Gończy francuski biało-pomarańczowy

Gończy francuski biało-pomarańczowy - duży pies gończy do polowania na grubą zwierzynę
Wśród brązowych liści na skraju francuskiego lasu gończy francuski biało-pomarańczowy (Chien Français Blanc et Orange) rzuca się w oczy głównie jako biała plama z jasnopomarańczowym rysunkiem. Jego praca tkwi w nosie i głosie: to duży pies gończy (62-70 cm), który w grupie idzie tropem grubej zwierzyny, takiej jak jeleń i dzik. Rasa występuje prawie wyłącznie jako pies użytkowy we francuskich sforach łowieckich; FCI uznaje ją ostatecznie od 1982 roku.
Jako pies domowy pasuje do kogoś, kto może codziennie spędzać wiele godzin na dworze, znosi głos niosący się daleko i akceptuje, że ślad zapachowy jest silniejszy niż przywołanie. Największa wada jest praktyczna: szczeniaka poza Francją prawie nie sposób znaleźć, a zdrowie i zachowanie są ledwo zbadane. Dlatego przy każdym punkcie podajemy, co jest pewne, a co tylko orientacyjne.
Najważniejsze cechy rasy
- Oficjalna nazwa: Chien Français Blanc et Orange (FCI: Français blanc et orange; po angielsku: French White and Orange Hound)
- Synonimy: brak ustalonej polskiej nazwy; czasem nazywany francuskim psem biało-pomarańczowym
- Pochodzenie: Francja
- Uznanie: wzorzec FCI nr 316, uznana ostatecznie, obowiązujący wzorzec z 1 lutego 1982; grupa 6, sekcja 1.1 (duże psy gończe), z próbą pracy
- Pierwotna funkcja: polowanie w sforze na grubą zwierzynę, po zapachu
- Grupa rasowa: psy gończe i rasy pokrewne (grupa 6 FCI)
- Wysokość w kłębie: 62-70 cm; angielski tekst wzorca dopuszcza 2 cm powyżej maksimum; brak osobnego zakresu dla samców i suk
- Waga: wzorzec jej nie podaje; w źródłach wtórnych około 30-35 kg, orientacyjnie
- Długość życia: orientacyjnie około 10-13 lat; nie znaleziono badań dotyczących rasy
- Sierść: krótka i cienka
- Umaszczenie: biało-cytrynowe lub biało-pomarańczowe, przy czym pomarańcz nie może być zbyt ciemny ani przechodzić w czerwień
- Poziom aktywności: wysoki, zwłaszcza wytrzymałość i praca nosem; orientacyjnie co najmniej dwie godziny na dworze dziennie, rozłożone na kilka razy
- Trudność szkolenia: wysoka, zwłaszcza przywołanie i chodzenie na smyczy
- Pielęgnacja: niska do średniej (krótka sierść, ale uszy, łapy i kleszcze wymagają uwagi)
- Samotność w domu: tylko po stopniowym przyzwyczajaniu; bez podawania liczby godzin
- Klimat: pasuje do klimatu umiarkowanego; przy długim chłodzie, wilgoci lub silnym słońcu zwracaj uwagę na cienką sierść
- Początkujący: zwykle nie jest odpowiedni
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- masz doświadczenie z psami myśliwskimi lub gończymi i szanujesz ich zachowanie węchowe;
- mieszkasz na wsi lub na skraju terenów naturalnych, z wysokim, szczelnym ogrodzeniem;
- jesteś gotów szukać szczeniaka we francuskich kenelach łowieckich i samodzielnie załatwić import.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- szukasz psa, który może niezawodnie biegać luzem w lesie lub na łące;
- masz wrażliwych na hałas sąsiadów albo często jesteś poza domem przez długie dni;
- masz koty, króliki lub inne małe zwierzęta w domu lub w ogrodzie.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
FCI prowadzi rasę pod numerem 316 jako Français blanc et orange, w grupie 6 wśród dużych psów gończych (sekcja 1.1) i z obowiązkową próbą pracy. Krajem pochodzenia jest Francja; Société Centrale Canine to francuski związek kynologiczny. Nie znaleźliśmy odrębnego klubu rasy z własną stroną, więc wzorzec FCI jest naszym głównym źródłem.
Pomylić ją najłatwiej z rasą Grand Anglo-Français Blanc et Orange, osobną rasą z własnym wzorcem (nr 324). Ma ona więcej krwi angielskiego foxhounda: krótszą, szerszą głowę i uszy osadzone na wysokości oczu lub nieco wyżej. U Chien Français Blanc et Orange ucho jest osadzone nieco poniżej linii oczu, jest giętkie i cienkie i sięga prawie do nosa, a głowa jest dość duża i umiarkowanie wydłużona. Ta rasa ma na tej stronie własną podstronę.
Chien Français Blanc et Noir i Chien Français Tricolore to również osobne rasy, odróżniane maścią. Pies biało-pomarańczowy bywa opisywany w opracowaniach jako nieco mniejszy od biało-czarnego. Trzecią nazwą w tej historii jest Billy, rasa wymieniana we francuskich źródłach jako prawdopodobny przodek.
Historia i pierwotna funkcja
Pochodzenie nie jest jasne. Francuskie źródła opisują rasę stosunkowo młodego pochodzenia, przy tworzeniu której prawdopodobnie użyto Billy; anglojęzyczne opracowanie wywodzi ją od dawnego typu psa myśliwskiego z Saintonge. Wiarygodnych rejestrów hodowlanych z początkowego okresu nie znaleźliśmy, więc dokładnych krzyżówek nie rozstrzygamy. Pewny jest wzorzec: od 1 lutego 1982 roku to ostatecznie uznana rasa FCI.
Zadaniem jest polowanie w sforze na grubą zwierzynę, w źródłach przede wszystkim jelenie i dziki. Psy idą tropem nosem i dają głos, aby myśliwi wiedzieli, gdzie biegną zwierzęta. To, co widać w domu, jest tym samym: trzymanie kursu na zapach, oddalanie się i głos, który należy do pracy. Poza Francją rasa jest rzadka.
Wygląd i cechy fizyczne
FCI opisuje typowego francuskiego psa gończego: dystyngowanego, a jednocześnie rustykalnego. Głowa jest dość duża i umiarkowanie wydłużona, z lekko wysklepioną czaszką, wyraźnym stopem i kufą prawie tak długą jak czaszka. Wargi są dość wyraźne, co nadaje kufie pewną kwadratowość. Nos jest czarny lub brązowo-pomarańczowy, oczy duże, brązowe i ciemne. Uszy są osadzone nieco poniżej linii oczu, giętkie, cienkie i lekko skręcone, sięgają na około dwa palce od nasady nosa.
Szyja jest prosta i dość długa z lekką podgardlą. Grzbiet jest szeroki i prosty, lędźwie normalnie wysklepione, zad okrągły i nieopadający. Klatka piersiowa jest szeroka z zaokrąglonymi żebrami, brzuch dobrze wypełniony. Przód jest mocny i szeroki, łopatka skośna i dobrze umięśniona; tył ma bardzo umięśnione uda i stawy skokowe blisko ziemi. Łapy to łapy zajęcze, ogon jest długi. Chód jest dość swobodny, galop lekki i wytrwały. Sierść jest krótka i cienka. Skóra jest biała z żółtymi lub pomarańczowymi plamami; podniebienie może być żółte.
Charakter i temperament
Wzorzec FCI nie opisuje temperamentu poza wykluczeniem psów agresywnych lub nadmiernie lękliwych. Opisy rasy, które znaleźliśmy, określają psa jako odważnego na polowaniu, przyjaznego i łatwego w obejściu wobec ludzi, czujnego i niezależnego. Ten obraz jest orientacyjny i pochodzi z opracowań, a nie z badań zachowania.
Dobry przykład tego połączenia: w domu wita cię spokojnie, ale gdy tylko na dworze pojawi się zapach, jest w swoim własnym świecie. Jego niezależność to chęć do pracy, a nie niechęć. Czujność przejawia się zwykle w zgłaszaniu, a nie w ochronie. Trudne sytuacje to życie ze zbyt małą ilością pracy, długie przebywanie w samotności i otoczenie, w którym nie może dać upustu głosowi.
Dzieci, psy, koty i goście
- Niemowlęta i małe dzieci: duży, silny pies może przewrócić dziecko bez złych zamiarów. Trzymaj dorosłego między psem a dzieckiem i daj psu własne miejsce odpoczynku.
- Starsze dzieci: mogą brać udział w zabawach w szukanie i spokojnych spacerach, ale nie utrzymają same na smyczy psa idącego tropem.
- Obce psy: jako pies sforowy zwykle towarzyski, ale osobniki się różnią. Poznawajcie się na smyczy lub na ogrodzonym terenie.
- Domownicy: często może mieszkać z innymi psami, zwłaszcza jeśli wychował się z pobratymcami. Życie w sforze i zabawa grupowa są dla niego normalne.
- Koty i małe zwierzęta: pies myśliwski reaguje na uciekające zwierzęta. Wspólne życie czasem się udaje przy spokojnym zapoznaniu od małego, ale na dworze biegnący kot może wywołać zachowanie łowieckie. Małe zwierzęta trzymaj bezpiecznie osobno.
- Goście i dostawcy: często zgłasza głośno i przyjaźnie. Naucz go najpierw obwąchiwać, a potem kłaść się na swoim miejscu.
Instynkty i codzienne zachowanie
Instynktem jest tropienie w grupie: nos w dół, głos w użyciu, a reszta świata znika. Świeży trop zwierzyny waży więcej niż smakołyk czy twój głos, nawet jeśli ma kilkaset metrów. Zauważysz to, gdy bez wahania znika na skraju lasu albo nagle nabiera tempa przy łące.
Poza tym może kopać pod ogrodzeniem lub szukać niskiego miejsca w płocie, jeśli zapach po drugiej stronie jest ciekawszy. Użycie głosu należy do rasy: szczekanie i pomruki przy podekscytowaniu, na tropie i podczas samotności. To zachowanie wyselekcjonowane, a nie nieposłuszeństwo.
Ruch w poszczególnych etapach życia
- Szczenię: wiele krótkich, urozmaiconych wypraw na zmiennym podłożu, dużo snu i żadnego wymuszonego obciążenia wytrzymałościowego. Nie ma sztywnego wzoru na minuty; obserwuj regenerację i zmęczenie.
- Młody pies: najtrudniejszy okres dla przywołania. Pracuj na długiej lince, buduj kontrolę impulsów zabawą i obciążaj ciało stopniowo.
- Dorosły: licz orientacyjnie co najmniej dwie godziny na dworze dziennie, rozłożone na kilka razy, z żwawymi spacerami i miejscem na węszenie i szukanie. Czas węszenia i odpoczynku się liczy.
- Senior: krótsze, spokojniejsze sesje z pracą nosem, aby utrzymać aktywność mięśni i mózgu. Sztywne wstawanie lub zostawanie w tyle omów z weterynarzem.
Przy upale ruszasz się wcześnie rano i późno wieczorem; przy chłodzie i deszczu ważne jest suche miejsce do regeneracji. Więcej minut nie zawsze znaczy lepiej: liczą się podłoże, tempo i regeneracja.
Wyzwania umysłowe i praca
Praca nosem pasuje do rasy: zabawy w szukanie z ukrytym jedzeniem, wypracowywanie tropów na długiej lince, mantrailing lub tropienie z instruktorem. To wykorzystuje to, do czego został wyhodowany, i męczy głowę lepiej niż godzina rzucania piłki. Spokojne długie wycieczki są możliwe u zdrowego, dorosłego psa, jeśli buduje się je stopniowo. Przewidywalny koniec aktywności pomaga mu się wyciszyć.
Szkolenie i socjalizacja
Pracuj z jedzeniem i dostępem do otoczenia jako nagrodą: trzy kroki obok ciebie, potem obwąchanie pobocza. Utrzymuj sesje krótkie i urozmaicone; ostre korekty często działają gorzej niż uczynienie sytuacji przewidywalną. Zacznij wcześnie od wyraźnego sygnału przywołania, na przykład gwizdka, i ćwicz najpierw bez rozproszeń.
Przywołanie jest głównym tematem, a niezawodnego chodzenia luzem na otwartym terenie nie można obiecać. Ucz też chodzenia na smyczy, przyjmowania gości, ruchu ulicznego, wizyt u weterynarza, jazdy samochodem i dotyku podczas pielęgnacji, małymi krokami. Socjalizacja oznacza naukę spokojnego patrzenia, a nie witania każdego. Przy problemach szukaj trenera pracującego nagrodami, mającego doświadczenie z psami myśliwskimi.
Zostawanie samemu w domu
Pies sforowy jest stworzony do towarzystwa i pracy. Nie podawaj gwarantowanej liczby godzin: zacznij od sekund za bramką, wracaj, zanim pojawi się niepokój, i wydłużaj małymi krokami. Kamera pokazuje, czy śpi, czy czeka. Szczekanie, wycie, niszczenie lub próby ucieczki to sygnały, by skrócić czas. Przy długich dniach pracy spacerowicz, opiekun lub opieka, która radzi sobie z psami myśliwskimi, jest często bardziej logiczna niż liczenie na to, że się przyzwyczai.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
To pies do przestrzeni: dom na wsi z wysokim, szczelnym ogrodzeniem pasuje lepiej niż mieszkanie czy dom szeregowy, gdzie jego głos szybko może prowadzić do skarg. Ogród nie zastępuje spacerów i pracy nosem. Sprawdź dolną część i wysokość płotu, bo kopanie i skakanie należą do rasy.
Krótka, cienka sierść słabo chroni przed długim chłodem i wilgocią, a jasna skóra może być wrażliwa na silne słońce. W samochodzie powinien być zabezpieczony w odpowiednim transporterze lub systemie pasów. Zapytaj w pensjonacie lub u opiekuna o ogrodzenie, podział na grupy i doświadczenie z psami myśliwskimi, i uważaj na wolne spuszczanie w czasie wakacji w rejonach z dziką zwierzyną.
Rozmiary, obroże i szelki
Oficjalna wysokość w kłębie wynosi 62-70 cm, a waga według źródeł wtórnych około 30-35 kg. Wiarygodnych obwodów szyi i klatki piersiowej dla rasy nie znaleźliśmy, więc zmierz psa sam.
- Szyja: zmierz w miejscu, gdzie leży obroża, i zostaw miejsce na dwa płaskie palce.
- Obwód klatki piersiowej: zmierz tuż za przednimi łapami wokół najszerszej części klatki, ciasno, ale bez ściskania.
- Sprawdź przy szelkach, czy szerokość taśm pasuje do szerokiej klatki i czy szelki nie zsuwają się na barki. Budowa i wiek się różnią; mierz szczenię ponownie co kilka tygodni.
Szelki typu Y zostawiają barki wolne. Wybieraj według zmierzonego rozmiaru, a nie litery rozmiaru. Do treningu przywołania na spokojnym terenie można rozważyć długą linkę, przypiętą do szelek, a nie do obroży; sprawdź najpierw w informacjach o produkcie, czy linka pasuje do siły psa tej wielkości.
Pielęgnacja
- Szczotkowanie i czesanie: raz w tygodniu gumową lub miękką szczotką; krótką sierść łatwo utrzymać.
- Trymowanie lub skubanie: niepotrzebne.
- Kąpiel i suszenie: tylko gdy brud nie daje się wyszczotkować; po deszczu dobrze go wysusz.
- Uszy: długie zwisające uszy zatrzymują wilgoć i brud. Sprawdzaj co tydzień, zwłaszcza po mokrym lesie; zaczerwienienie, zapach lub ból zleć do oceny weterynarzowi.
- Oczy, łapy i skóra: sprawdzaj po pracy ciernie, kłosy, małe rany i kleszcze, także między palcami.
- Pazury i zęby: przycinaj pazury w porę i regularnie myj zęby.
- Linienie: umiarkowane; przyzwyczajanie do dotyku zaczyna się już u szczenięcia.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
O ile udało nam się ustalić, dla tej rasy nie istnieje oficjalny program zdrowotny ani publiczna baza badań przesiewowych, a nie znaleźliśmy recenzowanego badania chorób dziedzicznych. Starsze opisy rasy wymieniają dysplazję stawu biodrowego, zakażenia uszu i problemy skórne bez źródła. Zwiększona skłonność do konkretnej choroby nie jest u tej rasy opisana w sposób uzasadniony, i właśnie dlatego nie piszemy listy chorób, które nie są udokumentowane.
To, co jest pewne: FCI wymaga, aby do hodowli używać tylko psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o budowie typowej dla rasy, i wymienia jako wady między innymi zbyt cienką lub zbyt długą kufę, przodozgryz lub tyłozgryz, jasne oczy, nieprawidłowy ogon i depigmentację. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają psy hodowlane; pytaj, co zrobiono, kto to zrobił i jaki był wynik. Wynik badania przesiewowego nie jest gwarancją.
U dużego psa pracującego stawy, opuszki i uszy to miejsca, w których widać pracę łowiecką. Nagłe kulawizny, trudności we wstawaniu, potrząsanie głową, uporczywe wymioty lub zmiany zachowania omów z weterynarzem.
Żywienie w poszczególnych etapach życia
Wybierz karmę pełnoporcjową dopasowaną do etapu życia; sama nazwa rasy nie wystarcza do ustalenia gramatury. Podstawą obliczeń jest zapotrzebowanie energetyczne w spoczynku: RER = 70 x masa ciała w kg do potęgi 0,75. Dla psa o masie 32 kg to około 940 kcal. Dzienne zapotrzebowanie to RER razy współczynnik zależny od aktywności, wieku i kondycji; jako założenie dla aktywnego psa 1,4 do 1,8, czyli około 1.320 do 1.700 kcal.
Podziel te kcal przez gęstość energetyczną karmy: przy przykładzie 3.800 kcal EM/kg daje to około 350 do 445 gramów dziennie. To tylko przykład obliczeniowy, a nie porada dla twojego psa; właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, masy ciała, wieku, kondycji i aktywności. Opakowanie traktuj jako punkt wyjścia i po dwóch do czterech tygodniach sprawdź wagę i kondycję: żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia.
Szczenię dużego psa dostaje karmę przeznaczoną dla fazy wzrostu, bez osobnych suplementów wapnia i z kontrolowanym wzrostem. U seniorów chodzi o zachowanie mięśni i uzębienia. Smakołyki i nagrody wliczasz, zwłaszcza przy zabawach w szukanie. Dwa posiłki dziennie są typowe; świeża woda jest stale dostępna. W razie pytań o wzrost, chorobę lub wątpliwości poproś o radę weterynarza.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
- Karma: średnie do wysokiego, ze względu na rozmiar i aktywność.
- Weterynarz i ubezpieczenie: średnie; rasa jest nieznana wielu gabinetom, a duży pies podnosi koszt leczenia i leków.
- Sierść i salon: niskie.
- Szkolenie: wysokie; przywołanie wymaga miesięcy konsekwentnej pracy.
- Sprzęt: średnie; szelki, długa linka, wysokie ogrodzenie i transporter.
- Czas: codziennie kilka spacerów, praca nosem i nadzór.
- Zakup i transport: prawdopodobnie wysokie i niepewne, z powodu importu z Francji.
Zalety
- Silny nos i wytrzymałość dla tych, którzy chcą długich, bogatych w zapachy wypraw.
- Towarzyski i według opisów rasy zwykle przyjazny wobec ludzi i pobratymców.
- Krótka, łatwa w utrzymaniu sierść bez trymowania.
- Rzadka francuska rasa pracująca z wyraźnym zadaniem i rozpoznawalnym biało-pomarańczowym wyglądem.
Wady i punkty uwagi
- Nos myśliwski i ucieczki: chodzenie luzem i przywołanie są trudne i nie można ich obiecać.
- Głos niosący się daleko może przeszkadzać sąsiadom.
- Samotność słabo pasuje do jego sforowej historii.
- Duży pies z dużą siłą na smyczy.
- Bardzo ograniczona dostępność poza Francją i mało danych o zdrowiu i zachowaniu.
- Mało odpowiedni do małego mieszkania lub gospodarstw domowych z kotami i małymi zwierzętami.
Dla kogo
Dla doświadczonego, aktywnego opiekuna na wsi lub na skraju terenu przyrodniczego, z wysokim ogrodzeniem, miejscem na głos i codziennym czasem na pracę nosem. Kto już żył z psami gończymi lub myśliwskimi, ma przewagę, podobnie jak ten, kto widzi psa jako partnera do pracy lub sportu, a nie cichego kanapowca.
Dla kogo nie
Nie dla początkujących, nie dla osób z długimi dniami pracy bez opieki, nie dla mieszkań wrażliwych na hałas i nie dla domów z kotami lub królikami. Także nie dla tych, którzy szukają psa, który zawsze może niezawodnie biegać luzem, lub chcą pewności co do zdrowia i rodowodu u tak słabo zbadanej rasy.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie
W Holandii i Belgii ta rasa jest praktycznie niedostępna; holenderskiego ani belgijskiego klubu rasy nie znaleźliśmy. Hodowla odbywa się we francuskich kenelach łowieckich i sforach. Skontaktuj się przez Société Centrale Canine lub francuskie związki kynologiczne i zapytaj o planowane mioty, rodowód i próby pracy. Pamiętaj, że sfora łowiecka ma inne priorytety niż rodzina: zapytaj, czy szczenię dorasta w domu i jak często psy hodowlane mieszkają w domu.
Poznaj przynajmniej matkę, sprawdź chip, paszport i wiek przy odbiorze oraz spisz ustalenia o zwrocie. Oznaki pseudohodowli to kilka miotów naraz, brak widocznych psów hodowlanych i presja, by szybko się zdecydować. Przy imporcie z Francji obowiązują przepisy UE dotyczące chipa i paszportu z ważnym szczepieniem przeciw wściekliźnie; aktualne wymagania sprawdź we właściwym urzędzie w swoim kraju. Przekazanie zdarza się u psów myśliwskich, ale sieci specjalnie dla tej rasy nie znaleźliśmy; pies ze schroniska lub rasowy z podobnej grupy bywa bardziej realistyczną alternatywą.
Najczęstsze pytania
Czy to uznana rasa? Tak, FCI uznaje ją jako rasę nr 316 w grupie 6, z datą oficjalnego wzorca 1 lutego 1982 roku.
Czy to to samo co Grand Anglo-Français Blanc et Orange? Nie. To odrębna rasa z własnym wzorcem (nr 324), z większym wpływem angielskim w głowie i nieco inaczej osadzonymi uszami.
Czy może biegać luzem? Prawdopodobnie tylko na całkowicie ogrodzonym terenie. Przy zapachu zwierzyny długa linka to najrozsądniejszy wybór.
Czy może mieszkać w bloku? Rzadko jest to rozsądne: głos, ruch i potrzeba przestrzeni sprawiają, że dom z ogrodzoną przestrzenią zewnętrzną jest bardziej logiczny.
Czy rasa jest u nas dostępna? Rzadko lub wcale. Szczenięta pochodzą głównie z francuskich kenneli łowieckich, a import wymaga przygotowania.
Podsumowanie
Uczciwym testem dla tego psa jest listopadowa niedziela: deszcz, skraj lasu, ślad zapachowy, za którym chce iść, i głos, który niesie się w oddali. Jeśli uważasz to za piękną współpracę z psem myśliwskim, rozumiesz, do czego został stworzony; jeśli cię to irytuje, wybierz inną rasę.
Jego siłą jest to, że jako pies sforowy jest towarzyski i chętny do pracy, najtrudniejszą stroną to, że nos i głos nie ułatwiają ci życia. Pasuje do doświadczonego opiekuna z przestrzenią, czasem i bezpiecznym ogrodzeniem; nie pasuje do rodziny szukającej cichego, łatwego w prowadzeniu psa domowego. Warunkiem jego dobrostanu są codzienna praca nosem, towarzystwo i hodowca, który sprawdzalnie kontroluje zdrowie i rodowód.