zwierzyny. Kara działa wbrew jego naturze. Zaproponuj raczej kontrolowaną pracę poszukiwawczą i naucz alternatywnego zachowania, na przykład powrotu na sygnał, który cierpliwie zbudowałeś. Licz się na stałe z tym, że świeży zapach zwierzyny może być silniejszy niż jakikolwiek trening.

Ruch w poszczególnych fazach życia

  • Szczenię: dużo snu, krótkie wyprawy odkrywcze po różnym podłożu i bezpieczna zabawa. Unikaj wymuszonych kilometrów, wycieczek rowerowych i wielu schodów, dopóki stawy rosną.
  • Nastolatek: dużo energii i zmienna kontrola impulsów. Pracuj na długiej lince, stopniowo buduj kondycję i ćwicz przywołanie w spokojnym otoczeniu, zanim zwiększysz rozproszenia.
  • Dorosły: licz orientacyjnie 2 do 3 godzin dziennie, rozłożone na kilka momentów z żwawym marszem, długimi sesjami wąchania, bezpiecznym biegiem i pracą nosa. Czas w samochodzie lub w ogrodzie się nie liczy.
  • Senior: nadal codziennie się rusza, ale krócej, częściej i na miększym podłożu. Sztywność, trudności z wstawaniem lub mniejsza ochota do pracy powinny być ocenione przez weterynarza.

Więcej minut nie zawsze znaczy lepiej: podłoże, temperatura i regeneracja mają znaczenie, a po ciężkim dniu łowieckim odpoczynek jest równie ważny.

Wyzwania umysłowe i praca

Jego nos to jego pole pracy. Ułożenie śladu kawałkiem kiełbasy lub szmatką z zapachem i pozwolenie mu go śledzić, zabawy w szukanie w trawie lub lesie, praca tropowa i mantrailing dają mu dozwolony sposób na wyżycie się. Długa linka o długości 5 do 15 metrów pomaga ci kierować.

Sporty, w których musi ściśle uważać na właściciela, jak zawodowe posłuszeństwo, pasują mniej do jego predyspozycji. Przeplataj wysiłek odpoczynkiem, by nauczył się wyłączać. Pracę tropową w pobliżu prawdziwej zwierzyny wykonuj tylko na smyczy lub na ogrodzonym terenie.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z mocnymi nagrodami, takimi jak jedzenie, zabawa w trop lub dostęp do zapachu, oraz z krótkimi, urozmaiconymi sesjami. Ucz wcześnie imienia, uwagi, spokojnego chodzenia na smyczy, czekania przy drzwiach i furtkach, wsiadania do samochodu oraz stania spokojnie u weterynarza i podczas pielęgnacji. Ćwicz przywołanie najpierw bez rozproszeń i stopniowo zwiększaj trudność.

Socjalizacja nie oznacza, że ma bawić się z każdym, lecz że uczy się neutralnie obserwować ludzi, psy, ruch uliczny i dźwięki. Wybierz trenera z doświadczeniem w pracy z psami gończymi lub myśliwskimi, który pracuje bez bólu i zastraszania. Szukaj pomocy, jeśli pies przestaje być osiągalny lub jeśli głos poważnie zakłóca codzienne życie.

Pozostawanie samemu w domu

Pies sforowy jest przyzwyczajony do towarzystwa, dlatego nie da się podać stałej liczby godzin. Buduj samotność od sekund do minut, dopóki pozostaje spokojny. Stabilny dorosły pies po treningu może czasem odpoczywać kilka godzin, ale stałe pozostawanie samemu przez cały dzień pracy nie pasuje do rasy.

Skomlenie, chodzenie w kółko, dyszenie lub niszczenie wskazują na stres. Przy długich dniach rozwiązaniem jest opieka dla psów, wyprowadzanie lub drugi pies, o ile mają doświadczenie z silnymi psami kierowanymi zapachem. Pamiętaj o sąsiadach: jego głos niesie się daleko.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Mieszkanie w bloku lub szeregowiec z kiepską izolacją akustyczną rzadko pasuje: głos niesie się daleko, a dzienna potrzeba ruchu jest duża. Dom na wsi z bezpiecznie ogrodzonym terenem jest praktyczniejszy, o ile dzika zwierzyna i bydło w pobliżu nie stanowią codziennej pokusy. Ogród pomaga, ale nie zastępuje wspólnego ruchu. Należy do rodziny, a nie na zewnątrz.

Krótka sierść chroni przed mokrym chłodem tylko w ograniczonym stopniu; po pracy w terenie dokładnie go wytrzyj. W upale duży wysiłek wymaga uwagi: planuj aktywność na chłodne godziny i zapewnij wodę i cień. W samochodzie zabezpiecz go szelkami lub transporterem; pies, który wyczuje trop, może zniknąć w sekundy przy otwartych drzwiach. Przed podróżą sprawdź przepisy transportowe i wymagania kraju docelowego.

Rozmiary, obroże i szelki

FCI podaje tylko wysokość w kłębie 60-70 cm i nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej. Nie ma średniej dla rasy; zawsze mierz więc samego psa.

  • Obwód szyi: mierz tam, gdzie zwykle leży obroża, i zostaw ok. dwóch palców luzu między miarką a szyją.
  • Obwód klatki piersiowej: mierz wokół najszerszej części klatki piersiowej, kilka centymetrów za łapami przednimi, ciasno, ale bez ucisku. Przy głębokiej klatce to decydujący wymiar dla szelek.
  • Dopasowanie: szelki muszą zostawiać wolne łopatki, nie dotykać pach, nie dać się zsunąć przez głowę i nie obcierać. Po przymiarce pozwól psu chodzić, zawracać i biegać, a po wzroście lub zmianie wagi zmierz ponownie.

Szerokie, dobrze dopasowane szelki są bezpieczniejsze niż wąska obroża dla psa, który nagle ciągnie na tropie. Porównaj centymetry szelek z własnym pomiarem i przy wartości granicznej wybierz większy rozmiar. Do budowania przywołania i pracy tropowej w miejscach ze zwierzyną praktyczna jest długa linka o długości 5, 10 lub 15 metrów; sprawdź w informacjach o produkcie, czy wytrzymałość pasuje do silnego psa tej wielkości.

Pielęgnacja

  • Szczotkowanie: co tydzień gumową lub miękką szczotką; krótkie włosy wypadają przez cały rok i nieco bardziej w okresie linienia.
  • Mycie i suszenie: tylko w razie potrzeby; po deszczu i błocie wysusz sierść, pachy i przestrzenie między palcami. Biała sierść dobrze pokazuje brud.
  • Uszy: dość grube, zwisające uszy gorzej się wietrzą. Sprawdzaj co tydzień i po mokrym terenie zapach, brud lub zaczerwienienie, i nie czyść głęboko w przewodzie słuchowym.
  • Oczy i skóra: po pracy w terenie sprawdzaj kleszcze, małe rany i resztki roślin. Skóra jest biała z pomarańczowymi lub żółtymi plamami; zwracaj uwagę na zaczerwienienie w ostrym słońcu.
  • Łapy i pazury: po każdej wyprawie sprawdzaj opuszki, przestrzenie między palcami i pazury; stopniowo buduj stwardnienie opuszek i kondycję.
  • Zęby: myj kilka razy w tygodniu i zwracaj uwagę na zgryz; przodozgryz lub tyłozgryz jest wadą we wzorcu.
  • Ślinienie: wargi zachodzą na żuchwę; nieco śliny po piciu lub wysiłku może się pojawić.
  • Oswajanie: wcześnie przyzwyczajaj szczenię do dotyku uszu, łap i zębów, do obcinania pazurów i badań.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla tej rasy nie znaleziono publicznych badań populacyjnych ani uznanego programu zdrowotnego dla całej rasy. Uczciwy tekst nie może więc podawać procentów. Długość życia wynosi orientacyjnie ok. 10-13 lat; źródła podają 12-13 lat lub 10-12 lat, a dane populacyjne nie przewidują, jak długo będzie żył twój pies. Poniższe punkty wynikają z budowy i użytkowania oraz z ogólnej wiedzy o dużych psach gończych, a nie z badań dotyczących tej rasy.

  • Uszy: u psów ze zwisającymi uszami częściej opisuje się skłonność do zapalenia uszu. Potrząsanie głową, zapach, zaczerwienienie lub ból powinien ocenić weterynarz.
  • Układ ruchu i urazy: u dużej, sportowej rasy pracującej mogą występować urazy stawów, mięśni i łap. Utrzymująca się kulawizna lub mniejsza chęć do pracy zasługują na badanie.
  • Rozdęcie lub skręt żołądka: u dużych psów z głęboką klatką piersiową opisuje się zwiększoną skłonność. Szybko wzdymający się brzuch, bezskuteczne próby wymiotowania i niepokój to nagły przypadek u weterynarza.
  • Waga: przy zbyt małej ilości ruchu łatwo o nadwagę, która obciąża stawy i kondycję.

Odpowiedzialni hodowcy zazwyczaj badają psy rodzicielskie, na przykład pod kątem stawów biodrowych, i pokazują oryginalne wyniki z numerem chipa; zapytaj francuską organizację rasy o aktualne wymagania hodowlane, bo różnią się w zależności od kraju i związku. Wzorzec FCI mówi, że do hodowli wolno używać tylko psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych, o typowej dla rasy budowie, i wymienia jako wady nos motylkowy, zbyt cienką kufę, przodozgryz lub tyłozgryz, jasne oczy, nadmierne podgardle, ogon zakrzywiony lub odchylony oraz czarne lub czerwone włosy. Wynik nie jest dożywotnią gwarancją i nie każdy pies rozwija te schorzenia. Omów indywidualne objawy z weterynarzem.

Żywienie w poszczególnych fazach życia

Wybierz karmę pełnoporcjową odpowiednią do fazy życia i spodziewanej dorosłej wielkości, ponad 30 kg. Dla szczenięcia dużej rasy kontrolowany wzrost i szczupła sylwetka są ważniejsze niż szybki wzrost; nie dodawaj wapnia bez konsultacji z weterynarzem. Używaj karmy dla szczeniąt ras dużych, a później dla dorosłych psów ras dużych; na opakowaniu podano, dla jakiego przedziału wagowego karma jest przeznaczona. Senior nie jest automatycznie mniej aktywny; wybieraj według kondycji, uzębienia i potrzeb, nie tylko według wieku.

Przykład obliczeń z założeniami, wyłącznie dla wyjaśnienia, dla dorosłego psa o wadze 33 kg: RER = 70 × 330,75 ≈ 965 kcal. Przy współczynniku 1,4 dla spokojnego psa, 1,6 dla psa średnio aktywnego i 1,8 dla psa bardzo aktywnego (założenia, nie stałe wartości) otrzymujesz ok. 1350, 1540 i 1735 kcal dziennie. Przy karmie o 3600 kcal EM na kg (gramy dziennie = kcal ÷ EM w kcal/kg × 1000) to ok. 375, 430 i 480 gramów dziennie. Przy intensywnej pracy łowieckiej zapotrzebowanie może być wyższe; kieruj się wtedy wagą i kondycją. To nie jest zalecenie dla rasy: odczytaj wartość energetyczną z opakowania wybranej karmy.

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji ciała i aktywności. Potraktuj opakowanie jako punkt wyjścia, waż psa i dostosowuj stopniowo po dwóch do czterech tygodniach. Żebra powinny być wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia. Podziel dzienną porcję na co najmniej dwa posiłki, zapewnij spokój wokół jedzenia i odlicz smakołyki od porcji. Dbaj o świeżą wodę, więcej w upale i przy wysiłku. Zapytaj weterynarza przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

  • Czas dziennie: wysoki; ok. 2 do 3 godzin ruchu i pracy nosa, plus szkolenie, pielęgnacja i kontrola ogrodzenia i okolicy.
  • Karma: wysokie; aktywny pies o wadze ponad 30 kg je wyraźnie więcej niż rasa średniej wielkości.
  • Weterynarz i ubezpieczenie: średnie do wysokich; duże psy to wyższe dawki i koszty badań, a nagłe przypadki, takie jak skręt żołądka, są drogie.
  • Sierść: niskie; szczotkowanie i mycie w razie potrzeby.
  • Szkolenie i sprzęt: średnie do wysokich; solidne szelki, długa linka, zabezpieczenie w samochodzie i duże legowisko lub transporter.
  • Miejsce i ogrodzenie: często największy warunek i największa inwestycja.
  • Nabycie: rzadkość poza Francją i import sprawiają, że całkowite koszty są nieprzewidywalne; poproś o aktualne oferty zamiast liczyć na stałe kwoty.

Zalety

  • Silny węch i duża wytrzymałość; chętnie uczy się pracy tropowej i poszukiwawczej.
  • Ukierunkowany na grupę i często przyjazny wobec psów.
  • Krótka, łatwa w pielęgnacji sierść bez trymowania.
  • Atletyczna, funkcjonalna budowa bez świadomie wybranych skrajności.
  • Jasny wzorzec FCI z wymaganiami dotyczącymi zdrowia, zachowania i przydatności do pracy.

Wady i punkty uwagi

  • Głośny, niosący się głos myśliwski, także z nudy lub gdy jest sam.
  • Popęd tropienia: puszczanie luzem rzadko jest rozsądne przy zapachu zwierzyny.
  • Duża dzienna potrzeba ruchu i potrzeba dużo bezpiecznego terenu.
  • Nie nadaje się do kotów ani małych zwierząt bez starannego rozdzielenia.
  • Rzadki poza Francją i mało dostępnych danych zdrowotnych.
  • Nie nadaje się dla początkujących ani do zwykłego osiedla.

Dla kogo

Dla doświadczonego, aktywnego właściciela na wsi lub z dostępem do dużego ogrodzonego terenu, który rozumie zachowania łowieckie i spokojnie z nimi pracuje. Masz czas na długie rundy, trening na długiej lince i odpoczynek, sąsiadów tolerujących głośny głos i plan na wakacje i opiekę. Rodzina ze starszymi dziećmi może pasować, jeśli wszyscy przestrzegają zasad, a pies ma własne miejsce.

Dla kogo nie

Dla tych, którzy szukają pierwszego psa, mieszkają w mieście lub w domu o słabej izolacji akustycznej, chcą psa, który może niezawodnie biegać luzem wszędzie, trzymają małe zwierzęta swobodnie albo są regularnie nieobecni przez długie dni. Także ten, kto spodziewa się, że ogród zapewni dość ruchu, albo szuka psa do sportu wymagającego ścisłej uwagi, uczciwiej wybierze inny typ psa.

Odpowiedzialne nabycie, adopcja lub przekazanie

Poza Francją oferta jest niewielka, a w Holandii i Belgii prawie nie znaleziono hodowców ani związku rasy. Kto chce szczenię z pracującej sfory, musi umieć ocenić hodowcę i linię. Skontaktuj się z francuską organizacją rasy i z hodowcą, który pokaże ci miot, matkę i najlepiej dorosłych krewnych. Poproś o oryginalne wyniki badań zdrowotnych, rodowód i wyniki pracy, a ustalenia spisz na piśmie. Szczenię zwykle nie opuszcza miotu przed ok. ośmioma tygodniami. Bądź czujny, gdy przekazanie ma odbyć się na parkingu, jest kilka od razu dostępnych miotów lub dokumenty są niejasne.

Przy imporcie sprawdź chip, paszport, szczepienia, rejestrację i transport oraz aktualne przepisy własnego kraju. Dorosły pies z przekazania lub schroniska może świetnie pasować; zapytaj o zachowanie wobec zwierzyny, innych zwierząt, pozostawania samemu i powód oddania.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Grand Anglo-Français Blanc et Orange to to samo co Chien Français Blanc et Orange? Nie. To odrębne rasy FCI (nr 324 i nr 316); Grand Anglo-Français ma angielską krew, krótszą i szerszą głowę oraz uszy na wysokości oczu lub powyżej.

Dlaczego nazywa się „Grand"? Odnosi się do grubej zwierzyny, na którą poluje, a nie do skrajnej wielkości.

Czy to to samo co Blanc et Noir lub Tricolore? Nie. FCI nadaje każdemu osobny wzorzec; Blanc et Orange jest biały z cytrynowymi lub pomarańczowymi łatami, bez czarnego płaszcza.

Czy może biegać luzem? Przy zapachu zwierzyny lub widoku zwierzęcia przywołanie jest niepewne. Używaj bezpiecznie ogrodzonego terenu lub długiej linki.

Czy może mieszkać w bloku? Zazwyczaj nie: głos, ruch i popęd tropienia kolidują z gęstą zabudową.

Czy może mieszkać z kotami? Czasem, po starannym oswajaniu od małego, ale pogoń nadal jest możliwa.

Podsumowanie

Kto wybiera tego psa, wybiera nos i głos, które chcą być używane codziennie. Grand Anglo-Français Blanc et Orange to towarzyski, wytrzymały pies pracujący z francuskich łowów w sforze; jego wadą jest to, że to rzemiosło trudno przełożyć na posłuszeństwo na zwykłej ulicy.

Pasuje do kogoś z doświadczeniem w psach myśliwskich, dużą ilością bezpiecznej przestrzeni i hodowcą lub organizacją przekazującą psy, która jest otwarta. Kto szuka spokojnego psa domowego lub pierwszego psa, lepiej wybierze inną rasę. Jego dobrostan zależy od prawdziwej pracy dla nosa i nóg, towarzystwa i ogrodzenia, które wytrzyma także wtedy, gdy wyczuje trop.

Fidello klantenservice

© 2026 Fidello

    • American Express
    • Apple Pay
    • Bancontact
    • BLIK
    • Google Pay
    • iDEAL Wero
    • Klarna
    • Maestro
    • Mastercard
    • MB WAY
    • MobilePay
    • PayPal
    • Shop Pay
    • Union Pay
    • USDC
    • Visa

    Login

    Zapomniałeś hasła?

    Nie masz jeszcze konta?
    Załóż bezpłatne konto i ciesz się wieloma korzyściami.