Grand Basset Griffon Vendéen
Grand Basset Griffon Vendéen - szybki niski pies myśliwski o szorstkiej sierści
Wzorzec FCI nazywa Grand Basset Griffon Vendéen najszybszym ze wszystkich bassetow węchowych: wytrwałym, odważnym i "trochę upartym". To ostatnie nie jest dodatkiem, to sedno rasy. To francuski pies myśliwski z Wandei o wysokości w kłębie 39-44 cm, z twardym, płaskim włosem, wyraźnymi brwiami, dobrym węchem i głośnym głosem. W domu jest zwykle wesoły, otwarty i towarzyski, na zewnątrz ciepły trop wygrywa z twoim wołaniem. Pasuje do aktywnych ludzi z dobrze ogrodzonym ogrodem, co najmniej półtorej do dwóch godzin życia na zewnątrz dziennie i cierpliwości do spokojnego, konsekwentnego szkolenia. Największą wadą jest połączenie silnego instynktu łowieckiego, samodzielności i długiego grzbietu na krótkich nogach: puszczanie bez smyczy rzadko jest rozsądne, a pies, który ma za mało do roboty, da to usłyszeć.
Najważniejsze dane
- Oficjalna nazwa: Grand Basset Griffon Vendéen (wzorzec FCI nr 33)
- Synonimy: GBGV (skrót); francuska nazwa jest używana też po angielsku; nie mylić z Petit Basset Griffon Vendéen
- Pochodzenie: Francja (Wandea)
- Uznanie: FCI grupa 6 (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 1.3 (małe psy gończe), z próbą pracy; oficjalny wzorzec opublikowany 9 stycznia 1999
- Pierwotna funkcja: polowanie z bronią palną na zająca i królika, także na inną drobną zwierzynę i dzika, na terenach średniej wielkości
- Wysokość w kłębie: samce 40-44 cm, suki 39-43 cm, z tolerancją 1 cm w górę lub w dół (FCI)
- Waga: wzorzec nie podaje wagi; orientacyjnie około 18-20 kg przy zdrowej kondycji (przewodniki po rasie, nie źródło oficjalne)
- Oczekiwana długość życia: orientacyjnie około 10-14 lat; brytyjski Kennel Club podaje ponad 10 lat, a stara brytyjska ankieta (obie odmiany Basset Griffon Vendéen razem) dawała średnio około 12 lat
- Sierść: twarda, nie za długa i płaska, nigdy jedwabista ani wełniasta, z gęstą podszerstkiem i niezbyt obfitymi frędzlami
- Umaszczenie: czarno-białe, czarne z podpalaniem, biało-pomarańczowe (płowe z białym), trójkolorowe, płowe z czarnym nalotem lub jaśniejsza jego odmiana; jednolicie czarne lub białe jest niedopuszczalne
- Poziom aktywności: wysoki; przewodniki po rasie podają około półtorej do dwóch godzin, brytyjski Kennel Club ponad dwie godziny dziennie
- Trudność szkolenia: średnia do wysokiej; chętnie się uczy, ale jest samodzielny, nos idzie przed komendą
- Poziom pielęgnacji: średni; szorstka sierść, zwisające uszy i pazury wymagają regularnej uwagi
- Zostawanie samemu: tylko po stopniowym budowaniu; to nie pies na stały pełny dzień pracy w samotności
- Klimat: dzięki twardej sierści zwykle dobrze znosi zmienną, wilgotną i chłodną pogodę (orientacyjnie); w upale uważaj na przegrzanie po wysiłku
- Dla początkujących: warunkowo; przede wszystkim dla początkujących gotów szukać pomocy dobrego trenera
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- codziennie jesteś na zewnątrz co najmniej półtorej do dwóch godzin, także w deszcz i po błotnistej ścieżce;
- widzisz spacer jako czas węszenia, w którym pies współdecyduje o tempie i trasie;
- masz ogród z wysokim, szczelnym ogrodzeniem lub możesz je zbudować;
- uważasz wesołego, dość głośnego domownika za doskonałego, także potem na kanapie.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- chcesz psa, który niezawodnie zostaje bez smyczy w lesie lub na łące;
- masz w domu lub ogrodzie króliki, świnki morskie, kury albo swobodnie wychodzącego kota;
- szukasz cichego psa lub mieszkasz w bardzo słabo wyciszonym mieszkaniu;
- musiałbyś regularnie zostawiać psa samego na cały dzień pracy.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
Pełna nazwa to Grand Basset Griffon Vendéen; "grand" odnosi się do większej z dwóch odmian bassetów z Wandei, "griffon" do szorstkiej sierści. FCI uznaje rasę pod numerem 33 i zalicza ją do małych psów gończych. Brytyjski Kennel Club nazywa rasę Basset Griffon Vendéen (Grand) i zalicza ją do houndów.
Pomyłka jest łatwa. Petit Basset Griffon Vendéen to osobna, mniejsza rasa z własnym wzorcem. Grand Griffon Vendéen i Briquet Griffon Vendéen to wysokonożne psy sfory: Grand Basset się z nich wywodzi, ale wzorzec wyraźnie wymaga budowy bassetowej, niepodobnej do małego Briqueta. Basset Fauve de Bretagne to również szorstkowłosy francuski basset, ale płowy i mniejszy. Basset hound jest cięższy i ma gładką sierść z dużą ilością luźnej skóry.
Historia i pierwotna funkcja
Jak wszystkie basety, Grand Basset Griffon Vendéen wywodzi się od większych psów, w tym przypadku od Grand Griffon Vendéen. Pod koniec dziewiętnastego wieku hrabia d'Elva rozpoczął pierwsze selekcje; szukał psów z prostymi przednimi nogami. Paul Dézamy utrwalił typ. Zrozumiał, że pies może złapać zająca tylko wtedy, gdy ma określoną wielkość, i ustalił ją na około 43 cm. Dlatego jest to większa z dwóch odmian bassetów z Wandei i według FCI najszybsza ze wszystkich bassetów węchowych.
FCI opisuje go dziś jako doskonałego pomocnika myśliwego z bronią palną na terenach średniej wielkości. Poluje na wszystko, co ma sierść, od królika po dzika, a zespół Grand Bassetów wygrał kiedyś piąty Puchar Europy w polowaniu na zająca. Ta przeszłość tłumaczy zachowanie: głośny, uporczywy głos na tropie, upór w gęstwinie, dużo wytrwałości i mała chęć pozostawania spokojnie przy opiekunie, gdy nos coś znajdzie. Jako pies towarzyszący rzadko jeszcze dostaje taką pracę, więc opiekun musi ją zastąpić.
Wygląd i cechy fizyczne
- Proporcje ciała: lekko wydłużony, o budowie bassetowej, ale bez przesadnej długości; zrównoważony i elegancki. Zbyt długi lub zbyt krótki tułów jest wadą.
- Głowa i kufa: długa, wypukła czaszka bez ciężkości, wyraźny stop; kufa wyraźnie dłuższa od czaszki i kwadratowa na końcu, z wiszącymi wargami pokrytymi wąsami i brodą. Nos jest czarny, u psów biało-pomarańczowych dopuszczalny jest brązowy.
- Oczy: duże, owalne i ciemne, o przyjaznym, inteligentnym wyrazie; białko oka nie może być widoczne. Jasne lub różnokolorowe oczy są wadami.
- Uszy: miękkie, wąskie i cienkie, pokryte długim włosem, nisko osadzone poniżej linii oka i zwinięte do wewnątrz; powinny sięgać poza koniec nosa.
- Szyja, grzbiet i klatka piersiowa: długa, mocna szyja bez podgardla; długi, szeroki, prosty grzbiet, który nigdy się nie zapada, solidne lekko wypukłe lędźwie, szeroka klatka do wysokości łokci i zaokrąglone żebra.
- Nogi i łapy: proste, mocne przednie nogi z grubymi przedramionami; dobrze kątowane tylne nogi z szerokimi stawami skokowymi; mocne, zwarte łapy z twardymi poduszkami. Jakość kości to kwestia gęstości, nie objętości.
- Ogon: gruby u nasady, wysoko osadzony, dość długi, noszony szablasto lub lekko zakrzywiony, nigdy na grzbiecie ani załamany na końcu.
- Sierść i kolor: twarda, nie za długa i płaska; brwi dobrze widoczne, ale nie zakrywające oka; brzuch i wewnętrzna strona ud nie nagie. Umaszczenia: czarno-białe, czarne z podpalaniem, biało-pomarańczowe, trójkolorowe i płowe z czarnym nalotem (tradycyjnie zwane maścią zajęczą, wilczą, borsuczą lub dziką). Skóra jest dość gruba i często marmurkowa.
- Szczenię i dorosły pies: szczenięta nie mają jeszcze twardej struktury dorosłej sierści; wąsy i brwi rozwijają się z wiekiem (orientacyjnie). Samiec i suka różnią się we wzorcu tylko wysokością w kłębie: suki są o 1 cm niższe.
Charakter i temperament
Wzorzec opisuje zachowanie jako szybkie, o dobrym głosie i namiętny myśliwy, odważny i lubiący gęstwinę; temperament to "trochę uparty, ale dobrze wychowany". Brytyjski Kennel Club dodaje: wesoły i otwarty, niezależny, nie dający się łatwo podniecić i chętny do nauki przy jasnym prowadzeniu. W praktyce oznacza to psa, który lubi być z ludźmi i łatwo nawiązuje kontakt, ale ma własne zdanie, gdy tylko zapach jest silniejszy niż twoja prośba.
Czujność nie jest kluczowym punktem wzorca, ale często głośno zapowiada gości. Frustracja lub nuda objawia się u tego typu psa myśliwskiego głównie szczekaniem, wyciem, kopaniem, ucieczkami z ogrodu i wybieraniem własnych tras. Płochliwy pies to według wzorca wada, a pies agresywny lub nadmiernie płochliwy jest wręcz dyskwalifikujący; wybierz więc hodowcę, który selekcjonuje pod kątem stabilności. To opisy rasy: każdy pies jest indywidualny.
Dzieci, psy, koty i goście
- Niemowlęta i małe dzieci: zwykle przyjazny i niezbyt drażłiwy, ale entuzjastyczny, ciężki pies myśliwski może przewrócić małe dziecko. Pilnuj, naucz dzieci zostawiać go w spokoju przy jedzeniu i spaniu i nie pozwalaj ciągnąć go za uszy ani siadać na grzbiecie.
- Starsze dzieci: dobry kolega na długie spacery i zabawy w szukanie, o ile dzieci utrzymają smycz; silny instynkt łowiecki pociąga dziecko szybciej, niż się spodziewasz, nawet na ogrodzonym polu.
- Obce psy: ze względu na przeszłość sforową zwykle towarzyski i mało konfliktowy (orientacyjnie); mimo to socjalizuj celowo i z spokojnej odległości.
- Domownicy: często dobrze pasuje do drugiego psa o podobnym tempie. Dwa psy myśliwskie razem mogą jednak nakręcać się nawzajem w stronę tropu.
- Koty i małe zwierzęta: z kotem spokojne oswajanie od młodego wieku może się udać. Króliki, świnki morskie, kury i swobodnie wychodzące koty są w jego oczach zwierzyną; oddziel je fizycznie.
- Goście i kurierzy: zapowiada głośno, ale przyjaźnie. Naucz go przestawać po zapowiedzi i iść na swoje miejsce.
Instynkty i codzienne zachowanie
Tropienie i podążanie to instynkt, który określa wszystko. Na zwykłym spacerze widzisz to po nosie pracującym bez przerwy, psie, który nagle skręca ku poboczu, i głosie, który wybucha, gdy tylko trop jest ciepły. Potem często prawie nie reaguje na imię ani gwizdek. Jego popęd do przedzierania się przez zarośla jest celowo wyhodowany, więc pokrzywy, jeżyny i rowy nie są przeszkodą.
W domu widać to w węszeniu w każdym kącie ogrodu, szukaniu jedzenia i kopaniu przy ogrodzeniu. Jedzenie może stać się przedłużeniem tropienia: szuka, może podkradać i czasem je szybko. Pogań jest częścią rasy; nigdy nie puszczaj go w pobliżu dróg, pastwisk z owcami ani zwierzyny. Ćwiczenie czekaj, puść, zamień i wróć zmniejsza ryzyko, ale nie usuwa instynktu.
Ruch na kolejnych etapach życia
- Szczenię: krótkie, urozmaicone wyprawy na zmiennym podłożu, dużo snu i swobodnej zabawy. Unikaj schodów, skoków z kanapy i długich wymuszonych dystansów, gdy rosną długi grzbiet i młode stawy.
- Nastolatek: nos staje się dominujący, a przywołanie traci grunt. Pracuj na długiej lince, buduj przywołanie krok po kroku i zwiększaj dystans dopiero, gdy pies reaguje niezawodnie.
- Dorosły: orientacyjnie około półtorej do dwóch godzin lub więcej urozmaiconej aktywności dziennie (Kennel Club: ponad dwie godziny), rozłożonej na spacery, węszenie i trening. Część może odbywać się swobodnie na bezpiecznym, ogrodzonym terenie. Intensywne obciążenia jak długie wycieczki buduje się stopniowo i równoważy dniem odpoczynku.
- Senior: krócej, spokojniej i częściej, na miękkim podłożu. Sztywność, kłopoty z wstawaniem lub mniejsza chęć do spacerów to powód do wizyty u weterynarza, a nie do zaprzestania ruchu.
Ciepła pogoda wymaga wczesnych lub późnych spacerów; letnie wyprawy buduj spokojnie.
Wyzwanie umysłowe i praca
Jego nos to jego najlepsza odskocznia. Zabawy w szukanie w ogrodzie, ślady z jedzenia, praca tropiąca, mantrailing i detekcja pasują do tego, co robi z natury, i dają mu zadanie bez zwierzyny. Krótkie sesje z dużą ilością nagród działają lepiej niż długie powtórzenia.
Agility z wysokimi skokami gorzej pasuje do długiego grzbietu. Wybierz raczej niskie przeszkody, ćwiczenia równowagi i świadomości ciała, by pozostał silny bez obciążania grzbietu.
Szkolenie i socjalizacja
Wzorzec chce, aby pies od młodości przyzwyczajał się do posłuszeństwa. Zacznij wcześnie od imienia, przypinania, siad, puść, zamień i wróć, nagradzaj hojnie dobrze pachnącym jedzeniem i utrzymuj sesje krótkie i urozmaicone. Pozytywne szkolenie z dużą ilością powtórzeń w spokojnych warunkach działa najlepiej; ostre korekty rzadko czynią upartego psa bardziej niezawodnym.
Ćwicz przede wszystkim to, czego będzie często potrzebować: goście, samochód, weterynarz, dotykanie uszu i łap, zostawanie samemu, ruch uliczny, rowerzyści i inne psy. Poszukaj trenera pracującego na nagrodach, jeśli przywołanie, wycie lub zachowania przy jedzeniu utkną. Długa linka 5-10 metrów daje swobodę bez ryzyka.
Zostawanie samemu w domu
Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Grand Basset został wyhodowany do pracy w grupie i szuka towarzystwa. Buduj samotność od sekund i minut i zwracaj uwagę na wycie, chodzenie w kółko, kopanie przy drzwiach i niszczenie. Wiele dorosłych psów po dobrym treningu odpocznie kilka godzin, ale cały dzień pracy źle pasuje do towarzyskiego psa sforowego. Dzienna opieka, wyprowadzający lub drugi pies mogą pomóc, choć drugi pies nie jest gwarancją.
Jego głos niesie daleko. Pies, który jest sam i wyje, szybciej zwraca uwagę sąsiadów niż przeciętny szczekacz.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Najpraktyczniejsze jest mieszkanie z ogrodem z wysokim, szczelnym ogrodzeniem i terenami spacerowymi w pobliżu; brytyjski Kennel Club uznaje otoczenie wiejskie za odpowiednie. Ogród nie zastępuje spaceru: pies myśliwski, któremu się nudzi, kopie pod ogrodzeniem lub wspina się nad nim. W bloku może się udać przy dużej ilości ruchu na zewnątrz, treningu hałasu i niewielu schodach, ale w słabo wyciszonym mieszkaniu szybko idzie źle.
Dzięki twardej sierści zwykle dobrze znosi deszcz i zimno; mimo to osusz go po mokrym dniu, zwłaszcza uszy i brzuch. Latem skracaj wycieczki lub przenoś je na rano. Nigdy nie zostawiaj go w gorącym samochodzie. W podróży jego miejsce jest w dobrze dopasowanych szelkach z pasem bezpieczeństwa lub w kennelu; wcześnie ćwicz wakacje i pensjonat. Po wyprawie do lasu sprawdź, czy nie ma kleszczy, ciernia i drobnych ran na łapach.
Rozmiary, obroże i szelki
Wzorzec rasy nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej. Dlatego zawsze zmierz własnego psa, także dlatego, że sierść i budowa różnią się u poszczególnych psów.
- Obwód szyi: mierz w miejscu, gdzie leży obroża, między uszami a łożatkami, i zostaw miejsce na dwa palce.
- Obwód klatki piersiowej: mierz w najszerszym miejscu klatki, kilka centymetrów za przednimi łapami.
- Dopasowanie: barki muszą się swobodnie poruszać, pasek nie może obcierać pach, a szelki nie mogą dać się zsunąć przez głowę ani do tyłu. Zmierz ponownie przy zmianie wagi lub linieniu.
Przy długiej lince i pracy tropiącej dobrze dopasowane szelki rozkładają siłę lepiej niż sama obroża. Zobacz szelki i porównaj centymetry z własnym pomiarem:
Dobierz rozmiar wyłącznie według własnego pomiaru i tabeli rozmiarów produktu; przy wątpliwościach lub pomiędzy dwoma rozmiarami sprawdź tabelę rozmiarów na stronie produktu.
Pielęgnacja
- Szczotkowanie: brytyjski Kennel Club podaje codziennie; przy płaskiej, twardej sierści często wystarczy kilka razy w tygodniu (orientacyjnie), częściej w linieniu i po wyprawie do lasu.
- Czesanie i rozczesywanie: sprawdzaj za uszami, pod pachami i we frędzlach, czy nie ma kołtunów; usuwaj podszerstek odpowiednim grzebieniem w linieniu.
- Trymowanie lub skubanie: usuwanie luźnego włosa kilka razy w roku utrzymuje twardą strukturę. Sierść można poprawiać, ale nadmierne trymowanie lub strzyżenie jest odrzucane przez wzorzec.
- Mycie i suszenie: tylko przy brudzie lub silnym zapachu; potem dobrze osusz uszy, brodę i brzuch.
- Uszy: sprawdzaj co tydzień zapach, zaczerwienienie lub częste potrząsanie głową. Długie, owłosione uszy zatrzymują wilgoć i ciepło; czyść tylko środkiem polecanym przez weterynarza.
- Oczy i broda: wycieraj brud i łzy; broda zatrzymuje jedzenie i wodę i szybciej pachnie.
- Pazury i łapy: sprawdzaj co miesiąc; chodzenie po miękkim terenie słabo ściera pazury. Zaglądaj między palce po każdej wizycie w lesie.
- Zęby: szczotkuj kilka razy w tygodniu.
- Linienie: sierść wypada przez cały rok, wyraźnie bardziej wiosną i jesienią.
- Salon pielęgnacyjny i oswajanie: przyzwyczajaj szczenię wcześnie do szczotkowania i dotyku; salon jest przydatny głównie do skubania, nie jest potrzebny co miesiąc.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
Dla tej rasy jest niewiele nowych, niezależnych badań populacyjnych, więc poniższe punkty są punktami uwagi, a nie wartościami procentowymi. Brytyjski Kennel Club umieszcza rasę w kategorii 1 Breed Watch (brak specyficznych dla rasy punktów niepokoju dla sędziów) i nie wymienia specyficznych dla rasy ograniczeń hodowlanych; podkreśla różnorodność genetyczną. Brytyjska ankieta z 2004 roku, obejmująca obie odmiany Basset Griffon Vendéen razem i niewielkie liczby, wymieniała u żyjących psów głównie problemy z rozrodem, skórą i uszami.
- Uszy: u tej rasy uwaga wobec długich, owłosionych, zwisających uszu jest uzasadniona; zapalenie może objawiać się zapachem, bólem, potrząsaniem i drapaniem. Ma wiele przyczyn i wymaga weterynarza.
- Grzbiet i stawy: u tej rasy, podobnie jak u innych długich, niskich psów, opisuje się zwiększoną skłonność do przeciążenia grzbietu i stawów. Wynika to z budowy i nie jest potwierdzone liczbami dla tej rasy. Nie każdy pies to rozwija.
- Skóra: podrażnienie skóry lub pasożyty wymieniono w ankiecie; sprawdzaj sierść i skórę po wyprawach do lasu.
- Nadwaga: dodatkowe kilogramy obciążają grzbiet i stawy; obserwuj talię i żebra.
- Brzuch i oczy: szybko wzdęty brzuch, niepokój lub bezskuteczne próby wymiotowania to zawsze nagły wypadek; mrużenie, zaczerwienienie lub zmętnienie wymagają weterynarza.
Nie znaleziono specyficznego dla rasy obowiązkowego programu zdrowotnego dla Holandii ani Belgii. Zapytaj hodowcę i klub rasy, jakie badania stosują u rodziców (wielu hodowców średnich psów myśliwskich daje na przykład ocenić biodra, łokcie i oczy) i poproś o pokazanie oficjalnych wyników. Wzorzec FCI mówi, że do hodowli można używać tylko psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o budowie typowej dla rasy. Wynik nie jest gwarancją, a indywidualne objawy omawiasz z weterynarzem.
Żywienie na kolejnych etapach życia
Dla szczeniaka wybierz karmę pełnoporcjową dla szczeniąt ras średnich i dbaj o równomierny wzrost oraz kondycję ciała zamiast jak najszybszego wzrostu. Nie podawaj dodatkowego wapnia bez konsultacji z weterynarzem. Dla dorosłych psów jest wiele karm pełnoporcjowych; zobacz karmę dla szczeniąt i suchą karmę dla psów. Daj młodym szczeniętom kilka małych posiłków i stopniowo zmniejsz do dwóch dziennie.
Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji ciała i aktywności. Przykład obliczeń wyłącznie dla wyjaśnienia, dla dorosłego psa o wadze 19 kg: RER = 70 × 190,75 ≈ 637 kcal. Ze współczynnikiem 1,4 dla spokojnego psa i 1,8 dla bardzo aktywnego psa (założenia, nie stałe wartości) wychodzi około 890 do 1.150 kcal dziennie. Przy karmie o 3.800 kcal ME na kg (gramy dziennie = kcal ÷ ME w kcal/kg × 1000) daje to około 235 do 300 gramów dziennie. To nie jest zalecenie dla rasy: przeczytaj wartość energetyczną na opakowaniu wybranej karmy.
Traktuj to jako punkt wyjścia i oceń wagę oraz kondycję ciała po dwóch do czterech tygodniach. Żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, a z góry powinna być widoczna talią; przy szorstkiej sierści czujesz rękami, nie tylko oczami. Odlicz energię z przysmaków i nagród treningowych od porcji i podziel dzienną rancję na dwa posiłki. Seniorzy nie potrzebują automatycznie mniej białka: wybieraj według kondycji, zębów i aktywności. Zapewnij świeżą wodę, zwłaszcza po wysiłku. Przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach zapytaj weterynarza.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
- Czas dziennie: wysoki; półtorej do dwóch godzin lub więcej na zewnątrz, plus trening i pielęgnacja sierści.
- Karma: średnie dla aktywnego psa średniej wielkości.
- Weterynarz i ubezpieczenie: średnie do wysokiego; licz się z kontrolą uszu i buforem na problemy z grzbietem, stawami lub nagłe przypadki.
- Sierść i salon: średnie; głównie czas na szczotkowanie, od czasu do czasu skubanie.
- Szkolenie: względnie dużo w pierwszym roku na przywołanie, długą linkę i zostawanie samemu.
- Opieka: może być potrzebna przy długich dniach pracy.
- Wyposażenie i miejsce: długa linka, dobrze dopasowane szelki, wysokie ogrodzenie, solidne legowisko i schodki lub rampa do samochodu i kanapy.
Ceny bardzo się różnią w zależności od hodowcy, kraju i wybranej pielęgnacji; zapytaj o aktualne kwoty zamiast zakładać stałe liczby.
Zalety
- Wesoły, otwarty i towarzyski; zwykle dobrze daje się łączyć z innymi psami.
- Doskonały węch i dużo wytrwałości, nadaje się do pracy tropiącej i poszukiwawczej.
- Solidna, twarda sierść, która znosi deszcz, zimno i gęstwinę.
- Pasuje do aktywnego życia na zewnątrz i długich spacerów.
- Średni rozmiar, łatwiejszy w prowadzeniu niż większe psy sforowe z tej samej rodziny.
Wady i punkty uwagi
- Silny instynkt łowiecki: puszczanie bez ogrodzenia rzadko jest bezpieczne.
- Głośny, uporczywy głos, który może przeszkadzać sąsiadom.
- Samodzielny i uparty; przywołanie wymaga lat budowania.
- Długi grzbiet na krótkich nogach wymaga troski przy schodach, skokach i wadze.
- Zwisające uszy i szorstka sierść wymagają regularnej kontroli i pielęgnacji.
- Niewiele niezależnych danych o zdrowiu i ograniczona oferta poza Francją.
Dla kogo ta rasa
Dla aktywnych, cierpliwych właścicieli, którzy żyją na zewnątrz i chcą psa, któremu wolno myśleć samodzielnie. Ogrodzony ogród, miejsce na długie spacery z węszeniem oraz stały trener lub kurs bardzo pomagają. Doświadczenie z psami myśliwskimi nie jest wymogiem, ale gotowość zaakceptowania, że pies nie posłucha szybko, gdy wabi go trop. Spokojna rodzina ze starszymi dziećmi, które chcą nosić smycz, pasuje dobrze.
Dla kogo nie
Nie dla tych, którzy szukają cichego, łatwego miejskiego psa do towarzystwa, regularnie nie ma ich w domu przez długie dni, mają małe zwierzęta lub swobodnie wychodzące koty albo bezwzględnie chcą spacerować bez smyczy. Kto ma mało czasu lub chęci na codzienne wyprawy do lasu i w pole, lepiej wybierze inną rasę.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przejęcie
Rasa jest trudno dostępna w Holandii i Belgii; krytycznie podchodź do ogłoszeń, które zawsze obiecują szczenięta. Odwiedź matkę i jej otoczenie, poproś o oficjalne wyniki badań zdrowia rodziców, numery chipów i dane rodowodowe oraz zwróć uwagę na socjalizację z ludźmi, innymi psami i codziennymi dźwiękami. Szczenię zwykle nie opuszcza hodowcy przed około ośmioma tygodniami; ustalenia, opiekę po zakupie i możliwość zwrotu spisz na piśmie. Uważaj na hodowców, którzy selekcjonują wyłącznie wyniki łowieckie, nie biorąc pod uwagę życia rodzinnego.
Przy przejęciu przez klub rasy lub schronisko zapytaj o powód oddania, zachowanie wobec innych psów i zwierząt oraz zdrowie. Przy imporcie sprawdź identyfikację, szczepienia, paszport i aktualne przepisy swojego kraju.
Najczęstsze pytania
Czy Grand Basset Griffon Vendéen nadaje się dla początkujących? Warunkowo. Jego przyjazna natura pomaga, ale instynkt łowiecki, głos i praca na długiej lince wymagają zdecydowania i najlepiej pomocy trenera.
Czy może chodzić bez smyczy? Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie. Poza ogrodzeniem trop może być silniejszy niż przywołanie.
Ile szczeka lub wyje? Więcej niż przeciętnie, zwłaszcza przy tropie, podekscytowaniu i zostawaniu samemu.
Ile gubi sierści? Trochę przez cały rok, więcej w linieniu; szczotkowanie utrzymuje to w ryzach.
Czy może mieszkać w bloku? Tylko przy dużej ilości ruchu na zewnątrz, treningu hałasu i niewielu schodach; dom z ogrodem pasuje lepiej.
Jaka jest różnica wobec Petit Basset Griffon Vendéen? Petit to osobna, mniejsza rasa z własnym wzorcem, niższa i bardziej zwarta; Grand jest wyższy i według FCI najszybszy.
Podsumowanie
Kto bierze do domu Grand Basset Griffon Vendéen, bierze myśliwego, który lubi też leżeć na kanapie. To działa, dopóki pozwalasz mu codziennie robić na zewnątrz to, do czego został wyhodowany: tropić, węszyć, chodzić. Jego chęć podążania za tropem pozostaje, nawet jeśli zna cię od lat.
Jeśli pasuje to do twoich dni, ogrodzonego ogrodu i długiej linki, dostaniesz wesołego, towarzyskiego i wytrzymałego domownika. Jeśli szukasz spokoju, ciszy i niezawodnego posłuszeństwa bez smyczy, wybierz inną rasę. Zadbaj w każdym razie o zdrowy grzbiet, czyste uszy i psa zadowolonego ze swojej pracy.