Gończy francuski trójkolorowy

Szczenię gończego francuskiego trójkolorowego po lewej, dorosły pies przodem pośrodku i z profilu po prawej — Fidello

Chien Français Tricolore - trójkolorowy pies sforowy z czarnym czaprakiem

Czarny czaprak na grzbiecie, żywe podpalanie na policzkach i kończynach, wysokość w kłąbiu 62-72 cm: tak rozpoznasz Chien Français Tricolore. Został wyhodowany, by wraz z całą sforą przez wiele godzin podążać za jełeniem lub dzikiem, prowadzony przez myśliwych. Standard FCI nie pozostawia wątpliwości co do zamysłu: typ ma pozostać francuski, a ślady angielskiej krwi foxhounda są wadą.

Jako pies domowy to przede wszystkim pytanie o to, co możesz zaoferować: codziennie godziny pracy węchem, wysokie ogrodzenie i sąsiadów, którzy zniosą donośny głos myśliwski. Największa wada jest praktyczna. Jego instynkt łowiecki sprawia, że niezawodne puszczanie luzem jest nierealne, a poza Francją szczenię jest prawie nie do znalezienia.

Dane podstawowe

  • Nazwa oficjalna: Français Tricolore (angielska: French Tricolour Hound); po holendersku zwykle Chien Français Tricolore
  • Synonimy: brak ustalonej polskiej nazwy rasy; opisowo gończy francuski trójkolorowy
  • Pochodzenie: Francja
  • Uznanie: standard FCI nr 219, grupa 6 (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 1.1 duże psy gończe, z próbą pracy; ostatecznie uznana 15 grudnia 1959; obecny standard obowiązuje od 1 sierpnia 2023
  • Pierwotna funkcja: pies sforowy do grubego zwierza
  • Wysokość w kłąbiu: samce 62-72 cm, suki 60-68 cm (potwierdzone, FCI)
  • Waga: standard nie podaje wagi i nie znaleźliśmy wiarygodnego źródła; dlatego nie podajemy liczby
  • Długość życia: nie znaleziono danych specyficznych dla rasy
  • Sierść: krótka i raczej cienka
  • Kolory: trójkolorowy z czarnym czaprakiem o różnym zasięgu, najlepiej z żywym lub miedzianym podpalaniem; dopuszczalny jest szarawo nakrapiany „kolor wilczy”
  • Poziom ruchu: wysoki; orientacyjnie dwie do trzech godzin dziennie, rozłożone na kilka momentów
  • Trudność szkolenia: wysoka przy przywołaniu i puszczaniu luzem
  • Pielęgnacja: niska przy sierści, średnia ze względu na uszy i kontrolę po wyjściach do lasu
  • Zostawanie samemu: tylko ze stopniowym przyzwyczajaniem, nie całe dni pracy
  • Klimat: sierść jest krótka i cienka; w zimnej, mokrej pogodzie po wysiłku przyda się ubranko
  • Początkujący: zwykle nie jest odpowiedni

Szybki test dopasowania

Może pasować, jeśli:

  • chcesz i możesz codziennie wypełnić kilka długich wyjść węszeniem i pracą na tropie, także w ciemnych miesiącach;
  • masz wysokie, szczelne ogrodzenie i akceptujesz długą linę w otwartym terenie;
  • masz już doświadczenie z psami myśliwskimi lub jesteś gotów zdobyć je u instruktora;
  • jesteś gotów szukać szczenięcia przez Francję i załatwić jego import.

Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:

  • chcesz psa, który może biegać luzem po lesie, wydmach czy łące;
  • jesteś poza domem cały dzień pracy bez wiarygodnej opieki;
  • mieszkasz w mieszkaniu z kiepską izolacją akustyczną;
  • masz koty, króliki lub inne drobne zwierzęta luzem w domu albo ogrodzie.

Nazwa, uznanie i rasy pokrewne

FCI nazywa rasę Français Tricolore, standard nr 219. Jest to samodzielna, uznana rasa, a nie odmiana kolorystyczna innego psa sforowego. Stałej polskiej nazwy nie ma; szukaj więc pod nazwą francuską. Standard ma pochodzenie francuskie; krajowym związkiem kynologicznym we Francji jest Société Centrale Canine.

W tej samej sekcji FCI jest więcej dużych francuskich psów sforowych. Chien Français Blanc et Noir (nr 220) jest biało-czarny, Chien Français Blanc et Orange (nr 316) biało-pomarańczowy. Grand Anglo-Français Tricolore jest również trójkolorowy, ale ma właśnie krew foxhounda, co standard Français Tricolore uznaje za wadę. Billy i Poitevin to francuskie psy sforowe wymieniane w rodowodzie rasy. Zwróć uwagę na głowę: Français Tricolore ma wyraźniejszy stop i nieco pełniejsze wargi niż Poitevin.

Historia i pierwotna funkcja

Standard FCI nie podaje historii, dlatego ta część opiera się na opracowaniach i jest tylko prawdopodobna. Według tych źródeł rasa powstała około 1957 roku we Francji z krzyżowań dużych psów gończych: Poitevin, Billy i Grand Anglo-Français Tricolore. Jedno źródło wspomina dodatkowo o możliwym wkładzie Bleu de Gascogne. Celem był pies z mniejszą domieszką angielskiej krwi, który nadal mógł podążać za jełeniem i dzikiem w sforze. Pierwotny standard pochodzi według włoskiej kopii tekstu FCI z 1965 roku.

Jego pracą jest polowanie w sforze, zawsze pod kierunkiem myśliwych. Dlatego selekcjonowano go pod kątem węchu, wytrzymałości, współpracy z innymi psami i głosu niosącego się na odległość. To tłumaczy zachowanie w domu: podążanie za tropem ważniejsze jest niż słuchanie, a pies przyzwyczajony do bycia słyszalnym jest nim także w domu szeregowym.

Wygląd i cechy fizyczne

Standard opisuje dużego, elegancki pies sforowy z dostateczną kośćmi i muskulaturą. Głowa nie jest zbyt ciężka, ale raczej wydłużona, z wyraźnym guzem potylicznym, ledwie wypukłą czaszką i prostym, raczej długim, czasem lekko wypukłym pyskiem. Nos jest czarny z otwartymi nozdrzami. Oczy są duże i brązowe, czasem z czarną obwódką, o inteligentnym wyrazie; jasne oczy są wadą.

Uszy są szersze niż u Poitevina, osadzone na wysokości oczu, lekko zwinięte i nie za miękkie; sięgają najlepiej do nosa lub na dwa palce od niego. Szyja jest długa i mocna, czasem z śladem podgardła. Klatka piersiowa jest głęboka i sięga co najmniej łaćkićw, brzuch lekko podciągnięty. Ogon jest dość długi i niesiony elegancko wysoko. Kończyny są proste i szeroko ustawione, ze suchymi łapami; tłuste łapy są wadą. Chód jest lekki i swobodny. Sierść jest krótka i raczej cienka, skóra raczej cienka. Jako wady wymienia się różowe plamy na nosie, wadę zgryzu i dymne, prawie czarnoszare głowy.

Charakter i temperament

Standard nie opisuje charakteru, poza tym, że psy agresywne lub nadmiernie płochliwe są dyskwalifikowane. Reszta naszej wiedzy pochodzi z opracowań i z funkcji, więc traktuj to orientacyjnie. W sforze współpracuje z pobratymcami; jedno francuskie źródło nazywa go rasą samodzielną, dość trudną w wychowaniu.

To, jaki jest w domu, zależy mocno od linii i codziennego zagospodarowania; po dobrym poranku na zewnątrz taki pies może być spokojny, ale praca polega na samodzielnym podążaniu. Na tropie zapachowym twój głos staje się tłem. Frustracja przy zbyt małej pracy węchem objawia się zwykle skomleniem, chodzeniem w tę i z powrotem i głośnym głosem. To, jak szybko osobnik dochodzi do siebie po strachu, bywa różne.

Dzieci, psy, koty i goście

  • Niemowlęta i małe dzieci: pies o wzroście ponad sześćdziesięciu centymetrów z machającym ogonem może przewrócić dziecko bez złej woli. Nadzoruj i zapewnij mu własne miejsce odpoczynku.
  • Starsze dzieci: mogą brać udział w zabawach w szukanie, ale nie powstrzymają psa idącego tropem; nie pozwalaj im wyprowadzać go samotnie.
  • Obce psy: jako pies sforowy prawdopodobnie towarzyski, bez gwarancji.
  • Domownicy: prawdopodobnie dobrze dogaduje się z innymi psami, najlepiej w towarzystwie stabilnego pobratymca.
  • Koty i drobne zwierzęta: współżycie może się udać, jeśli wychował się z nimi, ale na zewnątrz uciekający kot może wywołać zachowanie łowieckie. Drobne zwierzęta trzymaj bezpiecznie osobno.
  • Goście i dostawcy: zwykle zgłasza się głośno; naucz go najpierw węszyć, a potem kłaść się.

Instynkty i codzienne zachowanie

Nos decyduje o spacerze. Świeży trop zwierzyny wygrywa z przysmakiem, a pies idzie wtedy z nosem nisko, zapomina o otoczeniu i szybko znika z oczu. To nie nieposłuszeństwo, lecz to, do czego został wyselekcjonowany. Do tego należą też pogoń i podążanie, czasem z kopaniem lub przeciskaniem się pod ogrodzeniem, jeśli zapach po drugiej stronie jest ciekawszy. Najczęściej słychać go w lesie, przy łąkach z dziką zwierzyną i wzdłuż krzewów.

Ruch w poszczególnych etapach życia

Szczeniak: wiele krótkich wypraw odkrywczych po różnym podłożu i dużo snu. Unikaj długich wymuszonych dystansów, wielokrotnego chodzenia po schodach i biegania obok roweru, dopóki rośnie; duży szczeniak korzysta z kontrolowanego obciążenia, a nie ze stałego wzoru minutowego. Nastolatek: nos często wygrywa z przywołaniem. Pracuj z długą liną i buduj kontrolę impulsów w sposób zabawowy.

Dorosły pies: licz orientacyjnie dwie do trzech godzin dziennie, rozłożonych na kilka momentów, z żwawym marszem, węszeniem i szukaniem oraz odpoczynkiem. Senior: kontynuuj pracę węchem, ale skróć dystans i wybierz płaśniejszy teren, jeśli regeneracja trwa dłużej. Sztywne wstawanie lub zostawanie w tyle wymaga kontroli u weterynarza. W upale planuj wcześnie rano i późno.

Wyzwania umysłowe i praca

Najlepiej pasuje praca węchem: zabawy w szukanie, ukrywanie smakołyków, mantrailing i wypracowywanie tropów na długiej smyczy. Wykorzystuje to, do czego został wyselekcjonowany, i męczy głowę lepiej niż rzucanie piłki. Długie, spokojne wyprawy lub canicross są możliwe u zdrowego, dorosłego psa, jeśli buduje się je stopniowo. Agility i nieskończone skakanie pasują gorzej niż wytrzymałość i nos. Pies, który nie potrafi przestać, robi się coraz głośniejszy lub w domu dalej szuka, miał zbyt gorączkowy dzień.

Szkolenie i socjalizacja

Pracuj z jedzeniem i dostępem do otoczenia jako nagrodą: trzy kroki obok ciebie, a potem pobocze do zbadania. Krótkie sesje zapadają lepiej w pamięć niż długi blok powtórzeń, a ostre korygowanie rzadko działa na psa sforowego kierowanego węchem. Zacznij wcześnie od własnego sygnału przywołania, na przykład gwizdka, i ćwicz najpierw bez rozpraszaczy.

Chodzenie na smyczy, goście, ruch uliczny, wizyty u weterynarza i jazdę samochodem ucz się małymi krokami; socjalizacja oznacza naukę spokojnego patrzenia, a nie witania każdego. Niezawodnego puszczania luzem w otwartym terenie nie można obiecywać. Przy wybuchach lub panice poszukaj instruktora opartego na nagrodach, który zna psy myśliwskie.

Zostawanie samemu

Pies sforowy jest stworzony do towarzystwa. Zacznij od sekund za bramką, wróć, zanim pojawi się niepokój, i wydłużaj małymi krokami. Kamera pokazuje, czy śpi, czy cicho czeka. Niezawodnej liczby godzin nie ma: niektóre dorosłe psy po treningu mogą zostać same kilka godzin, cały dzień pracy rzadko pasuje. Wycie, niszczenie lub próby ucieczki to sygnały, by skrócić czas; opieka lub znany opiekun jest wtedy rozsądniejsza niż liczenie, że się przyzwyczai.

Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże

Dom z wysokim, szczelnym ogrodzeniem pomaga, ale ogród nie zastępuje spacerów; sprawdź także dolną część ogrodzenia. W mieszkaniu lub domu szeregowym uda się to tylko przy poważnej uwadze poświęconej hałasowi, kilku długich wyjściach i sąsiadach uprzedzonych z góry. Na wsi z dziką zwierzyną i łąkami potrzeba dodatkowego zarządzania liną; w mieście ważniejsze są trasy do węszenia niż ruchliwe chodniki.

Sierść jest krótka i cienka, więc pies szybciej odczuwa deszcz i zimno niż pies z gęstą podszerstkiem; po mokrym, zimnym spacerze wycierasz go i nie zostawiasz stojącego na dworze. Po krzewach sprawdź brzuch, pachy i pachwiny pod kątem kleszczy i ciern. W upale unikaj asfaltu i dużego wysiłku. W aucie powinien być przypięty w odpowiedniej klatce lub systemie pasów; zapytaj hotel dla psów o ogrodzenie i doświadczenie z psami myśliwskimi.

Rozmiary, obroże i szelki

Oficjalna wysokość w kłąbiu to 62-72 cm dla samców i 60-68 cm dla suk. Do obroży i szelek to nie wystarcza, a udokumentowanych obwodów szyi i klatki piersiowej dla rasy nie znaleźliśmy, więc zmierz sam. Zmierz szyję tam, gdzie leży obroża, i zostaw miejsce na dwa płaskie palce. Zmierz klatkę piersiową tuż za przednimi kończynami w najszerszym miejscu, ciasno, ale bez ucisku; u szczenięcia powtarzaj to co kilka tygodni.

Klatka piersiowa jest głęboka, więc sprawdź, czy szelki nie zsuwają się przez ramiona i nie ocierają pach. Patrz na podany zakres rozmiarów w centymetrach, a nie na rozmiar literowy. Do pracy na tropie w spokojnym terenie pasuje lina długa na 5, 10 lub 15 metrów, przypięta do szelek, a nie do obroży.

Pielęgnacja

  • Szczotkowanie: raz w tygodniu gumową szczotką lub rękawicą, częściej w okresie linienia.
  • Mycie i suszenie: tylko gdy brud nie daje się wyszczotkować; po deszczu dobrze osusz.
  • Uszy: lekko zwinięte uszy zatrzymują wilgoć i brud; sprawdzaj co tydzień, zwłaszcza po lesie i wodzie. Zaczerwienienie, zapach lub ból to sprawa dla weterynarza.
  • Oczy, łapy i skóra: po pracy sprawdź ciernie, ości traw i rany, także między palcami.
  • Pazury: przycinaj lub pilnikuj, zanim wpłyną na ustawienie stopy.
  • Zęby: myj kilka razy w tygodniu.
  • Trymowanie nie jest potrzebne. Przyzwyczajanie do dotyku zaczyna się już u szczenięcia.

Zdrowie i odpowiedzialna hodowla

Dla Chien Français Tricolore nie znaleźliśmy publicznych badań zdrowotnych, oficjalnego programu badań przesiewowych ani bazy danych badań. Dlatego nie przejęliśmy list typowych chorób ze popularnych stron; bez źródła byłyby pozornie dokładne. Standard mówi tylko, że do hodowli wolno używać wyłącznie psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych o typowej dla rasy budowie.

To, co wynika z budowy: u psów z głęboką klatką piersiową opisuje się ogólnie zwiększoną skłonność do skrętu żołądka (ACVS), a duży pies obciąża stawy w czasie wzrostu. To nie jest wynik zbadany specyficznie dla rasy i nie każdy pies go rozwija. Uszy zwisające zatrzymują wilgoć, co częściowo wynika z budowy i stylu życia. Odpowiedzialni hodowcy zwykle badają rodziców, na przykład pod kątem bioder; zapytaj, jakie badania wykonano, kto je wykonał i z jakim wynikiem.

Profil DNA dowodzi pochodzenia, ale nie jest zaświadczeniem o zdrowiu. Omów z weterynarzem nagłe kulawizny, wzdęty lub bolesny brzuch, duszność, uporczywe wymioty albo potrząsanie głową.

Żywienie w poszczególnych etapach życia

Właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji i aktywności; sama nazwa rasy nie wystarcza do ustalenia gramów. Użyj opakowania jako punktu wyjścia, kontroluj wagę i dostosowuj stopniowo. Szczenię tej wielkości dostaje kilka małych posiłków i pełnoporcjową karmę dla dużych ras z kontrolowanym wzrostem i bez osobnych suplementów wapnia. Dorosły pies dostaje często dwa posiłki.

Podstawą obliczeń jest zapotrzebowanie energetyczne w spoczynku: RER = 70 x masa ciała w kg do potęgi 0,75. Dla zakładanego psa o masie 30 kg (to nie waga rasowa) to około 900 kcal. Dzienne zapotrzebowanie to RER razy współczynnik zależny od aktywności, wieku i kondycji; jako założenie 1,4 dla spokojnego psa do 1,8 dla bardzo aktywnego. To daje około 1 260-1 615 kcal. Podziel to przez gęstość energetyczną karmy: przy przykładzie 3 800 kcal ME/kg wychodzi około 330 gramów (niskie), 380 gramów (średnie) i 425 gramów (wysokie) dziennie. To przykład obliczeń, a nie porada dla twojego psa.

Po dwóch do czterech tygodniach sprawdź wagę i kondycję: żebła dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu, z góry talia. Wlicz smakołyki, karm spokojnie i podawaj świeżą wodę; twardych gwarancji przed skrętem żołądka nie ma. Seniorzy korzystają przede wszystkim z zachowania masy mięśniowej, dobrych zębów i dobrze strawnej karmy. Odczytaj gęstość energetyczną z etykiety. W razie wzrostu, choroby lub wątpliwości zapytaj weterynarza o radę.

Czas, koszty i codzienne obciążenie

  • Karma: średnie do wysokich; duży, aktywny pies je wyraźnie więcej niż średni.
  • Weterynarz i ubezpieczenie: średnie do wysokich; duże psy oznaczają wyższe dawki i leczenie.
  • Sierść i salon fryzjerski: niskie.
  • Szkolenie: wysokie; przywołanie i zostawanie samemu wymagają miesięcy konsekwentnej pracy.
  • Sprzęt: średni; szelki, długa lina, wysokie ogrodzenie i klatka do auta.
  • Czas: codziennie kilka długich wyjść plus praca węchem.
  • Zakup i transport: wysokie i niepewne ze względu na import z Francji.

Zalety

  • Doskonały węch i duża wytrzymałość na długie wyprawy i zadania poszukiwawcze.
  • Krótka, łatwa w pielęgnacji sierść bez trymowania.
  • Wyrazisty trójkolorowy typ z wyraźną historią pracy.
  • Przyzwyczajony do współpracy z innymi psami.
  • Elegancki typ o lekkim, swobodnym chodzie, jak opisuje to standard.

Wady i punkty uwagi

  • Instynkt łowiecki utrudnia puszczanie luzem i przywołanie i nie da się go zagwarantować.
  • Głęboki, niosący się głos może przeszkadzać sąsiadom.
  • Zostawanie samemu słabo pasuje do jego społecznego pochodzenia.
  • Wielkość i siła przy psie ciągnącym na smyczy.
  • Oferta poza Francją jest bardzo ograniczona; polskiego związku rasy nie znaleźliśmy.
  • Niewiele danych zdrowotnych specyficznych dla rasy.
  • Ogród czy piłka nie zastępują codziennej pracy węchem.

Dla kogo

Dla aktywnego domu, który woli godzinami chodzić po lesie lub wrzosowisku niż robić szybkie rundki, ma doświadczenie z psami myśliwskimi lub prawdziwą chęć nauki o nich, ma wysokie ogrodzenie i organizuje opiekę na dni, gdy pies nie może iść razem. Pasuje też do rodzin ze starszymi, spokojnymi dziećmi, które chcą bawić się w szukanie.

Dla kogo nie

Nie dla osób z długimi dniami pracy bez opieki, z mieszkaniem o kiepskiej izolacji akustycznej, z drobnymi zwierzętami biegającymi luzem lub z wymaganiem, że pies zawsze może niezawodnie biegać luzem. Nie dla tych, którzy chcą głównie krótkich spacerów na smyczy ani rasy, którą łatwo znaleźć i ubezpieczyć.

Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie

Rasa jest niemal wyłącznie myśliwskim psem sforowym we Francji. Nie znaleźliśmy polskiego związku rasy ani hodowców przy użyciu zwykłych fraz wyszukiwania; szczenię oznacza w praktyce kontakt z Société Centrale Canine lub francuskim związkiem rasy i często import. Pytaj o linie pracujące i rodzinne, badania zdrowia rodziców, środowisko matki i czas oczekiwania. Pies z myśliwskiej sfory nie jest automatycznie odpowiednim psem rodzinnym: zapytaj o socjalizację i przyzwyczajenie do domu.

Sprawdź chip, paszport, wiek przy odbiorze i rejestrację, a zakup, odbiór zwrotny i wsparcie zapisz na piśmie. Przy imporcie z Francji obowiązują unijne zasady identyfikacji i szczepień; zapytaj o aktualne wymogi właściwy organ. Uważaj na ogłoszenia z zawsze dostępnymi szczeniętami, wieloma rasami lub presją natychmiastowej płatności. Przekazanie zdarza się, gdy pies myśliwski nie pasuje do rodziny; zapytaj wtedy o zachowania łowieckie, zostawanie samemu i stosunek do zwierząt.

Często zadawane pytania

Czy Chien Français Tricolore to to samo co Grand Anglo-Français Tricolore? Nie. Oba są trójkolorowe, ale to odrębne rasy FCI; u Français Tricolore angielska krew foxhounda jest wadą.

Czy może biegać luzem? Czasami, w bezpiecznych, przejrzystych miejscach. Przy zapachu zwierzyny długa lina lub ogrodzone pole są zwykle najrozsądniejszym wyborem.

Czy nadaje się na pierwszego psa? Zwykle nie; instynkt łowiecki, siła i głos wymagają doświadczenia lub wsparcia kogoś, kto zna psy myśliwskie.

Czy dogaduje się z kotami? Często, jeśli wychował się z nimi i został starannie wprowadzony; biegnący kot na zewnątrz może wywołać zachowanie łowieckie.

Czy rasa jest dostępna lokalnie? Prawie nigdy. Populacja znajduje się we Francji; szczenięta w Polsce są oferowane rzadko lub wcale.

Podsumowanie

Co dostajesz z Chien Français Tricolore? Elegancki pies sforowy wyselekcjonowany pod kątem węchu i wytrzymałości, który chce być wykorzystywany każdego dnia. Ile to kosztuje? Czas, bezpieczne ogrodzenie, długą linę i sąsiedztwo, które zniesie głos myśliwski, plus poszukiwanie szczenięcia we Francji.

Wybierz inną rasę, jeśli wymagasz niezawodnego puszczania luzem, jesteś długo poza domem lub mieszkasz w mieszkaniu o kiepskiej izolacji akustycznej. Warunek dobrostanu: codzienna praca węchem, towarzystwo i hodowca, który sprawdzalnie kontroluje zdrowie i pochodzenie.

Fidello klantenservice

© 2026 Fidello

    • American Express
    • Apple Pay
    • Bancontact
    • BLIK
    • Google Pay
    • iDEAL Wero
    • Klarna
    • Maestro
    • Mastercard
    • MB WAY
    • MobilePay
    • PayPal
    • Shop Pay
    • Union Pay
    • USDC
    • Visa

    Login

    Zapomniałeś hasła?

    Nie masz jeszcze konta?
    Załóż bezpłatne konto i ciesz się wieloma korzyściami.