Grand Griffon Vendéen - duży szorstkowłosy gończy do grubej zwierzyny

Grand Griffon Vendéen - duży szorstkowłosy gończy do grubej zwierzyny
W nomenklaturze FCI Grand Griffon Vendéen figuruje jako pies gończy do polowania na jeśleni, sarny, dziki i lisy, zwykle w sforze lub jako tropowiec na długiej smyczy. To nie jest ozdoba: przy 60–68 cm w kłąbie jest największy w rodzinie wandejskiej i zbudowany do wielogodzinnego marszu przez ciernisty gąszcz. FCI opisuje go jako posłusznego, ale uparty i namiętny, psa, którego trzeba „dobrze trzymać w ręku”.
Pasuje do osób, które codziennie odbywają długie wyprawy po lesie lub wrzosowisku, mają wysokie ogrodzenie i traktują długą smycz jako normalną część życia. Największym problemem jest jego nos: gdy trop jest ciepły, prawie cię nie słyszy, a jego głos niesie się daleko. Do mieszkania w bloku, małego ogrodu ani dla psa, który niezawodnie biegnie luzem obok ciebie, to nie jest odpowiednia rasa.
Najważniejsze dane
- Nazwa oficjalna: Grand Griffon Vendéen (wzorzec FCI nr 282)
- Synonimy: nie znaleziono uznanych synonimów; nie mylić z Briquet, Grand Basset i Petit Basset Griffon Vendéen
- Pochodzenie: Francja (Vendée)
- Uznanie: FCI grupa 6 (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 1.1 (duże psy gończe), z próbą pracy; wzorzec opublikowany 9 stycznia 1999. UKC uznaje rasę od 1 stycznia 1996 (scenthound group)
- Pierwotna funkcja: pies gończy do grubej zwierzyny (jeśleń, sarna, dzik, lis), w sforze lub jako tropowiec na smyczy
- Wysokość w kłąbie: samce 62–68 cm, suki 60–65 cm, z tolerancją 1 cm (FCI)
- Waga: wzorzec jej nie podaje; orientacyjnie do około 35 kg (opis rasy, nie wartość wzorcowa)
- Sierść: długa bez przesady, czasem kępkowata i twarda, z gęstą podszerstką
- Umaszczenie: czarne z białym, czarne z podpalaniem, białe i pomarańczowe, tricolor oraz płowe z czarnym nalotem w kilku odmianach; jednolicie czarne lub jednolicie białe to wada dyskwalifikująca
- Długość życia: orientacyjnie około 10–15 lat, często około 12; źródła się różnią, brak danych populacyjnych
- Ruch: duży; kilka godzin dziennie, głównie spacery, tropienie i poszukiwanie (orientacyjnie, nie wartość wzorcowa)
- Trudność szkolenia: wysoka przy przywołaniu i swobodnym biegu; chętny do nauki, ale samodzielny i kierowany węchem
- Pielęgnacja: średnia; cotygodniowe szczotkowanie, kontrola uszu i łap po każdej wyprawie
- Sam w domu: ograniczone; pies sforowy przyzwyczajony do towarzystwa
- Klimat: dobrze znosi chłód i deszcz; upał i długi wysiłek wymagają uwagi
- Początkujący: zwykle niezalecany
Szybki test dopasowania
Może pasować, jeśli:
- codziennie spędzasz na zewnątrz ponad dwie godziny, najlepiej w lesie, na wrzosowisku lub łąkach;
- masz wysokie, szczelne ogrodzenie lub możesz je postawić i akceptujesz długą smycz jako stałe narzędzie;
- masz doświadczenie z psami myśliwskimi lub rasami kierowanymi węchem i zachowujesz spokój przy uporczywym zachowaniu;
- znosisz głos, który niesie się daleko, i nie mieszkasz w głośnej okolicy.
Prawdopodobnie nie pasuje, jeśli:
- chcesz psa, który niezawodnie biegnie luzem obok ciebie;
- masz króliki, kury lub wolno chodzące koty w domu albo ogrodzie;
- mieszkasz w bloku lub w szeregowcu z cienkimi ścianami;
- musisz codziennie zostawiać psa samego na długo.
Nazwa, uznanie i rasy pokrewne
FCI zarządza wzorcem pod numerem 282; francuska nazwa to Grand Griffon Vendéen i taka nazwa jest używana też po angielsku. „Grand” odnosi się do dużego rozmiaru, „griffon” do szorstkiej sierści, a „Vendéen” do regionu pochodzenia.
Nie myl go z mniejszymi krewnymi. Briquet Griffon Vendéen (FCI nr 19) to średniej wielkości pies gończy o wysokości 50–55 cm. Grand Basset Griffon Vendéen i Petit Basset Griffon Vendéen to psy niskonogie. Griffon Nivernais i Gryfon gaskoński niebieski to również odrębne rasy, zwykle mniejsze i o innym kolorze lub strukturze sierści. Krzyżówka oferowana jako „Grand Griffon” bez rodowodu nie mieści się w tym opisie.
Historia i pierwotna funkcja
Według FCI początkowo istniał tylko Grand Vendéen, odmiana krótkowłosa pochodząca od „Greffier” lub tak zwanych „białych psów króla” z początku XVI wieku. Griffon fauve de Bretagne odegrał ważną rolę przez krew Greffier, a „Chien Gris de Saint-Louis” i „Griffon de Bresse” również przyczyniły się do powstania szorstkowłosego Grand Griffon. Wzorzec UKC wymienia tę samą linię: Grand Vendéen był krzyżowany z innymi rasami griffonów.
Jego pracą było podnoszenie i podążanie za grubą zwierzyną, w sforze lub jako tropowiec na smyczy podejmujący zimny trop. Opisy rasy podają, że liczba psów gwałtownie spadła po II wojnie światowej, a miłośnicy uratowali rasę; ta informacja pochodzi z komercyjnego opisu rasy i nie została formalnie potwierdzona. Funkcja w każdym razie tłumaczy zachowanie: samodzielna praca, kierowanie się węchem i trzymanie dystansu wobec myśliwego.
Wygląd i cechy fizyczne
- Budowa: dobrze proporcjonalny, mocny bez ciężkości; FCI określa go jako bardzo starą rasę, francuski w typie, szlachetny w kształtach i chodzie.
- Głowa i pysk: czaszka z przodu dość wypukła, ale nie za szeroka między uszami, stop słabo zaznaczony; pysk tak długi jak czaszka, prosty lub lekko wypukły. Wargi okrywają dolną szczękę i nadają pyskowi kwadratowy profil, z wąsami.
- Oczy: ciemne, duże i bystre, z wyraźnymi brwiami, które nie zasłaniają oka.
- Uszy: giętkie, wąskie i cienkie, pokryte długą sierścią, kończące się wydłużonym owalem i zwinięte do wewnątrz. Są nisko osadzone, poniżej linii oczu, i sięgają poza czubek nosa.
- Szyja, grzbiet i klatka piersiowa: elegancka szyja bez podgardła, mocny prosty lub lekko wznoszący się grzbiet, dobrze umięśniona lędźwia. Klatka piersiowa nie jest zbyt szeroka, dość głęboka, sięgająca łokci.
- Kończyny i łapy: mocna kośćiec, długie skośne okcia, długie umięśnione uda. Łapy nie są zbyt duże, z twardymi poduszkami, dobrze wysklepionymi palcami i mocnymi pazurami.
- Ogon: gruby u nasady, wysoko osadzony, dość długi i noszony jak szabla, nigdy jak sierp.
- Sierść i umaszczenie: długa bez przesady, czasem kępkowata i twarda, z gęstą podszerstką; brzuch i wewnętrzna strona ud nie mogą być łysa. Umaszczenia to czarne z białym, czarne z podpalaniem, białe i pomarańczowe, tricolor oraz płowe z czarnym nalotem; tradycyjne nazwy to barwa zajęcza, wilcza, borsucza i dzika. Skóra jest giętka i u tricolorów często marmurkowa.
- Szczenię i dorosły pies: szczenięta nie mają jeszcze pełnych wąsów ani struktury sierści dorosłego psa.
Charakter i temperament
FCI opisuje delikatny węch, piękny głos i psa, który wytrwale podąża tropem i nie unika ciernistych zarośli. Jako temperament wzorzec podaje „posłuszny, ale uparty i namiętny”, z uwagą, że należy go dobrze trzymać w ręku. UKC wiąże to z jego silnym instynktem łowieckim.
W domu jest zwykle przyjazny i spokojny, gdy już odbył swoją wyprawę. Niedostateczna stymulacja lub nuda wyraża się u psa węchowego często wyciem, kopaniem i ucieczkami. Twarde traktowanie nie pasuje do psa sforowego; spokojna, przewidywalna praca oparta na nagrodach jest zwykle skuteczniejsza. Płochliwe lub agresywne zachowanie jest według FCI dyskwalifikujące.
Dzieci, psy, koty i goście
- Niemowlęta i małe dzieci: zawsze aktywny nadzór. Jest duży i silny i może przypadkiem przewrócić dziecko; nie pozwalaj dzieciom przeszkadzać mu podczas jedzenia lub snu.
- Starsze dzieci: dobry towarzysz spacerów dla dzieci, które potrafią spokojnie iść obok i lubią zabawy w szukanie, o ile szanują jego granice.
- Obce psy: jako pies sforowy zwykle towarzyski (orientacyjnie), choć podekscytowanie w zabawie może szybko narastać.
- Współlokatorzy: często dobrze żyje z drugim psem, zwłaszcza jeśli przyzwyczai się do niego młodo.
- Koty i małe zwierzęta: kot, z którym rośnie, może zostać zaakceptowany, ale instynkt łowiecki pozostaje. Obce koty na zewnątrz, króliki i kury są zagrożone.
- Goście i dostawcy: spodziewaj się, że głośno zasygnalizuje; ochrona nie jest zadaniem psa sforowego. Naucz go po sygnale iść na swoje miejsce.
Instynkty i codzienne zachowanie
Tropienie jest na pierwszym miejscu. Widzisz to po psie, który podczas spaceru idzie z nosem prawie przy ziemi, znika w żywopłocie i przestaje reagować na imię. Podążanie za tropem jest dla niego samo w sobie nagrodą.
W domu poznasz to po wąchaniu kurtek i toreb, kopaniu oraz sprawdzaniu ogrodzenia tam, gdzie przechodzi zapach. Rozwiązujesz to pracą, długą smyczą i bezpiecznym otoczeniem; nie da się tego wyszkolić.
Ruch w poszczególnych fazach życia
- Szczenię: krótkie wyprawy odkrywcze po zmiennym podłożu, dużo snu i swobodnej zabawy. Unikaj długich wymuszonych dystansów, biegania po twardym podłożu i wielu schodów, dopóki rośnie szkielet dużego psa.
- Młody pies: zachowanie węchowe i samodzielność rosną, a przywołanie może tymczasowo się pogorszyć. Zostaw długą smycz, spokojnie buduj dystans i daj pracy węchem stałe miejsce.
- Dorosły: licz się z kilkoma godzinami dziennie, podzielonymi na spacery, wąchanie i szkolenie, z co najmniej jedną długą wyprawą po zróżnicowanym terenie. Godzina szukania w lesie waży więcej niż godzina tej samej trasą. Swobodny bieg tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie.
- Senior: krótsze i częściej powtarzane spacery po miękkim podłożu. Sztywność, trudność ze wstawaniem lub przyrost wagi warto skonsultować z weterynarzem.
Pies podążający tropem nie zwraca uwagi na upał ani zmęczenie. Planuj letnie wyprawy rano lub wieczorem i zabieraj wodę.
Wyzwania umysłowe i praca
Jego nos to talent, a więc najlepsze ujście energii: ślady jedzenia, zabawy w szukanie, tropienie i mantrailing dają mu zadanie bez konieczności podążania za prawdziwą zwierzyną. Krótkie sesje z dużą ilością nagród działają lepiej niż długie powtórzenia.
Agility i inne sporty, w których musi skupiać się głównie na tobie, wymagają od psa węchowego dużo samokontroli i gorzej pasują do jego predyspozycji. Naucz go też nic nie robić: stała mata, odpoczynek po wysiłku i czekanie przy drzwiach.
Szkolenie i socjalizacja
Zacznij wcześnie od imienia, chodzenia na smyczy, czekania, wymiany i hamulca awaryjnego. Używaj pachnących nagród i hojnie nagradzaj powrót, nawet jeśli najpierw musiał porzucić trop. Buduj przywołanie przez miesiące, z długą smyczą jako standardem; niezawodne przywołanie jest u tej rasy trudne do zagwarantowania. Kara za podążanie tropem przychodzi za późno i szkodzi współpracy.
Ćwicz gości, samochód, weterynarza, dotykanie uszu i łap, ruch uliczny i inne psy. Trener z doświadczeniem w pracy z samodzielnymi psami gończymi może zaoszczędzić wiele frustracji.
Zostawanie samemu w domu
Nie ma bezpiecznej standardowej liczby godzin. Pies sforowy szuka towarzystwa; buduj samotność od sekund do minut, a potem godzin, po wyprawie z pracą węchem. Obserwuj wycie, chodzenie tam i z powrotem i niszczenie. Jego głos niesie się daleko, więc pies zostawiony sam szybko zwraca uwagę sąsiadów. Cały dzień pracy pasuje do niego źle; wyprowadzający, opieka lub spokojny drugi pies mogą pomóc. Indywidualne różnice są duże.
Mieszkanie, otoczenie, klimat i podróże
Najlepiej pasuje dom z wysokim, szczelnym ogrodzeniem na skraju wsi lub na wsi, z lasem lub wrzosowiskiem w pobliżu. Mieszkanie lub szeregowiec z cienkimi ścianami sprawdza się tylko wtedy, gdy ruch, głos i sąsiedzi naprawdę do siebie pasują. Na wsi zwierzyna, bydło i drogi to realne zagrożenia. Ogród nie zastępuje spaceru; sprawdź ogrodzenie pod kątem miejsc do kopania.
Sierść lepiej znosi chłód i deszcz niż ciepło. Susz go po deszczu lub pływaniu i oglądaj uszy i łapy po każdej wyprawie. W samochodzie potrzebny jest solidny kojec lub odpowiednie szelki samochodowe; na wakacje wybierz nocleg z bezpiecznym ogrodzeniem.
Rozmiary, obroże i szelki
FCI podaje tylko wysokość w kłąbie (62–68 cm u samców, 60–65 cm u suk) i nie podaje obwodu szyi ani klatki piersiowej. Nie istnieje więc uzasadniona norma rasowa dla rozmiaru szelek; zawsze mierz własnego psa.
- Szyja: mierz tam, gdzie spoczywa obroża, miękką miarką krawiecką, zostawiając miejsce na dwa płaskie palce. W gęstej sierści szyję najlepiej wyczuć palcami.
- Klatka piersiowa: mierz w najszerszym miejscu klatki, kilka centymetrów za łapami przednimi, ciasno, ale bez wcinania się.
- Dopasowanie: łopatki muszą się swobodnie poruszać, pas nie może obcierać pach, a szelki nie mogą dawać się zdjąć przez głowę ani do tyłu. Sierść i budowa wpływają na rozmiar; jeśli jesteś między dwoma rozmiarami, wybierz regulowane szelki, które jeszcze się zapinają, i zmierz ponownie po zmianie wagi.
Przy tropieniu na długiej smyczy dobrze dopasowane szelki rozkładają pociągnięcie lepiej niż sama obroża. Porównaj centymetry z własnym pomiarem i pamiętaj, że duża, głęboka klatka piersiowa wypada w górnej części zakresu:
- Szelki WauDog Nylon H, rozmiar L (25 mm): obwód A 52–88 cm i obwód B 60–100 cm.
Pielęgnacja
- Szczotkowanie: co tydzień mocną szczotką; po przejściu przez krzaki także między innymi na rzepy i gałązki. Zwróć uwagę na wąsy, brwi i tył kończyn.
- Czesanie i rozczesywanie podszerstka: grzebień do brody, pach i pachów; usuwanie podszerstka zwykle nie jest potrzebne.
- Trymowanie lub skubanie: wzorzec wymaga twardej, naturalnej sierści, nie wełnistej. Pozwól groomerowi lub hodowcy ocenić, czego potrzebuje twój pies; strzyżenie może zmienić strukturę.
- Kąpiel i suszenie: tylko przy brudzie lub zapachu, łagodnym szamponem dla psów; dokładnie wysusz gęstą podszerstkę.
- Uszy: długowłose, zwinięte do wewnątrz uszy zatrzymują wilgoć i brud. Kontroluj co tydzień zapach, zaczerwienienie lub potrząsanie głową i czyść tylko środkiem zalecanym przez weterynarza.
- Oczy: obserwuj zaczerwienienie lub łzawienie i trzymaj włosy brwi z dala od oka.
- Łapy i pazury: po każdej wyprawie sprawdzaj poduszki i palce pod kątem cierni, kłosów trawy i ran; przycinaj pazury w razie potrzeby.
- Zęby: myj kilka razy w tygodniu.
- Linienie: trochę linieje przez cały rok; szczotkowanie utrzymuje to w ryzach. Sprawdzaj kleszcze po lesie i wysokiej trawie.
- Oswajanie: przyzwyczaj szczenię wcześnie do dotykania uszu, łap i zębów.
Zdrowie i odpowiedzialna hodowla
Dla tej rasy istnieje niewiele niezależnych danych populacyjnych, a w zbadanych źródłach nie znaleziono oficjalnego programu badań przesiewowych specyficznego dla rasy. Poniższe to więc punkty uwagi, a nie odsetki. Wielkość, linia, waga, pielęgnacja i przypadek wpływają na długość życia pojedynczego psa.
- Głęboka klatka piersiowa: opis rasy wskazuje u tej rasy ryzyko skrętu żołądka. Szybko rosnący brzuch, niepokój lub bezskuteczne próby wymiotów to stan nagły; natychmiast skontaktuj się z weterynarzem. Karm spokojnie i omów indywidualne ryzyko z weterynarzem.
- Uszy: zwinięte do wewnątrz, włochate uszy mogą ukrywać podrażnienie. Zapach, ból lub nawracający świąd wymagają badania.
- Waga i stawy: opis rasy wspomina o skłonności do przybierania na wadze przy zbyt małej ilości ruchu. Zdrowa waga odciąża stawy i serce.
- Praca i łapy: kto dużo chodzi po krzakach, szybciej nabawia się ran, kłosów lub kleszczy. Nagłe kuśtykanie wymaga oceny weterynarza.
Wzorzec FCI stanowi, że do hodowli wolno używać tylko psów funkcjonalnie i klinicznie zdrowych, o budowie typowej dla rasy. Zapytaj hodowcę, jakie badania wykonano u rodziców i co oznacza wynik; wynik nie jest gwarancją na życie pojedynczego psa. Nie każdy pies zapada na chorobę; omów indywidualne objawy z weterynarzem. Karma, suplementy i akcesoria nie zapobiegają ani nie leczą dziedzicznych chorób.
Żywienie w poszczególnych fazach życia
Dla szczenięcia wybierz pełnowartościową karmę dla ras dużych i zwróć uwagę na równomierny wzrost zamiast szybkiego przybierania wagi, na przykład Acana Puppy Large Breed 11,4 kg. Nie podawaj dodatkowego wapnia bez konsultacji z weterynarzem. Dorosłe psy dostają karmę pełnowartościową dopasowaną do aktywności; pies pracujący codziennie godzinami zużywa więcej energii niż spokojny pies domowy. Zobacz karmę dla szczeniąt i suchą karmę.
Ilość zależy od wagi, wieku, aktywności, kondycji, statusu kastracji i gęstości energetycznej karmy. Przykład obliczeń dla dorosłego psa o wadze 30 kg (wzorzec nie podaje wagi): RER = 70 x 30^0,75, około 897 kcal dziennie. Ze współczynnikiem 1,4 dla spokojnego i 1,8 dla aktywnego psa wychodzi około 1256–1615 kcal dziennie.
Przy karmie o 3800 kcal EM na kg (gramy dziennie = kcal : EM w kcal/kg x 1000) daje to około 331–425 gramów dziennie. To przykład obliczeń z jawnymi założeniami, a nie zalecenie: właściwa porcja zależy od dokładnej karmy, wagi, wieku, kondycji ciała i aktywności. Traktuj opakowanie jako punkt wyjścia, podziel na dwa posiłki, sprawdź wagę i kondycję po dwóch–czterech tygodniach i stopniowo dostosowuj. Żebra powinny być dobrze wyczuwalne bez grubej warstwy tłuszczu; gęsta sierść to ukrywa, więc używaj rąk.
U seniorów kondycja i masa mięśniowa liczą się bardziej niż sam wiek. Klatka piersiowa jest głęboka; karm więc spokojnie i najlepiej nie tuż przed lub po ciężkim wysiłku. Odejmuj smakołyki od dziennej porcji, zadbaj o świeżą wodę i zapytaj weterynarza o radę przy wzroście, chorobie lub wątpliwościach.
Czas, koszty i codzienne obciążenie
- Czas dziennie: kilka godzin ruchu i wąchania, plus krótkie szkolenie i kontrola łap, uszu i sierści.
- Karma: wysoki koszt dla dużego psa; więcej przy dużej pracy.
- Weterynarz i ubezpieczenie: średni do wysokiego dla dużego psa; zbuduj bufor.
- Sierść i salon groomerski: niski do średniego; od czasu do czasu profesjonalna pomoc.
- Szkolenie: dużo w pierwszym roku na przywołanie i zostawanie samemu.
- Opieka: może być potrzebna w dni robocze.
- Sprzęt i miejsce: solidne szelki, długa smycz, wysokie ogrodzenie i duże legowisko; duży bagażnik.
- Transport: kojec lub szelki samochodowe; szczenię z zagranicy wymaga dodatkowego czasu podróży.
Ceny zakupu bardzo różnią się w zależności od hodowcy i kraju; zapytaj o aktualne kwoty i wlicz pierwsze wyposażenie oraz badania.
Zalety
- Doskonały węch i wytrwałość do tropienia i poszukiwań.
- Zwykle towarzyski i zorientowany na ludzi oraz psy w domu.
- Silne, odporne na pogodę ciało, które wiele wytrzyma.
- Twarda sierść, którą dobrze utrzymuje cotygodniowe szczotkowanie.
Wady i punkty uwagi
- Silny instynkt łowiecki: swobodny bieg bez zabezpieczenia rzadko jest rozsądny.
- Głos, który niesie się daleko i może przeszkadzać sąsiadom.
- Kilka godzin ruchu dziennie i wysokie ogrodzenie są konieczne.
- Samodzielny i uparty, zwłaszcza gdy wącza nos.
- Ograniczone dane zdrowotne i niewielka dostępność poza Francją.
Dla kogo
Dla aktywnych właścicieli na wsi lub na skraju lasu i wrzosowiska, myśliwych lub osób traktujących pracę węchem jako codzienne zadanie, z dobrze zabezpieczonym terenem i zrozumieniem dla psa, który sam decyduje, co wącha. Rodzina ze starszymi dziećmi, czasem na długie wyprawy i planem opieki pasuje dobrze.
Dla kogo nie
Nie dla mieszkańców miast bez bezpiecznego wybiegu, osób z wolno chodzącymi kotami lub gryzoniami, domostw, w których pies jest codziennie długo sam, i wszystkich, którzy oczekują posłusznego, niezawodnie biegającego luzem psa.
Odpowiedzialny zakup, adopcja lub przekazanie
Rasa jest rzadka poza Francją; krytycznie podchodź do ogłoszeń, które zawsze obiecują szczenięta. Poszukaj hodowcy lub związku rasy, który zna rasę, najlepiej przez francuski związek kynologiczny Société Centrale Canine i klub rasy Club du Griffon Vendéen, i zapytaj o rodobód, wyniki pracy i dane zdrowotne rodziców. Odwiedź matkę i miejsce wychowu oraz sprawdź chip i paszport. Szczenię nie powinno opuszczać matki przed około ośmiu tygodniami. Spisz ustalenia, opiekę po zakupie i warunki zwrotu.
Uznanych hodowców znajdziesz też przez Związek Kynologiczny w Polsce. Przy przekazaniu przez związek rasy lub schronisko zapytaj o powód oddania, zachowanie wobec psów i małych zwierząt oraz zdrowie. Dostępność bardzo się różni w zależności od regionu; przy imporcie sprawdź identyfikację, szczepienia i aktualne przepisy.
Najczęściej zadawane pytania
Czy Grand Griffon Vendéen jest odpowiedni dla początkujących? Zwykle nie. Połączenie instynktu łowieckiego, głosu i samodzielności wymaga doświadczenia lub dobrego prowadzenia.
Czy może biegać luzem? Rzadko. Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie; trop może być silniejszy niż przywołanie.
Czy może żyć z kotem? Czasem, po wczesnym oswojeniu i pod nadzorem. Obce koty, małe gryzonie i kury pozostają zagrożone.
Czy to ta sama rasa co Grand Basset Griffon Vendéen? Nie. To odrębna rasa z własnym wzorcem i niskonogą budową; Grand Griffon Vendéen stoi wysoko na nogach i ma 60–68 cm.
Czy może mieszkać w bloku? Rzadko praktyczne. Jego ruch, wielkość i głos lepiej pasują do domu z ogrodzonym terenem i zielenią w pobliżu.
Podsumowanie
Kto wybiera Grand Griffon Vendéen, wybiera psa, który chce codziennie podążać tropem. Jego największą siłą jest wytrwałość tropiciela, który w domu zwykle chce być blisko swoich ludzi; jego najczęściej trudnym wymaganiem jest to, żebyś mógł tę pracę organizować bezpiecznie i codziennie.
Wybieraj go tylko z wysokim ogrodzeniem, długą smyczą i czasem na długie wyprawy. Spokojne życie domowe, swobodny bieg lub małe mieszkanie wymagają innej rasy.