Petit Gascon Saintongeois - średni pies gończy o głosie sfory

Petit Gascon Saintongeois - średni pies gończy o głosie sfory
Petit Gascon Saintongeois w ciągu minuty zdradza, do czego go wyhodowano: nos w trawie, ogon uniesiony jak szabla, a potem dźwięczny okrzyk, który niesie się przez całe pole. To średnia odmiana rasy Gascon Saintongeois, francuskiej rasy, którą FCI opisuje w dwóch odmianach w standardzie nr 21. Większy Grand ma w Fidello własną stronę. Petit ma 56–62 cm w kłębie (samiec) lub 54–59 cm (suka), jest biały z czarnymi platami, a swoją formę zyskał w południowo-zachodniej Francji do polowania na zające.
Według standardu jest spokojny, przywiązany i posłuszny, ale pozostaje psem sfory z samodzielnym węchem. Pasuje do aktywnego domu z bezpiecznie ogrodzonym terenem, czasem na pracę węchową i sąsiadami, którzy zniosą głos psa myśliwskiego. Największa wada: gdy trop robi się świeży, powrót jest niepewny, a towarzyski pies sfory, który często jest sam, szybko zaczyna wyć.
Najważniejsze dane
- Oficjalna nazwa: Gascon Saintongeois (standard FCI nr 21), z odmianami Grand i Petit; ta strona dotyczy głównie odmiany Petit
- Synonimy: Petit Gascon-Saintongeois; po angielsku zwykle Small Gascon Saintongeois lub ta sama francuska nazwa
- Pochodzenie: Francja (południowy zachód)
- Uznanie: FCI grupa 6 (psy gończe i rasy pokrewne), dla odmiany Petit sekcja 1.2 (średnie psy gończe), z próbą pracy
- Pierwotne zadanie: wszechstronny pies myśliwski do polowania z bronią, szczególnie na zająca, ale nadaje się też do grubej zwierzyny
- Wysokość w kłębie Petit: samce 56-62 cm, suki 54-59 cm, z tolerancją 1 cm
- Waga: standard nie podaje wagi; orientacyjnie około 18-25 kg, źródła się różnią
- Sierść: krótka i gęsta, przylegająca
- Umaszczenie: białe z czarnymi platami, czasem lekko nakrapiane, z jasnobrązowymi (tan) znaczeniami na policzkach i nad oczami
- Długość życia: orientacyjnie około 10-13 lat; brak wiarygodnych danych dla rasy
- Poziom ruchu: wysoki; orientacyjnie 1,5-2 godziny dziennie, głównie na zewnątrz z użyciem nosa
- Wyzwanie szkoleniowe: wysokie, zwłaszcza przywołanie i swobodny bieg
- Poziom pielęgnacji: niski dla sierści, średni z powodu uszu i urazów myśliwskich
- Zostawanie samemu: tylko po stopniowym wprowadzeniu; pies sfory z dużą ilością głosu
- Klimat: pasuje do umiarkowanej pogody; uważaj na upał podczas wysiłku i susz psa po mokrej pogodzie
- Dla początkujących: raczej nie
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- codziennie jesteś na zewnątrz i pozwolisz, by spacer podążał za nosem psa;
- masz solidnie ogrodzony teren lub świadomie rezygnujesz z biegania bez smyczy;
- zniesiesz dźwięczny głos psa myśliwskiego w domu i w okolicy;
- szukasz rzadkiej rasy i jesteś gotów w nią włożyć wysiłek.
Raczej nie pasuje, jeśli:
- oczekujesz niezawodnego biegania bez smyczy w lesie lub na łące;
- masz koty lub małe zwierzęta swobodnie poruszające się po domu i ogrodzie;
- zostawiasz psa samego na całe dni pracy;
- szukasz spokojnego, cichego psa do mieszkania.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
FCI nie ma osobnego standardu dla odmiany Petit. Standard nr 21 nazywa się po prostu Gascon Saintongeois i opisuje dwie odmiany jednej rasy: Grand (sekcja 1.1, duże psy gończe) i Petit (sekcja 1.2, średnie psy gończe). Różnią się wielkością i pierwotnym zastosowaniem, ale mają wspólne umaszczenie, głowę i charakter sfory. Dlatego w Fidello stoją obok siebie jako osobne strony, choć nie są to dwie oddzielne rasy: większą odmianę znajdziesz na stronie Grand Gascon Saintongeois.
Nie myl tego typu z Grand bleu de Gascogne, osobną stroną rasy o niebiesko nakrapianej sierści, z którą zbudowano Gascon Saintongeois. Zobacz też Grand bleu de Gascogne. Krzyżówka Petit z inną rasą nie jest Petit Gascon Saintongeois.
Historia i pierwotne zadanie
Grand powstał w połowie XIX wieku, gdy hrabia Joseph de Carayon-Latour chciał odmłodzić zanikającego Chien de Saintonge i skrzyżował ostatnie potomstwo z Bleu de Gascogne barona de Ruble. Rezultatem był Gascon Saintongeois, ale dawny pies z Saintonge zniknął tym samym jako odrębna rasa.
Petit jest młodszy. W połowie XX wieku myśliwi w południowo-zachodniej Francji wybierali najmniejsze psy z miotów Grand do polowania na zające. Według standardu Petit to wszechstronny pies do polowania z bronią, specjalista od zająca, który dobrze radzi sobie też z grubą zwierzyną. To tło widać na co dzień: samodzielnie pracujący węch, poczucie sfory i głos, który niesie się daleko. Poza Francją pozostaje rzadki.
Wygląd i cechy fizyczne
- Proporcje ciała: stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia około 10 do 10,5; średnia, harmonijna i szlachetna budowa.
- Głowa i kufa: wąska, sklepiona czaszka z wyraźnym guzem potylicznym, prawie bez stopu; kufa jest tak długa jak czaszka, mocna i lekko wypukła.
- Oczy: owalne i brązowe, z czarnymi brzegami powiek i łagodnym, ufnym spojrzeniem; jasne oczy to wada dyskwalifikująca.
- Uszy: cienkie i zwinięte, wystarczająco długie, by sięgnąć co najmniej końca nosa, osadzone poniżej linii oka i nieco do tyłu.
- Szyja, grzbiet i klatka piersiowa: szyja średnio długa, lekko wygięta, z niewielkim podgardlem; napięty grzbiet, lekko wypukła i umięśniona lędźwia, szeroka i długa klatka sięgająca łokcia oraz lekko podciągnięty brzuch.
- Nogi i łapy: potężny przód z mocną kością; lekko wydłużone, owalne łapy z zwartymi palcami oraz czarnymi poduszkami i pazurami.
- Ogon: mocno osadzony, zwężający się ku końcowi, sięgający do stawu skokowego; w ruchu noszony jak szabla.
- Sierść i umaszczenie: krótka i gęsta; białe tło z czarnymi platami, które często pokrywają oba uszy i oczy i kończą się na policzkach. Policzki są jasnobrązowe, a dwie brązowe plamy nad oczami nadają psu wyraz quatre-yeux. Czasem u nasady uda występuje liściaste "znamię koziołka".
- Skóra: giętka i niezbyt gruba.
- Szczenię i dorosły pies: szczenię nie ma jeszcze pełnej długości, głębokości klatki ani głosu; typ jest w pełni widoczny dopiero u dorosłego psa. Samiec i suka różnią się głównie wielkością (patrz wyżej).
W porównaniu z Grand Petit jest lżejszą, mniejszą wersją: u samców o 9–10 cm niższy w kłębie, z tą samą rozpoznawalną głową i tymi samymi kolorami. Odchylenia wymieniane w standardzie jako wady to m.in. krótka głowa, szeroka czaszka, krótkie lub wysoko osadzone uszy, wklęsły grzbiet, opadający zad, odchylony ogon i krówcze stawy skokowe.
Charakter i temperament
FCI opisuje psa jako psa sfory par excellence, o delikatnym węchu, szeroko poszukującego i z bardzo dźwięcznym głosem. Instynktownie dołącza do sfory i jest spokojny, przywiązany i posłuszny wobec poleceń. Psy agresywne lub nadmiernie płochliwe są wykluczane. W domu to często łagodny, towarzyski pies, który lubi leżeć blisko swoich ludzi.
Na zewnątrz zmienia się to, gdy tylko wychwyci zapach: wtedy pracuje samodzielnie, a twój głos jest słabym konkurentem. To nie upór, lecz zapał do pracy. Jest wrażliwy na ostry ton i zwykle szybko dochodzi do siebie po przestrachu. Nuda objawia się wyciem i węszeniem tam, gdzie nie jest to pożądane. Indywidualne różnice pozostają duże.
Dzieci, psy, koty i goście
- Niemowlęta i małe dzieci: często życzliwy, ale młody, rozentuzjazmowany pies o wadze 20 kg może przewrócić malucha. Nadzoruj i naucz dzieci, że jedzenie i miejsce do spania należą do psa.
- Starsze dzieci: dobre towarzystwo na długich spacerach i w zabawach w szukanie, jeśli nauczą się spokojnie obchodzić z jego nosem.
- Obce psy: jako pies sfory zwykle towarzyski; nie traktuj tego jako gwarancji.
- Domownicy: często dobrze pasuje do drugiego psa i szuka towarzystwa.
- Koty i małe zwierzęta: współżycie z kotem może się udać, jeśli pies wychowuje się razem z nim. Uciekający kot na zewnątrz lub królik może uruchomić jego instynkt łowiecki; małe zwierzęta pozostają narażone.
- Goście i dostawcy: często zapowiada głosem. Naucz go po zgłoszeniu iść na swoje miejsce.
Instynkty i codzienne zachowanie
Tropienie jest na pierwszym miejscu. Podczas zwykłego spaceru widzisz nos, który pracuje bez przerwy, psa, który szerokołukowo szuka tropu, i głos, który nagle wybucha, gdy trop robi się świeży. Potem przez chwilę prawie nie reaguje na twoje wołanie, nawet jeśli w domu słucha znakomicie.
Z natury sfory szuka towarzystwa i może wyć, gdy jest sam. Jako pies myśliwski reaguje na zwierzynę, koty i poruszające się małe zwierzęta. Nauka czekania, wymiany i powrotu zmniejsza ryzyko, ale nie usuwa predyspozycji. Dobra długa smycz i wysokie ogrodzenie to zwykłe zarządzanie.
Ruch w poszczególnych fazach życia
- Szczenię: dużo krótkich wypadów na zmiennym podłożu, swobodna zabawa i dużo snu. Unikaj długich wymuszonych dystansów oraz wielu schodów lub skoków, dopóki szkielet jeszcze rośnie.
- Młody pies: nos staje się silniejszy niż uwaga. Pracuj na długiej smyczy, spokojnie zwiększaj dystans i czas i ćwicz przywołanie w spokojnym otoczeniu.
- Dorosły: orientacyjnie 1,5–2 godziny dziennie, rozłożone na spacery, pracę węchową i swobodny ruch na ogrodzonym terenie. Węszenie liczy się w pełni; sam krótki spacer zwykle nie wystarcza.
- Senior: krócej, częściej i na miękkim podłożu. Sztywne wstawanie, pogarszająca się kondycja lub wyraźnie mniejsza chęć do chodzenia zasługują na uwagę weterynarza.
Planuj wysiłek przy ciepłej pogodzie rano lub wieczorem i susz mokrego psa po pracy. Ciągła szybka jazda na rowerze lub bieg obok samochodu nie pasuje do psa myśliwskiego, który sam wyznacza tempo.
Wyzwania umysłowe i praca
Jego nos to jego zawód. Ślady zapachowe z jedzenia, zabawy w szukanie w lesie, tropienie, mantrailing i detekcja pasują do pierwotnego zadania i nadają spacerowi cel. Krótkie sesje z pachnącą nagrodą działają lepiej niż długie powtórzenia.
Posłuszeństwo i ćwiczenia równowagi wzmacniają kontakt, ale sztywne ćwiczenie bez zapachu daje niewiele wyzwania. Kontrolowany spacer sfory z drugim psem jest dla wielu psów przyjemnym ujściem energii, o ile psy są dobrze zgrane.
Szkolenie i socjalizacja
Szkol życzliwie, jasno i krótko, nagrodami, które wygrywają z zapachem wokół. Nagradzaj kontakt przed tropem, nie po nim. Ćwicz przywołanie na długiej smyczy, czekanie, wymianę, dotykanie uszu i łap, spokojne chodzenie obok rowerzystów i innych psów oraz wczesne podróże samochodem. Poszukaj trenera pracującego na nagrodach, jeśli przywołanie lub wycie utknie.
Licz się z tym, że bieganie bez smyczy często pozostaje ograniczone do ogrodzonego terenu, nawet po dobrym szkoleniu. Socjalizuj szczenię krótkimi, pozytywnymi krokami z ludźmi, ruchem ulicznym, transportem i weterynarzem; pies myśliwski uczy się tego najlepiej jako młody.
Zostawanie samemu w domu
Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Zacznij od sekund, gdy pies jest zrelaksowany, zwiększaj w małych krokach i w razie potrzeby użyj kamery, by obserwować wycie, chodzenie w tę i z powrotem lub niszczenie. Pies sfory należy do towarzystwa; cały dzień pracy samotnie pasuje do niego źle.
Głos niesie się daleko, więc wyjący pies szybko zwraca uwagę sąsiadów. Na długie dni zorganizuj osobę wyprowadzającą, opiekę lub odpowiednią dzienną opiekę albo rozważ drugiego psa tylko wtedy, gdy naprawdę temu podołasz.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Najlepiej pasuje dom z dużym ogrodzonym terenem i sąsiadami w oddali. Ogród nie zastępuje wspólnego spaceru, a pies myśliwski kopie lub wspina się, gdy trzeba; zadbaj więc o wysokie, szczelne ogrodzenie. W mieszkaniu rasa zwykle pasuje gorzej ze względu na głos i potrzebę ruchu.
W samochodzie potrzebne są odpowiednie szelki lub transporter. Chroń psa przed upałem, pozwól mu dobrze wyschnąć po deszczu i po pracy sprawdź drobne rany na łapach i uszach. Ćwicz wcześnie transport publiczny, wakacje i pensjonat.
Rozmiary, obroże i szelki
Standard rasy nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej. Dla psa tej wielkości obwód klatki około 65-80 cm to szacunek bez źródła; budowa, waga i kondycja się różnią. Zawsze mierz więc własnego psa.
- Obwód klatki piersiowej: zmierz najszersze miejsce klatki, kilka centymetrów za łapami przednimi, miękką miarką, która przylega, nie wrzynając się.
- Obwód szyi: zmierz tam, gdzie spoczywa obroża, i zostaw miejsce na dwa płaskie palce.
- Dopasowanie: ramiona muszą poruszać się swobodnie, pas nie może obcierać pach, a szelki nie mogą dać się zdjąć przez głowę ani do tyłu. Jeśli pies jest między dwoma rozmiarami, wybierz ten, w którym wszystko da się regulować. Zmierz ponownie przy zmianie wagi.
Przy długich smyczach i pracy węchowej dobrze dopasowane szelki rozkładają ciągnięcie lepiej niż sama obroża. Zobacz szelki i porównaj centymetry z własnym pomiarem.
Pielęgnacja
- Szczotkowanie: raz w tygodniu gumową szczotką lub rękawicą z wypustkami; częściej w okresie linienia. Krótkie włosy zostają na ubraniach i tapicerce.
- Czesanie, trymowanie i szarpanie: niepotrzebne.
- Kąpiel i suszenie: tylko przy brudzie lub zapachu; potem dobrze osusz uszy i łapy.
- Uszy: sprawdzaj po każdym spacerze i kilka razy w tygodniu pod kątem zapachu, zaczerwienienia, bólu lub potrząsania głową. Długie zwinięte uszy zatrzymują wilgoć i brud. Nie czyść na ślepo i używaj tylko środka polecanego przez weterynarza.
- Oczy i skóra: po pracy sprawdzaj gałązki, kłosy traw, kleszcze i drobne rany; przy zaczerwienieniu, łzawieniu lub złym zapachu pies powinien iść do weterynarza.
- Pazury i łapy: sprawdzaj co miesiąc i po każdej długiej wyprawie; zobacz, czy poduszki i palce są nieuszkodzone po trudnym terenie.
- Zęby: szczotkuj kilka razy w tygodniu.
- Linienie: szczotkuj częściej w okresie linienia; krótkie włosy zostają na tkaninach.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
Standard rasy stwierdza, że do hodowli można używać tylko psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o typowej dla rasy budowie. Nie znalazłem obowiązkowego programu badań specyficznego dla rasy ani recenzowanego badania rasy dla Petit; rozpiętość około 10-13 lat jest orientacyjna i niewiele mówi o pojedynczym psie. Poniższe punkty to punkty uwagi, nie wartości procentowe. Nie każdy pies rozwija te schorzenia.
- Uszy: długie, zwisające, zwinięte uszy zatrzymują wilgoć i brud i mogą sprzyjać zapaleniu; ma to wiele przyczyn i należy do weterynarza.
- Klatka i brzuch: u średnich i dużych psów z długą, szeroką klatką opisuje się zwiększoną predyspozycję do rozdęcia i skrętu żołądka. Szybko wzdęty, twardy brzuch z niepokojem lub bezskuteczną próbą wymiotów to zawsze nagły wypadek.
- Stawy: pracujący pies myśliwski obciąża nogi i stawy; kulawizna, sztywny start lub niechęć do chodzenia wymaga badania.
- Waga: dodatkowe kilogramy pogarszają kondycję i ruchliwość.
Zapytaj hodowców, jakie badania zdrowotne zalecają dla rodziców stowarzyszenie rasy lub francuski związek kynologiczny, i poproś o pokazanie oryginalnych wyników. Wymagania różnią się w zależności od kraju i stowarzyszenia. Wynik nie jest dożywotnią gwarancją, a karma, suplementy ani akcesoria nie zapobiegają chorobie dziedzicznej; indywidualne objawy omawiasz z weterynarzem. Rasa jest rzadka, więc zwróć szczególną uwagę na pokrewieństwo obojga rodziców.
Żywienie w poszczególnych fazach życia
Utrzymuj psa szczupłego i umięśnionego. Dla szczenięcia wybierz pełnoporcjową karmę dla szczeńąt odpowiednią do oczekiwanej wielkości w wieku dorosłym i dbaj o równomierny wzrost; nie podawaj dodatkowego wapnia bez uzgodnienia z weterynarzem. Dla dorosłych psów jest wiele karm pełnoporcjowych. Zobacz na przykład Applaws Puppy Small & Medium Breed Kurczak 7,5 kg dla szczeńąt małych i średnich ras oraz Applaws Adult Dog Small & Medium Breed Kurczak 2 kg dla dorosłych psów, i zawsze czytaj wartość energetyczną na opakowaniu.
Przykład obliczeń dla dorosłego psa o wadze 22 kg: RER = 70 x 22^0,75, około 711 kcal dziennie. Z przykładowymi współczynnikami 1,4 (spokojny lub wykastrowany), 1,6 (średni) i 1,8 (aktywny) otrzymasz około 996, 1138 i 1280 kcal dziennie. Przy karmie o wartości 3800 kcal ME na kg (gramy dziennie = kcal ÷ ME w kcal/kg x 1000) daje to około 262, 299 i 337 gramów dziennie. To przykład obliczeń z założeniami, a nie zalecenie dla rasy.
Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji ciała i aktywności. Zacznij od niskiego lub średniego scenariusza, zważ porcję, podziel ją na dwa posiłki i wlicz przysmaki. Po dwóch do czterech tygodniach oceń wagę i kondycję ciała: żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talia. Zadbaj o świeżą wodę i zaplanuj odpoczynek wokół większych posiłków. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
- Czas dziennie: orientacyjnie 1,5-2 godziny ruchu i pracy węchowej, plus krótki trening i kontrola ciała.
- Czas tygodniowo: szczotkowanie, uszy, oczy, łapy i zęby razem około godziny, plus dodatkowa kontrola po każdej wyprawie do lasu.
- Karma: średnie; aktywny pies średniej wielkości je więcej, niż sugeruje jego rozmiar.
- Weterynarz i ubezpieczenie: średnie; miej rezerwę na rany, uszy i nagłe przypadki.
- Sierść i salon pielęgnacyjny: niskie.
- Szkolenie i opieka: stosunkowo dużo w pierwszym roku na przywołanie i zostawanie samemu; opieka jest potrzebna przy długich dniach pracy.
- Miejsce i sprzęt: wysokie ogrodzenie, długa smycz, solidne szelki, transporter lub pas samochodowy.
Ceny zakupu i czasy oczekiwania różnią się znacznie, zwłaszcza przy rzadkiej rasie; zapytaj o aktualne kwoty i wlicz również badania zdrowotne rodziców.
Zalety
- Życzliwy i towarzyski w swojej sforze i rodzinie.
- Delikatny węch i szeroki, wytrzymały styl pracy.
- Dźwięczny głos i rozpoznawalny biało-czarny wygląd z brązowymi znaczeniami.
- Krótka sierść, która wymaga niewielkiej pielęgnacji.
- Średnia wielkość: łatwiejszy w prowadzeniu niż Grand.
Wady i punkty uwagi
- Instynkt łowiecki i głos wymagają codziennego zarządzania.
- Przywołanie i bieganie bez smyczy są niepewne.
- Potrzeba dużo ruchu na zewnątrz, także w złej pogodzie.
- Rzadki poza Francją; mały wybór i niewiele niezależnych danych zdrowotnych.
- Zostawanie samemu kosztuje czas i opiekę.
Dla kogo
Dla aktywnych osób lub rodzin z dużą ilością czasu na zewnątrz, ogrodzonym terenem i sąsiadami, którzy zniosą głos psa myśliwskiego. Doświadczenie z psami myśliwskimi lub dobry trener to atut. Kto szuka psa myśliwskiego jako psa roboczego, znajdzie w Petit wszechstronny typ; kto nie jest myśliwym, musi przede wszystkim kochać długie wyprawy z węszeniem i mieć cierpliwość do przywołania.
Dla kogo nie
Nie dla tych, którzy wymagają niezawodnego biegania bez smyczy w lesie lub na łące, mają małe zwierzęta lub swobodnie chodzące koty, mieszkają w mieszkaniu o słabej izolacji akustycznej lub zostawiają psa samego na całe dni pracy. Ani dla tych, którzy oczekują spokojnego, cichego psa domowego.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie
Szukaj przejrzystego hodowcy przez stowarzyszenie rasy, odwiedź matkę i miejsce, w którym rośnie szczenię, i czytaj oryginalne wyniki oraz dane z chipa. Unikaj przekazania na parkingu, zawsze dostępnych szczeńąt i presji szybkiej płatności. Szczenię zwykle nie opuszcza matki przed około ośmioma tygodniami; ustal na piśmie umowę, opiekę po sprzedaży i zwrot.
Rasa jest rzadka poza Francją i hodowana głównie z linii myśliwskich, więc sprawdź też, czy linia pasuje do życia rodzinnego. Przy przekazaniu lub adopcji przez schronisko albo stowarzyszenie rasy dorosły pies może dobrze pasować, o ile powód oddania, zachowanie wobec psów i zwierząt oraz zdrowie zostały uczciwie odnotowane. Przy imporcie sprawdź identyfikację, szczepienia i przepisy swojego kraju.
Najczęstsze pytania
Czy Petit Gascon Saintongeois to osobna rasa? Nie. FCI opisuje Gascon Saintongeois jako jedną rasę z dwiema odmianami, Grand i Petit, w tym samym standardzie.
Jaka jest różnica między Petit a Grand? Petit jest mniejszy (samce 56-62 cm, suki 54-59 cm wobec 65-72 i 62-68 cm) i został wyselekcjonowany w XX wieku do polowania na zające.
Czy nadaje się dla początkujących? Raczej nie. Charakter jest łagodny, ale instynkt łowiecki, głos i przywołanie wymagają doświadczenia lub dobrego prowadzenia.
Czy może biegać bez smyczy? Zwykle tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie.
Czy może mieszkać w mieszkaniu? Zwykle nie, z powodu głosu i potrzeby ruchu.
Czy jest dostępny lokalnie? Rasa jest rzadka poza Francją; zapytaj przez stowarzyszenie rasy o aktualnych hodowców.
Podsumowanie
Petit Gascon Saintongeois to łagodny pies sfory o ostrym węchu: towarzyski, gdy ma wokół siebie swoich ludzi, niezależny, gdy tylko znajdzie trop. Wymaga właściciela, który lubi być na zewnątrz, ma bezpieczne ogrodzenie i akceptuje głos psa myśliwskiego.
Jeśli szukasz spokojnego psa domowego, niezawodnego biegania bez smyczy lub długich dni pracy w samotności, wybierz inną rasę. Dla jego dobrostanu liczy się przede wszystkim dużo ruchu na zewnątrz z użyciem nosa, towarzystwo, szczupłe ciało i hodowca, który uczciwie pokazuje wyniki badań zdrowotnych i linie.